Ο χρυσός δεν ανεβαίνει απλώς. Προειδοποιεί. Το ασήμι δεν ακολουθεί την αγορά, προεξοφλεί μια ρήξη.
Πίσω από τα ρεκόρ τιμών δεν κρύβεται πανικός, αλλά κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για το σύστημα: η σταδιακή κατάρρευση της εμπιστοσύνης στο δολάριο και στο ίδιο το fiat χρήμα. Αυτή τη φορά, η κρίση δεν είναι κυκλική. Είναι δομική.
Αποδόμηση Συστήματος
Τα παραδοσιακά μέσα μιλούν για πληθωρισμό και «νευρικές αγορές».
Όμως οι κεντρικές τράπεζες δεν αγοράζουν χρυσό από... νεύρα.
Οι χώρες των BRICS δεν αποδολαριοποιούν το εμπόριο από σύμπτωση.
Αυτό που εξελίσσεται είναι η σιωπηλή αποσύνδεση από ένα νόμισμα που στηρίζεται στο χρέος, στην εκτύπωση και στην υπόσχεση ότι «κάποιος άλλος θα πληρώσει».
Οι νομισματικές επαναρυθμίσεις δεν έρχονται με δελτία Τύπου. Έρχονται σε φάσεις: λιγότερο δολάριο στο εμπόριο, περισσότερες διμερείς συμφωνίες, εναλλακτικά συστήματα πληρωμών, στροφή σε σκληρά αποθέματα.
Όταν το αντιληφθούν οι πολλοί, το fiat κεφάλαιο έχει ήδη απομειωθεί.
Η ιστορία δεν προειδοποιεί· επαναλαμβάνεται.
Παγκόσμια επαναξιολόγηση της εμπιστοσύνης
Αυτό που έρχεται δεν είναι απλώς μια ανοδική αγορά στα πολύτιμα μέταλλα.
Είναι μια παγκόσμια επαναξιολόγηση της εμπιστοσύνης: στα νομίσματα, στα κρατικά χρέη, στις κεντρικές τράπεζες, στους θεσμούς.
Σε έναν κόσμο υπερχρέωσης και μόνιμης νομισματικής χαλάρωσης, ο χρυσός και το ασήμι επιστρέφουν στον ιστορικό τους ρόλο: όχι ως στοίχημα, αλλά ως μέτρο αξίας.
Σε μια συστημική μετάβαση, οι μετοχές εξαρτώνται από ρευστότητα, τα ομόλογα από εμπιστοσύνη και τα ακίνητα από κανονισμούς. Όταν αυτά αμφισβητούνται ταυτόχρονα, το «εκτός συστήματος» γίνεται πλεονέκτημα.
Ο φυσικός χρυσός και το ασήμι δεν είναι απλώς assets.
Είναι ασφάλεια όταν το ίδιο το σύστημα τρίζει.
Το τέλος της παντοκρατορίας του δολαρίου έρχεται το 2026
Την ίδια ώρα, τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί της Wall Street εκτιμούν ότι το δολάριο θα αποδυναμωθεί το 2026, καθώς μεταβάλλονται οι παγκόσμιες μακροοικονομικές συνθήκες και σημειώνεται στροφή στη νομισματική πολιτική των μεγάλων κεντρικών τραπεζών.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η περίοδος εξαιρετικής ισχύος του αμερικανικού νομίσματος, η οποία διήρκεσε αρκετά χρόνια, πλησιάζει στο τέλος της, ενώ η δομή των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών ροών γίνεται σταδιακά λιγότερο ευνοϊκή για το δολάριο.
Η στροφή της Federal Reserve και το κόστος για το δολάριο
Ένας από τους βασικούς παράγοντες που αναμένεται να πιέσουν το δολάριο είναι η προβλεπόμενη χαλάρωση της πολιτικής της Federal Reserve.
Μετά από έναν παρατεταμένο κύκλο επιθετικής σύσφιγξης με στόχο την καταπολέμηση του πληθωρισμού, η αγορά εκτιμά ότι η Fed θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε μειώσεις επιτοκίων.
Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να μειώσει τις αποδόσεις των δολαριακών περιουσιακών στοιχείων και να περιορίσει την ελκυστικότητά τους για τους διεθνείς επενδυτές, ιδίως σε σύγκριση με αγορές όπου τα επιτόκια θα παραμείνουν σε σχετικά υψηλά επίπεδα.
Δημοσιονομικά ελλείμματα και αυξανόμενοι φόβοι
Πρόσθετη πίεση στο δολάριο ασκεί και η πορεία της δημοσιονομικής και εμπορικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το υψηλό έλλειμμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού και το αυξημένο δημόσιο χρέος εντείνουν τις ανησυχίες των επενδυτών για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των αμερικανικών δημόσιων οικονομικών.
Την ίδια στιγμή, το επίμονο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την εισροή ξένων κεφαλαίων, η οποία ενδέχεται να περιοριστεί εάν επιδεινωθούν οι συνθήκες απόδοσης και αυξηθούν οι εναλλακτικές επενδυτικές ευκαιρίες σε άλλες περιοχές του κόσμου.
Από «ασφαλές καταφύγιο» σε λιγότερο ελκυστικό νόμισμα
Στρατηγικοί αναλυτές μεγάλων επενδυτικών τραπεζών υπενθυμίζουν ότι τα τελευταία χρόνια το δολάριο ωφελήθηκε από τον ρόλο του ως «ασφαλές καταφύγιο», σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής αστάθειας και επιβράδυνσης της παγκόσμιας οικονομίας.
Ωστόσο, καθώς η κατάσταση σταδιακά σταθεροποιείται και η παγκόσμια ανάπτυξη ανακάμπτει, το ενδιαφέρον των επενδυτών ενδέχεται να στραφεί σε πιο ριψοκίνδυνα περιουσιακά στοιχεία. Σε τέτοιες συνθήκες, παραδοσιακά παρατηρείται ανακατανομή κεφαλαίων προς νομίσματα αναδυόμενων αγορών και οικονομιών με υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, γεγονός που αποδυναμώνει τη θέση του δολαρίου.
Ο ρόλος των άλλων κεντρικών τραπεζών
Καθοριστική είναι και η πολιτική των υπόλοιπων κεντρικών τραπεζών.
Στην Ευρώπη και σε αρκετές ασιατικές χώρες οι πληθωριστικές πιέσεις παραμένουν ισχυρές, γεγονός που μπορεί να αναγκάσει τις νομισματικές αρχές να διατηρήσουν τα επιτόκια σε αυξημένα επίπεδα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Η διεύρυνση της διαφοράς επιτοκίων εις βάρος των ΗΠΑ ενδέχεται να επιταχύνει την εκροή κεφαλαίων από δολαριακά μέσα και να στηρίξει άλλα βασικά νομίσματα.
Οι αναλυτές επισημαίνουν επίσης τις σταδιακές, αλλά ουσιαστικές, δομικές αλλαγές στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ορισμένες χώρες μειώνουν συστηματικά το μερίδιο του δολαρίου στα συναλλαγματικά τους αποθέματα και στις διεθνείς συναλλαγές, διαφοροποιώντας τα χαρτοφυλάκιά τους υπέρ του χρυσού και εναλλακτικών νομισμάτων.
Αν και αυτή η διαδικασία εξελίσσεται αργά και δεν απειλεί άμεσα τον κυρίαρχο ρόλο του δολαρίου, μεσοπρόθεσμα δημιουργεί ένα πρόσθετο υπόβαθρο αποδυνάμωσής του.
Τι σημαίνει το 2026 για τις αγορές
Συνολικά, οι παράγοντες αυτοί διαμορφώνουν προσδοκίες για μια ήπια αλλά σταθερή υποχώρηση της ισοτιμίας του δολαρίου το 2026. Δεν πρόκειται για απότομη κατάρρευση ούτε για απώλεια του κεντρικού ρόλου του στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ωστόσο η πλειονότητα των προβλέψεων συγκλίνει στο ότι το αμερικανικό νόμισμα θα διαπραγματεύεται ασθενέστερα έναντι των βασικών ανταγωνιστών του.
Για τις διεθνείς αγορές, αυτό ενδέχεται να σημαίνει ανακατανομή κεφαλαίων, αυξημένο ενδιαφέρον για ξένα περιουσιακά στοιχεία και αναθεώρηση των συναλλαγματικών στρατηγικών των επενδυτών, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια είχαν ποντάρει στη μακροχρόνια ενίσχυση του δολαρίου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών