Η αμερικανική προπαγάνδα απέτυχε να "δαιμονοποιήσει" το Ιράν στον αραβικό κόσμο» και αυτή είναι η πρώτη μεγάλη ήττα των ΗΠΑ, Ισραήλ για να ακολουθήσουν η στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική... Η «Αληθινή Υπόσχεση» που Αφύπνισε τα Αραβικά Έθνη
Σε έναν σύγχρονο πόλεμο πεθαίνει πρώτα η αλήθεια.
Η φράση που αποδίδεται συχνά στον γερουσιαστή Hiram Johnson το 1917, έχει τις ρίζες της στον Αισχύλο και δείχνει με τον πλέον εύγλωτο τρόπο πως, με την έναρξη των εχθροπραξιών, η αντικειμενική ενημέρωση, η διαφάνεια και η πραγματικότητα θυσιάζονται στον βωμό της προπαγάνδας, της στρατιωτικής σκοπιμότητας και της διαχείρισης της κοινής γνώμης.
Πρώτη αναφέρεται πάντα η προπαγάνδα....
Ο πόλεμος του 2026 μεταξύ του αμερικανοϊσραηλινού άξονα και του Ιράν αποτέλεσε το σημείο καμπής που αποκάλυψε το τεράστιο χάσμα μεταξύ των αραβικών καθεστώτων και των λαών τους.
Παρά την επίσημη στήριξη ή τη σιωπή των ηγετών του Κόλπου προς τους εισβολείς, η αραβική κοινή γνώμη τάχθηκε απροσδόκητα υπέρ της Τεχεράνης, προκαλώντας σύγχυση στα δυτικά κέντρα στρατηγικής ανάλυσης.
Το «όπλο της αφήγησης» έναντι της στρατιωτικής ισχύος
Η Ιρανική ηγεσία δεν βασίστηκε μόνο στους πυραύλους, αλλά σε αυτό που ο αναλυτής Sayed Shabel αποκαλεί «όπλο της αφήγησης».
Μετά τις σφοδρές αεροπορικές επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026 κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η απάντηση του Ιράν με εκατοντάδες drones και πυραύλους βαθιά στα κατεχόμενα εδάφη και τις αμερικανικές βάσεις, μετέτρεψε την υλική ζημιά σε σύμβολο αντίστασης.
Η εικόνα των ιρανικών βλημάτων στον ουρανό της Παλαιστίνης έσπασε το «τείχος της σιωπής» στους αραβικούς δρόμους.
Το κλείσιμο των Στενών του Hormuz μετέφερε τη μάχη στο οικονομικό πεδίο, ανατρέποντας τους υπολογισμούς των καθεστώτων που ποντάριζαν στην ιρανική κατάρρευση.
Η παταγώδης αποτυχία της ψηφιακής «δαιμονοποίησης»
Το 2026, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του επένδυσαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε εκστρατείες στα social media και σε influencers για να παρουσιάσουν το Ιράν ως «υπαρξιακή απειλή» για τους Άραβες. Ωστόσο, ο Αραβικός Δείκτης Κοινής Γνώμης (Arab Public Opinion Index) κατέγραψε μια καταστροφική αποτυχία για τη Δύση:
- 44% των Αράβων θεωρούν το Ισραήλ ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
- 21% τοποθετούν τις ΗΠΑ στη δεύτερη θέση.
- Μόλις 6-8% βλέπουν το Ιράν ως απειλή, ποσοστό που παρέμεινε σταθερό ή μειώθηκε μετά την έναρξη των εχθροπραξιών.
Το τέλος του σεχταρισμού: Η αντίσταση ως... κόλλα ένωσης
Ο πόλεμος των 40 ημερών κατάφερε ένα καίριο πλήγμα στο αφήγημα του «Σιιτικού κινδύνου».
Η αραβική κοινή γνώμη είδε μια ισλαμική χώρα να βομβαρδίζεται από έναν δυτικό συνασπισμό, γεγονός που ανάγκασε ακόμη και τους πιο συντηρητικούς Σουνίτες να παραμερίσουν τις δογματικές διαφορές.
Σε χώρες όπως η Τυνησία, η υποστήριξη προς το Ιράν εκτοξεύθηκε στο 55%, ενώ στο Ιράκ και την Παλαιστίνη τα ποσοστά ήταν ακόμη υψηλότερα.
Το Ιράν άρχισε να προβάλλεται ως ένας «υπερεθνικός ήρωας», θυμίζοντας ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Gamal Abdel Nasser το 1956.
Διχασμός στις ελίτ: Φιλελεύθεροι vs Εθνικιστών
Στο επίπεδο των διανοουμένων και των ελίτ, ο πόλεμος αποκρυστάλλωσε δύο αντίρροπα ρεύματα:
- το φιλοδυτικό ρεύμα που υποστήριξε την επίθεση υπό το πρόσχημα της «αλλαγής καθεστώτος», παρά το γεγονός ότι χρηματοδοτείται από απόλυτες μοναρχίες του Κόλπου που απέχουν από κάθε δημοκρατικό ιδεώδες.
- το εθνικιστικό/αριστερό ρεύμα που υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Ιράν στην αυτοάμυνα, τονίζοντας τη διαχρονική στήριξη της Τεχεράνης στην παλαιστινιακή υπόθεση.
Ακόμα και εντός του «πολιτικού ισλάμ», οι πραγματιστές είδαν την ικανότητα του Ιράν να πλήττει την κυβέρνηση Netanyahu ως μια ευκαιρία για τη Hamas και τη Συρία να αποκτήσουν ζωτικό χώρο.
Η «πνευματική νίκη» και η επόμενη μέρα
Η ετοιμότητα της ιρανικής ηγεσίας να θυσιαστεί στην πρώτη γραμμή μετέτρεψε τον πόλεμο σε μια «πνευματική νίκη» που υπερβαίνει τους στρατιωτικούς αριθμούς.
Για τους λαούς της περιοχής που υποφέρουν από το τεχνολογικό μονοπώλιο της Δύσης, η ικανότητα του Ιράν να παράγει δικά του όπλα και να απαντά στην πρόκληση, δημιούργησε ένα νέο πρότυπο αυτοδυναμίας.
Το ρεύμα αυτό δεν είναι πλέον μια πρόσκαιρη συγκίνηση, αλλά ένα δομικό πολιτικό επίτευγμα που ανοίγει νέους ορίζοντες για τον Άξονα της Αντίστασης σε ολόκληρη την αραβική γεωγραφία, αναγκάζοντας ακόμη και τα καθεστώτα του Κόλπου να λάβουν κατασταλτικά μέτρα για να ανακόψουν το φιλοϊρανικό αίσθημα.
www.bankingnews.gr
Η φράση που αποδίδεται συχνά στον γερουσιαστή Hiram Johnson το 1917, έχει τις ρίζες της στον Αισχύλο και δείχνει με τον πλέον εύγλωτο τρόπο πως, με την έναρξη των εχθροπραξιών, η αντικειμενική ενημέρωση, η διαφάνεια και η πραγματικότητα θυσιάζονται στον βωμό της προπαγάνδας, της στρατιωτικής σκοπιμότητας και της διαχείρισης της κοινής γνώμης.
Πρώτη αναφέρεται πάντα η προπαγάνδα....
Ο πόλεμος του 2026 μεταξύ του αμερικανοϊσραηλινού άξονα και του Ιράν αποτέλεσε το σημείο καμπής που αποκάλυψε το τεράστιο χάσμα μεταξύ των αραβικών καθεστώτων και των λαών τους.
Παρά την επίσημη στήριξη ή τη σιωπή των ηγετών του Κόλπου προς τους εισβολείς, η αραβική κοινή γνώμη τάχθηκε απροσδόκητα υπέρ της Τεχεράνης, προκαλώντας σύγχυση στα δυτικά κέντρα στρατηγικής ανάλυσης.
Το «όπλο της αφήγησης» έναντι της στρατιωτικής ισχύος
Η Ιρανική ηγεσία δεν βασίστηκε μόνο στους πυραύλους, αλλά σε αυτό που ο αναλυτής Sayed Shabel αποκαλεί «όπλο της αφήγησης».
Μετά τις σφοδρές αεροπορικές επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026 κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η απάντηση του Ιράν με εκατοντάδες drones και πυραύλους βαθιά στα κατεχόμενα εδάφη και τις αμερικανικές βάσεις, μετέτρεψε την υλική ζημιά σε σύμβολο αντίστασης.
Η εικόνα των ιρανικών βλημάτων στον ουρανό της Παλαιστίνης έσπασε το «τείχος της σιωπής» στους αραβικούς δρόμους.
Το κλείσιμο των Στενών του Hormuz μετέφερε τη μάχη στο οικονομικό πεδίο, ανατρέποντας τους υπολογισμούς των καθεστώτων που ποντάριζαν στην ιρανική κατάρρευση.
Η παταγώδης αποτυχία της ψηφιακής «δαιμονοποίησης»
Το 2026, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του επένδυσαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε εκστρατείες στα social media και σε influencers για να παρουσιάσουν το Ιράν ως «υπαρξιακή απειλή» για τους Άραβες. Ωστόσο, ο Αραβικός Δείκτης Κοινής Γνώμης (Arab Public Opinion Index) κατέγραψε μια καταστροφική αποτυχία για τη Δύση:
- 44% των Αράβων θεωρούν το Ισραήλ ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
- 21% τοποθετούν τις ΗΠΑ στη δεύτερη θέση.
- Μόλις 6-8% βλέπουν το Ιράν ως απειλή, ποσοστό που παρέμεινε σταθερό ή μειώθηκε μετά την έναρξη των εχθροπραξιών.
Το τέλος του σεχταρισμού: Η αντίσταση ως... κόλλα ένωσης
Ο πόλεμος των 40 ημερών κατάφερε ένα καίριο πλήγμα στο αφήγημα του «Σιιτικού κινδύνου».
Η αραβική κοινή γνώμη είδε μια ισλαμική χώρα να βομβαρδίζεται από έναν δυτικό συνασπισμό, γεγονός που ανάγκασε ακόμη και τους πιο συντηρητικούς Σουνίτες να παραμερίσουν τις δογματικές διαφορές.
Σε χώρες όπως η Τυνησία, η υποστήριξη προς το Ιράν εκτοξεύθηκε στο 55%, ενώ στο Ιράκ και την Παλαιστίνη τα ποσοστά ήταν ακόμη υψηλότερα.
Το Ιράν άρχισε να προβάλλεται ως ένας «υπερεθνικός ήρωας», θυμίζοντας ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Gamal Abdel Nasser το 1956.
Διχασμός στις ελίτ: Φιλελεύθεροι vs Εθνικιστών
Στο επίπεδο των διανοουμένων και των ελίτ, ο πόλεμος αποκρυστάλλωσε δύο αντίρροπα ρεύματα:
- το φιλοδυτικό ρεύμα που υποστήριξε την επίθεση υπό το πρόσχημα της «αλλαγής καθεστώτος», παρά το γεγονός ότι χρηματοδοτείται από απόλυτες μοναρχίες του Κόλπου που απέχουν από κάθε δημοκρατικό ιδεώδες.
- το εθνικιστικό/αριστερό ρεύμα που υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Ιράν στην αυτοάμυνα, τονίζοντας τη διαχρονική στήριξη της Τεχεράνης στην παλαιστινιακή υπόθεση.
Ακόμα και εντός του «πολιτικού ισλάμ», οι πραγματιστές είδαν την ικανότητα του Ιράν να πλήττει την κυβέρνηση Netanyahu ως μια ευκαιρία για τη Hamas και τη Συρία να αποκτήσουν ζωτικό χώρο.
Η «πνευματική νίκη» και η επόμενη μέρα
Η ετοιμότητα της ιρανικής ηγεσίας να θυσιαστεί στην πρώτη γραμμή μετέτρεψε τον πόλεμο σε μια «πνευματική νίκη» που υπερβαίνει τους στρατιωτικούς αριθμούς.
Για τους λαούς της περιοχής που υποφέρουν από το τεχνολογικό μονοπώλιο της Δύσης, η ικανότητα του Ιράν να παράγει δικά του όπλα και να απαντά στην πρόκληση, δημιούργησε ένα νέο πρότυπο αυτοδυναμίας.
Το ρεύμα αυτό δεν είναι πλέον μια πρόσκαιρη συγκίνηση, αλλά ένα δομικό πολιτικό επίτευγμα που ανοίγει νέους ορίζοντες για τον Άξονα της Αντίστασης σε ολόκληρη την αραβική γεωγραφία, αναγκάζοντας ακόμη και τα καθεστώτα του Κόλπου να λάβουν κατασταλτικά μέτρα για να ανακόψουν το φιλοϊρανικό αίσθημα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών