Άλλο πράγμα να βομβαρδίζεις άοπλους Κούρδους αγρότες — κι άλλο να έρχεσαι αντιμέτωπος με τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ, σημειώνει ο Michael Rubin
Ξεκάθαρο μήνυμα προς τον Recep Tayyip Erdogan αποτελεί η σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Nicolas Maduro, σύμφωνα με την ανάλυση του Michael Rubin, πρώην στελέχους της CIA και γεωπολιτικού αναλυτή…
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Rubin, «λίγο μετά τις 2 τα ξημερώματα, ώρα Καράκας, στις 3 Ιανουαρίου 2026, Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ εισέβαλαν στο συγκρότημα του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolás Maduro, τον συνέλαβαν ταχύτατα και τον μετέφεραν με ελικόπτερο, πλοίο και αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη».
Εκεί, ο επαναστάτης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με κατηγορίες στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης για ναρκοτρομοκρατία, διακίνηση ναρκωτικών και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων.
Παρότι πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί επέκριναν τόσο τη νομιμότητα των ενεργειών του προέδρου Donald Trump όσο και τα κίνητρά του, κανείς δεν δάκρυσε για τον Maduro — έναν σκληρό δικτάτορα, του οποίου τα χρόνια στην εξουσία, αρχικά ως αντιπρόεδρος και κατόπιν, μετά τον θάνατο του Hugo Chávez, ως πρόεδρος, βύθισαν τη χώρα στη φτώχεια.
Ούτε πολλοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ανεξαρτήτως κόμματος, αμφισβητούν τις σχέσεις του Maduro με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ή με τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν χαρακτηριστεί ως τέτοιες από τις ΗΠΑ, όπως η Hezbollah και η Hamas.
Υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για τη σύλληψη του Maduro.
Τον Δεκέμβριο του 1989, ο πρόεδρος George H.W. Bush ξεκίνησε την Επιχείρηση «Just Cause» για τη σύλληψη του δικτάτορα του Παναμά Manuel Noriega.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ολοκληρώθηκαν λίγο περισσότερο από έναν μήνα αργότερα, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν και απέλασαν τον Noriega. Δικαστήριο στο Μαϊάμι του απήγγειλε δέκα κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμούς και ξέπλυμα χρήματος.
Αρχικά καταδικάστηκε σε σαράντα χρόνια φυλάκισης, ποινή που μειώθηκε αργότερα σε τριάντα. Λόγω καλής διαγωγής, εξέτισε μόνο δεκαεπτά χρόνια και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε δίκη στη Γαλλία και σε φυλάκιση στον Παναμά για άλλες κατηγορίες, όπου τελικά πέθανε το 2017.
Η περίπτωση της Τουρκίας
Όπως με πρωτοφανώς απαράδεκτο τρόπο σημειώνει ο Rubin, «ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan θα έπρεπε να ανησυχεί σοβαρά.
Όπως ο Chávez και, μέσω αυτού, ο Maduro, ο Erdoğan αξιοποίησε μια αρχική εκλογική νίκη για να εγκαθιδρύσει έναν σιδερένιο έλεγχο στην εξουσία.
Εδώ και δύο δεκαετίες δεν έχει κερδίσει καμία εκλογική αναμέτρηση με θεμιτό τρόπο, είτε νοθεύοντας αποτελέσματα είτε φυλακίζοντας αντιπάλους.
Οι Reporters χωρίς σύνορα κατατάσσουν την Τουρκία και τη Βενεζουέλα δίπλα-δίπλα όσον αφορά την καταπίεση του Τύπου.
Τόσο ο Erdoğan όσο και ο Maduro έχουν αγκαλιάσει —αν όχι υποστηρίξει— επαναστατικές και τρομοκρατικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η Hamas και η Hezbollah.
Μέλη της οικογένειας Erdoğan επωφελήθηκαν από το εμπόριο πετρελαίου και συναλλαγές με το Islamic State.
Ο Erdoğan μπορεί να θεωρεί ότι δεν κινδυνεύει, πιστεύοντας πως οι στενές προσωπικές του σχέσεις με τον Trump τού επιτρέπουν ακόμη και να «ξεφεύγει από φόνο».
Κάνει λάθος. Οι δεσμοί του με τον Λευκό Οίκο πιθανότατα θα διαρραγούν όταν ο Trump αποχωρήσει από την εξουσία.
Ο Erdoğan θα έπρεπε να αναλογιστεί άλλους ηγέτες που πόνταραν σε στενές σχέσεις με την Ουάσινγκτον.
Τόσο η πορεία του Noriega όσο και του Maduro άλλαξε με τις μεταβολές της αμερικανικής πολιτικής.
Ο πρόεδρος Ronald Reagan και η CIA αρχικά αγκάλιασαν τον Noriega ως πιθανό σύμμαχο κατά των κομμουνιστικών ανταρτών, πριν ο George H.W. Bush, πρώην διευθυντής της CIA, κρίνει ότι το κόστος ανοχής των δραστηριοτήτων του ήταν υπερβολικό.
Αντίστοιχα, η κυβέρνηση Obama είχε κάποτε υιοθετήσει το αφήγημα Chávez/Maduro, με τον John Kerry, υποψήφιο των Δημοκρατικών το 2004, να δηλώνει ότι θα στήριζε δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες όπως ο Chávez, ακόμη κι αν ήταν ατελείς».
Ανατροπές
Σύμφωνα με τον αναλυτής, «Τέτοιες ανατροπές δεν περιορίζονται στη Λατινική Αμερική. Λιγότερο από μία δεκαετία αφότου ο Reagan παρουσίαζε τον πρόεδρο του Ιράκ Saddam Hussein ως δύναμη μετριοπάθειας στη Μέση Ανατολή, ο πρεσβύτερος Bush βρισκόταν σε πόλεμο εναντίον του.
Ένας προοδευτικός διάδοχος του Trump θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu ως παρία και όχι ως εταίρο.
Αυτό που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ο Erdoğan, όμως, δεν είναι απλώς μια πολιτική παρακμή, αλλά η μεταχείριση Maduro.
Η σύζυγος του Maduro φέρεται να ξέπλενε χρήματα από ναρκωτικά στην Τουρκία — κάτι που ενδέχεται να αποκαλυφθεί στη δίκη του. Ο Erdoğan επέβλεψε ένα πολυδισεκατομμυρίων δολαρίων σχέδιο ανταλλαγής χρυσού με πετρέλαιο για την παράκαμψη κυρώσεων με το Ιράν.
Η στήριξή του σε τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Hamas και τη Hezbollah έως αντι-ινδικές ομάδες στο Κασμίρ, είναι κοινό μυστικό.
Το 2015, η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet δημοσίευσε φωτογραφίες και βίντεο που έδειχναν την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών —της οποίας ο τότε επικεφαλής είναι σήμερα υπουργός Εξωτερικών— να προμηθεύει με όπλα ομάδες που συνδέονται με την Al Qaeda.
Αντί να πατάξει τα δίκτυα αυτά, ο Erdoğan διέταξε το υπουργείο Δικαιοσύνης να διώξει την εφημερίδα.
Φήμες και στοιχεία για φερόμενη εμπλοκή του Erdoğan σε διακίνηση ναρκωτικών πληθαίνουν.
Η αλαζονική στάση του Erdoğan απέναντι στις ΗΠΑ έχει κάψει γέφυρες.
Η Τουρκία μόλις έχασε μια πολυετή δικαστική υπόθεση σχετικά με την επίθεση των σωματοφυλάκων του Erdoğan σε ειρηνικούς διαδηλωτές στην Sheridan Circle της Ουάσινγκτον.
Η τουρκική πρεσβεία εδώ και καιρό δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα της χώρας, αλλά λειτουργεί ως πολιτικό γραφείο του κόμματος του Erdoğan.
Βουλευτές σε όλο το πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ τον απεχθάνονται.
Ο Erdoğan έχει διαχρονικά διακριθεί στο να κολακεύει Αμερικανούς προέδρους, όμως η τύχη του ίσως σύντομα τελειώσει».
Απειλή
«Το ερώτημα που πρέπει να θέσει είναι αν είναι δυνατόν ένας μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ να διατάξει μια επιχείρηση τύπου Maduro εναντίον του.
Όπως η CIA εγκατέστησε δίκτυα στο Καράκας για να παρακολουθεί τον Maduro, είναι πιθανό να έχει πράξει το ίδιο και στην Τουρκία.
Οι κινήσεις του Erdoğan μπορεί να είναι μυστικές για τους Τούρκους, αλλά όχι για τους Αμερικανούς.
Το μέγεθος των παλατιών του Erdoğan και η σχετική τους απομόνωση καθιστούν μια επιχείρηση «αρπαγής και μεταφοράς» σχετικά εύκολη.
Αν και ο Erdoğan έχει εκκαθαρίσει τον στρατό για να τον περιβάλλουν πιστοί, αυτό έγινε εις βάρος της επιχειρησιακής ικανότητας του Τουρκικού Στρατού.
Άλλο πράγμα να βομβαρδίζεις άοπλους Κούρδους αγρότες• κι άλλο να αντιμετωπίζεις τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ.
Η Τουρκία ίσως επικαλεστεί το NATO, όμως αυτό δύσκολα θα έχει αποτέλεσμα αν υπάρξει διαπίστωση ότι η πιθανή νοθεία στις εκλογές του 2028 καθιστά τον Erdoğan μη νόμιμο ηγέτη.
Το NATO θα έπρεπε επίσης να ενεργοποιήσει το Άρθρο 5 — κάτι που δεν θα έκανε ποτέ εναντίον των ΗΠΑ, ακόμη κι αν ο Erdoğan είχε φίλους μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι μπορεί να τον φοβούνται αλλά δεν τον συμπαθούν.
Ο Erdoğan θα δυσκολευόταν επίσης να αποσπάσει συμπάθεια αν αμερικανικό δικαστήριο του απήγγελλε κατηγορίες πριν την παράδοσή του, δεδομένου ότι ο ίδιος και ο υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan φέρονται να ενορχήστρωσαν μια παγκόσμια εκστρατεία απαγωγών πολιτικών και θρησκευτικών αντιφρονούντων για να επιστρέψουν στην Τουρκία και να υποστούν βασανιστήρια και φυλάκιση.
Ίσως σήμερα να φαίνεται απίθανο ένα μελλοντικό σενάριο μεταφοράς του Erdoğan στη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης.
Όμως αν ο Erdoğan πιστέψει ότι είναι άτρωτος και ρισκάρει το τελευταίο του στοίχημα, μπορεί να διαπιστώσει ότι τη στιγμή που τα χέρια του θα δεθούν με πλαστικές χειροπέδες πίσω από την πλάτη του και θα του φορέσουν γυαλιά και ωτοασπίδες αποστέρησης αισθήσεων, όλοι εκείνοι που άλλοτε τον λάτρευαν θα εξαφανιστούν» καταλήγει ο Rubin.
www.bankingnews.gr
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Rubin, «λίγο μετά τις 2 τα ξημερώματα, ώρα Καράκας, στις 3 Ιανουαρίου 2026, Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ εισέβαλαν στο συγκρότημα του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolás Maduro, τον συνέλαβαν ταχύτατα και τον μετέφεραν με ελικόπτερο, πλοίο και αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη».
Εκεί, ο επαναστάτης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με κατηγορίες στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης για ναρκοτρομοκρατία, διακίνηση ναρκωτικών και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων.
Παρότι πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί επέκριναν τόσο τη νομιμότητα των ενεργειών του προέδρου Donald Trump όσο και τα κίνητρά του, κανείς δεν δάκρυσε για τον Maduro — έναν σκληρό δικτάτορα, του οποίου τα χρόνια στην εξουσία, αρχικά ως αντιπρόεδρος και κατόπιν, μετά τον θάνατο του Hugo Chávez, ως πρόεδρος, βύθισαν τη χώρα στη φτώχεια.
Ούτε πολλοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ανεξαρτήτως κόμματος, αμφισβητούν τις σχέσεις του Maduro με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ή με τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν χαρακτηριστεί ως τέτοιες από τις ΗΠΑ, όπως η Hezbollah και η Hamas.
Υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για τη σύλληψη του Maduro.
Τον Δεκέμβριο του 1989, ο πρόεδρος George H.W. Bush ξεκίνησε την Επιχείρηση «Just Cause» για τη σύλληψη του δικτάτορα του Παναμά Manuel Noriega.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ολοκληρώθηκαν λίγο περισσότερο από έναν μήνα αργότερα, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν και απέλασαν τον Noriega. Δικαστήριο στο Μαϊάμι του απήγγειλε δέκα κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμούς και ξέπλυμα χρήματος.
Αρχικά καταδικάστηκε σε σαράντα χρόνια φυλάκισης, ποινή που μειώθηκε αργότερα σε τριάντα. Λόγω καλής διαγωγής, εξέτισε μόνο δεκαεπτά χρόνια και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε δίκη στη Γαλλία και σε φυλάκιση στον Παναμά για άλλες κατηγορίες, όπου τελικά πέθανε το 2017.
Η περίπτωση της Τουρκίας
Όπως με πρωτοφανώς απαράδεκτο τρόπο σημειώνει ο Rubin, «ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan θα έπρεπε να ανησυχεί σοβαρά.
Όπως ο Chávez και, μέσω αυτού, ο Maduro, ο Erdoğan αξιοποίησε μια αρχική εκλογική νίκη για να εγκαθιδρύσει έναν σιδερένιο έλεγχο στην εξουσία.
Εδώ και δύο δεκαετίες δεν έχει κερδίσει καμία εκλογική αναμέτρηση με θεμιτό τρόπο, είτε νοθεύοντας αποτελέσματα είτε φυλακίζοντας αντιπάλους.
Οι Reporters χωρίς σύνορα κατατάσσουν την Τουρκία και τη Βενεζουέλα δίπλα-δίπλα όσον αφορά την καταπίεση του Τύπου.
Τόσο ο Erdoğan όσο και ο Maduro έχουν αγκαλιάσει —αν όχι υποστηρίξει— επαναστατικές και τρομοκρατικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η Hamas και η Hezbollah.
Μέλη της οικογένειας Erdoğan επωφελήθηκαν από το εμπόριο πετρελαίου και συναλλαγές με το Islamic State.
Ο Erdoğan μπορεί να θεωρεί ότι δεν κινδυνεύει, πιστεύοντας πως οι στενές προσωπικές του σχέσεις με τον Trump τού επιτρέπουν ακόμη και να «ξεφεύγει από φόνο».
Κάνει λάθος. Οι δεσμοί του με τον Λευκό Οίκο πιθανότατα θα διαρραγούν όταν ο Trump αποχωρήσει από την εξουσία.
Ο Erdoğan θα έπρεπε να αναλογιστεί άλλους ηγέτες που πόνταραν σε στενές σχέσεις με την Ουάσινγκτον.
Τόσο η πορεία του Noriega όσο και του Maduro άλλαξε με τις μεταβολές της αμερικανικής πολιτικής.
Ο πρόεδρος Ronald Reagan και η CIA αρχικά αγκάλιασαν τον Noriega ως πιθανό σύμμαχο κατά των κομμουνιστικών ανταρτών, πριν ο George H.W. Bush, πρώην διευθυντής της CIA, κρίνει ότι το κόστος ανοχής των δραστηριοτήτων του ήταν υπερβολικό.
Αντίστοιχα, η κυβέρνηση Obama είχε κάποτε υιοθετήσει το αφήγημα Chávez/Maduro, με τον John Kerry, υποψήφιο των Δημοκρατικών το 2004, να δηλώνει ότι θα στήριζε δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες όπως ο Chávez, ακόμη κι αν ήταν ατελείς».
Ανατροπές
Σύμφωνα με τον αναλυτής, «Τέτοιες ανατροπές δεν περιορίζονται στη Λατινική Αμερική. Λιγότερο από μία δεκαετία αφότου ο Reagan παρουσίαζε τον πρόεδρο του Ιράκ Saddam Hussein ως δύναμη μετριοπάθειας στη Μέση Ανατολή, ο πρεσβύτερος Bush βρισκόταν σε πόλεμο εναντίον του.
Ένας προοδευτικός διάδοχος του Trump θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu ως παρία και όχι ως εταίρο.
Αυτό που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ο Erdoğan, όμως, δεν είναι απλώς μια πολιτική παρακμή, αλλά η μεταχείριση Maduro.
Η σύζυγος του Maduro φέρεται να ξέπλενε χρήματα από ναρκωτικά στην Τουρκία — κάτι που ενδέχεται να αποκαλυφθεί στη δίκη του. Ο Erdoğan επέβλεψε ένα πολυδισεκατομμυρίων δολαρίων σχέδιο ανταλλαγής χρυσού με πετρέλαιο για την παράκαμψη κυρώσεων με το Ιράν.
Η στήριξή του σε τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Hamas και τη Hezbollah έως αντι-ινδικές ομάδες στο Κασμίρ, είναι κοινό μυστικό.
Το 2015, η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet δημοσίευσε φωτογραφίες και βίντεο που έδειχναν την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών —της οποίας ο τότε επικεφαλής είναι σήμερα υπουργός Εξωτερικών— να προμηθεύει με όπλα ομάδες που συνδέονται με την Al Qaeda.
Αντί να πατάξει τα δίκτυα αυτά, ο Erdoğan διέταξε το υπουργείο Δικαιοσύνης να διώξει την εφημερίδα.
Φήμες και στοιχεία για φερόμενη εμπλοκή του Erdoğan σε διακίνηση ναρκωτικών πληθαίνουν.
Η αλαζονική στάση του Erdoğan απέναντι στις ΗΠΑ έχει κάψει γέφυρες.
Η Τουρκία μόλις έχασε μια πολυετή δικαστική υπόθεση σχετικά με την επίθεση των σωματοφυλάκων του Erdoğan σε ειρηνικούς διαδηλωτές στην Sheridan Circle της Ουάσινγκτον.
Η τουρκική πρεσβεία εδώ και καιρό δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα της χώρας, αλλά λειτουργεί ως πολιτικό γραφείο του κόμματος του Erdoğan.
Βουλευτές σε όλο το πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ τον απεχθάνονται.
Ο Erdoğan έχει διαχρονικά διακριθεί στο να κολακεύει Αμερικανούς προέδρους, όμως η τύχη του ίσως σύντομα τελειώσει».
Απειλή
«Το ερώτημα που πρέπει να θέσει είναι αν είναι δυνατόν ένας μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ να διατάξει μια επιχείρηση τύπου Maduro εναντίον του.
Όπως η CIA εγκατέστησε δίκτυα στο Καράκας για να παρακολουθεί τον Maduro, είναι πιθανό να έχει πράξει το ίδιο και στην Τουρκία.
Οι κινήσεις του Erdoğan μπορεί να είναι μυστικές για τους Τούρκους, αλλά όχι για τους Αμερικανούς.
Το μέγεθος των παλατιών του Erdoğan και η σχετική τους απομόνωση καθιστούν μια επιχείρηση «αρπαγής και μεταφοράς» σχετικά εύκολη.
Αν και ο Erdoğan έχει εκκαθαρίσει τον στρατό για να τον περιβάλλουν πιστοί, αυτό έγινε εις βάρος της επιχειρησιακής ικανότητας του Τουρκικού Στρατού.
Άλλο πράγμα να βομβαρδίζεις άοπλους Κούρδους αγρότες• κι άλλο να αντιμετωπίζεις τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ.
Η Τουρκία ίσως επικαλεστεί το NATO, όμως αυτό δύσκολα θα έχει αποτέλεσμα αν υπάρξει διαπίστωση ότι η πιθανή νοθεία στις εκλογές του 2028 καθιστά τον Erdoğan μη νόμιμο ηγέτη.
Το NATO θα έπρεπε επίσης να ενεργοποιήσει το Άρθρο 5 — κάτι που δεν θα έκανε ποτέ εναντίον των ΗΠΑ, ακόμη κι αν ο Erdoğan είχε φίλους μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι μπορεί να τον φοβούνται αλλά δεν τον συμπαθούν.
Ο Erdoğan θα δυσκολευόταν επίσης να αποσπάσει συμπάθεια αν αμερικανικό δικαστήριο του απήγγελλε κατηγορίες πριν την παράδοσή του, δεδομένου ότι ο ίδιος και ο υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan φέρονται να ενορχήστρωσαν μια παγκόσμια εκστρατεία απαγωγών πολιτικών και θρησκευτικών αντιφρονούντων για να επιστρέψουν στην Τουρκία και να υποστούν βασανιστήρια και φυλάκιση.
Ίσως σήμερα να φαίνεται απίθανο ένα μελλοντικό σενάριο μεταφοράς του Erdoğan στη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης.
Όμως αν ο Erdoğan πιστέψει ότι είναι άτρωτος και ρισκάρει το τελευταίο του στοίχημα, μπορεί να διαπιστώσει ότι τη στιγμή που τα χέρια του θα δεθούν με πλαστικές χειροπέδες πίσω από την πλάτη του και θα του φορέσουν γυαλιά και ωτοασπίδες αποστέρησης αισθήσεων, όλοι εκείνοι που άλλοτε τον λάτρευαν θα εξαφανιστούν» καταλήγει ο Rubin.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών