Η «παγκόσμια οικονομία» ως όπλο υποταγής, τα πυρηνικά και η απειλή για ολοκληρωτικό κραχ…
Παρότι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι επιχειρούν να διαχειριστούν τις αγορές και να παρουσιάσουν φανταστικά επιτεύγματα για τον Trump, μέσα από αυταπάτες όπως οι τεχνικές διαπραγματεύσεις στο Κατάρ, ο JD Vance, αντιπρόεδρος του Trump, υποστήριξε σε ομιλία του:
Με τη σύναψη μιας συμφωνίας, το Ιράν δεν θα χρηματοδοτεί πλέον την περιφερειακή τρομοκρατία και αστάθεια, θα εγκαταλείψει οριστικά τις πυρηνικές του φιλοδοξίες και, ως αποτέλεσμα, η παγκόσμια οικονομία θα υποδεχθεί ξανά το Ιράν.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό θα αποτελούσε μια επιθυμητή εξέλιξη τόσο για τον αμερικανικό λαό όσο και για ολόκληρη την περιοχή.
Οι ισχυρισμοί αυτοί, που επικεντρώνονται στην ιδέα της «υποδοχής από την παγκόσμια οικονομία», διατυπώνονται την ώρα που η ιστορική συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει ότι τέτοιες διατυπώσεις μοιάζουν έντονα με τη ρητορική προηγούμενων ηγεσιών... εκείνων που υποστήριζαν σταθερά ότι το τέλος αυτού που αποκαλούσαν «περιπέτειες του Ιράν», δηλαδή η εγκατάλειψη των πυρηνικών δικαιωμάτων, της στρατιωτικής ισχύος και του περιφερειακού του ρόλου, θα άνοιγε τον δρόμο για παγκόσμια συμφιλίωση με το Ιράν.
Τέτοιου είδους διατυπώσεις θα πρέπει να θεωρούνται μέρος ενός πολέμου αντιλήψεων απέναντι στη νοοτροπία της ιρανικής κοινωνίας και των αξιωματούχων της• ενός πολέμου που στοχεύει να ωθήσει το Ιράν σε συμβιβασμό μέσω οικονομικών υποσχέσεων, ενώ ο τελικός στόχος του δεν είναι άλλος από την υποταγή του.
«Ούτε ξεχνάμε ούτε συγχωρούμε• η διαπραγμάτευση είναι το τέλος του πολέμου, όχι το τέλος της απαίτησης για δικαιοσύνη.»
Οι Αμερικανοί, από τον Trump και τον Vance μέχρι τον Rubio και άλλους αξιωματούχους, ισχυρίζονται ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν έξω από την απομόνωση, να του εξασφαλίσει διεθνές καθεστώς και ακόμη και να μειώσει τις εντάσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον.
Ωστόσο, το ιρανικό κράτος και διάφορα θεσμικά επίπεδα —πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά— τονίζουν ότι η «σφιγμένη γροθιά του μαρτυρικού ηγέτη» τη στιγμή της ανόδου του αποτελεί διαχρονικό σύμβολο του δόγματος εθνικής ασφάλειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Η υπόθεση της εκδίκησης για το άδικο αίμα των μαρτύρων του Ιράν παραμένει ανοικτή, και οι υπαίτιοι αυτών των εγκλημάτων θα τιμωρηθούν από «δίκαια στοιχεία» στον κατάλληλο χρόνο.
Από αυτή την οπτική, η διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ δεν σημαίνει αποδοχή ή αγνόηση της, κατά την ιρανική θέση, «τρομοκρατικής και εγκληματικής φύσης» των ΗΠΑ και του σιωνιστικού καθεστώτος, αλλά αποσκοπεί στον τερματισμό της σύγκρουσης, στη διασφάλιση των νόμιμων δικαιωμάτων της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στη μείωση των εντάσεων σε όλα τα μέτωπα.
Παράλληλα, η αρχή της λογοδοσίας για εγκλήματα παραμένει αμετάβλητη.
Το ιρανικό κράτος και η κοινωνία, στη μνήμη του μαρτυρικού ηγέτη, επιμένουν ότι «κάποιος σαν εμένα δεν θα συμβιβαστεί με κάποιον σαν αυτόν» και ότι ο αγώνας απέναντι στο σύστημα κυριαρχίας και στους κατακτητές θα συνεχιστεί.
«Υποδοχή από την παγκόσμια οικονομία» ή απαίτηση για παράδοση; Ένα παλιό παιχνίδι λέξεων και οικονομικών αυταπατών
Ο Vance μιλά για την «υποδοχή του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία» μετά από μια συμφωνία, θεωρώντας προϋπόθεση γι’ αυτό την εγκατάλειψη από το Ιράν των πυρηνικών του δικαιωμάτων, των πυραυλικών δυνατοτήτων και του περιφερειακού του ρόλου.
Οι θέσεις αυτές θυμίζουν παλαιότερες τοποθετήσεις Αμερικανών αξιωματούχων: ότι το Ιράν θα «συμφιλιωθεί με τον κόσμο» μόνο αν εγκαταλείψει τα πυρηνικά του δικαιώματα, καταστρέψει τις πυραυλικές και μη επανδρωμένες δυνατότητές του και τερματίσει, όπως το αποκαλούν, την υποστήριξη στο «μέτωπο αντίστασης».
Στην αντίληψή τους, ο κόσμος θα αποδεχθεί το Ιράν μόνο υπό αυτούς τους όρους.
Πρόκειται για μια μορφή ψυχολογικής και αντιληπτικής επιχείρησης, που χαρακτηρίζει ως «περιπέτεια» τα πυρηνικά, πυραυλικά και περιφερειακά δικαιώματα του Ιράν, παρουσιάζοντας την υποχώρηση ως «παγκόσμια συμφιλίωση».
Στην πραγματικότητα, όμως, ο «κόσμος» τους δεν περιλαμβάνει πάνω από 200 κράτη και διεθνείς οργανισμούς, αλλά περιορίζεται ουσιαστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Όπως έχει επανειλημμένα τονίσει ο Ηγέτης της Επανάστασης, δεν πρόκειται να υπάρξει πραγματική συμφιλίωση με το Ιράν, ακόμη κι αν το Ιράν υποχωρούσε πλήρως, καθώς οι απαιτήσεις θα συνέχιζαν να αυξάνονται.
Η εμπειρία της JCPOA έδειξε ότι, ενώ το Ιράν τήρησε τις δεσμεύσεις του στο πλαίσιο μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, οι δυτικές πλευρές δεν τήρησαν τις δικές τους υποχρεώσεις.
Συμπερασματικά, υποστηρίζεται ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν, μέσω ρητορικών χειρισμών και οικονομικών υποσχέσεων, να αναδιαμορφώσουν την πραγματικότητα, να παγιδεύσουν το Ιράν σε λανθασμένες εκτιμήσεις και τελικά να το οδηγήσουν σε παράδοση, αποτυγχάνοντας να επιτύχουν με στρατιωτικά ή κυρωτικά μέσα.
Παγκόσμια οικονομία ή Δύση; Ένα αναπάντητο ερώτημα
Ο Vance περιγράφει την «υποδοχή του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία», εφόσον το Ιράν ενδώσει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ.
Ωστόσο, προκύπτει το ερώτημα: σε ποιον κόσμο και σε ποια οικονομία αναφέρεται;
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν διατηρεί σχέσεις με πολλές χώρες παγκοσμίως και συμμετέχει σε οργανισμούς όπως οι BRICS, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και το Κίνημα των Αδεσμεύτων —σχήματα που αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, των πόρων και της οικονομικής ισχύος.
Ο κόσμος φαίνεται να κινείται προς μια νέα πολυκεντρική τάξη, στην οποία η δυτική μονομέρεια χάνει σταδιακά την κυριαρχία της.
Ωστόσο, ο Vance, όπως και άλλοι δυτικοί αξιωματούχοι, φαίνεται να εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της δυτικής κεντρικότητας, παρά τα δεδομένα που δείχνουν μετατόπιση της ισχύος προς την Ανατολή και προς μια πολυπολική διεθνή τάξη.
Τα γεγονότα των τελευταίων ετών, όπως οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, οι οικονομικές κρίσεις στη Δύση και η αδυναμία επιβολής καθολικών κυρώσεων, καταδεικνύουν τη σχετική υποχώρηση της δυτικής επιρροής στο διεθνές σύστημα.
Από υποσχέσεις για επενδυτικά ταμεία έως ιδέες περί «ένταξης στην παγκόσμια οικονομία», οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να παρουσιάσουν οικονομικά κίνητρα ως αντάλλαγμα για την εγκατάλειψη στρατηγικών δικαιωμάτων του Ιράν.
Ωστόσο, από ιρανική σκοπιά, η στρατιωτική ετοιμότητα, η γεωστρατηγική θέση και η πολιτική σταθερότητα αποτελούν στοιχεία εθνικής ισχύος που δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση.
Οι συγκεκριμένες προσεγγίσεις θεωρούνται προσπάθεια έμμεσης πίεσης μέσω οικονομικών προσδοκιών.
www.bankingnews.gr
Με τη σύναψη μιας συμφωνίας, το Ιράν δεν θα χρηματοδοτεί πλέον την περιφερειακή τρομοκρατία και αστάθεια, θα εγκαταλείψει οριστικά τις πυρηνικές του φιλοδοξίες και, ως αποτέλεσμα, η παγκόσμια οικονομία θα υποδεχθεί ξανά το Ιράν.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό θα αποτελούσε μια επιθυμητή εξέλιξη τόσο για τον αμερικανικό λαό όσο και για ολόκληρη την περιοχή.
Οι ισχυρισμοί αυτοί, που επικεντρώνονται στην ιδέα της «υποδοχής από την παγκόσμια οικονομία», διατυπώνονται την ώρα που η ιστορική συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει ότι τέτοιες διατυπώσεις μοιάζουν έντονα με τη ρητορική προηγούμενων ηγεσιών... εκείνων που υποστήριζαν σταθερά ότι το τέλος αυτού που αποκαλούσαν «περιπέτειες του Ιράν», δηλαδή η εγκατάλειψη των πυρηνικών δικαιωμάτων, της στρατιωτικής ισχύος και του περιφερειακού του ρόλου, θα άνοιγε τον δρόμο για παγκόσμια συμφιλίωση με το Ιράν.
Τέτοιου είδους διατυπώσεις θα πρέπει να θεωρούνται μέρος ενός πολέμου αντιλήψεων απέναντι στη νοοτροπία της ιρανικής κοινωνίας και των αξιωματούχων της• ενός πολέμου που στοχεύει να ωθήσει το Ιράν σε συμβιβασμό μέσω οικονομικών υποσχέσεων, ενώ ο τελικός στόχος του δεν είναι άλλος από την υποταγή του.
«Ούτε ξεχνάμε ούτε συγχωρούμε• η διαπραγμάτευση είναι το τέλος του πολέμου, όχι το τέλος της απαίτησης για δικαιοσύνη.»
Οι Αμερικανοί, από τον Trump και τον Vance μέχρι τον Rubio και άλλους αξιωματούχους, ισχυρίζονται ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν έξω από την απομόνωση, να του εξασφαλίσει διεθνές καθεστώς και ακόμη και να μειώσει τις εντάσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον.
Ωστόσο, το ιρανικό κράτος και διάφορα θεσμικά επίπεδα —πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά— τονίζουν ότι η «σφιγμένη γροθιά του μαρτυρικού ηγέτη» τη στιγμή της ανόδου του αποτελεί διαχρονικό σύμβολο του δόγματος εθνικής ασφάλειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Η υπόθεση της εκδίκησης για το άδικο αίμα των μαρτύρων του Ιράν παραμένει ανοικτή, και οι υπαίτιοι αυτών των εγκλημάτων θα τιμωρηθούν από «δίκαια στοιχεία» στον κατάλληλο χρόνο.
Από αυτή την οπτική, η διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ δεν σημαίνει αποδοχή ή αγνόηση της, κατά την ιρανική θέση, «τρομοκρατικής και εγκληματικής φύσης» των ΗΠΑ και του σιωνιστικού καθεστώτος, αλλά αποσκοπεί στον τερματισμό της σύγκρουσης, στη διασφάλιση των νόμιμων δικαιωμάτων της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στη μείωση των εντάσεων σε όλα τα μέτωπα.
Παράλληλα, η αρχή της λογοδοσίας για εγκλήματα παραμένει αμετάβλητη.
Το ιρανικό κράτος και η κοινωνία, στη μνήμη του μαρτυρικού ηγέτη, επιμένουν ότι «κάποιος σαν εμένα δεν θα συμβιβαστεί με κάποιον σαν αυτόν» και ότι ο αγώνας απέναντι στο σύστημα κυριαρχίας και στους κατακτητές θα συνεχιστεί.
«Υποδοχή από την παγκόσμια οικονομία» ή απαίτηση για παράδοση; Ένα παλιό παιχνίδι λέξεων και οικονομικών αυταπατών
Ο Vance μιλά για την «υποδοχή του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία» μετά από μια συμφωνία, θεωρώντας προϋπόθεση γι’ αυτό την εγκατάλειψη από το Ιράν των πυρηνικών του δικαιωμάτων, των πυραυλικών δυνατοτήτων και του περιφερειακού του ρόλου.
Οι θέσεις αυτές θυμίζουν παλαιότερες τοποθετήσεις Αμερικανών αξιωματούχων: ότι το Ιράν θα «συμφιλιωθεί με τον κόσμο» μόνο αν εγκαταλείψει τα πυρηνικά του δικαιώματα, καταστρέψει τις πυραυλικές και μη επανδρωμένες δυνατότητές του και τερματίσει, όπως το αποκαλούν, την υποστήριξη στο «μέτωπο αντίστασης».
Στην αντίληψή τους, ο κόσμος θα αποδεχθεί το Ιράν μόνο υπό αυτούς τους όρους.
Πρόκειται για μια μορφή ψυχολογικής και αντιληπτικής επιχείρησης, που χαρακτηρίζει ως «περιπέτεια» τα πυρηνικά, πυραυλικά και περιφερειακά δικαιώματα του Ιράν, παρουσιάζοντας την υποχώρηση ως «παγκόσμια συμφιλίωση».
Στην πραγματικότητα, όμως, ο «κόσμος» τους δεν περιλαμβάνει πάνω από 200 κράτη και διεθνείς οργανισμούς, αλλά περιορίζεται ουσιαστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Όπως έχει επανειλημμένα τονίσει ο Ηγέτης της Επανάστασης, δεν πρόκειται να υπάρξει πραγματική συμφιλίωση με το Ιράν, ακόμη κι αν το Ιράν υποχωρούσε πλήρως, καθώς οι απαιτήσεις θα συνέχιζαν να αυξάνονται.
Η εμπειρία της JCPOA έδειξε ότι, ενώ το Ιράν τήρησε τις δεσμεύσεις του στο πλαίσιο μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, οι δυτικές πλευρές δεν τήρησαν τις δικές τους υποχρεώσεις.
Συμπερασματικά, υποστηρίζεται ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν, μέσω ρητορικών χειρισμών και οικονομικών υποσχέσεων, να αναδιαμορφώσουν την πραγματικότητα, να παγιδεύσουν το Ιράν σε λανθασμένες εκτιμήσεις και τελικά να το οδηγήσουν σε παράδοση, αποτυγχάνοντας να επιτύχουν με στρατιωτικά ή κυρωτικά μέσα.
Παγκόσμια οικονομία ή Δύση; Ένα αναπάντητο ερώτημα
Ο Vance περιγράφει την «υποδοχή του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία», εφόσον το Ιράν ενδώσει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ.
Ωστόσο, προκύπτει το ερώτημα: σε ποιον κόσμο και σε ποια οικονομία αναφέρεται;
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν διατηρεί σχέσεις με πολλές χώρες παγκοσμίως και συμμετέχει σε οργανισμούς όπως οι BRICS, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και το Κίνημα των Αδεσμεύτων —σχήματα που αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, των πόρων και της οικονομικής ισχύος.
Ο κόσμος φαίνεται να κινείται προς μια νέα πολυκεντρική τάξη, στην οποία η δυτική μονομέρεια χάνει σταδιακά την κυριαρχία της.
Ωστόσο, ο Vance, όπως και άλλοι δυτικοί αξιωματούχοι, φαίνεται να εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της δυτικής κεντρικότητας, παρά τα δεδομένα που δείχνουν μετατόπιση της ισχύος προς την Ανατολή και προς μια πολυπολική διεθνή τάξη.
Τα γεγονότα των τελευταίων ετών, όπως οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, οι οικονομικές κρίσεις στη Δύση και η αδυναμία επιβολής καθολικών κυρώσεων, καταδεικνύουν τη σχετική υποχώρηση της δυτικής επιρροής στο διεθνές σύστημα.
Από υποσχέσεις για επενδυτικά ταμεία έως ιδέες περί «ένταξης στην παγκόσμια οικονομία», οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να παρουσιάσουν οικονομικά κίνητρα ως αντάλλαγμα για την εγκατάλειψη στρατηγικών δικαιωμάτων του Ιράν.
Ωστόσο, από ιρανική σκοπιά, η στρατιωτική ετοιμότητα, η γεωστρατηγική θέση και η πολιτική σταθερότητα αποτελούν στοιχεία εθνικής ισχύος που δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση.
Οι συγκεκριμένες προσεγγίσεις θεωρούνται προσπάθεια έμμεσης πίεσης μέσω οικονομικών προσδοκιών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών