Σήμερα όλα τα περίστροφα φτιάχνονται με τον ίδιο τρόπο
Αφορμή μια ταινία
Σε μια εποχή που οι ταινίες γουέστερν θεωρούνταν εκτός μόδας, ο Κλιντ Ήστγουντ κατάφερε να φτιάξει ένα αριστούργημα που αναδίνει την τραχειά ζωή στη Δύση του 19ου αιώνα.
Βλέποντας την ταινία πρόσφατα, εντοπίσαμε δείγματα της εμμονής του στη λεπτομέρεια και δόθηκε το έναυσμα να μελετήσουμε ένα κεφάλαιο της εξέλιξης του σύγχρονου περιστρόφου.
Η υπόθεση
Ο Ήστγουντ το 1985 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια ιστορία δικαιοσύνης και εκδίκησης με μεταφυσικό άρωμα.
Σε μια κωμόπολη της Βόρειας Καλιφόρνια που «ξεπετάχτηκε» γύρω από ένα χρυσορυχείο, ο μεγαλοϊδιοκτήτης Λαχούντ (LaHood) τρομοκρατεί τους ανεξάρτητους χρυσοθήρες και μεταλλορύχους.
Χρησιμοποιεί εκφοβισμό και βία για να αποκτήσει αποκλειστικότητα εξόρυξης και με βιομηχανικές μεθόδους να αφαιρέσει όλο το χρυσό από τη «φλέβα» που κρύβει το κοντινό βουνό.
Όταν μια δεκατετράχρονη ορφανή προσεύχεται για βοήθεια, ένας Ιεροκήρυκας φθάνει στην πόλη «καβάλα σε ένα χλωμό άλογο». Η φράση αυτή που ανάγεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, αποτελεί αναφορά στο Θάνατο. Ο φαινομενικά πράος και λιγομίλητος άγνωστος αναπτερώνει το ηθικό των μεταλλορύχων και ενισχύει την πίστη τους στο Θεό. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας καταστρέφει την οικονομική αυτοκρατορία του Λαχούντ και φονεύει τους διεφθαρμένους αστυνόμους που δουλεύουν για εκείνον. Στο τέλος ο θεατής παραμένει με την απορία για το κατά πόσο ο μυστηριώδης εκδικητής είναι άνθρωπος, φάντασμα ή άγγελος.
Τα διπλά Remington
Όταν η βία γίνεται αναπόφευκτη, ο Ιεροκήρυκας ανασύρει δύο περίστροφα Remington New Army από μια θυρίδα τραπέζης, ενώ απενδύεται το «σχήμα» του ιερωμένου. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να καταστρέφει τη συμμορία του Λαχούντ, δυναμιτίζοντας κυριολεκτικά τα ορυχεία του και εκτελώντας τους διεφθαρμένους μάρσαλς (αστυνόμους).
Αναφερόμενα συχνά -και λανθασμένα- ως «Μοντέλο 1858» (από την ημερομηνία της ευρασιτεχνίας που αναγραφόταν στην κάνη), άρχισαν στην πραγματικότητα να φτιάχνονται το 1863.
Ο στρατός της Ένωσης αγόρασε 128.575 μονάδες κατά τον αμερικανικό Εμφύλιο (1861-1865), όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε το εργοστάσιο της ανταγωνίστριας Colt που μέχρι τότε είχε την πρωτοκαθεδρία.
Εντυπωσιακή δύναμη
Πρόκειται για όπλα χειρός μεγάλου μεγέθους και βάρους 1,27 κιλών. Κατασκευαζόταν με κάνες μήκους 20cm (8 ίντσες). Με τη μαύρη πυρίτιδα της εποχής πετύχαιναν ισχύ ανάλογη του σημερινού .45 ACP.
Αρχικά δέχονταν βολίδες διαμέτρου .44 και μαύρη πυρίτιδα που συμπιέζονταν μέσα στις θαλάμες του βυκίου. Τα καψύλια σφηνώνονταν σε θηλές στο πίσω μέρος του κυλίνδρου. Δύο χαρακτηριστικά το καθιστούσαν ανώτερο από τα αντίστοιχα Colt: Ο σκελετός ήταν περίκλειστος με μια ενισχυτική γέφυρα στην κορυφή.
Σήμερα όλα τα περίστροφα φτιάχνονται με τον ίδιο τρόπο.
Το βυκίο διέθετε ανάμεσα στις «εγκοπές ασφαλείας», όπου η σφύρα μπορούσε να κατεβεί χωρίς κίνδυνο πυροδότησης του γεμίσματος. Έτσι μπορούσε να μεταφερθεί με έξι γεμάτες θαλάμες.
Η έλευση του μεταλλικού φυσιγγίου και του διαμπερούς βυκίουκατέστησε τα εμπροσθογεμή περίστροφα απαρχαιωμένα. Ο στρατός τα εκποίησε και κατέληξαν στην αγορά σε χαμηλές τιμές.
Σε εκείνη τη φάση, ένα άλλο άλλο τεχνικό χαρακτηριστικό του Remington έπαιξε σπουδαίο ρόλο. Ο άξονας που συγκρατεί το βυκίο αποσύρεται εύκολα, επιτρέποντας την αφαίρεση του.
Αρχαίοι «ταχυγεμιστήρες»
Θα μπορούσαν λοιπόν να ανταλλάξουν τα παλιά βυκία με νέα που να δέχονται κάποιας μορφής μεταλλικό κάλυκα.
Η Remington ήρθε σε συμφωνία με τη Smith &Wesson, για να χρησιμοποιήσει τις πατέντες «διαμπερούς κυλίνδρου» της δεύτερης.
Για κάποιο διάστημα πωλούσαν το New Army ακόμη και με δύο βυκία -ένα εμπροσθογεμές για κωνικές βολίδες και ένα διαμπερές για μεταλλικά φυσίγγια.
Στο χρονικό σημείο μεταξύ 1865 και 1875 οι δύο τεχνολογίες ήταν εξίσου βιώσιμες. Κάποια μεταποιήθηκαν για ένα πρώιμο φυσίγγιο περιφεριακής πυροδότησης και αργότερα χρησιμοποιήθηκε το 44-40 Winchester (το ίδιο με των Colt M1873 και Smith &Wesson No.3).
Αυτό άνοιγε μια πολύ ενδιαφέρουσα προοπτική: θεωρητικά τουλάχιστον, κάποιος θα μπορούσε να αγοράσει έξτρα βυκία, να τα διατηρεί γεμάτα με φυσίγγια και να τα χρησιμοποιεί όπως εμείς τους ταχυγεμιστήρες στα σύγχρονα περίστροφα.
Θα ήταν μια μολύ ταχύτερη διαδικασία από την απόρριψη των καλύκων ξεχωριστά από κάθε θαλάμη και την επαναγέμιση τους με φυσίγγια από κάποια ζώνη.
Αυτή ακριβώς την τεχνική επιδεικνύει ο Κλίντ Ήστγουντ στην τελική μάχη με τους διεφθαρμένους αστυνόμους του ΛαΧούντ.
Με εξαιρετική ακρίβεια που μαρτυρά εντατική προπόνηση, ο ηθοποιός απελευθερώνει τον άξονα, αφαιρεί το βυκίο, τοποθετεί ένα γεμάτο στη θέση του και το ασφαλίζει. Όλα σε μια συνεχή, ρευστή κίνηση ένώ κρατά το βλέμμα του στον αντίπαλο.
Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς την ταινία για τη συγκεκριμένη σκηνή.
Είναι μια ρεαλιστική πρακτική που κάποιος εξασκούσε στα 1870; Αμφίβολο, αλλά όχι ανέφικτο και σίγουρα έδωσε μια μοναδική στιγμή κινηματογραφικής δράσης.
www.bankingnews.gr
Σε μια εποχή που οι ταινίες γουέστερν θεωρούνταν εκτός μόδας, ο Κλιντ Ήστγουντ κατάφερε να φτιάξει ένα αριστούργημα που αναδίνει την τραχειά ζωή στη Δύση του 19ου αιώνα.
Βλέποντας την ταινία πρόσφατα, εντοπίσαμε δείγματα της εμμονής του στη λεπτομέρεια και δόθηκε το έναυσμα να μελετήσουμε ένα κεφάλαιο της εξέλιξης του σύγχρονου περιστρόφου.
Η υπόθεση
Ο Ήστγουντ το 1985 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια ιστορία δικαιοσύνης και εκδίκησης με μεταφυσικό άρωμα.
Σε μια κωμόπολη της Βόρειας Καλιφόρνια που «ξεπετάχτηκε» γύρω από ένα χρυσορυχείο, ο μεγαλοϊδιοκτήτης Λαχούντ (LaHood) τρομοκρατεί τους ανεξάρτητους χρυσοθήρες και μεταλλορύχους.
Χρησιμοποιεί εκφοβισμό και βία για να αποκτήσει αποκλειστικότητα εξόρυξης και με βιομηχανικές μεθόδους να αφαιρέσει όλο το χρυσό από τη «φλέβα» που κρύβει το κοντινό βουνό.
Όταν μια δεκατετράχρονη ορφανή προσεύχεται για βοήθεια, ένας Ιεροκήρυκας φθάνει στην πόλη «καβάλα σε ένα χλωμό άλογο». Η φράση αυτή που ανάγεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, αποτελεί αναφορά στο Θάνατο. Ο φαινομενικά πράος και λιγομίλητος άγνωστος αναπτερώνει το ηθικό των μεταλλορύχων και ενισχύει την πίστη τους στο Θεό. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας καταστρέφει την οικονομική αυτοκρατορία του Λαχούντ και φονεύει τους διεφθαρμένους αστυνόμους που δουλεύουν για εκείνον. Στο τέλος ο θεατής παραμένει με την απορία για το κατά πόσο ο μυστηριώδης εκδικητής είναι άνθρωπος, φάντασμα ή άγγελος.
Τα διπλά Remington
Όταν η βία γίνεται αναπόφευκτη, ο Ιεροκήρυκας ανασύρει δύο περίστροφα Remington New Army από μια θυρίδα τραπέζης, ενώ απενδύεται το «σχήμα» του ιερωμένου. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να καταστρέφει τη συμμορία του Λαχούντ, δυναμιτίζοντας κυριολεκτικά τα ορυχεία του και εκτελώντας τους διεφθαρμένους μάρσαλς (αστυνόμους).
Αναφερόμενα συχνά -και λανθασμένα- ως «Μοντέλο 1858» (από την ημερομηνία της ευρασιτεχνίας που αναγραφόταν στην κάνη), άρχισαν στην πραγματικότητα να φτιάχνονται το 1863.
Ο στρατός της Ένωσης αγόρασε 128.575 μονάδες κατά τον αμερικανικό Εμφύλιο (1861-1865), όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε το εργοστάσιο της ανταγωνίστριας Colt που μέχρι τότε είχε την πρωτοκαθεδρία.
Εντυπωσιακή δύναμη
Πρόκειται για όπλα χειρός μεγάλου μεγέθους και βάρους 1,27 κιλών. Κατασκευαζόταν με κάνες μήκους 20cm (8 ίντσες). Με τη μαύρη πυρίτιδα της εποχής πετύχαιναν ισχύ ανάλογη του σημερινού .45 ACP.
Αρχικά δέχονταν βολίδες διαμέτρου .44 και μαύρη πυρίτιδα που συμπιέζονταν μέσα στις θαλάμες του βυκίου. Τα καψύλια σφηνώνονταν σε θηλές στο πίσω μέρος του κυλίνδρου. Δύο χαρακτηριστικά το καθιστούσαν ανώτερο από τα αντίστοιχα Colt: Ο σκελετός ήταν περίκλειστος με μια ενισχυτική γέφυρα στην κορυφή.
Σήμερα όλα τα περίστροφα φτιάχνονται με τον ίδιο τρόπο.
Το βυκίο διέθετε ανάμεσα στις «εγκοπές ασφαλείας», όπου η σφύρα μπορούσε να κατεβεί χωρίς κίνδυνο πυροδότησης του γεμίσματος. Έτσι μπορούσε να μεταφερθεί με έξι γεμάτες θαλάμες.
Η έλευση του μεταλλικού φυσιγγίου και του διαμπερούς βυκίουκατέστησε τα εμπροσθογεμή περίστροφα απαρχαιωμένα. Ο στρατός τα εκποίησε και κατέληξαν στην αγορά σε χαμηλές τιμές.
Σε εκείνη τη φάση, ένα άλλο άλλο τεχνικό χαρακτηριστικό του Remington έπαιξε σπουδαίο ρόλο. Ο άξονας που συγκρατεί το βυκίο αποσύρεται εύκολα, επιτρέποντας την αφαίρεση του.
Αρχαίοι «ταχυγεμιστήρες»
Θα μπορούσαν λοιπόν να ανταλλάξουν τα παλιά βυκία με νέα που να δέχονται κάποιας μορφής μεταλλικό κάλυκα.
Η Remington ήρθε σε συμφωνία με τη Smith &Wesson, για να χρησιμοποιήσει τις πατέντες «διαμπερούς κυλίνδρου» της δεύτερης.
Για κάποιο διάστημα πωλούσαν το New Army ακόμη και με δύο βυκία -ένα εμπροσθογεμές για κωνικές βολίδες και ένα διαμπερές για μεταλλικά φυσίγγια.
Στο χρονικό σημείο μεταξύ 1865 και 1875 οι δύο τεχνολογίες ήταν εξίσου βιώσιμες. Κάποια μεταποιήθηκαν για ένα πρώιμο φυσίγγιο περιφεριακής πυροδότησης και αργότερα χρησιμοποιήθηκε το 44-40 Winchester (το ίδιο με των Colt M1873 και Smith &Wesson No.3).
Αυτό άνοιγε μια πολύ ενδιαφέρουσα προοπτική: θεωρητικά τουλάχιστον, κάποιος θα μπορούσε να αγοράσει έξτρα βυκία, να τα διατηρεί γεμάτα με φυσίγγια και να τα χρησιμοποιεί όπως εμείς τους ταχυγεμιστήρες στα σύγχρονα περίστροφα.
Θα ήταν μια μολύ ταχύτερη διαδικασία από την απόρριψη των καλύκων ξεχωριστά από κάθε θαλάμη και την επαναγέμιση τους με φυσίγγια από κάποια ζώνη.
Αυτή ακριβώς την τεχνική επιδεικνύει ο Κλίντ Ήστγουντ στην τελική μάχη με τους διεφθαρμένους αστυνόμους του ΛαΧούντ.
Με εξαιρετική ακρίβεια που μαρτυρά εντατική προπόνηση, ο ηθοποιός απελευθερώνει τον άξονα, αφαιρεί το βυκίο, τοποθετεί ένα γεμάτο στη θέση του και το ασφαλίζει. Όλα σε μια συνεχή, ρευστή κίνηση ένώ κρατά το βλέμμα του στον αντίπαλο.
Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς την ταινία για τη συγκεκριμένη σκηνή.
Είναι μια ρεαλιστική πρακτική που κάποιος εξασκούσε στα 1870; Αμφίβολο, αλλά όχι ανέφικτο και σίγουρα έδωσε μια μοναδική στιγμή κινηματογραφικής δράσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών