S-400, F-35 και ισραηλινό μπλόκο – Η σκληρή μάχη για τη στρατιωτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο
Μια σοβαρή καταγγελία από την Τουρκία έρχεται να ρίξει λάδι στη φωτιά των τεταμένων σχέσεων με το Ισραήλ να φωτίσει μια λιγότερο ορατή πλευρά των στρατιωτικών ανταγωνισμών στη Μέση Ανατολή: τη χρήση πολιτικής επιρροής όχι απλώς για την ενίσχυση της δικής σου ασφάλειας, αλλά για τον περιορισμό των στρατιωτικών δυνατοτήτων ενός άλλου κράτους.
Σύμφωνα με την Haber7, η σχεδιαζόμενη μεταβίβαση των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 της Τουρκίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν προχώρησε επειδή το Ισραήλ φέρεται να άσκησε πίεση στο Abu Dhabi ώστε να μην ολοκληρώσει την αγορά.
Όπως αναφέρει, η Άγκυρα είχε ήδη βρει κοινό έδαφος με τη Μόσχα όσον αφορά το μέλλον των συστημάτων και ότι είχε προηγηθεί συνεννόηση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Το πρόβλημα δεν προήλθε από τη Ρωσία, αλλά από την παρέμβαση του Ισραήλ προς την ηγεσία των Εμιράτων.
Πρόκειται για ένα ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ μια απλή εμπορική συναλλαγή οπλικών συστημάτων.
Στην πραγματικότητα, αγγίζει την ίδια την αρχιτεκτονική ισχύος στην περιοχή.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι οι S-400
Οι S-400 αποτελούν εδώ και σχεδόν μία δεκαετία έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους στις σχέσεις Τουρκίας–Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Άγκυρα υπέγραψε το 2017 συμφωνία περίπου 2,5 δισ. δολαρίων με τη Ρωσία για την αγορά του προηγμένου συστήματος αεράμυνας.
Η Ουάσιγκτον αντέδρασε έντονα, υποστηρίζοντας ότι η ταυτόχρονη παρουσία S-400 και F-35 μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια της τεχνολογίας του αμερικανικού μαχητικού.
Μετά την παραλαβή των πρώτων συστημάτων από την Τουρκία το 2019, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την απομάκρυνσή της από το πρόγραμμα F-35.
Η επίσημη αμερικανική θέση ήταν ότι το F-35 δεν μπορούσε να συνυπάρξει με ένα ρωσικό σύστημα που ενδεχομένως θα μπορούσε να συλλέξει δεδομένα για τις δυνατότητες του αεροσκάφους.
Το 2020 η Ουάσιγκτον προχώρησε και στην επιβολή κυρώσεων CAATSA στην τουρκική Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας λόγω της αγοράς των S-400 από τη ρωσική Rosoboronexport.
Έτσι, το συγκεκριμένο σύστημα μετατράπηκε σταδιακά από όπλο αεράμυνας σε πολιτικό εμπόδιο στρατηγικής σημασίας.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.
Εάν η Τουρκία πάψει να κατέχει τους S-400, ένα από τα βασικά επιχειρήματα για τη διατήρηση των αμερικανικών κυρώσεων αποδυναμώνεται σημαντικά.
Ταυτόχρονα, επανέρχεται στο τραπέζι η πιθανότητα επιστροφής της Άγκυρα στο οικοσύστημα των F-35.
Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ.
Η ισραηλινή ανησυχία για μια ισχυρότερη Τουρκία
Το Ισραήλ έχει εδώ και δεκαετίες ιδιαίτερη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον τομέα της προηγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας.
Στο πλαίσιο αυτό, το ενδεχόμενο επανένταξης μιας ολοένα πιο ανεξάρτητης και ισχυρής Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 δημιουργεί προφανείς στρατηγικούς προβληματισμούς στο Τελ Αβίβ.
Η ίδια η Haber7 αποδίδει την υποτιθέμενη ισραηλινή πίεση ακριβώς σε αυτή την ανησυχία: το Ισραήλ, σύμφωνα με την τουρκική πηγή, δεν επιθυμεί να ανοίξει ξανά ο δρόμος της Τουρκίας προς τα F-35.
Αν αυτό ισχύει, τότε η εικόνα που προκύπτει είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική.
Δεν πρόκειται για αντίθεση στην παρουσία ρωσικού οπλισμού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για λόγους τεχνικής ασφάλειας.
Πρόκειται για προσπάθεια να διατηρηθεί ένα εμπόδιο που περιορίζει την πρόσβαση της Τουρκίας σε ένα από τα πιο προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη στον κόσμο.
Με άλλα λόγια, το ζητούμενο δεν θα ήταν η τύχη των S-400 αλλά η μελλοντική ισορροπία αεροπορικής ισχύος στην περιοχή.
Η προβληματική λογική του «κανείς δεν πρέπει να πλησιάζει»
Εδώ βρίσκεται και το πιο σοβαρό πολιτικό ζήτημα.
Κάθε κράτος έχει δικαίωμα να ανησυχεί για την ασφάλειά του.
Το Ισραήλ, όπως και κάθε άλλη χώρα, δικαιούται να αξιολογεί τις στρατιωτικές εξελίξεις γύρω του.
Άλλο όμως είναι η προστασία της δικής σου ασφάλειας και άλλο η συστηματική προσπάθεια να διαμορφώνεις τις εξοπλιστικές επιλογές τρίτων χωρών ώστε ένας περιφερειακός ανταγωνιστής να παραμένει στρατιωτικά περιορισμένος.
Εάν πράγματι το Ισραήλ παρενέβη προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να εμποδίσει μια συμφωνία που θα διευκόλυνε την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας–ΗΠΑ, τότε δημιουργείται ένα σοβαρό ερώτημα: μέχρι πού θεωρεί το Tελ Αβίβ ότι φτάνει το δικαίωμά του να επηρεάζει τις στρατηγικές επιλογές άλλων κρατών;
Η περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να λειτουργεί μακροπρόθεσμα με τη λογική ότι η ασφάλεια ενός κράτους προϋποθέτει τη στρατιωτική υστέρηση όλων των υπολοίπων.
Αυτό δεν είναι σταθερότητα.
Είναι διαρκής ανταγωνισμός.
Τα ΗΑΕ ανάμεσα σε δύο ισχυρούς εταίρους
Η υπόθεση είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα λόγω του ρόλου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Τα Εμιράτα έχουν αναπτύξει στενές σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με την Τουρκία τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα επιχειρούν να ακολουθούν μια περισσότερο πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, διατηρώντας σχέσεις με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες μεγάλες δυνάμεις.
Εάν όμως η πίεση του Ισραήλ ήταν αρκετή για να παγώσει μια συμφωνία ήδη προχωρημένου επιπέδου, τότε τίθεται θέμα πραγματικών περιθωρίων στρατηγικής αυτονομίας του Abu Dhabi.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι το καλοκαίρι του 2026 υπήρχε ήδη η εντύπωση πως Τουρκία, Ρωσία και ΗΑΕ είχαν βρει κοινό έδαφος για τη μεταβίβαση των συστημάτων.
Παρ' όλα αυτά, δεν ακολούθησε επίσημη ανακοίνωση ολοκλήρωσης της συναλλαγής.
Ουάσιγκτον και Άγκυρα πλησιάζουν
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι ΗΠΑ και Τουρκία αναζητούν τρόπο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο.
Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία Tom Barrack δήλωσε στις 21–23 Σεπτεμβρίου ότι το ζήτημα των S-400 «θα επιλυθεί», σημειώνοντας ότι αμερικανικές και τουρκικές ομάδες εργάζονται για τις νομικές και κανονιστικές προϋποθέσεις που απαιτούνται.
Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.
Δείχνει ότι η υπόθεση δεν είναι παγωμένη.
Αντίθετα, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ευρύτερης αναδιαμόρφωσης των σχέσεων Ουάσιγκτον – Άγκυρας.
Τον Ιούλιο, ο Donald Trump είχε επίσης κινηθεί δημόσια προς την κατεύθυνση άρσης των κυρώσεων και επανεξέτασης της πρόσβασης της Τουρκίας στα F-35, αν και υπάρχουν νομικά και πολιτικά εμπόδια στο Κογκρέσο.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν η συμφωνία με τα ΗΑΕ έχει πράγματι μπλοκαριστεί, το Ισραήλ δύσκολα μπορεί να θεωρήσει ότι έχει κλείσει οριστικά το ζήτημα.
Μια πολιτική που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ
Εάν η ισραηλινή στρατηγική είναι να εμποδίζει την αμυντική αναβάθμιση της Τουρκίας μέσω τρίτων κρατών, υπάρχει και ένας δεύτερος κίνδυνος.
Μπορεί τελικά να πετύχει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η Άγκυρα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στη δημιουργία αυτόνομης αμυντικής βιομηχανίας. UAV, πύραυλοι, πολεμικά πλοία, ηλεκτρονικά συστήματα και το εγχώριο μαχητικό KAAN αποτελούν τμήματα μιας στρατηγικής που αποσκοπεί ακριβώς στη μείωση της εξάρτησης από ξένους προμηθευτές.
Κάθε φορά που μια εξωτερική δύναμη επιχειρεί να περιορίσει την πρόσβαση της Τουρκίας σε προηγμένη τεχνολογία, ενισχύει το τουρκικό επιχείρημα υπέρ ακόμη μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας.
Αυτό είναι ίσως το παράδοξο της ισραηλινής στάσης/
Μια ενέργεια που αποσκοπεί στη διατήρηση στρατιωτικού πλεονεκτήματος μπορεί μακροπρόθεσμα να επιταχύνει την ανάπτυξη ενός περισσότερο ανεξάρτητου και λιγότερο ελέγξιμου ανταγωνιστή.
Το πραγματικό ερώτημα
Η ιστορία των S-400 δεν αφορά πλέον μόνο ένα ρωσικό σύστημα πυραύλων.
Αφορά το ποιος έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποια κράτη θα αποκτούν ποια όπλα, ποιος θα διαθέτει πρόσβαση στην αμερικανική τεχνολογία και ποιος θα καθορίζει τη στρατιωτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία επιδιώκει να απαλλαγεί από ένα πρόβλημα που την κρατά εκτός του F-35.
Οι ΗΠΑ εμφανίζονται περισσότερο διατεθειμένες να αναζητήσουν συμβιβασμό.
Η Ρωσία, σύμφωνα με την τουρκική πηγή, δεν αποτελεί πλέον το βασικό εμπόδιο.
Και στη μέση εμφανίζεται το Ισραήλ, το οποίο κατηγορείται ότι επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στα ΗΑΕ ώστε να αποτρέψει μια συμφωνία που θα μπορούσε να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό σύστημα προηγμένων μαχητικών.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με την Haber7, η σχεδιαζόμενη μεταβίβαση των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 της Τουρκίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν προχώρησε επειδή το Ισραήλ φέρεται να άσκησε πίεση στο Abu Dhabi ώστε να μην ολοκληρώσει την αγορά.
Όπως αναφέρει, η Άγκυρα είχε ήδη βρει κοινό έδαφος με τη Μόσχα όσον αφορά το μέλλον των συστημάτων και ότι είχε προηγηθεί συνεννόηση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Το πρόβλημα δεν προήλθε από τη Ρωσία, αλλά από την παρέμβαση του Ισραήλ προς την ηγεσία των Εμιράτων.
Πρόκειται για ένα ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ μια απλή εμπορική συναλλαγή οπλικών συστημάτων.
Στην πραγματικότητα, αγγίζει την ίδια την αρχιτεκτονική ισχύος στην περιοχή.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι οι S-400
Οι S-400 αποτελούν εδώ και σχεδόν μία δεκαετία έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους στις σχέσεις Τουρκίας–Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Άγκυρα υπέγραψε το 2017 συμφωνία περίπου 2,5 δισ. δολαρίων με τη Ρωσία για την αγορά του προηγμένου συστήματος αεράμυνας.
Η Ουάσιγκτον αντέδρασε έντονα, υποστηρίζοντας ότι η ταυτόχρονη παρουσία S-400 και F-35 μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια της τεχνολογίας του αμερικανικού μαχητικού.
Μετά την παραλαβή των πρώτων συστημάτων από την Τουρκία το 2019, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την απομάκρυνσή της από το πρόγραμμα F-35.
Η επίσημη αμερικανική θέση ήταν ότι το F-35 δεν μπορούσε να συνυπάρξει με ένα ρωσικό σύστημα που ενδεχομένως θα μπορούσε να συλλέξει δεδομένα για τις δυνατότητες του αεροσκάφους.
Το 2020 η Ουάσιγκτον προχώρησε και στην επιβολή κυρώσεων CAATSA στην τουρκική Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας λόγω της αγοράς των S-400 από τη ρωσική Rosoboronexport.
Έτσι, το συγκεκριμένο σύστημα μετατράπηκε σταδιακά από όπλο αεράμυνας σε πολιτικό εμπόδιο στρατηγικής σημασίας.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.
Εάν η Τουρκία πάψει να κατέχει τους S-400, ένα από τα βασικά επιχειρήματα για τη διατήρηση των αμερικανικών κυρώσεων αποδυναμώνεται σημαντικά.
Ταυτόχρονα, επανέρχεται στο τραπέζι η πιθανότητα επιστροφής της Άγκυρα στο οικοσύστημα των F-35.
Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ.
Η ισραηλινή ανησυχία για μια ισχυρότερη Τουρκία
Το Ισραήλ έχει εδώ και δεκαετίες ιδιαίτερη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον τομέα της προηγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας.
Στο πλαίσιο αυτό, το ενδεχόμενο επανένταξης μιας ολοένα πιο ανεξάρτητης και ισχυρής Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 δημιουργεί προφανείς στρατηγικούς προβληματισμούς στο Τελ Αβίβ.
Η ίδια η Haber7 αποδίδει την υποτιθέμενη ισραηλινή πίεση ακριβώς σε αυτή την ανησυχία: το Ισραήλ, σύμφωνα με την τουρκική πηγή, δεν επιθυμεί να ανοίξει ξανά ο δρόμος της Τουρκίας προς τα F-35.
Αν αυτό ισχύει, τότε η εικόνα που προκύπτει είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική.
Δεν πρόκειται για αντίθεση στην παρουσία ρωσικού οπλισμού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για λόγους τεχνικής ασφάλειας.
Πρόκειται για προσπάθεια να διατηρηθεί ένα εμπόδιο που περιορίζει την πρόσβαση της Τουρκίας σε ένα από τα πιο προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη στον κόσμο.
Με άλλα λόγια, το ζητούμενο δεν θα ήταν η τύχη των S-400 αλλά η μελλοντική ισορροπία αεροπορικής ισχύος στην περιοχή.
Η προβληματική λογική του «κανείς δεν πρέπει να πλησιάζει»
Εδώ βρίσκεται και το πιο σοβαρό πολιτικό ζήτημα.
Κάθε κράτος έχει δικαίωμα να ανησυχεί για την ασφάλειά του.
Το Ισραήλ, όπως και κάθε άλλη χώρα, δικαιούται να αξιολογεί τις στρατιωτικές εξελίξεις γύρω του.
Άλλο όμως είναι η προστασία της δικής σου ασφάλειας και άλλο η συστηματική προσπάθεια να διαμορφώνεις τις εξοπλιστικές επιλογές τρίτων χωρών ώστε ένας περιφερειακός ανταγωνιστής να παραμένει στρατιωτικά περιορισμένος.
Εάν πράγματι το Ισραήλ παρενέβη προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να εμποδίσει μια συμφωνία που θα διευκόλυνε την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας–ΗΠΑ, τότε δημιουργείται ένα σοβαρό ερώτημα: μέχρι πού θεωρεί το Tελ Αβίβ ότι φτάνει το δικαίωμά του να επηρεάζει τις στρατηγικές επιλογές άλλων κρατών;
Η περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να λειτουργεί μακροπρόθεσμα με τη λογική ότι η ασφάλεια ενός κράτους προϋποθέτει τη στρατιωτική υστέρηση όλων των υπολοίπων.
Αυτό δεν είναι σταθερότητα.
Είναι διαρκής ανταγωνισμός.
Τα ΗΑΕ ανάμεσα σε δύο ισχυρούς εταίρους
Η υπόθεση είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα λόγω του ρόλου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Τα Εμιράτα έχουν αναπτύξει στενές σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με την Τουρκία τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα επιχειρούν να ακολουθούν μια περισσότερο πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, διατηρώντας σχέσεις με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες μεγάλες δυνάμεις.
Εάν όμως η πίεση του Ισραήλ ήταν αρκετή για να παγώσει μια συμφωνία ήδη προχωρημένου επιπέδου, τότε τίθεται θέμα πραγματικών περιθωρίων στρατηγικής αυτονομίας του Abu Dhabi.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι το καλοκαίρι του 2026 υπήρχε ήδη η εντύπωση πως Τουρκία, Ρωσία και ΗΑΕ είχαν βρει κοινό έδαφος για τη μεταβίβαση των συστημάτων.
Παρ' όλα αυτά, δεν ακολούθησε επίσημη ανακοίνωση ολοκλήρωσης της συναλλαγής.
Ουάσιγκτον και Άγκυρα πλησιάζουν
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι ΗΠΑ και Τουρκία αναζητούν τρόπο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο.
Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία Tom Barrack δήλωσε στις 21–23 Σεπτεμβρίου ότι το ζήτημα των S-400 «θα επιλυθεί», σημειώνοντας ότι αμερικανικές και τουρκικές ομάδες εργάζονται για τις νομικές και κανονιστικές προϋποθέσεις που απαιτούνται.
Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.
Δείχνει ότι η υπόθεση δεν είναι παγωμένη.
Αντίθετα, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ευρύτερης αναδιαμόρφωσης των σχέσεων Ουάσιγκτον – Άγκυρας.
Τον Ιούλιο, ο Donald Trump είχε επίσης κινηθεί δημόσια προς την κατεύθυνση άρσης των κυρώσεων και επανεξέτασης της πρόσβασης της Τουρκίας στα F-35, αν και υπάρχουν νομικά και πολιτικά εμπόδια στο Κογκρέσο.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν η συμφωνία με τα ΗΑΕ έχει πράγματι μπλοκαριστεί, το Ισραήλ δύσκολα μπορεί να θεωρήσει ότι έχει κλείσει οριστικά το ζήτημα.
Μια πολιτική που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ
Εάν η ισραηλινή στρατηγική είναι να εμποδίζει την αμυντική αναβάθμιση της Τουρκίας μέσω τρίτων κρατών, υπάρχει και ένας δεύτερος κίνδυνος.
Μπορεί τελικά να πετύχει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η Άγκυρα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στη δημιουργία αυτόνομης αμυντικής βιομηχανίας. UAV, πύραυλοι, πολεμικά πλοία, ηλεκτρονικά συστήματα και το εγχώριο μαχητικό KAAN αποτελούν τμήματα μιας στρατηγικής που αποσκοπεί ακριβώς στη μείωση της εξάρτησης από ξένους προμηθευτές.
Κάθε φορά που μια εξωτερική δύναμη επιχειρεί να περιορίσει την πρόσβαση της Τουρκίας σε προηγμένη τεχνολογία, ενισχύει το τουρκικό επιχείρημα υπέρ ακόμη μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας.
Αυτό είναι ίσως το παράδοξο της ισραηλινής στάσης/
Μια ενέργεια που αποσκοπεί στη διατήρηση στρατιωτικού πλεονεκτήματος μπορεί μακροπρόθεσμα να επιταχύνει την ανάπτυξη ενός περισσότερο ανεξάρτητου και λιγότερο ελέγξιμου ανταγωνιστή.
Το πραγματικό ερώτημα
Η ιστορία των S-400 δεν αφορά πλέον μόνο ένα ρωσικό σύστημα πυραύλων.
Αφορά το ποιος έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποια κράτη θα αποκτούν ποια όπλα, ποιος θα διαθέτει πρόσβαση στην αμερικανική τεχνολογία και ποιος θα καθορίζει τη στρατιωτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία επιδιώκει να απαλλαγεί από ένα πρόβλημα που την κρατά εκτός του F-35.
Οι ΗΠΑ εμφανίζονται περισσότερο διατεθειμένες να αναζητήσουν συμβιβασμό.
Η Ρωσία, σύμφωνα με την τουρκική πηγή, δεν αποτελεί πλέον το βασικό εμπόδιο.
Και στη μέση εμφανίζεται το Ισραήλ, το οποίο κατηγορείται ότι επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στα ΗΑΕ ώστε να αποτρέψει μια συμφωνία που θα μπορούσε να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό σύστημα προηγμένων μαχητικών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών