Η Ουάσινγκτον χρειάζεται περίπου μία επιπλέον εβδομάδα για να ολοκληρώσει την ανάπτυξη των απαραίτητων στρατιωτικών μέσων, πριν καταστεί επιχειρησιακά έτοιμη για χτύπημα στο Ιράν
(upd) Επανέρχεται ανησυχητικά το κρίσιμο ερώτημα της τρέχουσας περιόδου: πόσο κοντά βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες σε μια στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν;
Η Ουάσινγκτον χρειάζεται περίπου μία επιπλέον εβδομάδα για να ολοκληρώσει την ανάπτυξη των απαραίτητων στρατιωτικών μέσων, πριν καταστεί επιχειρησιακά έτοιμη για ένα τέτοιο σενάριο, γράφει το Politico στις 6/2 και ενώ ολοκληρώθηκαν οι έμμεσες συνομιλίες ΗΠΑ - Ιράν..
Η πληροφορία αυτή δεν αφορά πολιτικές αποφάσεις ή διπλωματικά διλήμματα, αλλά κάτι πιο ωμό και αποκαλυπτικό: τη στρατιωτική προετοιμασία επί του πεδίου.
Και αυτή η προετοιμασία, όπως δείχνει η εμπειρία, δεν γίνεται ποτέ τυχαία.
Βάσει του δημοσιεύματος ένα αμερικανικό χτύπημα στο Ιράν μπορεί να εκδηλωθεί πιθανότατα το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026.
Στη σύγχρονη αμερικανική στρατηγική κουλτούρα, ο χρόνος δεν μετράται πολιτικά αλλά επιχειρησιακά.
Όταν γίνεται λόγος για «μία εβδομάδα», αυτό σημαίνει ότι οι βασικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη σε κίνηση και απομένουν κρίσιμες αλλά τεχνικά απαραίτητες μετακινήσεις για να επιτευχθεί πλήρης ετοιμότητα.
Η αναφορά του Politico πιθανότατα σχετίζεται με την άφιξη επιπλέον αμερικανικών αεροπλανοφόρων και πολεμικών πλοίων στη Μέση Ανατολή.
Ιστορικά, ο αριθμός και η διάταξη των αεροπλανοφόρων αποτελούν τον πιο αξιόπιστο δείκτη των προθέσεων της Ουάσινγκτον.
Σε συνθήκες πολέμου, οι ΗΠΑ σχεδόν ποτέ δεν επιχειρούν με λιγότερα από δύο αεροπλανοφόρα σε μια ζώνη σύγκρουσης.
Κατά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, έως και έξι αεροπλανοφόρα είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή, υποστηρίζοντας μαζικές αεροπορικές επιχειρήσεις μεγάλης διάρκειας.
Πιο πρόσφατα, σε περιόδους έντασης – είτε λόγω των επιθέσεων των Houthi στη Θάλασσα είτε λόγω κλιμακώσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν – η παρουσία δύο αεροπλανοφόρων θεωρήθηκε επαρκής για αποτροπή, περιορισμένα πλήγματα ή αμυντικές επιχειρήσεις.
Το αεροπλανοφόρο Lincoln των ΗΠΑ διέσχισε την Αραβική Θάλασσα
Το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln διέσχισε στις 6/2/2026 την Αραβική Θάλασσα, όπως ανακοίνωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), σε μια κίνηση με σαφές στρατηγικό μήνυμα εν μέσω των συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν στο Ομάν.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της CENTCOM που δημοσιεύθηκε στο X, το αεροπλανοφόρο – βασικό στοιχείο της ενισχυμένης στρατιωτικής παρουσίας που έχει διατάξει ο πρόεδρος Donald Trump στη Μέση Ανατολή – συνοδευόταν από δύο πλοία στρατιωτικού ανεφοδιασμού και δύο σκάφη της Ακτοφυλακής των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ μαχητικά αεροσκάφη επιχειρούσαν στον εναέριο χώρο πάνω από τον σχηματισμό.
Η αποστολή του USS Abraham Lincoln στον Κόλπο είχε αποφασιστεί τον προηγούμενο μήνα, στο πλαίσιο των απειλών του Τrump για πιθανό στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν λόγω της σκληρής καταστολής αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, αλλά και της πίεσης για επανέναρξη διαπραγματεύσεων σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Γιατί τα δύο αεροπλανοφόρα κάνουν τη διαφορά
Η ταυτόχρονη ανάπτυξη δύο αεροπλανοφόρων δεν είναι θέμα επίδειξης ισχύος, αλλά επιχειρησιακής αναγκαιότητας.
Το ένα αεροπλανοφόρο αναλαμβάνει κυρίως επιχειρήσεις ημέρας, ενώ το δεύτερο καλύπτει νυχτερινές αποστολές, συντήρηση και εναλλαγή δυνάμεων.
Αυτό το μοντέλο:
• αυξάνει δραστικά την επιβιωσιμότητα των δυνάμεων απέναντι σε ιρανικούς αντιπλοϊκούς πυραύλους,
• επιτρέπει συνεχή αεροπορική πίεση,
• και ανεβάζει τον αριθμό των εξόδων αεροσκαφών (sorties) σε 200–400 την ημέρα, αριθμός κρίσιμος για μια εκτεταμένη σύγκρουση.
Χωρίς αυτή τη διάταξη, οποιαδήποτε επιχείρηση κατά του Ιράν θα ήταν είτε περιορισμένη είτε υπερβολικά ριψοκίνδυνη.
Απόσταση ασφαλείας και το ιρανικό δόγμα άμυνας
Σε ένα πιθανό σενάριο σύγκρουσης, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα δεν θα προσεγγίσουν τις ιρανικές ακτές.
Το Ιράν έχει επενδύσει συστηματικά σε ένα δόγμα με πυραύλους, drones, ταχύπλοα και ναυτικές νάρκες.
Αυτό σημαίνει ότι οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις θα επιχειρούν από μεγαλύτερη απόσταση, βασιζόμενες σε μαχητικά μεγάλης ακτίνας δράσης, σε πυραύλους cruise και σε συνδυασμό με βάσεις συμμάχων στον Κόλπο.
Η απόσταση αυτή, όμως, αυξάνει την ανάγκη για περισσότερα πλοία, περισσότερα αεροσκάφη και μεγαλύτερη διάρκεια επιχειρήσεων.
Η κρίσιμη ερώτηση: Χρειάζεται τρίτο αεροπλανοφόρο;
Εδώ βρίσκεται η ουσία της «μίας εβδομάδας» που αναφέρει το Politico.
Το πραγματικό ερώτημα που εξετάζεται στην Ουάσινγκτον δεν είναι αν μπορεί να γίνει ένα πλήγμα, αλλά αν οι υπάρχουσες δυνάμεις επαρκούν ή αν απαιτείται η ανάπτυξη και τρίτου αεροπλανοφόρου για πλήρους κλίμακας επιχειρήσεις.
Δύο αεροπλανοφόρα επαρκούν για αποτροπή, περιορισμένα χτυπήματα ή σύντομη κλιμάκωση.
Όχι όμως απαραίτητα για έναν παρατεταμένο πόλεμο με ένα κράτος όπως το Ιράν, που διαθέτει βάθος, αντοχές και ικανότητα ανταπόδοσης σε ολόκληρη την περιοχή.
Η ανάγκη για επιπλέον χρόνο δεν είναι ένδειξη δισταγμού, αλλά ένδειξη σοβαρότητας λένε πηγές του Πενταγώνου.
Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να βιάζονται – αλλά ούτε και να αποκλιμακώνουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι με την ολοκλήρωση των έμμεσων συνομιλιών στο Ομάν επέβαλαν κυρώσεις στο Ιράν.
Η στρατιωτική σκακιέρα στήνεται προσεκτικά, κομμάτι-κομμάτι.
Και όπως δείχνει η ιστορία, όταν η Ουάσινγκτον ολοκληρώνει αυτή τη διάταξη, η απόφαση – όποια κι αν είναι – δεν αργεί να ακολουθήσει.
Ένα κρίσιμο στοιχείο που συχνά υποτιμάται είναι ότι μια σύγκρουση με το Ιράν δεν θα περιοριστεί γεωγραφικά.
Οι ιρανικές δυνατότητες ανταπόδοσης περιλαμβάνουν επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, πλήγματα μέσω συμμάχων και πληρεξουσίων (Houthi, Hezbollah, πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία) και απειλές στη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz.
Αυτό αυξάνει δραματικά τις απαιτήσεις σε ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, καθώς οι ΗΠΑ θα πρέπει να προστατεύσουν συμμάχους, βάσεις και θαλάσσιες γραμμές εμπορίου ταυτόχρονα.
Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Ayatollah Ali Khamenei έχει προειδοποιήσει τις ΗΠΑ με σκληρή απάντηση, που θα τις κάνει να μετανιώσουν για την απόφασή τους να επιτεθούν.
Η «μία εβδομάδα» ως πολιτικό μήνυμα
Η διαρροή του χρονικού πλαισίου λειτουργεί και ως στρατηγικό μήνυμα προς την Τεχεράνη.
Υποδηλώνει ότι η επιλογή της στρατιωτικής δράσης είναι υπαρκτή, αλλά δεν έχει ακόμη «κλειδώσει» πολιτικά αφήνοντας χώρο για διπλωματική αποκλιμάκωση υπό πίεση.
Αυτός ο συνδυασμός απειλής και αναμονής αποτελεί κλασική αμερικανική τακτική: συσσώρευση ισχύος πριν από την απόφαση, ώστε όποια επιλογή κι αν ληφθεί, να μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα.
«Πληρεξούσιος του Ισραήλ οι ΗΠΑ στον διάλογο με Ιράν – Οι Εβραίοι τρέμουν γιατί χάνουν την υπεροχή στη Μέση Ανατολή»
Οι ΗΠΑ και το Ιράν επιχειρούν, έστω με δυσκολία, να διαπιστώσουν αν υπάρχει έδαφος για έναν αμοιβαίο συμβιβασμό στον τελευταίο γύρο διαπραγματεύσεων.
Αυτό υποστήριξε ο Seyed Hossein Mousavian Ιρανός πρώην διαπραγματευτής για τα πυρηνικά, μιλώντας στο Al Jazeera από το Άμστερνταμ.
Σύμφωνα με τον Mousavian , το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θα παραμείνει ειρηνικό.
Όπως τονίζει, η ουσία της κρίσης βρίσκεται στις πραγματικές κόκκινες γραμμές του Ισραήλ, οι οποίες αφορούν τη διατήρηση της πυρηνικής και στρατιωτικής του υπεροχής στη Μέση Ανατολή.
Κατά την εκτίμησή του, το Ιράν έχει ήδη υπερβεί αυτές τις γραμμές με δύο τρόπους: αφενός διαθέτει πλέον την τεχνολογική δυνατότητα να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο, αν το αποφασίσει, και αφετέρου απέδειξε ότι μπορεί να απαντήσει στρατιωτικά, πλήττοντας το Ισραήλ όταν δέχθηκε επίθεση.
Ως διέξοδο από το αδιέξοδο, ο Mousavian προτείνει μια πολυμερή εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου, με τη συμμετοχή του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και άλλων χωρών του Περσικού Κόλπου, υπό διεθνή εποπτεία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA).
Μια τέτοια λύση, υποστηρίζει, θα μπορούσε να απαντήσει στις ανησυχίες ασφάλειας, μειώνοντας τον κίνδυνο σύγκρουσης σε μια περιοχή όπου οι στρατηγικές ισορροπίες παραμένουν εξαιρετικά εύθραυστες.
Ιράν: Καμία παράδοση
Η επιμονή του Ιράν να ελέγχει τον τόπο, τη μορφή και την ατζέντα των συνομιλιών στο Ομάν στις 6/2 έστειλε ένα σαφές μήνυμα: η Τεχεράνη δεν προσέρχεται για να συνθηκολογήσει, αλλά για να διαπραγματευτεί από θέση αντίστασης.
Αυτό οδηγεί σε μια θεμελιώδη σύγκρουση.
Ο Donald Trump έχοντας μιλήσει για «αρμάδα» στον Περσικό Κόλπο, χρειάζεται μια γρήγορη και ηχηρή νίκη — στρατιωτική ή διπλωματική.
Το Ιράν, όμως, δεν προσφέρει την άνευ όρων παράδοση που θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως τέτοια νίκη.
Μια στρατιωτική επίθεση θα ήταν επικίνδυνη, απρόβλεπτη και πιθανότατα παρατεταμένη, με αμερικανικές απώλειες.
www.bankignews.gr
Η Ουάσινγκτον χρειάζεται περίπου μία επιπλέον εβδομάδα για να ολοκληρώσει την ανάπτυξη των απαραίτητων στρατιωτικών μέσων, πριν καταστεί επιχειρησιακά έτοιμη για ένα τέτοιο σενάριο, γράφει το Politico στις 6/2 και ενώ ολοκληρώθηκαν οι έμμεσες συνομιλίες ΗΠΑ - Ιράν..
Η πληροφορία αυτή δεν αφορά πολιτικές αποφάσεις ή διπλωματικά διλήμματα, αλλά κάτι πιο ωμό και αποκαλυπτικό: τη στρατιωτική προετοιμασία επί του πεδίου.
Και αυτή η προετοιμασία, όπως δείχνει η εμπειρία, δεν γίνεται ποτέ τυχαία.
Βάσει του δημοσιεύματος ένα αμερικανικό χτύπημα στο Ιράν μπορεί να εκδηλωθεί πιθανότατα το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026.
Στη σύγχρονη αμερικανική στρατηγική κουλτούρα, ο χρόνος δεν μετράται πολιτικά αλλά επιχειρησιακά.
Όταν γίνεται λόγος για «μία εβδομάδα», αυτό σημαίνει ότι οι βασικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη σε κίνηση και απομένουν κρίσιμες αλλά τεχνικά απαραίτητες μετακινήσεις για να επιτευχθεί πλήρης ετοιμότητα.
Αεροπλανοφόρα: O πραγματικός δείκτης πολέμουCarrier Strike Group 3, accompanied by two supply ships, flanked by two USCG cutters, and flown over by elements of CVW-9, poses for the camera somewhere in the Arabian Sea, as talks in Muscat end with no resolution.https://t.co/o610OypXUn
— Faytuks Network (@FaytuksNetwork) February 6, 2026
Η αναφορά του Politico πιθανότατα σχετίζεται με την άφιξη επιπλέον αμερικανικών αεροπλανοφόρων και πολεμικών πλοίων στη Μέση Ανατολή.
Ιστορικά, ο αριθμός και η διάταξη των αεροπλανοφόρων αποτελούν τον πιο αξιόπιστο δείκτη των προθέσεων της Ουάσινγκτον.
Σε συνθήκες πολέμου, οι ΗΠΑ σχεδόν ποτέ δεν επιχειρούν με λιγότερα από δύο αεροπλανοφόρα σε μια ζώνη σύγκρουσης.
Κατά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, έως και έξι αεροπλανοφόρα είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή, υποστηρίζοντας μαζικές αεροπορικές επιχειρήσεις μεγάλης διάρκειας.
Πιο πρόσφατα, σε περιόδους έντασης – είτε λόγω των επιθέσεων των Houthi στη Θάλασσα είτε λόγω κλιμακώσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν – η παρουσία δύο αεροπλανοφόρων θεωρήθηκε επαρκής για αποτροπή, περιορισμένα πλήγματα ή αμυντικές επιχειρήσεις.
Το αεροπλανοφόρο Lincoln των ΗΠΑ διέσχισε την Αραβική Θάλασσα
Το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln διέσχισε στις 6/2/2026 την Αραβική Θάλασσα, όπως ανακοίνωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), σε μια κίνηση με σαφές στρατηγικό μήνυμα εν μέσω των συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν στο Ομάν.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της CENTCOM που δημοσιεύθηκε στο X, το αεροπλανοφόρο – βασικό στοιχείο της ενισχυμένης στρατιωτικής παρουσίας που έχει διατάξει ο πρόεδρος Donald Trump στη Μέση Ανατολή – συνοδευόταν από δύο πλοία στρατιωτικού ανεφοδιασμού και δύο σκάφη της Ακτοφυλακής των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ μαχητικά αεροσκάφη επιχειρούσαν στον εναέριο χώρο πάνω από τον σχηματισμό.
Η αποστολή του USS Abraham Lincoln στον Κόλπο είχε αποφασιστεί τον προηγούμενο μήνα, στο πλαίσιο των απειλών του Τrump για πιθανό στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν λόγω της σκληρής καταστολής αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, αλλά και της πίεσης για επανέναρξη διαπραγματεύσεων σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Γιατί τα δύο αεροπλανοφόρα κάνουν τη διαφορά
Η ταυτόχρονη ανάπτυξη δύο αεροπλανοφόρων δεν είναι θέμα επίδειξης ισχύος, αλλά επιχειρησιακής αναγκαιότητας.
Το ένα αεροπλανοφόρο αναλαμβάνει κυρίως επιχειρήσεις ημέρας, ενώ το δεύτερο καλύπτει νυχτερινές αποστολές, συντήρηση και εναλλαγή δυνάμεων.
Αυτό το μοντέλο:
• αυξάνει δραστικά την επιβιωσιμότητα των δυνάμεων απέναντι σε ιρανικούς αντιπλοϊκούς πυραύλους,
• επιτρέπει συνεχή αεροπορική πίεση,
• και ανεβάζει τον αριθμό των εξόδων αεροσκαφών (sorties) σε 200–400 την ημέρα, αριθμός κρίσιμος για μια εκτεταμένη σύγκρουση.
Χωρίς αυτή τη διάταξη, οποιαδήποτε επιχείρηση κατά του Ιράν θα ήταν είτε περιορισμένη είτε υπερβολικά ριψοκίνδυνη.
Απόσταση ασφαλείας και το ιρανικό δόγμα άμυνας
Σε ένα πιθανό σενάριο σύγκρουσης, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα δεν θα προσεγγίσουν τις ιρανικές ακτές.
Το Ιράν έχει επενδύσει συστηματικά σε ένα δόγμα με πυραύλους, drones, ταχύπλοα και ναυτικές νάρκες.
Αυτό σημαίνει ότι οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις θα επιχειρούν από μεγαλύτερη απόσταση, βασιζόμενες σε μαχητικά μεγάλης ακτίνας δράσης, σε πυραύλους cruise και σε συνδυασμό με βάσεις συμμάχων στον Κόλπο.
Η απόσταση αυτή, όμως, αυξάνει την ανάγκη για περισσότερα πλοία, περισσότερα αεροσκάφη και μεγαλύτερη διάρκεια επιχειρήσεων.
Η κρίσιμη ερώτηση: Χρειάζεται τρίτο αεροπλανοφόρο;
Εδώ βρίσκεται η ουσία της «μίας εβδομάδας» που αναφέρει το Politico.
Το πραγματικό ερώτημα που εξετάζεται στην Ουάσινγκτον δεν είναι αν μπορεί να γίνει ένα πλήγμα, αλλά αν οι υπάρχουσες δυνάμεις επαρκούν ή αν απαιτείται η ανάπτυξη και τρίτου αεροπλανοφόρου για πλήρους κλίμακας επιχειρήσεις.
Δύο αεροπλανοφόρα επαρκούν για αποτροπή, περιορισμένα χτυπήματα ή σύντομη κλιμάκωση.
Όχι όμως απαραίτητα για έναν παρατεταμένο πόλεμο με ένα κράτος όπως το Ιράν, που διαθέτει βάθος, αντοχές και ικανότητα ανταπόδοσης σε ολόκληρη την περιοχή.
Η ανάγκη για επιπλέον χρόνο δεν είναι ένδειξη δισταγμού, αλλά ένδειξη σοβαρότητας λένε πηγές του Πενταγώνου.
Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να βιάζονται – αλλά ούτε και να αποκλιμακώνουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι με την ολοκλήρωση των έμμεσων συνομιλιών στο Ομάν επέβαλαν κυρώσεις στο Ιράν.
Η στρατιωτική σκακιέρα στήνεται προσεκτικά, κομμάτι-κομμάτι.
Και όπως δείχνει η ιστορία, όταν η Ουάσινγκτον ολοκληρώνει αυτή τη διάταξη, η απόφαση – όποια κι αν είναι – δεν αργεί να ακολουθήσει.
Περιφερειακές συνέπειες - O πόλεμος δεν θα είναι διμερής????U.S. is ready for war against Iran:
— WORLD AT WAR (@World_At_War_6) February 6, 2026
A report in Politico today highlighted that the U.S. requires an additional week to finalize the deployment of military resources before an attack on Iran can be executed.
The Politico source likely refers to additional U.S. aircraft… pic.twitter.com/SPa3G8AXgs
Ένα κρίσιμο στοιχείο που συχνά υποτιμάται είναι ότι μια σύγκρουση με το Ιράν δεν θα περιοριστεί γεωγραφικά.
Οι ιρανικές δυνατότητες ανταπόδοσης περιλαμβάνουν επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, πλήγματα μέσω συμμάχων και πληρεξουσίων (Houthi, Hezbollah, πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία) και απειλές στη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz.
Αυτό αυξάνει δραματικά τις απαιτήσεις σε ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, καθώς οι ΗΠΑ θα πρέπει να προστατεύσουν συμμάχους, βάσεις και θαλάσσιες γραμμές εμπορίου ταυτόχρονα.
Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Ayatollah Ali Khamenei έχει προειδοποιήσει τις ΗΠΑ με σκληρή απάντηση, που θα τις κάνει να μετανιώσουν για την απόφασή τους να επιτεθούν.
Η «μία εβδομάδα» ως πολιτικό μήνυμα
Η διαρροή του χρονικού πλαισίου λειτουργεί και ως στρατηγικό μήνυμα προς την Τεχεράνη.
Υποδηλώνει ότι η επιλογή της στρατιωτικής δράσης είναι υπαρκτή, αλλά δεν έχει ακόμη «κλειδώσει» πολιτικά αφήνοντας χώρο για διπλωματική αποκλιμάκωση υπό πίεση.
Αυτός ο συνδυασμός απειλής και αναμονής αποτελεί κλασική αμερικανική τακτική: συσσώρευση ισχύος πριν από την απόφαση, ώστε όποια επιλογή κι αν ληφθεί, να μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα.
«Πληρεξούσιος του Ισραήλ οι ΗΠΑ στον διάλογο με Ιράν – Οι Εβραίοι τρέμουν γιατί χάνουν την υπεροχή στη Μέση Ανατολή»
Οι ΗΠΑ και το Ιράν επιχειρούν, έστω με δυσκολία, να διαπιστώσουν αν υπάρχει έδαφος για έναν αμοιβαίο συμβιβασμό στον τελευταίο γύρο διαπραγματεύσεων.
Αυτό υποστήριξε ο Seyed Hossein Mousavian Ιρανός πρώην διαπραγματευτής για τα πυρηνικά, μιλώντας στο Al Jazeera από το Άμστερνταμ.
Σύμφωνα με τον Mousavian , το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θα παραμείνει ειρηνικό.
Όπως τονίζει, η ουσία της κρίσης βρίσκεται στις πραγματικές κόκκινες γραμμές του Ισραήλ, οι οποίες αφορούν τη διατήρηση της πυρηνικής και στρατιωτικής του υπεροχής στη Μέση Ανατολή.
Κατά την εκτίμησή του, το Ιράν έχει ήδη υπερβεί αυτές τις γραμμές με δύο τρόπους: αφενός διαθέτει πλέον την τεχνολογική δυνατότητα να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο, αν το αποφασίσει, και αφετέρου απέδειξε ότι μπορεί να απαντήσει στρατιωτικά, πλήττοντας το Ισραήλ όταν δέχθηκε επίθεση.
Ως διέξοδο από το αδιέξοδο, ο Mousavian προτείνει μια πολυμερή εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου, με τη συμμετοχή του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και άλλων χωρών του Περσικού Κόλπου, υπό διεθνή εποπτεία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA).
Μια τέτοια λύση, υποστηρίζει, θα μπορούσε να απαντήσει στις ανησυχίες ασφάλειας, μειώνοντας τον κίνδυνο σύγκρουσης σε μια περιοχή όπου οι στρατηγικές ισορροπίες παραμένουν εξαιρετικά εύθραυστες.
Ιράν: Καμία παράδοση
Η επιμονή του Ιράν να ελέγχει τον τόπο, τη μορφή και την ατζέντα των συνομιλιών στο Ομάν στις 6/2 έστειλε ένα σαφές μήνυμα: η Τεχεράνη δεν προσέρχεται για να συνθηκολογήσει, αλλά για να διαπραγματευτεί από θέση αντίστασης.
Αυτό οδηγεί σε μια θεμελιώδη σύγκρουση.
Ο Donald Trump έχοντας μιλήσει για «αρμάδα» στον Περσικό Κόλπο, χρειάζεται μια γρήγορη και ηχηρή νίκη — στρατιωτική ή διπλωματική.
Το Ιράν, όμως, δεν προσφέρει την άνευ όρων παράδοση που θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως τέτοια νίκη.
Μια στρατιωτική επίθεση θα ήταν επικίνδυνη, απρόβλεπτη και πιθανότατα παρατεταμένη, με αμερικανικές απώλειες.
www.bankignews.gr
Σχόλια αναγνωστών