Χρέη, φόροι και απίστευτες αλχημείες για να σωθεί ο Macron – Η Le Pen θέλει να πληρώσουν οι Γερμανοί τον λογαριασμό!
Η έκδοση ομολόγων με φορολογικά προνόμια αποκλειστικά για Γάλλους πολίτες, η διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ή η μετακύλιση μέρους του λογαριασμού στους Γερμανούς: Η γαλλική προσέγγιση για την αντιμετώπιση του εθνικού χρέους είναι άλλοτε ευρηματική και άλλοτε προκλητική.
Πάνω απ' όλα, όμως, αυτό το παράδοξο σύνολο ιδεών αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία της χώρας να διαχειριστεί τα δημόσια οικονομικά της.
Όταν οι κοινωνίες διολισθαίνουν προς τον κεντρικό σχεδιασμό και τις κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες, οι διαφορές ανάμεσα στην πολιτική φαρσοκωμωδία και στις καταστροφικές συνέπειες στην πραγματική οικονομία γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες.
Οι πολιτικές πρωτοβουλίες μετατρέπονται σε διαρκείς κρατικές παρεμβάσεις και, τελικά, οι διαθέσιμοι πόροι εξαντλούνται.
Όταν η δημοσιονομική πραγματικότητα χτυπά την πόρτα, οι πολιτικές ελίτ εμφανίζονται ανήμπορες και αμήχανες.
Η Γαλλία, ειδικότερα, έχει οδηγήσει την κρατικά ελεγχόμενη οικονομία και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας σε ακραία επίπεδα.
Το τελευταίο έχει απλωθεί πάνω από την κοινωνία σαν ηρεμιστικό. Με την αφελή πεποίθηση ότι το κράτος είναι παντοδύναμο, η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μια παγίδα χρέους.
Ομόλογα 50 δισ. ευρώ αποκλειστικά για τους πολίτες
Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει κάποια δημοσιονομική ανάσα, η κοινοβουλευτική ομάδα LIOT (Libertés, Indépendants, Outre-mer et Territoires) παρουσίασε μια ασυνήθιστη πρόταση.
Συγκεκριμένα, επιδιώκει να συγκεντρώσει ένα είδος δανείου από τους πολίτες, ύψους 50 δισ. ευρώ, μέσω κρατικών ομολόγων που θα είναι διαθέσιμα αποκλειστικά στους Γάλλους πολίτες.
Το επιτόκιο θα ανέρχεται στο 3,5%, με στόχο να διοχετευθούν οι αποταμιεύσεις των Γάλλων σε αυτόν τον μηχανισμό χρηματοδότησης, ενώ προβλέπεται και η πλήρης φορολογική απαλλαγή των τόκων.
Ωστόσο, με διάρκεια δέκα ετών και τον πληθωρισμό στη Γαλλία να έχει πλέον ξεπεράσει το 3%, η συγκεκριμένη συμφωνία κάθε άλλο παρά ελκυστική μπορεί να χαρακτηριστεί.
Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το δημόσιο χρέος της χώρας συνεχίζει να αυξάνεται ανεξέλεγκτα και το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να ξεπεράσει το 6% το επόμενο έτος.
Με κάθε χρόνο που περνά, ο κίνδυνος αθέτησης των υποχρεώσεων για τα γαλλικά ομόλογα αυξάνεται.
Ούτε η προσπάθεια μεταφοράς του χρέους από ξένους σε εγχώριους πιστωτές πρόκειται να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα.
Οι βουλευτές εκτιμούν ότι το συγκεκριμένο παράδοξο ομόλογο θα μπορούσε να εξασφαλίσει εξοικονόμηση τόκων έως και 25 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας.
Μέχρι στιγμής, ωστόσο, η γαλλική κυβέρνηση έχει απορρίψει την πρόταση. Η Γαλλία βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικού αδιεξόδου.
Δημοσιονομικό αδιέξοδο
Τα περιθώρια ελιγμών στη δημοσιονομική πολιτική έχουν πλέον εξαντληθεί.
Κάθε προσπάθεια εφαρμογής μέτρων λιτότητας αντιμετωπίζεται με αντιδράσεις στους δρόμους από την Ενωμένη Αριστερά.
Οι ταραχές μεταναστών, οι λεηλασίες και το οργανωμένο χάος μπλοκάρουν αυτή τη διέξοδο από τη δημοσιονομική κρίση.
Έτσι, απομένει ουσιαστικά μόνο η φορολογική πολιτική.
Με τις κρατικές δαπάνες να αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 57% της οικονομίας, οι αυξήσεις φόρων έχουν καταστεί αναπόφευκτες χρόνο με τον χρόνο, καθώς η οικονομία αδυνατεί πλέον να αναπτυχθεί.
Ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu έχει σφίξει δραστικά τη φορολογική θηλιά.
Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, η κυβέρνησή του παρέτεινε την έκτακτη εισφορά στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς και τον ελάχιστο φορολογικό συντελεστή 20% για τα υψηλά εισοδήματα.
Ακολούθησε η επιβολή εισφοράς σε ορισμένα πολυτελή περιουσιακά στοιχεία που διατηρούνται μέσω δομών διαχείρισης περιουσίας, καθώς και χρέωση δύο ευρώ για μικρά δέματα που αποστέλλονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το τελευταίο μέτρο καταργήθηκε στη συνέχεια, καθώς η ΕΕ αναλαμβάνει πλέον η ίδια τη σχετική πρωτοβουλία.
Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2027 προβλέπει επίσης πρόσθετες επιβαρύνσεις, μεταξύ άλλων για επιχειρήσεις και εργοδότες, αλλά και για ορισμένα τρόφιμα και μοντέλα ενοικίασης.
Η Γαλλία μετατρέπεται σε μια εξαιρετικά ακριβή χώρα για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας συρρικνώνεται, το κράτος πρόνοιας διογκώνεται ανεξέλεγκτα, ενώ οι ιδιωτικές επενδύσεις παραμένουν ουσιαστικά απούσες.
Jean-Luc Mélenchon: Η ακραία πρόταση για διαγραφή χρέους από την Banque de France
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μια πρόταση από την άκρα αριστερή πτέρυγα του γαλλικού κοινοβουλίου έρχεται την πλέον κατάλληλη στιγμή.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος La France insoumise, παρουσίασε την «εξαιρετική» ιδέα να διαγραφεί το τμήμα του εθνικού χρέους που βρίσκεται στην κατοχή της Banque de France, στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος.
Πρόκειται για ένα δημοσιονομικό μαγικό κόλπο: η μία πλευρά απλώς διαγράφει τα περιουσιακά στοιχεία της άλλης, καθώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, όλοι ανήκουν στον ίδιο μηχανισμό, δηλαδή στον κρατικό μηχανισμό.
Με αυτόν τον τρόπο, το δημόσιο χρέος θα μειωνόταν κατά περίπου 18%, σχεδόν από το πουθενά.
Αυτή είναι η οικονομική λογική της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Οι πιθανές δευτερογενείς επιπτώσεις και οι αντιδράσεις πανικού που θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια πρωτοφανής πρόταση στην αγορά ομολόγων αγνοούνται πλήρως.
Εκεί εξαντλείται η επιφανειακή σκέψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πρόκειται για οικονομικούς τζογαδόρους, οι οποίοι θα συνεχίσουν να παίζουν μέχρι να τελειώσουν τα χρήματα των άλλων, όπως είχε επισημάνει κάποτε η Maggie Thatcher.
Marine Le Pen: Το σχέδιο να πληρώσουν οι Γερμανοί το γαλλικό δημοσιονομικό αδιέξοδο
Ωστόσο, η Γαλλία δεν θα ήταν Γαλλία εάν δεν επιχειρούσε να συνδυάσει τον πατριωτισμό με τη δημοσιονομική ευρηματικότητα.
Οι πολιτικοί, όπως είναι γνωστό, επιδεικνύουν ιδιαίτερη δημιουργικότητα όταν πρόκειται να παρακάμψουν τους κανόνες. Αντίθετα, οι ορθολογικές λύσεις, οι οποίες ενδέχεται να συνεπάγονται κοινωνικές δυσκολίες και να πλήξουν τις εκλογικές τους προοπτικές, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα μπορούσε να ξεπεραστεί τόσο το παράδοξο εθνικό ομόλογο της LIOT όσο και η παιδαριώδης δημοσιονομική καταστροφολογία των κομμουνιστών.
Μια απάντηση ήρθε πριν από λίγες εβδομάδες από τη Marine Le Pen, η οποία θεωρείται πιθανή επόμενη πρόεδρος της Γαλλίας.
Η ηγετική φυσιογνωμία του Rassemblement National παρουσίασε μια ιδέα που υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως γέφυρα συνεργασίας: να χρησιμοποιείται η ένταση των εκπομπών άνθρακα κάθε εθνικής οικονομίας ως βάση για τον υπολογισμό ενός μέρους των εισφορών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με απλά λόγια: να πληρώνουν οι Γερμανοί ακριβά, την ώρα που εμείς θα απολαμβάνουμε τα οφέλη.
Να μειωθούν οι δαπάνες στις Βρυξέλλες και να αναλάβουν οι Γερμανοί το κόστος για τις δικές μας γενναιόδωρες συντάξεις, το υπερβολικά διογκωμένο κράτος πρόνοιας και την αδυναμία μας να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις.
Αυτό ακριβώς είναι το είδος των ζητημάτων από τα οποία αναμένεται να προκύψουν οι επερχόμενες συγκρούσεις στο εσωτερικό της πολιτικής Δεξιάς.
Η διάσπαση της ευρωπαϊκής Δεξιάς απειλεί την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση
Μια κατακερματισμένη πολιτική Δεξιά που θα αναλάβει την εξουσία στην ΕΕ και η οποία τελικά θα καταφύγει στην εθνική κυριαρχία ακόμη και σε ζητήματα δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ειδικότερα, του Ευρωσυστήματος.
Μια γρήγορη ματιά στην αυξανόμενη πορεία του δημόσιου χρέους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη αποκαλύπτει ότι όλα στην ΕΕ κινούνται προς αυτή την τελική κορύφωση.
Το διογκωμένο κράτος πρόνοιας οδηγεί την Ευρώπη σε οικονομικό αδιέξοδο
Το μεγάλο κράτος, οι κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες και τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά της Ευρώπης στη σημερινή εποχή.
Η καλλιεργημένη απάθεια στην οικονομική ζωή, η εκπληκτική αυταπάτη στον τομέα της μεταναστευτικής πολιτικής και ο διαρκώς διευρυνόμενος ρόλος του κράτους σε μια κοινωνία που χάνει ολοένα και περισσότερο την ελευθερία της θα αποτελέσουν σημαντικά εμπόδια για τη Δυτική Ευρώπη.
Η συσσώρευση του δημόσιου χρέους αποτελεί έκφραση μιας απεγνωσμένης προσπάθειας να διατηρηθεί η ευημερία του παρελθόντος.
Μόνο τώρα αρχίζει να γίνεται σταδιακά αντιληπτό ότι αυτή η ευημερία είχε προ πολλού εξαντληθεί, καθώς συνθλίφθηκε στο όνομα του κράτους πρόνοιας.
www.bankingnews.gr
Πάνω απ' όλα, όμως, αυτό το παράδοξο σύνολο ιδεών αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία της χώρας να διαχειριστεί τα δημόσια οικονομικά της.
Όταν οι κοινωνίες διολισθαίνουν προς τον κεντρικό σχεδιασμό και τις κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες, οι διαφορές ανάμεσα στην πολιτική φαρσοκωμωδία και στις καταστροφικές συνέπειες στην πραγματική οικονομία γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες.
Οι πολιτικές πρωτοβουλίες μετατρέπονται σε διαρκείς κρατικές παρεμβάσεις και, τελικά, οι διαθέσιμοι πόροι εξαντλούνται.
Όταν η δημοσιονομική πραγματικότητα χτυπά την πόρτα, οι πολιτικές ελίτ εμφανίζονται ανήμπορες και αμήχανες.
Η Γαλλία, ειδικότερα, έχει οδηγήσει την κρατικά ελεγχόμενη οικονομία και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας σε ακραία επίπεδα.
Το τελευταίο έχει απλωθεί πάνω από την κοινωνία σαν ηρεμιστικό. Με την αφελή πεποίθηση ότι το κράτος είναι παντοδύναμο, η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μια παγίδα χρέους.
Ομόλογα 50 δισ. ευρώ αποκλειστικά για τους πολίτες
Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει κάποια δημοσιονομική ανάσα, η κοινοβουλευτική ομάδα LIOT (Libertés, Indépendants, Outre-mer et Territoires) παρουσίασε μια ασυνήθιστη πρόταση.
Συγκεκριμένα, επιδιώκει να συγκεντρώσει ένα είδος δανείου από τους πολίτες, ύψους 50 δισ. ευρώ, μέσω κρατικών ομολόγων που θα είναι διαθέσιμα αποκλειστικά στους Γάλλους πολίτες.
Το επιτόκιο θα ανέρχεται στο 3,5%, με στόχο να διοχετευθούν οι αποταμιεύσεις των Γάλλων σε αυτόν τον μηχανισμό χρηματοδότησης, ενώ προβλέπεται και η πλήρης φορολογική απαλλαγή των τόκων.
Ωστόσο, με διάρκεια δέκα ετών και τον πληθωρισμό στη Γαλλία να έχει πλέον ξεπεράσει το 3%, η συγκεκριμένη συμφωνία κάθε άλλο παρά ελκυστική μπορεί να χαρακτηριστεί.
Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το δημόσιο χρέος της χώρας συνεχίζει να αυξάνεται ανεξέλεγκτα και το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να ξεπεράσει το 6% το επόμενο έτος.
Με κάθε χρόνο που περνά, ο κίνδυνος αθέτησης των υποχρεώσεων για τα γαλλικά ομόλογα αυξάνεται.
Ούτε η προσπάθεια μεταφοράς του χρέους από ξένους σε εγχώριους πιστωτές πρόκειται να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα.
Οι βουλευτές εκτιμούν ότι το συγκεκριμένο παράδοξο ομόλογο θα μπορούσε να εξασφαλίσει εξοικονόμηση τόκων έως και 25 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας.
Μέχρι στιγμής, ωστόσο, η γαλλική κυβέρνηση έχει απορρίψει την πρόταση. Η Γαλλία βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικού αδιεξόδου.
Δημοσιονομικό αδιέξοδο
Τα περιθώρια ελιγμών στη δημοσιονομική πολιτική έχουν πλέον εξαντληθεί.
Κάθε προσπάθεια εφαρμογής μέτρων λιτότητας αντιμετωπίζεται με αντιδράσεις στους δρόμους από την Ενωμένη Αριστερά.
Οι ταραχές μεταναστών, οι λεηλασίες και το οργανωμένο χάος μπλοκάρουν αυτή τη διέξοδο από τη δημοσιονομική κρίση.
Έτσι, απομένει ουσιαστικά μόνο η φορολογική πολιτική.
Με τις κρατικές δαπάνες να αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 57% της οικονομίας, οι αυξήσεις φόρων έχουν καταστεί αναπόφευκτες χρόνο με τον χρόνο, καθώς η οικονομία αδυνατεί πλέον να αναπτυχθεί.
Ο πρωθυπουργός Sébastien Lecornu έχει σφίξει δραστικά τη φορολογική θηλιά.
Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, η κυβέρνησή του παρέτεινε την έκτακτη εισφορά στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς και τον ελάχιστο φορολογικό συντελεστή 20% για τα υψηλά εισοδήματα.
Ακολούθησε η επιβολή εισφοράς σε ορισμένα πολυτελή περιουσιακά στοιχεία που διατηρούνται μέσω δομών διαχείρισης περιουσίας, καθώς και χρέωση δύο ευρώ για μικρά δέματα που αποστέλλονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το τελευταίο μέτρο καταργήθηκε στη συνέχεια, καθώς η ΕΕ αναλαμβάνει πλέον η ίδια τη σχετική πρωτοβουλία.
Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2027 προβλέπει επίσης πρόσθετες επιβαρύνσεις, μεταξύ άλλων για επιχειρήσεις και εργοδότες, αλλά και για ορισμένα τρόφιμα και μοντέλα ενοικίασης.
Η Γαλλία μετατρέπεται σε μια εξαιρετικά ακριβή χώρα για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας συρρικνώνεται, το κράτος πρόνοιας διογκώνεται ανεξέλεγκτα, ενώ οι ιδιωτικές επενδύσεις παραμένουν ουσιαστικά απούσες.
Jean-Luc Mélenchon: Η ακραία πρόταση για διαγραφή χρέους από την Banque de France
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μια πρόταση από την άκρα αριστερή πτέρυγα του γαλλικού κοινοβουλίου έρχεται την πλέον κατάλληλη στιγμή.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος La France insoumise, παρουσίασε την «εξαιρετική» ιδέα να διαγραφεί το τμήμα του εθνικού χρέους που βρίσκεται στην κατοχή της Banque de France, στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος.
Πρόκειται για ένα δημοσιονομικό μαγικό κόλπο: η μία πλευρά απλώς διαγράφει τα περιουσιακά στοιχεία της άλλης, καθώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, όλοι ανήκουν στον ίδιο μηχανισμό, δηλαδή στον κρατικό μηχανισμό.
Με αυτόν τον τρόπο, το δημόσιο χρέος θα μειωνόταν κατά περίπου 18%, σχεδόν από το πουθενά.
Αυτή είναι η οικονομική λογική της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Οι πιθανές δευτερογενείς επιπτώσεις και οι αντιδράσεις πανικού που θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια πρωτοφανής πρόταση στην αγορά ομολόγων αγνοούνται πλήρως.
Εκεί εξαντλείται η επιφανειακή σκέψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πρόκειται για οικονομικούς τζογαδόρους, οι οποίοι θα συνεχίσουν να παίζουν μέχρι να τελειώσουν τα χρήματα των άλλων, όπως είχε επισημάνει κάποτε η Maggie Thatcher.
Marine Le Pen: Το σχέδιο να πληρώσουν οι Γερμανοί το γαλλικό δημοσιονομικό αδιέξοδο
Ωστόσο, η Γαλλία δεν θα ήταν Γαλλία εάν δεν επιχειρούσε να συνδυάσει τον πατριωτισμό με τη δημοσιονομική ευρηματικότητα.
Οι πολιτικοί, όπως είναι γνωστό, επιδεικνύουν ιδιαίτερη δημιουργικότητα όταν πρόκειται να παρακάμψουν τους κανόνες. Αντίθετα, οι ορθολογικές λύσεις, οι οποίες ενδέχεται να συνεπάγονται κοινωνικές δυσκολίες και να πλήξουν τις εκλογικές τους προοπτικές, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα μπορούσε να ξεπεραστεί τόσο το παράδοξο εθνικό ομόλογο της LIOT όσο και η παιδαριώδης δημοσιονομική καταστροφολογία των κομμουνιστών.
Μια απάντηση ήρθε πριν από λίγες εβδομάδες από τη Marine Le Pen, η οποία θεωρείται πιθανή επόμενη πρόεδρος της Γαλλίας.
Η ηγετική φυσιογνωμία του Rassemblement National παρουσίασε μια ιδέα που υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως γέφυρα συνεργασίας: να χρησιμοποιείται η ένταση των εκπομπών άνθρακα κάθε εθνικής οικονομίας ως βάση για τον υπολογισμό ενός μέρους των εισφορών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με απλά λόγια: να πληρώνουν οι Γερμανοί ακριβά, την ώρα που εμείς θα απολαμβάνουμε τα οφέλη.
Να μειωθούν οι δαπάνες στις Βρυξέλλες και να αναλάβουν οι Γερμανοί το κόστος για τις δικές μας γενναιόδωρες συντάξεις, το υπερβολικά διογκωμένο κράτος πρόνοιας και την αδυναμία μας να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις.
Αυτό ακριβώς είναι το είδος των ζητημάτων από τα οποία αναμένεται να προκύψουν οι επερχόμενες συγκρούσεις στο εσωτερικό της πολιτικής Δεξιάς.
Η διάσπαση της ευρωπαϊκής Δεξιάς απειλεί την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση
Μια κατακερματισμένη πολιτική Δεξιά που θα αναλάβει την εξουσία στην ΕΕ και η οποία τελικά θα καταφύγει στην εθνική κυριαρχία ακόμη και σε ζητήματα δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ειδικότερα, του Ευρωσυστήματος.
Μια γρήγορη ματιά στην αυξανόμενη πορεία του δημόσιου χρέους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη αποκαλύπτει ότι όλα στην ΕΕ κινούνται προς αυτή την τελική κορύφωση.
Το διογκωμένο κράτος πρόνοιας οδηγεί την Ευρώπη σε οικονομικό αδιέξοδο
Το μεγάλο κράτος, οι κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες και τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά της Ευρώπης στη σημερινή εποχή.
Η καλλιεργημένη απάθεια στην οικονομική ζωή, η εκπληκτική αυταπάτη στον τομέα της μεταναστευτικής πολιτικής και ο διαρκώς διευρυνόμενος ρόλος του κράτους σε μια κοινωνία που χάνει ολοένα και περισσότερο την ελευθερία της θα αποτελέσουν σημαντικά εμπόδια για τη Δυτική Ευρώπη.
Η συσσώρευση του δημόσιου χρέους αποτελεί έκφραση μιας απεγνωσμένης προσπάθειας να διατηρηθεί η ευημερία του παρελθόντος.
Μόνο τώρα αρχίζει να γίνεται σταδιακά αντιληπτό ότι αυτή η ευημερία είχε προ πολλού εξαντληθεί, καθώς συνθλίφθηκε στο όνομα του κράτους πρόνοιας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών