Oι ταραχές στο Belfast και στο Southampton αποτελούν ένδειξη μιας βαθύτερης κρίσης εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικής ελίτ, με επίκεντρο τη μετανάστευση, την ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή
Οι εικόνες είναι γνώριμες: το Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας βυθίστηκε στη βία αυτή την εβδομάδα, μετά την καταγγελλόμενη απόπειρα αποκεφαλισμού ενός κατοίκου της περιοχής από έναν Σουδανό αιτούντα άσυλο.
Οχήματα πυρπολήθηκαν, δρόμοι αποκλείστηκαν με φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων και οικογένειες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους υπό αστυνομική προστασία.
Τα επεισόδια ακολούθησαν προηγούμενες ταραχές στο Southampton της Αγγλίας, οι οποίες προκλήθηκαν από τη δολοφονία του 18χρονου Henry Nowak από τον Σιχ άνδρα Vickrum Digwa, καθώς και από τη δημοσιοποίηση βίντεο από κάμερες σώματος αστυνομικών, τα οποία αποκάλυψαν εξοργιστική μεταχείριση του τραυματισμένου νεαρού από τις αρχές.
Η καταδίκη των ταραχών δεν αρκεί
Την ίδια στιγμή οι ελίτ δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πολιτική τάξη στη σύγχρονη Βρετανία, η οποία θεωρεί ότι αρκεί η καταδίκη των ταραχών.
Οι πολιτικοί, οι σχολιαστές των ΜΜΕ και οι αξιωματούχοι επιλέγουν να καταδικάζουν τα επεισόδια αντί να εξετάζουν την οργή, τη θλίψη και το αίσθημα αποξένωσης που τα προκαλούν.
Είναι προφανές ότι αυτή η στάση δεν αποτελεί ηγεσία αλλά δειλία!
Η οργή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά
Το περιστατικό στη Βόρεια Ιρλανδία δεν συνέβη σε κενό αέρος, ούτε και η οργή που ακολούθησε.
Σε ολόκληρες τις Βρετανικές Νήσους πολλοί πολίτες αισθάνονται ότι οι κοινότητές τους έχουν αλλάξει χωρίς τη συναίνεσή τους, ενώ οι ανησυχίες τους απορρίπτονται ως προκαταλήψεις.
Επίσης πολλοί πολίτες βιώνουν πιέσεις στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στις υπηρεσίες υγείας, καθώς και προβλήματα κοινωνικής συνοχής και εγκληματικότητας.
Τόσο το περιστατικό στο Belfast όσο και η δολοφονία του Henry Nowak έχουν αποκτήσει συμβολική σημασία.
Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι οι αρχές ενδιαφέρονται περισσότερο για τη διαχείριση της πολιτικής διάστασης των γεγονότων παρά για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Μάλιστα, η υπόθεση του Henry Nowak ενίσχυσε την εντύπωση ότι οι θεσμοί αντιδρούν περισσότερο με ιδεολογικά κριτήρια παρά με ανθρωπιστική προσέγγιση.
Κρίση εμπιστοσύνης προς την πολιτική τάξη
Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μετανάστευση αλλά και η στάση απέναντι σε όσους εκφράζουν ανησυχίες γι’ αυτήν.
Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι οι ανησυχίες τους χαρακτηρίζονται αυτόματα ως ντροπιαστικές ή ακραίες και ρατσιστικές και ότι οι εμπειρίες τους αγνοούνται.
Είναι γεγονός ότι για δεκαετίες οι εργατικές κοινότητες στη Βρετανία καλούνται να αποδεχθούν αποφάσεις που λαμβάνονται από πολιτικούς, κρατικούς λειτουργούς, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές χωρίς ουσιαστική συμμετοχή τους.
Το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής είναι μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης: εκατομμύρια πολίτες δεν θεωρούν πλέον την πολιτική τάξη απλώς απομακρυσμένη ή αναποτελεσματική, αλλά εχθρική προς τις ανησυχίες τους.
Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς βασίζεται στην πεποίθηση ότι αυτοί λειτουργούν δίκαια, λένε την αλήθεια και θέτουν την ευημερία των πολιτών πάνω από πολιτικές σκοπιμότητες.
Οταν αυτή η πεποίθηση χαθεί, η κοινωνία εισέρχεται σε επικίνδυνη περίοδο και η οργή βγαίνει στο δρόμο, μετατρεπόμενη σε ταραχές και αναρχία στους δρόμους!
Οι ταραχές δεν δικαιολογούνται, αλλά έχουν αιτίες
Φυσικά, πρέπει να τονιστεί πως η βία δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση.
Οι ταραχές προκαλούν καταστροφές, τρομοκρατούν αθώες οικογένειες και βλάπτουν τις τοπικές κοινότητες.
Είναι γεγονός επίσης πως το μάρμαρο το πληρώνουν και οι νόμιμοι μετανάστες, που ζουν για δεκαετίες χωρίς προβλήματα στη Βρετανία, και δεν φταίνε σε τίποτα.
Ωστόσο, τα φαινόμενα αυτά δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά ούτε να αντιμετωπιστούν εάν κάθε έκρηξη οργής αποδίδεται αποκλειστικά στον ρατσισμό, την άγνοια ή την παραπληροφόρηση.
Τα γεγονότα έχουν βαθύτερες αιτίες και οι πολιτικές ελίτ πρέπει να επιτέλους να ακούσουν τον προβληματισμό και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων.
Προειδοποίηση
Έαν κάτι διδάσκουν τα γεγονότα στη Βρετανία, αυτό είναι πως το βαθύτερο πρόβλημα είναι το ολοένα μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων.
Η Βρετανία κυβερνάται ολοένα περισσότερο από μια πολιτική ελίτ που είτε αδυνατεί είτε δεν επιθυμεί να κατανοήσει τις ανησυχίες μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Οι φωτιές στο Belfast θα σβήσουν και οι ζημιές θα αποκατασταθούν, όμως η οργή που τις προκάλεσε δεν θα εξαφανιστεί.
Το Southampton και το Belfast, δεν αποτελούν μεμονωμένες εξαιρέσεις αλλά προειδοποιήσεις για το μέλλον και, εάν αγνοηθούν, δεν θα είναι οι τελευταίες!
www.bankingnews.gr
Οχήματα πυρπολήθηκαν, δρόμοι αποκλείστηκαν με φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων και οικογένειες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους υπό αστυνομική προστασία.
Τα επεισόδια ακολούθησαν προηγούμενες ταραχές στο Southampton της Αγγλίας, οι οποίες προκλήθηκαν από τη δολοφονία του 18χρονου Henry Nowak από τον Σιχ άνδρα Vickrum Digwa, καθώς και από τη δημοσιοποίηση βίντεο από κάμερες σώματος αστυνομικών, τα οποία αποκάλυψαν εξοργιστική μεταχείριση του τραυματισμένου νεαρού από τις αρχές.
Η καταδίκη των ταραχών δεν αρκεί
Την ίδια στιγμή οι ελίτ δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πολιτική τάξη στη σύγχρονη Βρετανία, η οποία θεωρεί ότι αρκεί η καταδίκη των ταραχών.
Οι πολιτικοί, οι σχολιαστές των ΜΜΕ και οι αξιωματούχοι επιλέγουν να καταδικάζουν τα επεισόδια αντί να εξετάζουν την οργή, τη θλίψη και το αίσθημα αποξένωσης που τα προκαλούν.
Είναι προφανές ότι αυτή η στάση δεν αποτελεί ηγεσία αλλά δειλία!
Η οργή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά
Το περιστατικό στη Βόρεια Ιρλανδία δεν συνέβη σε κενό αέρος, ούτε και η οργή που ακολούθησε.
Σε ολόκληρες τις Βρετανικές Νήσους πολλοί πολίτες αισθάνονται ότι οι κοινότητές τους έχουν αλλάξει χωρίς τη συναίνεσή τους, ενώ οι ανησυχίες τους απορρίπτονται ως προκαταλήψεις.
Επίσης πολλοί πολίτες βιώνουν πιέσεις στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στις υπηρεσίες υγείας, καθώς και προβλήματα κοινωνικής συνοχής και εγκληματικότητας.
Τόσο το περιστατικό στο Belfast όσο και η δολοφονία του Henry Nowak έχουν αποκτήσει συμβολική σημασία.
Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι οι αρχές ενδιαφέρονται περισσότερο για τη διαχείριση της πολιτικής διάστασης των γεγονότων παρά για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Μάλιστα, η υπόθεση του Henry Nowak ενίσχυσε την εντύπωση ότι οι θεσμοί αντιδρούν περισσότερο με ιδεολογικά κριτήρια παρά με ανθρωπιστική προσέγγιση.
Κρίση εμπιστοσύνης προς την πολιτική τάξη
Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μετανάστευση αλλά και η στάση απέναντι σε όσους εκφράζουν ανησυχίες γι’ αυτήν.
Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι οι ανησυχίες τους χαρακτηρίζονται αυτόματα ως ντροπιαστικές ή ακραίες και ρατσιστικές και ότι οι εμπειρίες τους αγνοούνται.
Είναι γεγονός ότι για δεκαετίες οι εργατικές κοινότητες στη Βρετανία καλούνται να αποδεχθούν αποφάσεις που λαμβάνονται από πολιτικούς, κρατικούς λειτουργούς, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές χωρίς ουσιαστική συμμετοχή τους.
Το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής είναι μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης: εκατομμύρια πολίτες δεν θεωρούν πλέον την πολιτική τάξη απλώς απομακρυσμένη ή αναποτελεσματική, αλλά εχθρική προς τις ανησυχίες τους.
Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς βασίζεται στην πεποίθηση ότι αυτοί λειτουργούν δίκαια, λένε την αλήθεια και θέτουν την ευημερία των πολιτών πάνω από πολιτικές σκοπιμότητες.
Οταν αυτή η πεποίθηση χαθεί, η κοινωνία εισέρχεται σε επικίνδυνη περίοδο και η οργή βγαίνει στο δρόμο, μετατρεπόμενη σε ταραχές και αναρχία στους δρόμους!
Οι ταραχές δεν δικαιολογούνται, αλλά έχουν αιτίες
Φυσικά, πρέπει να τονιστεί πως η βία δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση.
Οι ταραχές προκαλούν καταστροφές, τρομοκρατούν αθώες οικογένειες και βλάπτουν τις τοπικές κοινότητες.
Είναι γεγονός επίσης πως το μάρμαρο το πληρώνουν και οι νόμιμοι μετανάστες, που ζουν για δεκαετίες χωρίς προβλήματα στη Βρετανία, και δεν φταίνε σε τίποτα.
Ωστόσο, τα φαινόμενα αυτά δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά ούτε να αντιμετωπιστούν εάν κάθε έκρηξη οργής αποδίδεται αποκλειστικά στον ρατσισμό, την άγνοια ή την παραπληροφόρηση.
Τα γεγονότα έχουν βαθύτερες αιτίες και οι πολιτικές ελίτ πρέπει να επιτέλους να ακούσουν τον προβληματισμό και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων.
Προειδοποίηση
Έαν κάτι διδάσκουν τα γεγονότα στη Βρετανία, αυτό είναι πως το βαθύτερο πρόβλημα είναι το ολοένα μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων.
Η Βρετανία κυβερνάται ολοένα περισσότερο από μια πολιτική ελίτ που είτε αδυνατεί είτε δεν επιθυμεί να κατανοήσει τις ανησυχίες μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Οι φωτιές στο Belfast θα σβήσουν και οι ζημιές θα αποκατασταθούν, όμως η οργή που τις προκάλεσε δεν θα εξαφανιστεί.
Το Southampton και το Belfast, δεν αποτελούν μεμονωμένες εξαιρέσεις αλλά προειδοποιήσεις για το μέλλον και, εάν αγνοηθούν, δεν θα είναι οι τελευταίες!
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών