Το κενό που αφήνει μια σταδιακή αμερικανική υποχώρηση θα επιχειρήσουν να καλύψουν κυρίως τρεις περιφερειακές δυνάμεις: το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ
Η εποχή της σχεδόν αδιαμφισβήτητης αμερικανικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή πλησιάζει στο τέλος της, σύμφωνα με ανάλυση του Economist, που υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον εμφανίζεται ολοένα και λιγότερο πρόθυμη να επωμιστεί το κόστος νέων στρατιωτικών δεσμεύσεων στην περιοχή.
Κατά το βρετανικό περιοδικό, έπειτα από πολέμους, μυστικές επιχειρήσεις και διαδοχικές διπλωματικές προσπάθειες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν φτάσει στα όρια της στρατηγικής τους.
Ως ενδείξεις αυτής της αλλαγής προβάλλονται η συμφωνία αποφυγής επιθέσεων σε αμερικανικά πλοία από τους Houthis και οι προσδοκίες για μείωση του αμερικανικού στρατιωτικού αποτυπώματος στην περιοχή.
Η εικόνα αυτή ενισχύεται και από πρόσφατες εξελίξεις.
Ο Donald Trump απέφυγε να δεσμευθεί για άμεση στρατιωτική στήριξη στην κυβέρνηση της Υεμένης απέναντι στους Houthis, ενώ έχει επίσης απορρίψει πιέσεις για βαθύτερη αμερικανική εμπλοκή.
Η μετατόπιση αυτή συνδέεται με δύο βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Trump: την ενίσχυση της αμερικανικής επιρροής στο δυτικό ημισφαίριο και την προετοιμασία για τον μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό με την Κίνα.
Οι παρατεταμένοι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή εξαντλούν αποθέματα, δεσμεύουν στρατιωτικές δυνάμεις και αποσπούν προσοχή από την Ασία.
Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, το κενό που αφήνει μια σταδιακή αμερικανική υποχώρηση θα επιχειρήσουν να καλύψουν κυρίως τρεις περιφερειακές δυνάμεις: το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ.
Οι μεγαλύτερες πιέσεις, ωστόσο, μπορεί να ασκηθούν στα αραβικά κράτη που για δεκαετίες βασίστηκαν στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας. Χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία, η Αίγυπτος και οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου βρίσκονται έτσι μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα: μια Μέση Ανατολή περισσότερο πολυπολική, λιγότερο προβλέψιμη και χωρίς έναν μοναδικό εξωτερικό εγγυητή της περιφερειακής τάξης.
www.bankingnews.gr
Κατά το βρετανικό περιοδικό, έπειτα από πολέμους, μυστικές επιχειρήσεις και διαδοχικές διπλωματικές προσπάθειες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν φτάσει στα όρια της στρατηγικής τους.
Ως ενδείξεις αυτής της αλλαγής προβάλλονται η συμφωνία αποφυγής επιθέσεων σε αμερικανικά πλοία από τους Houthis και οι προσδοκίες για μείωση του αμερικανικού στρατιωτικού αποτυπώματος στην περιοχή.
Η εικόνα αυτή ενισχύεται και από πρόσφατες εξελίξεις.
Ο Donald Trump απέφυγε να δεσμευθεί για άμεση στρατιωτική στήριξη στην κυβέρνηση της Υεμένης απέναντι στους Houthis, ενώ έχει επίσης απορρίψει πιέσεις για βαθύτερη αμερικανική εμπλοκή.
Η μετατόπιση αυτή συνδέεται με δύο βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Trump: την ενίσχυση της αμερικανικής επιρροής στο δυτικό ημισφαίριο και την προετοιμασία για τον μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό με την Κίνα.
Οι παρατεταμένοι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή εξαντλούν αποθέματα, δεσμεύουν στρατιωτικές δυνάμεις και αποσπούν προσοχή από την Ασία.
Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, το κενό που αφήνει μια σταδιακή αμερικανική υποχώρηση θα επιχειρήσουν να καλύψουν κυρίως τρεις περιφερειακές δυνάμεις: το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ.
Οι μεγαλύτερες πιέσεις, ωστόσο, μπορεί να ασκηθούν στα αραβικά κράτη που για δεκαετίες βασίστηκαν στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας. Χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία, η Αίγυπτος και οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου βρίσκονται έτσι μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα: μια Μέση Ανατολή περισσότερο πολυπολική, λιγότερο προβλέψιμη και χωρίς έναν μοναδικό εξωτερικό εγγυητή της περιφερειακής τάξης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών