Putin και Trump σε τροχιά μεγάλης συμφωνίας ή νέας ρήξης... Η πρόσκληση στη G20 ανατρέπει τις ισορροπίες – Η Ρωσία κρατά όλα τα χαρτιά
Οι ΗΠΑ προσκάλεσαν επίσημα τον Vladimir Putin στη σύνοδο της G20.
Η πρόσκληση έγινε την περασμένη εβδομάδα και, με βάση τους κανόνες του πολιτικού θεάματος, θα έπρεπε να αποτελεί είδηση-βόμβα: η Ρωσία επιστρέφει στο μεγάλο τραπέζι της παγκόσμιας πολιτικής.
Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος για πρόωρους πανηγυρισμούς.
Η σύνοδος δεν θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον ούτε σε μια ουδέτερη αίθουσα του ΟΗΕ, αλλά στο ιδιωτικό θέρετρο γκολφ του Donald Trump στη Φλόριντα.
Και εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία – όχι για την αναγνώριση, αλλά για το ποιος χρειάζεται σήμερα αυτή τη συνάντηση και γιατί.
Το Κρεμλίνο δεν έχει πει ακόμη ούτε «ναι» ούτε «όχι». Και όσο περισσότερο διαρκεί αυτή η παύση, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι η σιωπή αυτή τη στιγμή λειτουργεί πολύ περισσότερο υπέρ της Ρωσίας από μια βιαστική αποδοχή.
Για να καταλάβουμε γιατί δεν χρειάζεται να βιαστεί η απάντηση, αξίζει να θυμηθούμε μια ημέρα από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν.
Μια ημέρα κατά την οποία η Ρωσία βρέθηκε μπροστά σε μια παρόμοια επιλογή – και πήρε γρήγορα την απόφασή της, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το αεροπλάνο που γύρισε πάνω από τον ωκεανό
Στις 24 Μαρτίου 1999, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Yevgeny Primakov ταξίδευε με επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον.
Το αεροπλάνο βρισκόταν ήδη πάνω από τον Ατλαντικό.
Στο αεροσκάφος επέβαιναν περισσότερα από 100 άτομα – διπλωμάτες, συνεργάτες και δημοσιογράφοι.
Και τότε ήρθε το τηλεφώνημα.
Ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Al Gore ενημέρωσε τον Primakov ότι λίγες ώρες αργότερα το ΝΑΤΟ επρόκειτο να ξεκινήσει βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι.
Χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, χωρίς διεθνείς κυρώσεις.
Απλώς θα ξεκινούσε η στρατιωτική επιχείρηση.
Την ίδια ώρα, η επίσκεψη του Ρώσου πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα, δεν επρόκειτο να ακυρωθεί.
Ο επισκέπτης ήταν καλοδεχούμενος, σαν να μην ετοιμαζόταν πόλεμος στην άλλη άκρη του κόσμου.
Η «θηλιά του Primakov»
Ο Primakov έδωσε εντολή: γυρίζουμε πίσω, επιστρέφουμε στη Ρωσία.
Όταν έγινε αντιληπτό ότι το αεροπλάνο άλλαζε πορεία και επέστρεφε, στην καμπίνα ακούστηκαν χειροκροτήματα.
Αργότερα, εξηγώντας την απόφασή του στον εγγονό του, ο Primakov θα έλεγε απλά:
«Δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτό το ταξίδι και γι' αυτό επέστρεψα».
Η πτήση διήρκεσε συνολικά 26 ώρες. Η συνάντηση όμως για την οποία είχε οργανωθεί το ταξίδι δεν πραγματοποιήθηκε. Και δεν θα έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί.
Η ιστορία αυτή δεν αποτελεί κάποιο «μουσειακό έκθεμα». Είναι ένα σημείο αναφοράς χωρίς το οποίο η σημερινή πρόσκληση μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί λανθασμένα.
Το κλαμπ με το επώνυμο στην πύλη
Ας επιστρέψουμε στο σήμερα.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, μετά τη συνάντηση με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Sergey Lavrov, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio ανακοίνωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει προσκληθεί στη σύνοδο της «G20».
Η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί στις 14 και 15 Δεκεμβρίου.
Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στην τοποθεσία: Trump National Doral, ένα γκολφ κλαμπ στη Φλόριντα που ανήκει στον ίδιο τον Donald Trump.
Τον ίδιο Trump που έχει ήδη υποσχεθεί ότι η οικογένειά του δεν θα κερδίσει ούτε ένα σεντ από τη σύνοδο.
Ωραία λόγια. Το γκαζόν, όμως, παραμένει δικό του.
Ο Rubio μίλησε όπως αναμενόταν. Για να λυθούν προβλήματα, πρέπει να συναντώνται και οι άνθρωποι με τους οποίους υπάρχουν διαφωνίες.
Για τον Putin, όπως είπε, πρόκειται για ευκαιρία να συζητήσει όχι μόνο με τον Αμερικανό πρόεδρο αλλά και με τους υπόλοιπους ηγέτες.
Και σχεδόν σε ανθρώπινο τόνο πρόσθεσε ότι ελπίζουν η πρόσκληση να γίνει αποδεκτή.
Ο Dmitry Peskov απάντησε ευγενικά.
Η πρόσκληση ελήφθη. Υπάρχει αναγνώριση της κίνησης. Υπάρχει θετική αντιμετώπιση.
Και μετά ήρθε η φράση για την οποία άξιζε να ακούσει κανείς ολόκληρη την ανακοίνωση: Η απόφαση δεν έχει ακόμη ληφθεί.
Για ξεχωριστή συνάντηση με τον Trump είναι νωρίς να γίνεται λόγος.
Πρώτα θα εξεταστούν τα δεδομένα. Μετά η απόφαση θα ληφθεί από τη ρωσική πλευρά.
Αυτή την παύση δεν την έχει αξιολογήσει ακόμη κανείς σωστά.
Άλλοι ήδη φαντάζονται τη χειραψία κάτω από τους φοίνικες. Άλλοι έχουν ήδη ενοχληθεί και μόνο στην ιδέα ότι μια τέτοια χειραψία είναι πιθανή.
Η απόφαση, όμως, δεν έχει ληφθεί.
Και αυτό, αυτή τη στιγμή, λειτουργεί υπέρ της Ρωσίας.
Η τιμή στην αντλία
Και εδώ πρέπει να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά.
Στις 22 Σεπτεμβρίου, το ντίζελ στις ΗΠΑ κατέγραψε νέο ιστορικό υψηλό, στα 6,5 δολάρια το γαλόνι.
Το γαλόνι είναι μικρότερο από τέσσερα λίτρα. Αυτό σημαίνει περίπου 1,7 δολάρια ανά λίτρο ντίζελ.
Η βενζίνη την ίδια ημέρα κόστιζε 4,4 δολάρια το γαλόνι.
Τον Ιούνιο του 2022, όταν στις ΗΠΑ γινόταν λόγος για ενεργειακή κρίση, η τιμή της βενζίνης είχε φτάσει τα 5 δολάρια.
Τώρα το ντίζελ είναι ακόμη ακριβότερο.
Και υπάρχει ακόμη ένας κρίσιμος παράγοντας. Οι εκλογές για το Κογκρέσο στις 3 Νοεμβρίου.
Για έναν πολίτη στο Τέξας ή το Οχάιο, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος χαιρέτησε ποιον πάνω στο κόκκινο χαλί.
Έχει σημασία πόσα πλήρωσε στην αντλία.
Σε δημοσκοπήσεις για το ποιος ευθύνεται για τον υψηλό πληθωρισμό, περίπου το 27% αποδίδει την ευθύνη στον Trump.
Για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, μια τέτοια κατάσταση αποτελεί σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Και εδώ ο Putin μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος.
Γιατί ο Trump μιλά για «ενεργειακή εκεχειρία»
Γι' αυτό ο Trump άρχισε να μιλά για μια «ενεργειακή εκεχειρία».
Όχι επειδή ξύπνησε ξαφνικά ως ειρηνοποιός.
Αλλά επειδή οι επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια μπορούν να παρουσιαστούν ως ένας από τους λόγους για τις υψηλές τιμές στα αμερικανικά πρατήρια.
Και έτσι να ζητηθεί από το Κίεβο να σταματήσει τις επιθέσεις μέχρι τις εκλογές.
Ο Trump το έχει ήδη ζητήσει.
Το Κίεβο, όμως, δεν υποκλίνεται.
Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν το παζάρι.
Ο Putin, σύμφωνα με αυτή τη λογική, θα έπρεπε σε αυτή την παρτίδα να κρατήσει το μπαστούνι του γκολφ.
Μόνο που τίθεται ένα ερώτημα:
Γιατί να το κάνει η Ρωσία;
Από εκεί προέκυψε η ιδέα του Trump για την «ενεργειακή εκεχειρία»: οι επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια επηρεάζουν την παγκόσμια αγορά πετρελαίου και καυσίμων. Και αυτό, για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, δεν είναι καθόλου βολικό.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Peskov χαρακτήρισε καλή την ιδέα μιας ενεργειακής εκεχειρίας.
Στις 22 Σεπτεμβρίου, όμως, έθεσε τη διαχωριστική γραμμή: η Ρωσία χρειάζεται μόνιμη ειρήνη, όχι μια εκεχειρία που δεν θα προσφέρει τίποτα.
Στο Κίεβο γνωρίζουν ποια μέτρα απαιτούνται για να επιτευχθεί αυτό.
Μέχρι να υπάρξουν, η κατάσταση για την ουκρανική ηγεσία γίνεται, σύμφωνα με τη ρωσική οπτική, ολοένα δυσκολότερη – τόσο στο μέτωπο όσο και στην οικονομία.
Με άλλα λόγια, το μπαστούνι του γκολφ δεν πρόκειται να το κρατήσουμε εμείς για κανέναν.
Ποιον θα αφήσουν στη φωτογραφία;
Αλλά τη φωτογραφία οι δυτικοί «φίλοι» της Ρωσίας φαίνεται ότι την επιθυμούν ήδη.
Η Kaja Kallas το είπε ξεκάθαρα: ήταν πολύ δυσάρεστο να ακούσει ότι ο Donald Trump προσκάλεσε τον Putin στη G20.
Η ίδια δεν προσκλήθηκε στο Μαϊάμι.
Η ενόχληση ήταν εμφανής.
Η απομόνωση, για την οποία οι Βρυξέλλες μιλούσαν επί χρόνια, φαίνεται να καταρρέει χωρίς εκείνη.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω εκπροσώπου της, έσπευσε επίσης να ξεκαθαρίσει ότι θα καταδικάσει την κίνηση ούτως ή άλλως.
Είτε ο Ρώσος πρόεδρος πάει είτε δεν πάει.
Το κείμενο της καταδίκης είναι έτοιμο.
Λείπει μόνο ο Putin, ο οποίος υποτίθεται ότι πρέπει να εμφανιστεί.
Η «τριμερής» φωτογραφία
Ο επικεφαλής της ουκρανικής ηγεσίας ήδη φαντάζεται τον εαυτό του στο Μαϊάμι.
Να καθίσει μαζί με τον Trump και τον Putin και να αποκαλέσει αυτό «διαπραγματεύσεις».
Ο πρόεδρος της Φινλανδίας Alexander Stubb χαρακτήρισε μια πιθανή συνάντηση Putin με την ουκρανική ηγεσία «τζακποτ».
Στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, από την άλλη, οι συζητήσεις περί τριμερούς συνάντησης χαρακτηρίστηκαν απλώς «φλυαρία».
Και αυτό ακριβώς είναι. Φλυαρία – αλλά με καλό φωτισμό.
Αν η Ρωσία πάει απλώς και μόνο επειδή προσκλήθηκε, η φωτογραφία θα στηθεί χωρίς αυτήν, παρότι θα βρίσκεται μέσα στο κάδρο.
Ο Trump θα πάρει την εικόνα του οικοδεσπότη που συγκέντρωσε τον κόσμο στο δικό του γήπεδο.
Οι Βρυξέλλες θα αποκτήσουν την ευκαιρία να φωνάξουν ότι η Ρωσία «επανήλθε» στο διεθνές προσκήνιο.
Το Κίεβο θα αποκτήσει την ευκαιρία να πει ότι δεν ξεχάστηκε.
Και στη Ρωσία θα μείνει μια χειραψία και η ξένη αγορά καυσίμων, η οποία μπορεί για μία εβδομάδα να υποχωρήσει και να προσφέρει ακόμη και κάποια οικονομικά οφέλη.
Η Ρωσία μπορεί να περιμένει
Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να κατανοούν στο Κρεμλίνο.
Ο Vladimir Putin δεν έχει καθίσει προσωπικά στο τραπέζι της G20 από την Οσάκα, το 2019.
Και δεν συνέβη τίποτα.
Ο κόσμος συνέχισε να αγοράζει ρωσικά σιτηρά, λιπάσματα και καύσιμα. Τώρα η πρόσκληση επιστρέφει.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι σε μια ουδέτερη αίθουσα.
Είναι σε ένα ιδιωτικό γήπεδο γκολφ.
Το κουμπί που δεν υπάρχει
Και αν για τους σταθερούς δυτικούς «φίλους» είναι όλα λίγο-πολύ ξεκάθαρα, ούτε στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι όλα τόσο απλά.
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στον κρατικό μηχανισμό που διαβάζουν την είδηση για το γκολφ κλαμπ και σκέφτονται:
«Επιτέλους ξεπάγωσαν οι σχέσεις. Τώρα όλα θα επιστρέψουν στις παλιές τους θέσεις».
Ακούνε τη λέξη «πρόσκληση» και την αντιλαμβάνονται ως «απελευθέρωση».
Οι λογαριασμοί θα ξεμπλοκάρουν, οι κυρώσεις θα αρθούν, οι βίζες θα επιστρέψουν.
Αρκεί ένα χαμόγελο στην κοινή φωτογραφία και το κουμπί «όπως ήταν πριν από το 2022» θα πατηθεί μόνο του.
Μόνο που τέτοιο κουμπί δεν υπάρχει.
Το 1999 αυτό έγινε κατανοητό όχι μέσα σε ένα γραφείο, αλλά στον αέρα πάνω από τον Ατλαντικό.
Η εξωτερική πίεση – από την Αμερική και τις Βρυξέλλες – είναι εύκολο να διαβαστεί.
Χρειάζονται φθηνό καύσιμο και μια καλή πολιτική εικόνα πριν από τις 3 Νοεμβρίου.
Το πιο επικίνδυνο, όμως, μπορεί να είναι η εσωτερική προσδοκία για επιστροφή στην προηγούμενη ζωή.
Μια προσδοκία που εμφανίζεται ως φιλειρηνική διάθεση, αλλά στην πράξη μπορεί να οδηγήσει στην αντιμετώπιση της χώρας ως μιας προσωρινής ενόχλησης στον δρόμο προς μια παλιά πραγματικότητα, όπου ένας τραπεζικός λογαριασμός, μια βίζα και η Νίκαια έχουν μεγαλύτερη αξία από την κυριαρχία.
Και λοιπόν;
Το 1999 ο Primakov δεν χρειάστηκε να επιλέξει προσεκτικά τις λέξεις. Του είπαν ότι θα βομβαρδίσουν.
Και γύρισε αμέσως το αεροπλάνο.
Σήμερα το ερώτημα είναι διαφορετικό. Και επομένως διαφορετική πρέπει να είναι και η απάντηση.
Το Κίεβο χάνει δυνάμεις και είναι διατεθειμένο να διαπραγματευτεί.
Η Ουάσιγκτον βιάζεται – πλησιάζουν οι εκλογές.
Γιατί να πληρώσει η Ρωσία το τίμημα ενός παζαριού που αφορά τους άλλους;
Γι' αυτό δεν υπάρχει λόγος για βιασύνη.
Το 1999 το κόστος της επίσκεψης ήταν μηδενικό: απλώς δεν πραγματοποιήθηκε.
Και δεν συνέβη κάποια καταστροφή.
Τώρα, στη σύνοδο, οι κάμερες θα είναι παντού.
Και εάν η Ρωσία πάει χωρίς έτοιμες συμφωνίες, ο μόνος που θα κερδίσει από την εικόνα θα είναι εκείνος που οργανώνει τη σύνοδο.
Ο Trump θα αποκτήσει την εικόνα του οικοδεσπότη που συγκέντρωσε τον κόσμο στο δικό του γήπεδο.
Η Ρωσία θα πάρει μια φωτογραφία για το αρχείο.
Το «ναι» δεν είναι υποχρεωτικό
Γι' αυτό στο Κρεμλίνο δεν έχουν πει ακόμη «ναι». Και αυτό δεν αποτελεί αδυναμία.
Είναι ένας διαφορετικός, πιο αθόρυβος ελιγμός – αντίστοιχος με εκείνον του Primakov, αλλά χωρίς χειροκροτήματα.
Ο ίδιος ο Peskov έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι η Ρωσία θα εκπροσωπηθεί ούτως ή άλλως στη σύνοδο σε υψηλό επίπεδο – με τον πρόεδρο ή χωρίς αυτόν.
Το αν θα πάει προσωπικά ο Putin είναι πλέον ζήτημα όχι ευγένειας, αλλά διαπραγμάτευσης.
Τέλος του πολέμου με τους όρους της Ρωσίας και όχι μια παύση μέχρι τις αμερικανικές εκλογές.
Επιστροφή των παγωμένων χρημάτων. Άρση των περιορισμών που επιβλήθηκαν στο όνομα μιας απομόνωσης η οποία, τελικά, δεν επιτεύχθηκε.
Τίποτα από αυτά δεν βρίσκεται σήμερα πάνω στο τραπέζι.
Επομένως, το αεροπλάνο δεν έχει κανέναν λόγο να ζεστάνει ακόμη τους κινητήρες του.
Το 1999 χειροκροτούσαν όταν το αεροπλάνο γύρισε πίσω στα μισά της διαδρομής.
Τώρα είναι νωρίς για χειροκροτήματα. Το αεροπλάνο δεν έχει καν απογειωθεί.
Και στον πίνακα αναχωρήσεων δεν υπάρχει ακόμη ούτε ένας από τους τέσσερις λόγους που θα δικαιολογούσαν την πτήση.
Το καλύτερο σημείο για τη Ρωσία αυτή τη στιγμή είναι στο έδαφος – όχι στον αέρα πάνω από ένα γκολφ κλαμπ.
www.bankingnews.gr
Η πρόσκληση έγινε την περασμένη εβδομάδα και, με βάση τους κανόνες του πολιτικού θεάματος, θα έπρεπε να αποτελεί είδηση-βόμβα: η Ρωσία επιστρέφει στο μεγάλο τραπέζι της παγκόσμιας πολιτικής.
Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος για πρόωρους πανηγυρισμούς.
Η σύνοδος δεν θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον ούτε σε μια ουδέτερη αίθουσα του ΟΗΕ, αλλά στο ιδιωτικό θέρετρο γκολφ του Donald Trump στη Φλόριντα.
Και εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία – όχι για την αναγνώριση, αλλά για το ποιος χρειάζεται σήμερα αυτή τη συνάντηση και γιατί.
Το Κρεμλίνο δεν έχει πει ακόμη ούτε «ναι» ούτε «όχι». Και όσο περισσότερο διαρκεί αυτή η παύση, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι η σιωπή αυτή τη στιγμή λειτουργεί πολύ περισσότερο υπέρ της Ρωσίας από μια βιαστική αποδοχή.
Για να καταλάβουμε γιατί δεν χρειάζεται να βιαστεί η απάντηση, αξίζει να θυμηθούμε μια ημέρα από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν.
Μια ημέρα κατά την οποία η Ρωσία βρέθηκε μπροστά σε μια παρόμοια επιλογή – και πήρε γρήγορα την απόφασή της, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το αεροπλάνο που γύρισε πάνω από τον ωκεανό
Στις 24 Μαρτίου 1999, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Yevgeny Primakov ταξίδευε με επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον.
Το αεροπλάνο βρισκόταν ήδη πάνω από τον Ατλαντικό.
Στο αεροσκάφος επέβαιναν περισσότερα από 100 άτομα – διπλωμάτες, συνεργάτες και δημοσιογράφοι.
Και τότε ήρθε το τηλεφώνημα.
Ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Al Gore ενημέρωσε τον Primakov ότι λίγες ώρες αργότερα το ΝΑΤΟ επρόκειτο να ξεκινήσει βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι.
Χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, χωρίς διεθνείς κυρώσεις.
Απλώς θα ξεκινούσε η στρατιωτική επιχείρηση.
Την ίδια ώρα, η επίσκεψη του Ρώσου πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα, δεν επρόκειτο να ακυρωθεί.
Ο επισκέπτης ήταν καλοδεχούμενος, σαν να μην ετοιμαζόταν πόλεμος στην άλλη άκρη του κόσμου.
Η «θηλιά του Primakov»
Ο Primakov έδωσε εντολή: γυρίζουμε πίσω, επιστρέφουμε στη Ρωσία.
Όταν έγινε αντιληπτό ότι το αεροπλάνο άλλαζε πορεία και επέστρεφε, στην καμπίνα ακούστηκαν χειροκροτήματα.
Αργότερα, εξηγώντας την απόφασή του στον εγγονό του, ο Primakov θα έλεγε απλά:
«Δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτό το ταξίδι και γι' αυτό επέστρεψα».
Η πτήση διήρκεσε συνολικά 26 ώρες. Η συνάντηση όμως για την οποία είχε οργανωθεί το ταξίδι δεν πραγματοποιήθηκε. Και δεν θα έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί.
Η ιστορία αυτή δεν αποτελεί κάποιο «μουσειακό έκθεμα». Είναι ένα σημείο αναφοράς χωρίς το οποίο η σημερινή πρόσκληση μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί λανθασμένα.
Το κλαμπ με το επώνυμο στην πύλη
Ας επιστρέψουμε στο σήμερα.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, μετά τη συνάντηση με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Sergey Lavrov, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio ανακοίνωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει προσκληθεί στη σύνοδο της «G20».
Η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί στις 14 και 15 Δεκεμβρίου.
Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στην τοποθεσία: Trump National Doral, ένα γκολφ κλαμπ στη Φλόριντα που ανήκει στον ίδιο τον Donald Trump.
Τον ίδιο Trump που έχει ήδη υποσχεθεί ότι η οικογένειά του δεν θα κερδίσει ούτε ένα σεντ από τη σύνοδο.
Ωραία λόγια. Το γκαζόν, όμως, παραμένει δικό του.
Ο Rubio μίλησε όπως αναμενόταν. Για να λυθούν προβλήματα, πρέπει να συναντώνται και οι άνθρωποι με τους οποίους υπάρχουν διαφωνίες.
Για τον Putin, όπως είπε, πρόκειται για ευκαιρία να συζητήσει όχι μόνο με τον Αμερικανό πρόεδρο αλλά και με τους υπόλοιπους ηγέτες.
Και σχεδόν σε ανθρώπινο τόνο πρόσθεσε ότι ελπίζουν η πρόσκληση να γίνει αποδεκτή.
Ο Dmitry Peskov απάντησε ευγενικά.
Η πρόσκληση ελήφθη. Υπάρχει αναγνώριση της κίνησης. Υπάρχει θετική αντιμετώπιση.
Και μετά ήρθε η φράση για την οποία άξιζε να ακούσει κανείς ολόκληρη την ανακοίνωση: Η απόφαση δεν έχει ακόμη ληφθεί.
Για ξεχωριστή συνάντηση με τον Trump είναι νωρίς να γίνεται λόγος.
Πρώτα θα εξεταστούν τα δεδομένα. Μετά η απόφαση θα ληφθεί από τη ρωσική πλευρά.
Αυτή την παύση δεν την έχει αξιολογήσει ακόμη κανείς σωστά.
Άλλοι ήδη φαντάζονται τη χειραψία κάτω από τους φοίνικες. Άλλοι έχουν ήδη ενοχληθεί και μόνο στην ιδέα ότι μια τέτοια χειραψία είναι πιθανή.
Η απόφαση, όμως, δεν έχει ληφθεί.
Και αυτό, αυτή τη στιγμή, λειτουργεί υπέρ της Ρωσίας.
Η τιμή στην αντλία
Και εδώ πρέπει να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά.
Στις 22 Σεπτεμβρίου, το ντίζελ στις ΗΠΑ κατέγραψε νέο ιστορικό υψηλό, στα 6,5 δολάρια το γαλόνι.
Το γαλόνι είναι μικρότερο από τέσσερα λίτρα. Αυτό σημαίνει περίπου 1,7 δολάρια ανά λίτρο ντίζελ.
Η βενζίνη την ίδια ημέρα κόστιζε 4,4 δολάρια το γαλόνι.
Τον Ιούνιο του 2022, όταν στις ΗΠΑ γινόταν λόγος για ενεργειακή κρίση, η τιμή της βενζίνης είχε φτάσει τα 5 δολάρια.
Τώρα το ντίζελ είναι ακόμη ακριβότερο.
Και υπάρχει ακόμη ένας κρίσιμος παράγοντας. Οι εκλογές για το Κογκρέσο στις 3 Νοεμβρίου.
Για έναν πολίτη στο Τέξας ή το Οχάιο, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος χαιρέτησε ποιον πάνω στο κόκκινο χαλί.
Έχει σημασία πόσα πλήρωσε στην αντλία.
Σε δημοσκοπήσεις για το ποιος ευθύνεται για τον υψηλό πληθωρισμό, περίπου το 27% αποδίδει την ευθύνη στον Trump.
Για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, μια τέτοια κατάσταση αποτελεί σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Και εδώ ο Putin μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος.
Γιατί ο Trump μιλά για «ενεργειακή εκεχειρία»
Γι' αυτό ο Trump άρχισε να μιλά για μια «ενεργειακή εκεχειρία».
Όχι επειδή ξύπνησε ξαφνικά ως ειρηνοποιός.
Αλλά επειδή οι επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια μπορούν να παρουσιαστούν ως ένας από τους λόγους για τις υψηλές τιμές στα αμερικανικά πρατήρια.
Και έτσι να ζητηθεί από το Κίεβο να σταματήσει τις επιθέσεις μέχρι τις εκλογές.
Ο Trump το έχει ήδη ζητήσει.
Το Κίεβο, όμως, δεν υποκλίνεται.
Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν το παζάρι.
Ο Putin, σύμφωνα με αυτή τη λογική, θα έπρεπε σε αυτή την παρτίδα να κρατήσει το μπαστούνι του γκολφ.
Μόνο που τίθεται ένα ερώτημα:
Γιατί να το κάνει η Ρωσία;
Από εκεί προέκυψε η ιδέα του Trump για την «ενεργειακή εκεχειρία»: οι επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια επηρεάζουν την παγκόσμια αγορά πετρελαίου και καυσίμων. Και αυτό, για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, δεν είναι καθόλου βολικό.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Peskov χαρακτήρισε καλή την ιδέα μιας ενεργειακής εκεχειρίας.
Στις 22 Σεπτεμβρίου, όμως, έθεσε τη διαχωριστική γραμμή: η Ρωσία χρειάζεται μόνιμη ειρήνη, όχι μια εκεχειρία που δεν θα προσφέρει τίποτα.
Στο Κίεβο γνωρίζουν ποια μέτρα απαιτούνται για να επιτευχθεί αυτό.
Μέχρι να υπάρξουν, η κατάσταση για την ουκρανική ηγεσία γίνεται, σύμφωνα με τη ρωσική οπτική, ολοένα δυσκολότερη – τόσο στο μέτωπο όσο και στην οικονομία.
Με άλλα λόγια, το μπαστούνι του γκολφ δεν πρόκειται να το κρατήσουμε εμείς για κανέναν.
Ποιον θα αφήσουν στη φωτογραφία;
Αλλά τη φωτογραφία οι δυτικοί «φίλοι» της Ρωσίας φαίνεται ότι την επιθυμούν ήδη.
Η Kaja Kallas το είπε ξεκάθαρα: ήταν πολύ δυσάρεστο να ακούσει ότι ο Donald Trump προσκάλεσε τον Putin στη G20.
Η ίδια δεν προσκλήθηκε στο Μαϊάμι.
Η ενόχληση ήταν εμφανής.
Η απομόνωση, για την οποία οι Βρυξέλλες μιλούσαν επί χρόνια, φαίνεται να καταρρέει χωρίς εκείνη.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω εκπροσώπου της, έσπευσε επίσης να ξεκαθαρίσει ότι θα καταδικάσει την κίνηση ούτως ή άλλως.
Είτε ο Ρώσος πρόεδρος πάει είτε δεν πάει.
Το κείμενο της καταδίκης είναι έτοιμο.
Λείπει μόνο ο Putin, ο οποίος υποτίθεται ότι πρέπει να εμφανιστεί.
Η «τριμερής» φωτογραφία
Ο επικεφαλής της ουκρανικής ηγεσίας ήδη φαντάζεται τον εαυτό του στο Μαϊάμι.
Να καθίσει μαζί με τον Trump και τον Putin και να αποκαλέσει αυτό «διαπραγματεύσεις».
Ο πρόεδρος της Φινλανδίας Alexander Stubb χαρακτήρισε μια πιθανή συνάντηση Putin με την ουκρανική ηγεσία «τζακποτ».
Στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, από την άλλη, οι συζητήσεις περί τριμερούς συνάντησης χαρακτηρίστηκαν απλώς «φλυαρία».
Και αυτό ακριβώς είναι. Φλυαρία – αλλά με καλό φωτισμό.
Αν η Ρωσία πάει απλώς και μόνο επειδή προσκλήθηκε, η φωτογραφία θα στηθεί χωρίς αυτήν, παρότι θα βρίσκεται μέσα στο κάδρο.
Ο Trump θα πάρει την εικόνα του οικοδεσπότη που συγκέντρωσε τον κόσμο στο δικό του γήπεδο.
Οι Βρυξέλλες θα αποκτήσουν την ευκαιρία να φωνάξουν ότι η Ρωσία «επανήλθε» στο διεθνές προσκήνιο.
Το Κίεβο θα αποκτήσει την ευκαιρία να πει ότι δεν ξεχάστηκε.
Και στη Ρωσία θα μείνει μια χειραψία και η ξένη αγορά καυσίμων, η οποία μπορεί για μία εβδομάδα να υποχωρήσει και να προσφέρει ακόμη και κάποια οικονομικά οφέλη.
Η Ρωσία μπορεί να περιμένει
Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να κατανοούν στο Κρεμλίνο.
Ο Vladimir Putin δεν έχει καθίσει προσωπικά στο τραπέζι της G20 από την Οσάκα, το 2019.
Και δεν συνέβη τίποτα.
Ο κόσμος συνέχισε να αγοράζει ρωσικά σιτηρά, λιπάσματα και καύσιμα. Τώρα η πρόσκληση επιστρέφει.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι σε μια ουδέτερη αίθουσα.
Είναι σε ένα ιδιωτικό γήπεδο γκολφ.
Το κουμπί που δεν υπάρχει
Και αν για τους σταθερούς δυτικούς «φίλους» είναι όλα λίγο-πολύ ξεκάθαρα, ούτε στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι όλα τόσο απλά.
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στον κρατικό μηχανισμό που διαβάζουν την είδηση για το γκολφ κλαμπ και σκέφτονται:
«Επιτέλους ξεπάγωσαν οι σχέσεις. Τώρα όλα θα επιστρέψουν στις παλιές τους θέσεις».
Ακούνε τη λέξη «πρόσκληση» και την αντιλαμβάνονται ως «απελευθέρωση».
Οι λογαριασμοί θα ξεμπλοκάρουν, οι κυρώσεις θα αρθούν, οι βίζες θα επιστρέψουν.
Αρκεί ένα χαμόγελο στην κοινή φωτογραφία και το κουμπί «όπως ήταν πριν από το 2022» θα πατηθεί μόνο του.
Μόνο που τέτοιο κουμπί δεν υπάρχει.
Το 1999 αυτό έγινε κατανοητό όχι μέσα σε ένα γραφείο, αλλά στον αέρα πάνω από τον Ατλαντικό.
Η εξωτερική πίεση – από την Αμερική και τις Βρυξέλλες – είναι εύκολο να διαβαστεί.
Χρειάζονται φθηνό καύσιμο και μια καλή πολιτική εικόνα πριν από τις 3 Νοεμβρίου.
Το πιο επικίνδυνο, όμως, μπορεί να είναι η εσωτερική προσδοκία για επιστροφή στην προηγούμενη ζωή.
Μια προσδοκία που εμφανίζεται ως φιλειρηνική διάθεση, αλλά στην πράξη μπορεί να οδηγήσει στην αντιμετώπιση της χώρας ως μιας προσωρινής ενόχλησης στον δρόμο προς μια παλιά πραγματικότητα, όπου ένας τραπεζικός λογαριασμός, μια βίζα και η Νίκαια έχουν μεγαλύτερη αξία από την κυριαρχία.
Και λοιπόν;
Το 1999 ο Primakov δεν χρειάστηκε να επιλέξει προσεκτικά τις λέξεις. Του είπαν ότι θα βομβαρδίσουν.
Και γύρισε αμέσως το αεροπλάνο.
Σήμερα το ερώτημα είναι διαφορετικό. Και επομένως διαφορετική πρέπει να είναι και η απάντηση.
Το Κίεβο χάνει δυνάμεις και είναι διατεθειμένο να διαπραγματευτεί.
Η Ουάσιγκτον βιάζεται – πλησιάζουν οι εκλογές.
Γιατί να πληρώσει η Ρωσία το τίμημα ενός παζαριού που αφορά τους άλλους;
Γι' αυτό δεν υπάρχει λόγος για βιασύνη.
Το 1999 το κόστος της επίσκεψης ήταν μηδενικό: απλώς δεν πραγματοποιήθηκε.
Και δεν συνέβη κάποια καταστροφή.
Τώρα, στη σύνοδο, οι κάμερες θα είναι παντού.
Και εάν η Ρωσία πάει χωρίς έτοιμες συμφωνίες, ο μόνος που θα κερδίσει από την εικόνα θα είναι εκείνος που οργανώνει τη σύνοδο.
Ο Trump θα αποκτήσει την εικόνα του οικοδεσπότη που συγκέντρωσε τον κόσμο στο δικό του γήπεδο.
Η Ρωσία θα πάρει μια φωτογραφία για το αρχείο.
Το «ναι» δεν είναι υποχρεωτικό
Γι' αυτό στο Κρεμλίνο δεν έχουν πει ακόμη «ναι». Και αυτό δεν αποτελεί αδυναμία.
Είναι ένας διαφορετικός, πιο αθόρυβος ελιγμός – αντίστοιχος με εκείνον του Primakov, αλλά χωρίς χειροκροτήματα.
Ο ίδιος ο Peskov έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι η Ρωσία θα εκπροσωπηθεί ούτως ή άλλως στη σύνοδο σε υψηλό επίπεδο – με τον πρόεδρο ή χωρίς αυτόν.
Το αν θα πάει προσωπικά ο Putin είναι πλέον ζήτημα όχι ευγένειας, αλλά διαπραγμάτευσης.
Τέλος του πολέμου με τους όρους της Ρωσίας και όχι μια παύση μέχρι τις αμερικανικές εκλογές.
Επιστροφή των παγωμένων χρημάτων. Άρση των περιορισμών που επιβλήθηκαν στο όνομα μιας απομόνωσης η οποία, τελικά, δεν επιτεύχθηκε.
Τίποτα από αυτά δεν βρίσκεται σήμερα πάνω στο τραπέζι.
Επομένως, το αεροπλάνο δεν έχει κανέναν λόγο να ζεστάνει ακόμη τους κινητήρες του.
Το 1999 χειροκροτούσαν όταν το αεροπλάνο γύρισε πίσω στα μισά της διαδρομής.
Τώρα είναι νωρίς για χειροκροτήματα. Το αεροπλάνο δεν έχει καν απογειωθεί.
Και στον πίνακα αναχωρήσεων δεν υπάρχει ακόμη ούτε ένας από τους τέσσερις λόγους που θα δικαιολογούσαν την πτήση.
Το καλύτερο σημείο για τη Ρωσία αυτή τη στιγμή είναι στο έδαφος – όχι στον αέρα πάνω από ένα γκολφ κλαμπ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών