Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η ίδια η συζήτηση περί άρσης κυρώσεων και πολυετών projects δισεκατομμυρίων αλλάζει το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης — και ανεβάζει κατακόρυφα το πολιτικό θερμόμετρο σε Ουάσιγκτον, Μόσχα και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες
Μια πολιτικοοικονομική καταιγίδα προκάλεσε χθεσινό δημοσίευμα του βρετανικού περιοδικού The Economist, το οποίο αφήνει να εννοηθεί ότι Ρωσία και ΗΠΑ ενδέχεται να έχουν ήδη καταλήξει –παρασκηνιακά– σε συμφωνία για την άρση των κυρώσεων. Στο επίκεντρο των εικασιών: ένα πακέτο κοινών έργων-μαμούθ, συνολικής αποτίμησης έως και 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, που φέρεται να συνδέεται με τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με το περιοδικό, ο Donald Trump θα επιδίωκε να «κλειδώσει» μια τέτοια συμφωνία έως τον Ιούνιο, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα φάση ρωσοαμερικανικής οικονομικής συνεργασίας πριν ακόμη ολοκληρωθεί μια ειρηνευτική συνθήκη για την Ουκρανία.
Πυρηνικά data centers και σήραγγα στον Βερίγγειο: όραμα ή υπερβολή;
Το δημοσίευμα δεν παραθέτει επιβεβαιωμένα στοιχεία, αλλά αναφέρει εντυπωσιακά σενάρια: δημιουργία κέντρου δεδομένων με πυρηνική ενέργεια, κατασκευή σήραγγας κάτω από τον Βερίγγειο Πορθμό, συμμετοχή αμερικανικών κεφαλαίων σε ρωσικά ενεργειακά assets, καθώς και συμφωνίες για σπάνιες γαίες και υδρογονάνθρακες στην Αρκτική.
Η αποτίμηση των 12 τρισ. δολαρίων, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, βασίζεται σε ουκρανικές εκτιμήσεις πληροφοριών. Ωστόσο, το ίδιο το περιοδικό διατυπώνει αμφιβολίες: διαθέτει πράγματι η Ρωσία τέτοια κεφάλαια; Και θα μπορούσε μια τόσο ριζική στροφή πολιτικής να περάσει «αθόρυβα» από το αμερικανικό Κογκρέσο ή ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση;
«Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά»
Ο πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγος Βλαντιμίρ Βασίλιεφ, επικεφαλής ερευνητής στο Ινστιτούτο G.A. Arbatov για τις Αμερικανικές και Καναδικές Σπουδές, εκτιμά ότι πίσω από τις υπερβολές ίσως κρύβεται μια πραγματική οικονομική λογική.
Όπως σημειώνει, ένα 25ετές ρωσοαμερικανικό σχέδιο συνεργασίας θα μπορούσε θεωρητικά να φτάσει σε τόσο υψηλές ονομαστικές αποτιμήσεις. Αν μάλιστα το ποσό των 12 τρισ. επιμεριστεί σε βάθος 25ετίας, μεταφράζεται σε περίπου 500 δισ. δολάρια ετησίως — ένα μέγεθος που, αν και τεράστιο, δεν θεωρείται αδιανόητο για διακρατικά ενεργειακά και υποδομικά projects.
Κατά τον ίδιο, η κυβέρνηση Trump—με έντονο επιχειρηματικό προσανατολισμό— θα είχε ισχυρό κίνητρο να τερματίσει γρήγορα τη σύγκρουση στην Ουκρανία, εφόσον αυτό άνοιγε τον δρόμο για κερδοφόρες επενδύσεις μεγάλης κλίμακας.
Το τέλος των κυρώσεων: το πραγματικό διακύβευμα
Πέρα από τα σενάρια περί «μυστικής συμφωνίας», το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τις κυρώσεις. Η υλοποίηση έργων τέτοιου βεληνεκούς προϋποθέτει πλήρη άρση εμπορικών και οικονομικών περιορισμών. Χωρίς αυτήν, οποιοδήποτε σχέδιο συνεργασίας παραμένει στα χαρτιά.
Το δημοσίευμα εντάσσεται και σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό κλίμα καχυποψίας, όπου διακινούνται θεωρίες ότι ο Trump υιοθετεί —ή τουλάχιστον δεν αντικρούει— αφηγήσεις που εξυπηρετούν τη Μόσχα. Η συζήτηση περί αποδυνάμωσης του ΝΑΤΟ και επαναπροσδιορισμού των διατλαντικών σχέσεων τροφοδοτεί περαιτέρω ανησυχίες.
Ρεαλισμός ή γεωπολιτική φαντασία;
Εάν τα 12 τρισ. είναι υπερβολή, όπως υπαινίσσονται ακόμη και ρωσικές πηγές, το πραγματικό μέγεθος θα μπορούσε να είναι σημαντικά χαμηλότερο — αλλά και πάλι εντυπωσιακό. Στην πολιτική οικονομία, άλλωστε, ισχύει συχνά ο άγραφος κανόνας: «Ζήτα τρία για να πάρεις ένα».
Το αν πρόκειται για ρεαλιστικό γεωοικονομικό σχέδιο ή για μια στρατηγική πίεσης στο πεδίο των διαπραγματεύσεων μένει να φανεί. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η ίδια η συζήτηση περί άρσης κυρώσεων και πολυετών projects δισεκατομμυρίων αλλάζει το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης — και ανεβάζει κατακόρυφα το πολιτικό θερμόμετρο σε Ουάσιγκτον, Μόσχα και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το περιοδικό, ο Donald Trump θα επιδίωκε να «κλειδώσει» μια τέτοια συμφωνία έως τον Ιούνιο, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα φάση ρωσοαμερικανικής οικονομικής συνεργασίας πριν ακόμη ολοκληρωθεί μια ειρηνευτική συνθήκη για την Ουκρανία.
Πυρηνικά data centers και σήραγγα στον Βερίγγειο: όραμα ή υπερβολή;
Το δημοσίευμα δεν παραθέτει επιβεβαιωμένα στοιχεία, αλλά αναφέρει εντυπωσιακά σενάρια: δημιουργία κέντρου δεδομένων με πυρηνική ενέργεια, κατασκευή σήραγγας κάτω από τον Βερίγγειο Πορθμό, συμμετοχή αμερικανικών κεφαλαίων σε ρωσικά ενεργειακά assets, καθώς και συμφωνίες για σπάνιες γαίες και υδρογονάνθρακες στην Αρκτική.
Η αποτίμηση των 12 τρισ. δολαρίων, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, βασίζεται σε ουκρανικές εκτιμήσεις πληροφοριών. Ωστόσο, το ίδιο το περιοδικό διατυπώνει αμφιβολίες: διαθέτει πράγματι η Ρωσία τέτοια κεφάλαια; Και θα μπορούσε μια τόσο ριζική στροφή πολιτικής να περάσει «αθόρυβα» από το αμερικανικό Κογκρέσο ή ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση;
«Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά»
Ο πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγος Βλαντιμίρ Βασίλιεφ, επικεφαλής ερευνητής στο Ινστιτούτο G.A. Arbatov για τις Αμερικανικές και Καναδικές Σπουδές, εκτιμά ότι πίσω από τις υπερβολές ίσως κρύβεται μια πραγματική οικονομική λογική.
Όπως σημειώνει, ένα 25ετές ρωσοαμερικανικό σχέδιο συνεργασίας θα μπορούσε θεωρητικά να φτάσει σε τόσο υψηλές ονομαστικές αποτιμήσεις. Αν μάλιστα το ποσό των 12 τρισ. επιμεριστεί σε βάθος 25ετίας, μεταφράζεται σε περίπου 500 δισ. δολάρια ετησίως — ένα μέγεθος που, αν και τεράστιο, δεν θεωρείται αδιανόητο για διακρατικά ενεργειακά και υποδομικά projects.
Κατά τον ίδιο, η κυβέρνηση Trump—με έντονο επιχειρηματικό προσανατολισμό— θα είχε ισχυρό κίνητρο να τερματίσει γρήγορα τη σύγκρουση στην Ουκρανία, εφόσον αυτό άνοιγε τον δρόμο για κερδοφόρες επενδύσεις μεγάλης κλίμακας.
Το τέλος των κυρώσεων: το πραγματικό διακύβευμα
Πέρα από τα σενάρια περί «μυστικής συμφωνίας», το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τις κυρώσεις. Η υλοποίηση έργων τέτοιου βεληνεκούς προϋποθέτει πλήρη άρση εμπορικών και οικονομικών περιορισμών. Χωρίς αυτήν, οποιοδήποτε σχέδιο συνεργασίας παραμένει στα χαρτιά.
Το δημοσίευμα εντάσσεται και σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό κλίμα καχυποψίας, όπου διακινούνται θεωρίες ότι ο Trump υιοθετεί —ή τουλάχιστον δεν αντικρούει— αφηγήσεις που εξυπηρετούν τη Μόσχα. Η συζήτηση περί αποδυνάμωσης του ΝΑΤΟ και επαναπροσδιορισμού των διατλαντικών σχέσεων τροφοδοτεί περαιτέρω ανησυχίες.
Ρεαλισμός ή γεωπολιτική φαντασία;
Εάν τα 12 τρισ. είναι υπερβολή, όπως υπαινίσσονται ακόμη και ρωσικές πηγές, το πραγματικό μέγεθος θα μπορούσε να είναι σημαντικά χαμηλότερο — αλλά και πάλι εντυπωσιακό. Στην πολιτική οικονομία, άλλωστε, ισχύει συχνά ο άγραφος κανόνας: «Ζήτα τρία για να πάρεις ένα».
Το αν πρόκειται για ρεαλιστικό γεωοικονομικό σχέδιο ή για μια στρατηγική πίεσης στο πεδίο των διαπραγματεύσεων μένει να φανεί. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η ίδια η συζήτηση περί άρσης κυρώσεων και πολυετών projects δισεκατομμυρίων αλλάζει το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης — και ανεβάζει κατακόρυφα το πολιτικό θερμόμετρο σε Ουάσιγκτον, Μόσχα και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών