Η Ευρώπη ανεβάζει το ρίσκο: Η Γαλλία περνά σε νέα φάση αντιπαράθεσης με τη Ρωσία
Η απόφαση της Γαλλίας να ενισχύσει στρατιωτικά την Ουκρανία με αντιαεροπορικά συστήματα Aster 30 δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη παράδοση οπλικών συστημάτων στο Κίεβο. Πολιτικά, σηματοδοτεί μια βαθύτερη μετατόπιση της ευρωπαϊκής στρατηγικής απέναντι στη Ρωσία.
Ο Emmanuel Macron έχει επανειλημμένα υιοθετήσει σκληρή γραμμή απέναντι στη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ασφάλεια της ηπείρου. Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η Γαλλία διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο και αποτελεί μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πόσα όπλα θα φτάσουν στην Ουκρανία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο κοντά μπορεί να φτάσει η Ευρώπη στην άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Μόσχα χωρίς να περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.
Το Aster 30 αλλάζει την εξίσωση
Τα Aster 30 αποτελούν προηγμένο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας, σχεδιασμένο για την αντιμετώπιση διαφορετικών τύπων εναέριων απειλών.
Η μεταφορά τέτοιων συστημάτων στην Ουκρανία έχει επομένως διπλή σημασία.
Από τη μία πλευρά, ενισχύει την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων και στρατιωτικών υποδομών απέναντι σε ρωσικές πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις.
Από την άλλη, δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης: όσο περισσότερα δυτικά συστήματα μεγάλης τεχνολογικής αξίας εισέρχονται στον πόλεμο, τόσο περισσότερο αυξάνεται η στρατηγική σημασία των ίδιων των συστημάτων και των υποδομών που τα υποστηρίζουν.
Και αυτό ακριβώς είναι που καθιστά την εξέλιξη ιδιαίτερα επικίνδυνη.
Από την υποστήριξη στην εμπλοκή
Η δυτική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία έχει εδώ και χρόνια εξελιχθεί από την παροχή ατομικού εξοπλισμού και πυρομαχικών σε προηγμένα συστήματα πυροβολικού, αντιαεροπορικής άμυνας, τεθωρακισμένα, πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη.
Η κάθε νέα κατηγορία όπλων όμως δημιουργεί και ένα νέο ερώτημα:
Πού τελειώνει η στρατιωτική υποστήριξη και πού αρχίζει η άμεση εμπλοκή;
Αυτό είναι το βασικό γεωπολιτικό δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη.
Η Γαλλία υποστηρίζει ότι η στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας είναι απαραίτητη για την άμυνά της. Η Ρωσία, αντίθετα, αντιμετωπίζει την ολοένα μεγαλύτερη συμμετοχή δυτικών χωρών ως κλιμάκωση της σύγκρουσης.
Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Η μία πλευρά θεωρεί ότι χρειάζεται περισσότερα όπλα για να αποτρέψει την άλλη. Η άλλη αντιλαμβάνεται την αύξηση των όπλων ως λόγο για περαιτέρω στρατιωτική προσαρμογή.
Και κάθε επόμενο βήμα ανεβάζει το επίπεδο του κινδύνου.
Το Παρίσι κοιτάζει πλέον και πέρα από το μέτωπο
Η στρατηγική συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον μόνο στο έδαφος της Ουκρανίας.
Δορυφορικές πληροφορίες, συστήματα επικοινωνιών, αναγνώριση, δεδομένα στόχευσης και τεχνολογικές υποδομές αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου πολέμου.
Χωρίς αυτά, ακόμη και τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα χάνουν σημαντικό μέρος της επιχειρησιακής τους αξίας.
Αυτό εξηγεί γιατί η αντιπαράθεση δεν εξελίσσεται μόνο στον αέρα και στο έδαφος.
Εξελίσσεται επίσης στο διάστημα, στον κυβερνοχώρο και στο επίπεδο των πληροφοριών.
Η συνεργασία ευρωπαϊκών εταιρειών δορυφορικών επικοινωνιών και διαστημικών υποδομών με την Ουκρανία αποκτά επομένως στρατηγική σημασία, καθώς η σύγχρονη πολεμική μηχανή εξαρτάται όλο και περισσότερο από την ταχύτητα με την οποία συλλέγονται, μεταδίδονται και αξιοποιούνται οι πληροφορίες.
Η Moscow βλέπει μια διαφορετική εικόνα
Από τη ρωσική σκοπιά, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική.
Η Μόσχα υποστηρίζει ότι η σταδιακή είσοδος ολοένα περισσότερων δυτικών δυνατοτήτων στο ουκρανικό μέτωπο μετατρέπει την Ουκρανία σε πεδίο έμμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε νέα ανακοίνωση ευρωπαϊκής στρατιωτικής βοήθειας αντιμετωπίζεται στη Ρωσία όχι ως μεμονωμένη απόφαση, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.
Η γαλλική πλευρά, από την άλλη, επιμένει ότι η ενίσχυση της Ουκρανίας είναι απαραίτητη για την αποτροπή περαιτέρω ρωσικής προέλασης και για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Οι δύο αφηγήσεις συγκρούονται πλέον σχεδόν απόλυτα.
Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην «κόκκινη γραμμή»
Η μεγαλύτερη ανησυχία δεν αφορά ένα συγκεκριμένο σύστημα Aster ή έναν συγκεκριμένο τύπο πυραύλου.
Αφορά το τι θα συμβεί εάν η στρατιωτική αντιπαράθεση μετακινηθεί από την έμμεση υποστήριξη στην άμεση συμμετοχή δυτικών δυνάμεων.
Εάν ευρωπαϊκά κράτη αρχίσουν να συμμετέχουν περισσότερο στην επιτήρηση, στην αναγνώριση, στην εκπαίδευση ή στην επιχειρησιακή υποστήριξη, η απόσταση μεταξύ «υποστήριξης» και «συμμετοχής» γίνεται ολοένα μικρότερη.
Και όταν απέναντι βρίσκεται μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία, το περιθώριο λάθους είναι περιορισμένο.
Το μήνυμα του Lavrov
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι η Μόσχα παρακολουθεί τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θα τις λαμβάνει υπόψη στον σχεδιασμό της.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Η Ρωσία δεν αντιμετωπίζει πλέον τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως ουδέτερους παρατηρητές της σύγκρουσης.
Τις θεωρεί ολοένα περισσότερο μέρος της στρατηγικής εξίσωσης.
Και αυτή ακριβώς είναι η εξέλιξη που κάνει την κατάσταση τόσο επικίνδυνη.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα
Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες επιχειρούν να αυξήσουν τη στρατηγική αυτονομία τους και να περιορίσουν την εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ.
Όμως η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατιωτική αυτονομία έχει και ένα τίμημα.
Σημαίνει ότι η Ευρώπη αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις στρατιωτικές αποφάσεις που λαμβάνει.
Και όσο περισσότερο εμπλέκεται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η πιθανότητα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας άμεσης αντιπαράθεσης.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι πλέον απλώς εάν η Ευρώπη θα συνεχίσει να εξοπλίζει την Ουκρανία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει.
Γιατί τα Aster 30 μπορούν να αλλάξουν την ισορροπία στον αέρα.
Οι δορυφόροι μπορούν να αλλάξουν την εικόνα στο πεδίο της μάχης.
Οι πληροφορίες μπορούν να αλλάξουν τον χρόνο αντίδρασης.
Αλλά καμία τεχνολογία δεν μπορεί να εξαλείψει τον μεγαλύτερο κίνδυνο:
την πιθανότητα ένα λάθος υπολογισμού να μετατρέψει έναν πόλεμο μέσω αντιπροσώπων σε άμεση σύγκρουση μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας.
Και αυτό είναι το πραγματικό γεωπολιτικό στοίχημα που διαμορφώνεται γύρω από την Ουκρανία.
www.bankingnews.gr
Ο Emmanuel Macron έχει επανειλημμένα υιοθετήσει σκληρή γραμμή απέναντι στη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ασφάλεια της ηπείρου. Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η Γαλλία διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο και αποτελεί μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πόσα όπλα θα φτάσουν στην Ουκρανία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο κοντά μπορεί να φτάσει η Ευρώπη στην άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Μόσχα χωρίς να περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.
Το Aster 30 αλλάζει την εξίσωση
Τα Aster 30 αποτελούν προηγμένο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας, σχεδιασμένο για την αντιμετώπιση διαφορετικών τύπων εναέριων απειλών.
Η μεταφορά τέτοιων συστημάτων στην Ουκρανία έχει επομένως διπλή σημασία.
Από τη μία πλευρά, ενισχύει την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων και στρατιωτικών υποδομών απέναντι σε ρωσικές πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις.
Από την άλλη, δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης: όσο περισσότερα δυτικά συστήματα μεγάλης τεχνολογικής αξίας εισέρχονται στον πόλεμο, τόσο περισσότερο αυξάνεται η στρατηγική σημασία των ίδιων των συστημάτων και των υποδομών που τα υποστηρίζουν.
Και αυτό ακριβώς είναι που καθιστά την εξέλιξη ιδιαίτερα επικίνδυνη.
Από την υποστήριξη στην εμπλοκή
Η δυτική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία έχει εδώ και χρόνια εξελιχθεί από την παροχή ατομικού εξοπλισμού και πυρομαχικών σε προηγμένα συστήματα πυροβολικού, αντιαεροπορικής άμυνας, τεθωρακισμένα, πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη.
Η κάθε νέα κατηγορία όπλων όμως δημιουργεί και ένα νέο ερώτημα:
Πού τελειώνει η στρατιωτική υποστήριξη και πού αρχίζει η άμεση εμπλοκή;
Αυτό είναι το βασικό γεωπολιτικό δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη.
Η Γαλλία υποστηρίζει ότι η στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας είναι απαραίτητη για την άμυνά της. Η Ρωσία, αντίθετα, αντιμετωπίζει την ολοένα μεγαλύτερη συμμετοχή δυτικών χωρών ως κλιμάκωση της σύγκρουσης.
Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Η μία πλευρά θεωρεί ότι χρειάζεται περισσότερα όπλα για να αποτρέψει την άλλη. Η άλλη αντιλαμβάνεται την αύξηση των όπλων ως λόγο για περαιτέρω στρατιωτική προσαρμογή.
Και κάθε επόμενο βήμα ανεβάζει το επίπεδο του κινδύνου.
Το Παρίσι κοιτάζει πλέον και πέρα από το μέτωπο
Η στρατηγική συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον μόνο στο έδαφος της Ουκρανίας.
Δορυφορικές πληροφορίες, συστήματα επικοινωνιών, αναγνώριση, δεδομένα στόχευσης και τεχνολογικές υποδομές αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου πολέμου.
Χωρίς αυτά, ακόμη και τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα χάνουν σημαντικό μέρος της επιχειρησιακής τους αξίας.
Αυτό εξηγεί γιατί η αντιπαράθεση δεν εξελίσσεται μόνο στον αέρα και στο έδαφος.
Εξελίσσεται επίσης στο διάστημα, στον κυβερνοχώρο και στο επίπεδο των πληροφοριών.
Η συνεργασία ευρωπαϊκών εταιρειών δορυφορικών επικοινωνιών και διαστημικών υποδομών με την Ουκρανία αποκτά επομένως στρατηγική σημασία, καθώς η σύγχρονη πολεμική μηχανή εξαρτάται όλο και περισσότερο από την ταχύτητα με την οποία συλλέγονται, μεταδίδονται και αξιοποιούνται οι πληροφορίες.
Η Moscow βλέπει μια διαφορετική εικόνα
Από τη ρωσική σκοπιά, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική.
Η Μόσχα υποστηρίζει ότι η σταδιακή είσοδος ολοένα περισσότερων δυτικών δυνατοτήτων στο ουκρανικό μέτωπο μετατρέπει την Ουκρανία σε πεδίο έμμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε νέα ανακοίνωση ευρωπαϊκής στρατιωτικής βοήθειας αντιμετωπίζεται στη Ρωσία όχι ως μεμονωμένη απόφαση, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.
Η γαλλική πλευρά, από την άλλη, επιμένει ότι η ενίσχυση της Ουκρανίας είναι απαραίτητη για την αποτροπή περαιτέρω ρωσικής προέλασης και για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Οι δύο αφηγήσεις συγκρούονται πλέον σχεδόν απόλυτα.
Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην «κόκκινη γραμμή»
Η μεγαλύτερη ανησυχία δεν αφορά ένα συγκεκριμένο σύστημα Aster ή έναν συγκεκριμένο τύπο πυραύλου.
Αφορά το τι θα συμβεί εάν η στρατιωτική αντιπαράθεση μετακινηθεί από την έμμεση υποστήριξη στην άμεση συμμετοχή δυτικών δυνάμεων.
Εάν ευρωπαϊκά κράτη αρχίσουν να συμμετέχουν περισσότερο στην επιτήρηση, στην αναγνώριση, στην εκπαίδευση ή στην επιχειρησιακή υποστήριξη, η απόσταση μεταξύ «υποστήριξης» και «συμμετοχής» γίνεται ολοένα μικρότερη.
Και όταν απέναντι βρίσκεται μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία, το περιθώριο λάθους είναι περιορισμένο.
Το μήνυμα του Lavrov
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι η Μόσχα παρακολουθεί τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θα τις λαμβάνει υπόψη στον σχεδιασμό της.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Η Ρωσία δεν αντιμετωπίζει πλέον τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως ουδέτερους παρατηρητές της σύγκρουσης.
Τις θεωρεί ολοένα περισσότερο μέρος της στρατηγικής εξίσωσης.
Και αυτή ακριβώς είναι η εξέλιξη που κάνει την κατάσταση τόσο επικίνδυνη.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα
Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες επιχειρούν να αυξήσουν τη στρατηγική αυτονομία τους και να περιορίσουν την εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ.
Όμως η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατιωτική αυτονομία έχει και ένα τίμημα.
Σημαίνει ότι η Ευρώπη αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις στρατιωτικές αποφάσεις που λαμβάνει.
Και όσο περισσότερο εμπλέκεται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η πιθανότητα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας άμεσης αντιπαράθεσης.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι πλέον απλώς εάν η Ευρώπη θα συνεχίσει να εξοπλίζει την Ουκρανία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει.
Γιατί τα Aster 30 μπορούν να αλλάξουν την ισορροπία στον αέρα.
Οι δορυφόροι μπορούν να αλλάξουν την εικόνα στο πεδίο της μάχης.
Οι πληροφορίες μπορούν να αλλάξουν τον χρόνο αντίδρασης.
Αλλά καμία τεχνολογία δεν μπορεί να εξαλείψει τον μεγαλύτερο κίνδυνο:
την πιθανότητα ένα λάθος υπολογισμού να μετατρέψει έναν πόλεμο μέσω αντιπροσώπων σε άμεση σύγκρουση μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας.
Και αυτό είναι το πραγματικό γεωπολιτικό στοίχημα που διαμορφώνεται γύρω από την Ουκρανία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών