Ο Πρόεδρος Trump φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να καταρρίψει το κομμουνιστικό καθεστώς
Είναι η Κούβα η επόμενη; Η ερώτηση αυτή απασχολεί πολλούς από τότε που Αμερικανοί κομάντος απήγαγαν τον Πρόεδρο Nicolás Maduro της Βενεζουέλας τον προηγούμενο μήνα και τον μετέφεραν σε φυλακή της Νέας Υόρκης.
Με την ενέργεια αυτή, αποκαθήλωσαν ένα αμφισβητούμενο αριστερό καθεστώς στην Καραϊβική.
Κάποιοι ελπίζουν ότι η κομμουνιστική εξουσία στην Κούβα μπορεί να υποστεί αντίστοιχο πλήγμα.
Αυτό όμως είναι εξαιρετικά απίθανο. Οι εθνικές εξεγέρσεις απαιτούν ευρύ και οργανωμένο πολιτικό αντίπαλο, ιδανικά με χαρισματικό ηγέτη.
Οι δεκαετίες καταπίεσης στην Κούβα έχουν κάνει αδύνατη την εμφάνιση ενός τέτοιου κινήματος. Το καθεστώς έχει βαθιές ρίζες, είναι καλά οργανωμένο και υποστηρίζεται από πολλούς παθιασμένους υποστηρικτές.
Η απαγωγή ενός μόνο ηγέτη, ή ακόμα και όλων των κορυφαίων στελεχών, δεν θα το κατέρρεε.
Κυρώσεις και πάλι κυρώσεις
Ο μόνος τρόπος για τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβάλλουν τη θέλησή τους στην Κούβα θα ήταν μέσω εισβολής και κατοχής – κάτι που ο Πρόεδρος Trump φαίνεται απρόθυμος να εξετάσει.
Αντί γι’ αυτό, έχει προτείνει πιο αυστηρές κυρώσεις που θα απομόνωναν την Κούβα από τον υπόλοιπο κόσμο.
«ΔΕΝ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ Η’ ΧΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ – ΜΗΔΕΝ!», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον προηγούμενο μήνα.
«Συστήνω θερμά να κάνουν μια συμφωνία ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ».
Η Κούβα εξαρτάται από εισαγόμενο πετρέλαιο για τη λειτουργία των λεωφορείων και του ηλεκτρικού δικτύου, ζωτικής σημασίας για τις αντλίες νερού, τα νοσοκομεία και τα σχολεία.
Η διακοπή του εφοδιασμού θα ήταν καταστροφική.
Ο Trump διαθέτει όμως και άλλα μέσα: θα μπορούσε να σταματήσει τις πτήσεις προς το νησί, να απαγορεύσει την αποστολή αμερικανικών φαρμάκων ή τις εμβάσεις χρημάτων από Κουβανούς Αμερικανούς προς τις οικογένειές τους.
Εξετάζει ακόμη και την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού, που θα εμπόδιζε ακόμη και την εισαγωγή τροφίμων.
Παραβίαση διεθνούς δικαίου
Τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί το Λευκό Οίκο.
Η κυβέρνηση δικαιολογεί την πίεση κατά της Κούβας υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση της υποστηρίζει «πολλές εχθρικές χώρες, διεθνείς τρομοκρατικές ομάδες και κακόβουλους παράγοντες εναντίον των ΗΠΑ» και ότι «φιλοξενεί απροκάλυπτα επικίνδυνους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών».
Η τιμωρία της Κούβας για την αντίθεσή της στην αμερικανική ισχύ δεν είναι καινούργια. Η Κούβα υπόκειται σε αμερικανικές κυρώσεις εδώ και πάνω από 60 χρόνια.
Ο Πρόεδρος Kennedy επέβαλε σχεδόν πλήρη εμπάργκο το 1962, τη μέρα μετά που έστειλε τον εκπρόσωπό του να αγοράσει 1.000 Cohibas για προσωπική χρήση.
Σήμερα, οι ΗΠΑ παραμένουν η μόνη χώρα στον κόσμο όπου είναι παράνομο να αγοράσει κανείς ή να πουλήσει κουβανέζικο πούρο.
Ο Πρόεδρος Obama χαλάρωσε τις κυρώσεις και επισκέφθηκε την Αβάνα το 2016.
Αν οι διάδοχοί του είχαν ακολουθήσει την ίδια πολιτική, η Κούβα θα ήταν πολύ διαφορετική σήμερα.
Ούτε ο Trump ούτε ο Biden έδειξαν ενδιαφέρον να επιστρέψουν στην πολιτική προσέγγισης του Obama.
Δραματική η κατάσταση στην κούβα
Οι συνθήκες στο νησί έχουν επιδεινωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Η κυβέρνηση βρήκε μια απλή λύση στη λαϊκή δυσαρέσκεια: αντί να συλλαμβάνει όσους διαμαρτύρονται, τους επιτρέπει να μεταναστεύουν.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, ένα εκατομμύριο Κουβανοί εγκατέλειψαν τη χώρα – σχεδόν το 10% του πληθυσμού – με περίπου τους μισούς να φτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πίεση προς την Κούβα μπορεί να οδηγήσει σε λιμοκτονία, να αυξήσει τη δυστυχία των Κουβανών και να επιταχύνει τη μετανάστευση προς τις ΗΠΑ.
Δεν θα προκαλέσει, όμως, αλλαγή καθεστώτος. Οι ΗΠΑ έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν ανθρωπιστική κρίση στην Κούβα, με εικόνες αδυνατισμένων παιδιών να διατρέχουν τον κόσμο – ένα προπαγανδιστικό πλήγμα χωρίς πολιτικό όφελος.
Αναζήτηση ηγέτη
Η εύρεση κάποιου στην ηγεσία της Κούβας που θα προδώσει το καθεστώς είναι επίσης ουτοπία. Οι αμερικανικές υπηρεσίες γνωρίζουν ελάχιστα για τη δομή εξουσίας της Κούβας.
Ακόμα κι αν μπορούσαν να εντοπίσουν πιθανό συνεργάτη, δεν θα είχαν τρόπο να τον προσεγγίσουν χωρίς να προκαλέσουν συναγερμό στην αποτελεσματική υπηρεσία αντι-κατασκοπείας της Κούβας.
Ακόμα και αν εξαφανιζόταν όλη η κουβανέζικη ηγεσία, το αποτέλεσμα πιθανότατα δεν θα ήταν μια φιλοαμερικανική κυβέρνηση.
Ο στρατός, ισχυρός και περισσότερο σεβαστός από την αστυνομία, πιθανότατα θα καταλάβει το κενό. Ένας πιθανός ηγέτης θα μπορούσε να είναι ο Alejandro Castro Espín, ανιψιός του αείμνηστου Fidel Castro.
Ο ρόλος της Κίνας
Μια αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα θα μπορούσε να προκαλέσει κι απάντηση της Κίνας στην Ταϊβάν, με το επιχείρημα «απλώς κάνουμε στην Ταϊβάν ό,τι οι Αμερικανοί στην Κούβα».
Κάθε Αμερικανός πρόεδρος από τον Thomas Jefferson και μετά προσπάθησε να φέρει την Κούβα υπό την επιρροή της Ουάσιγκτον.
Η οργή των Κουβανών για επανειλημμένες επεμβάσεις οδήγησε στη «Επανάσταση του 1959», φέρνοντας τον Fidel Castro στην εξουσία.
Σήμερα, η πίεση κατά της Κούβας εντείνεται, εν μέρει λόγω του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, ο οποίος κατάγεται από την Κούβα και επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος.
Όπως και οι πρόγονοί του, ο Trump δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την Κούβα ως κυρίαρχο κράτος.
Σε αντίθεση με αυτούς, ίσως ενδιαφέρεται για το τεράστιο δυναμικό τουρισμού και ανάπτυξης ακινήτων στο νησί.
Η Κούβα φαίνεται έτοιμη για συμφωνία «ζω και άσε να ζει» με τις ΗΠΑ. Το αν είναι έτοιμος ο Trump παραμένει άγνωστο.
Αν αλλάξει η προσέγγισή του από συγκρουσιακή σε ειλικρινή διαπραγμάτευση, ένα ιστορικό αποτέλεσμα είναι απόλυτα πιθανό.
www.bankingnews.gr
Με την ενέργεια αυτή, αποκαθήλωσαν ένα αμφισβητούμενο αριστερό καθεστώς στην Καραϊβική.
Κάποιοι ελπίζουν ότι η κομμουνιστική εξουσία στην Κούβα μπορεί να υποστεί αντίστοιχο πλήγμα.
Αυτό όμως είναι εξαιρετικά απίθανο. Οι εθνικές εξεγέρσεις απαιτούν ευρύ και οργανωμένο πολιτικό αντίπαλο, ιδανικά με χαρισματικό ηγέτη.
Οι δεκαετίες καταπίεσης στην Κούβα έχουν κάνει αδύνατη την εμφάνιση ενός τέτοιου κινήματος. Το καθεστώς έχει βαθιές ρίζες, είναι καλά οργανωμένο και υποστηρίζεται από πολλούς παθιασμένους υποστηρικτές.
Η απαγωγή ενός μόνο ηγέτη, ή ακόμα και όλων των κορυφαίων στελεχών, δεν θα το κατέρρεε.
Κυρώσεις και πάλι κυρώσεις
Ο μόνος τρόπος για τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβάλλουν τη θέλησή τους στην Κούβα θα ήταν μέσω εισβολής και κατοχής – κάτι που ο Πρόεδρος Trump φαίνεται απρόθυμος να εξετάσει.
Αντί γι’ αυτό, έχει προτείνει πιο αυστηρές κυρώσεις που θα απομόνωναν την Κούβα από τον υπόλοιπο κόσμο.
«ΔΕΝ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ Η’ ΧΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ – ΜΗΔΕΝ!», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον προηγούμενο μήνα.
«Συστήνω θερμά να κάνουν μια συμφωνία ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ».
Η Κούβα εξαρτάται από εισαγόμενο πετρέλαιο για τη λειτουργία των λεωφορείων και του ηλεκτρικού δικτύου, ζωτικής σημασίας για τις αντλίες νερού, τα νοσοκομεία και τα σχολεία.
Η διακοπή του εφοδιασμού θα ήταν καταστροφική.
Ο Trump διαθέτει όμως και άλλα μέσα: θα μπορούσε να σταματήσει τις πτήσεις προς το νησί, να απαγορεύσει την αποστολή αμερικανικών φαρμάκων ή τις εμβάσεις χρημάτων από Κουβανούς Αμερικανούς προς τις οικογένειές τους.
Εξετάζει ακόμη και την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού, που θα εμπόδιζε ακόμη και την εισαγωγή τροφίμων.
Παραβίαση διεθνούς δικαίου
Τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί το Λευκό Οίκο.
Η κυβέρνηση δικαιολογεί την πίεση κατά της Κούβας υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση της υποστηρίζει «πολλές εχθρικές χώρες, διεθνείς τρομοκρατικές ομάδες και κακόβουλους παράγοντες εναντίον των ΗΠΑ» και ότι «φιλοξενεί απροκάλυπτα επικίνδυνους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών».
Η τιμωρία της Κούβας για την αντίθεσή της στην αμερικανική ισχύ δεν είναι καινούργια. Η Κούβα υπόκειται σε αμερικανικές κυρώσεις εδώ και πάνω από 60 χρόνια.
Ο Πρόεδρος Kennedy επέβαλε σχεδόν πλήρη εμπάργκο το 1962, τη μέρα μετά που έστειλε τον εκπρόσωπό του να αγοράσει 1.000 Cohibas για προσωπική χρήση.
Σήμερα, οι ΗΠΑ παραμένουν η μόνη χώρα στον κόσμο όπου είναι παράνομο να αγοράσει κανείς ή να πουλήσει κουβανέζικο πούρο.
Ο Πρόεδρος Obama χαλάρωσε τις κυρώσεις και επισκέφθηκε την Αβάνα το 2016.
Αν οι διάδοχοί του είχαν ακολουθήσει την ίδια πολιτική, η Κούβα θα ήταν πολύ διαφορετική σήμερα.
Ούτε ο Trump ούτε ο Biden έδειξαν ενδιαφέρον να επιστρέψουν στην πολιτική προσέγγισης του Obama.
Δραματική η κατάσταση στην κούβα
Οι συνθήκες στο νησί έχουν επιδεινωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Η κυβέρνηση βρήκε μια απλή λύση στη λαϊκή δυσαρέσκεια: αντί να συλλαμβάνει όσους διαμαρτύρονται, τους επιτρέπει να μεταναστεύουν.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, ένα εκατομμύριο Κουβανοί εγκατέλειψαν τη χώρα – σχεδόν το 10% του πληθυσμού – με περίπου τους μισούς να φτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πίεση προς την Κούβα μπορεί να οδηγήσει σε λιμοκτονία, να αυξήσει τη δυστυχία των Κουβανών και να επιταχύνει τη μετανάστευση προς τις ΗΠΑ.
Δεν θα προκαλέσει, όμως, αλλαγή καθεστώτος. Οι ΗΠΑ έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν ανθρωπιστική κρίση στην Κούβα, με εικόνες αδυνατισμένων παιδιών να διατρέχουν τον κόσμο – ένα προπαγανδιστικό πλήγμα χωρίς πολιτικό όφελος.
Αναζήτηση ηγέτη
Η εύρεση κάποιου στην ηγεσία της Κούβας που θα προδώσει το καθεστώς είναι επίσης ουτοπία. Οι αμερικανικές υπηρεσίες γνωρίζουν ελάχιστα για τη δομή εξουσίας της Κούβας.
Ακόμα κι αν μπορούσαν να εντοπίσουν πιθανό συνεργάτη, δεν θα είχαν τρόπο να τον προσεγγίσουν χωρίς να προκαλέσουν συναγερμό στην αποτελεσματική υπηρεσία αντι-κατασκοπείας της Κούβας.
Ακόμα και αν εξαφανιζόταν όλη η κουβανέζικη ηγεσία, το αποτέλεσμα πιθανότατα δεν θα ήταν μια φιλοαμερικανική κυβέρνηση.
Ο στρατός, ισχυρός και περισσότερο σεβαστός από την αστυνομία, πιθανότατα θα καταλάβει το κενό. Ένας πιθανός ηγέτης θα μπορούσε να είναι ο Alejandro Castro Espín, ανιψιός του αείμνηστου Fidel Castro.
Ο ρόλος της Κίνας
Μια αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα θα μπορούσε να προκαλέσει κι απάντηση της Κίνας στην Ταϊβάν, με το επιχείρημα «απλώς κάνουμε στην Ταϊβάν ό,τι οι Αμερικανοί στην Κούβα».
Κάθε Αμερικανός πρόεδρος από τον Thomas Jefferson και μετά προσπάθησε να φέρει την Κούβα υπό την επιρροή της Ουάσιγκτον.
Η οργή των Κουβανών για επανειλημμένες επεμβάσεις οδήγησε στη «Επανάσταση του 1959», φέρνοντας τον Fidel Castro στην εξουσία.
Σήμερα, η πίεση κατά της Κούβας εντείνεται, εν μέρει λόγω του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, ο οποίος κατάγεται από την Κούβα και επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος.
Όπως και οι πρόγονοί του, ο Trump δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την Κούβα ως κυρίαρχο κράτος.
Σε αντίθεση με αυτούς, ίσως ενδιαφέρεται για το τεράστιο δυναμικό τουρισμού και ανάπτυξης ακινήτων στο νησί.
Η Κούβα φαίνεται έτοιμη για συμφωνία «ζω και άσε να ζει» με τις ΗΠΑ. Το αν είναι έτοιμος ο Trump παραμένει άγνωστο.
Αν αλλάξει η προσέγγισή του από συγκρουσιακή σε ειλικρινή διαπραγμάτευση, ένα ιστορικό αποτέλεσμα είναι απόλυτα πιθανό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών