Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, το status quo έχει σταδιακά αποστραγγίξει το φτωχότερο 80% του πληθυσμού, κατευθύνοντας όλα τα κέρδη στο εισοδηματικά ανώτερο 10% - Υπήρχαν αρκετά «ψίχουλα» για να συμμορφώνεται το κάτω 80% αλλά ο πόνος της αναστροφής της νομισματικής υποτίμησης για το δολάριο μπορεί να καταστήσει την εξέγερση πιο ελκυστική από τη συμμόρφωση
Ποιο είναι το αθέατο θεμέλιο του αφηγήματος για την υποτίμηση του δολαρίου ΗΠΑ;
Να υπενθυμίσουμε ότι είναι βασική στόχευση της κυβέρνησης Trump 2.0 προκειμένου να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και τα διαρκή εμπορικά ελλείμματα.
Η αθέατη βάση της αφήγησης περί υποτίμησης του δολαρίου ΗΠΑ στηρίζεται στην TINA: There Is No Alternative – δηλαδή, Δεν Υπάρχει Εναλλακτική από το να υποτιμηθεί το δολάριο μέχρι σχεδόν να μηδενισθεί η αξία του και ταυτόχρονα να υπάρξει ... επανατιμολόγηση όλων των αγαθών!
Και τούτο καθώς η αλλαγή της πορείας μέσω της αναστροφής της πορείας επέκτασης του χρέους και της αύξησης της προσφοράς χρήματος (δηλαδή, της πληθωριστικής νομισματικής επέκτασης) είναι αδύνατη σε μια οικονομία εξαρτημένη από τη δημιουργία χρέους.
Δίχως μία διαρκή επέκταση του χρέους και μία συνεχόμενη υποτίμηση του δολαρίου ώστε οι οφειλέτες να μπορούν πιο εύκολα να αποπληρώσουν τα υφιστάμενα χρέη, η οικονομία θα κατέρρεε.
Ως εκ τούτου, το να συνεχίζεται το ίδιο μοτίβο το οποίο οδηγεί στην κατάρρευση θεωρείται «λύση» την οποία επιλέγει το status quo.
Η δεύτερη παραδοχή του αφηγήματος για την υποτίμηση του δολαρίου είναι ότι όσοι κατέχουν κρυπτονομίσματα, πολύτιμα μέταλλα και άλλα απτά περιουσιακά στοιχεία όχι μόνον θα επιβιώσουν από την επερχόμενη κρίση, αλλά θα βγουν πλουσιότεροι - καθώς η αξία των περιουσιακών τους στοιχείων δεν εξαρτάται από τα νομίσματα fiat (δηλαδή αυτά που εκδίδουν οι κεντρικές τράπεζες).
Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι
Αυτό οδηγεί στο εξής σκεπτικό: αν αυτοί που κατέχουν τα κλειδιά της εξουσίας γνωρίζουν ότι το τελικό αποτέλεσμα της υποτίμησης θα είναι η κατάρρευση του νομίσματος των ΗΠΑ και της οικονομίας, και γνωρίζουν την οικονομική καταστροφή που αυτή θα επιφέρει όχι μόνο στην πλειονότητα των πολιτών αλλά και στους πλούσιους, των οποίων ο πλούτος εν τέλει εξαρτάται από μια λειτουργική οικονομία, δεν θα εξετάζαν το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν μια λιγότερο καταστροφική, έστω και επώδυνη, στρατηγική που θα απέφευγε την ελεύθερη πτώση;
Επιπλέον, η Ιστορία δεν έχει δείξει καμία επιείκεια σε κυβερνήσεις που άφησαν το νόμισμά τους να καταρρεύσει.
Όσοι βρίσκονται στη εξουσία, θα ήταν φρόνιμο να αναζητήσουν έναν τρόπο να αποφύγουν το σπιράλ υποτίμησης του κορυφαίου αποθεματικού νομίσματος στον κόσμο, για λόγους αυτοσυντήρησης, καθώς η εξουσία τους δεν θα επιβίωνε της (εντελώς αποφευκτής) καταστροφής του νομίσματος και της οικονομίας.
Με άλλα λόγια: υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί η το σπιράλ της υποτίμησης του δολαρίου που να επανεκκινεί την οικονομία, επιτρέποντας εφικτές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής, αφού προηγουμένως αποσυνδεθεί η οικονομία από την θανάσιμη εξάρτησή της από το διαρκώς αυξανόμενο χρέος και την υποτίμηση για να στηριχθεί η ψευδαίσθηση της «ευημερίας»;
Η κατανομή του κόστους της καταστροφής
Υπάρχει τρόπος αναστροφής του θανατηφόρου σπιράλ, και το κλειδί για όσους κατέχουν την εξουσία είναι να κατανείμουν τον αναπόφευκτο πόνο αρκετά ισότιμα, ώστε καμία κοινωνική τάξη να μην φτάσει στο σημείο να μην έχει τίποτα να χάσει και να αναζητήσει την πλήρη ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος.
Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, το status quo έχει σταδιακά αποστραγγίξει το φτωχότερο 80% του πληθυσμού, κατευθύνοντας όλα τα κέρδη στο ανώτερο 10%.
Υπήρχαν αρκετά «ψίχουλα» για να συμμορφώνεται το κάτω 80% αντί να εξεγερθεί, αλλά ο πόνος της αναστροφής της υποτίμησης μπορεί να κάνει την εξέγερση πιο ελκυστική από τη συμμόρφωση.
Σημειώστε ότι αυτή η ανακατανομή ήταν αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων που ωφέλησαν εκείνους που επωφελήθηκαν από την «χρηματιστικοποίηση» της οικονομίας και την παγκοσμιοποίηση.
Ήταν επιλογή, όχι μοίρα.
Για να έχει πιθανότητες επιτυχίας η αναστροφή της κατάστασης, οι υπεύθυνοι πρέπει να εξισορροπήσουν τις ζημίες, ώστε οι κατέχοντες και οι τομείς που επωφελήθηκαν περισσότερο (το ενώτερο 10%) να υποστούν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ζημίας, ενώ αρκετά από τα βασικά αγαθά να κατευθυνθούν στο κάτω 80% ώστε να αποφευχθεί μια κοινωνική ανατροπή.
Ας θυμηθούμε τα στοιχεία: το ανώτερο εισοδηματικά 10% κατέχει την πλειονότητα των χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ το κάτω 50% κατέχει μόλις το 2,5%, από 3,5% το 1990.
Το ποσοστό του ανώτερου 1% αυξήθηκε σε 42% από 35,6%.
Ο μόνος τρόπος να αναστραφεί το σπιράλ της υποτίμησης είναι να τερματιστεί η εξάρτηση της οικονομίας από το διαρκώς αυξανόμενο χρέος για τη χρηματοδότηση κατανάλωσης και από τη διαρκώς διευρυνόμενη προσφορά χρήματος για να τροφοδοτούνται οι «φούσκες» περιουσιακών στοιχείων που ενισχύουν την ανισότητα πλούτου και την υπερκατανάλωση του πάνω 10%, που δημιουργεί μια στρεβλή ψευδαίσθηση «ανάπτυξης».
Να γίνει ακριβότερο το χρήμα
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος υπεράσπισης του δολαρίου και καταστολής της επέκτασης του χρέους είναι μέσω της διαχείρισης προσφοράς και ζήτησης: αύξηση των αποδόσεων των Treasury / ομολόγων και των επιτοκίων.
Το παγκόσμιο κεφάλαιο θα κατευθυνθεί προς τα αμερικανικά ομόλογα αναζητώντας τα υψηλότερα επιτόκια, ενώ η ζήτηση για νέα δάνεια θα μειωθεί καθώς τα επιτόκια θα είναι ακριβά.
Το κόστος δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα εκτοξευθεί, περιορίζοντας τις δημόσιες δαπάνες, ενώ η κατανάλωση μέσω χρέους με ψεύτικό χρήμα θα καταρρεύσει.
Σε αυτό έγκειται η αναγκαιότητα να προκληθεί ύφεση που να αντιμετωπίζει την εξάρτηση από χρέος και πληθωρισμό, την οποία το σύστημα απέφευγε επί 45 χρόνια μέσω υπερβολικής επέκτασης της προσφοράς χρήματος και του χρέους.
Παράλληλα, η Fed θα αφήσει τις πτωχεύσεις και τα defaults (στάσεις πληρωμών) να μειώσουν το χρέος του ιδιωτικού τομέα, αποφεύγοντας bailouts (διασώσεις) σε Wall Street και τις «too big to fail» (πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν) τράπεζες.
Οι υπερχρεωμένες τράπεζες θα καταρρεύσουν ως αναγκαίο βήμα για την επαναφορά της αγοράς σε ένα υγιές καθεστώς, αντί να στηριχθούν οι μεγαλύτεροι τζογαδόροι (θα εφαρμοσθεί πραγματικά η αρχή της ανάληψης του ηθικού κινδύνου για τους πιστωτές, moral hazard).
Ταυτόχρονα, οι αρχές θα εκποιήσουν περιουσιακά στοιχεία και θα κατανεμηθούν οι ζημίες στο κοινό σε βάθος χρόνου για διαχείριση της καταστροφής.
Σημειώστε ότι το ονομαστικό ομοσπονδιακό χρέος των άνω 38 τρισ. δολ. αποτελεί περίπου το 1/3 του συνολικού χρέους, ενώ τα 2/3 ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα.
Η αναστροφή απαιτεί ταυτόχρονη μείωση της προσφοράς χρήματος από τη Fed, προκαλώντας μείωση στην νομισματική κυκλοφορία (προσφορά) και ενίσχυση της ισχύος του δολαρίου, καταστέλλοντας τις εξαγωγές αλλά αυξάνοντας την αγοραστική δύναμη για εργαζόμενους και επιχειρήσεις.
Η αναγκαία αναδιάρθωση
Η αναγκαία επανεκκίνηση θα προκαλέσει πόνο, αλλά η μόνη στρατηγική που μπορεί να λειτουργήσει είναι η ισότιμη κατανομή των ζημιών.
Η αναδιάρθρωση θα ανατρέψει τις πολιτικές των τελευταίων 50 ετών που ωφέλησαν το ανώτερο εισοδηματικά 10% σε βάρος των μισθωτών (κάτω 90%).
Για παράδειγμα, η επιβολή του 15,3% φόρου κοινωνικής ασφάλισης που ισχύει για αυτοαπασχολούμενους σε όλα τα μη μισθωτά εισοδήματα, όπως κεφαλαιακά κέρδη και stock options.
Παράλληλα, η κατάργηση των στρεβλών κινήτρων σε Big Techs, Big Pharma, Big Banks, υγεία, εκπαίδευση κλπ. θα μεταφέρει ...τον πόνο ελίτ και τους τομείς που επωφελήθηκαν δεκαετίες από την ομοσπονδιακή στήριξη.
Η ύφεση θα μειώσει κατανάλωση και απασχόληση, προκαλώντας μαζικά defaults (στάσεις πληρωμών) και διαγραφή τρισεκατομμυρίων δολαρίων χρέους.
Όλο το νόμισμα που δημιουργήθηκε μέσω χρέους εξαφανίζεται, και η κυκλοφορία δολαρίων μειώνεται, αντιστρέφοντας τον θανάσιμο κύκλο χρέους-υποτίμησης-πληθωρισμού.
Κάθε βήμα φαίνεται «αδύνατο» λόγω αντίστασης των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, αλλά η κατάρρευση του νομίσματος θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο πόνο στις ελίτ από μια ελεγχόμενη αναστροφή.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό.
Η μόνη αβεβαιότητα είναι η κοινωνική αντίδραση – το μέγεθός της θα εξαρτηθεί από τις πολιτικές που θα αναληφθούν πριν την αναπόφευκτη σύγκρουση με την «έρημο του πραγματικού».
Και μην νομίζει κάποιος ότι δεν θα δούμε την κοινωνική κατάρρευση επειδή ακόμη δεν την υποψιαζόμαστε…
www.bankingnews.gr
Να υπενθυμίσουμε ότι είναι βασική στόχευση της κυβέρνησης Trump 2.0 προκειμένου να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και τα διαρκή εμπορικά ελλείμματα.
Η αθέατη βάση της αφήγησης περί υποτίμησης του δολαρίου ΗΠΑ στηρίζεται στην TINA: There Is No Alternative – δηλαδή, Δεν Υπάρχει Εναλλακτική από το να υποτιμηθεί το δολάριο μέχρι σχεδόν να μηδενισθεί η αξία του και ταυτόχρονα να υπάρξει ... επανατιμολόγηση όλων των αγαθών!
Και τούτο καθώς η αλλαγή της πορείας μέσω της αναστροφής της πορείας επέκτασης του χρέους και της αύξησης της προσφοράς χρήματος (δηλαδή, της πληθωριστικής νομισματικής επέκτασης) είναι αδύνατη σε μια οικονομία εξαρτημένη από τη δημιουργία χρέους.
Δίχως μία διαρκή επέκταση του χρέους και μία συνεχόμενη υποτίμηση του δολαρίου ώστε οι οφειλέτες να μπορούν πιο εύκολα να αποπληρώσουν τα υφιστάμενα χρέη, η οικονομία θα κατέρρεε.
Ως εκ τούτου, το να συνεχίζεται το ίδιο μοτίβο το οποίο οδηγεί στην κατάρρευση θεωρείται «λύση» την οποία επιλέγει το status quo.
Η δεύτερη παραδοχή του αφηγήματος για την υποτίμηση του δολαρίου είναι ότι όσοι κατέχουν κρυπτονομίσματα, πολύτιμα μέταλλα και άλλα απτά περιουσιακά στοιχεία όχι μόνον θα επιβιώσουν από την επερχόμενη κρίση, αλλά θα βγουν πλουσιότεροι - καθώς η αξία των περιουσιακών τους στοιχείων δεν εξαρτάται από τα νομίσματα fiat (δηλαδή αυτά που εκδίδουν οι κεντρικές τράπεζες).
Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι
Αυτό οδηγεί στο εξής σκεπτικό: αν αυτοί που κατέχουν τα κλειδιά της εξουσίας γνωρίζουν ότι το τελικό αποτέλεσμα της υποτίμησης θα είναι η κατάρρευση του νομίσματος των ΗΠΑ και της οικονομίας, και γνωρίζουν την οικονομική καταστροφή που αυτή θα επιφέρει όχι μόνο στην πλειονότητα των πολιτών αλλά και στους πλούσιους, των οποίων ο πλούτος εν τέλει εξαρτάται από μια λειτουργική οικονομία, δεν θα εξετάζαν το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν μια λιγότερο καταστροφική, έστω και επώδυνη, στρατηγική που θα απέφευγε την ελεύθερη πτώση;
Επιπλέον, η Ιστορία δεν έχει δείξει καμία επιείκεια σε κυβερνήσεις που άφησαν το νόμισμά τους να καταρρεύσει.
Όσοι βρίσκονται στη εξουσία, θα ήταν φρόνιμο να αναζητήσουν έναν τρόπο να αποφύγουν το σπιράλ υποτίμησης του κορυφαίου αποθεματικού νομίσματος στον κόσμο, για λόγους αυτοσυντήρησης, καθώς η εξουσία τους δεν θα επιβίωνε της (εντελώς αποφευκτής) καταστροφής του νομίσματος και της οικονομίας.
Με άλλα λόγια: υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί η το σπιράλ της υποτίμησης του δολαρίου που να επανεκκινεί την οικονομία, επιτρέποντας εφικτές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής, αφού προηγουμένως αποσυνδεθεί η οικονομία από την θανάσιμη εξάρτησή της από το διαρκώς αυξανόμενο χρέος και την υποτίμηση για να στηριχθεί η ψευδαίσθηση της «ευημερίας»;
Η κατανομή του κόστους της καταστροφής
Υπάρχει τρόπος αναστροφής του θανατηφόρου σπιράλ, και το κλειδί για όσους κατέχουν την εξουσία είναι να κατανείμουν τον αναπόφευκτο πόνο αρκετά ισότιμα, ώστε καμία κοινωνική τάξη να μην φτάσει στο σημείο να μην έχει τίποτα να χάσει και να αναζητήσει την πλήρη ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος.
Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, το status quo έχει σταδιακά αποστραγγίξει το φτωχότερο 80% του πληθυσμού, κατευθύνοντας όλα τα κέρδη στο ανώτερο 10%.
Υπήρχαν αρκετά «ψίχουλα» για να συμμορφώνεται το κάτω 80% αντί να εξεγερθεί, αλλά ο πόνος της αναστροφής της υποτίμησης μπορεί να κάνει την εξέγερση πιο ελκυστική από τη συμμόρφωση.
Σημειώστε ότι αυτή η ανακατανομή ήταν αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων που ωφέλησαν εκείνους που επωφελήθηκαν από την «χρηματιστικοποίηση» της οικονομίας και την παγκοσμιοποίηση.
Ήταν επιλογή, όχι μοίρα.
Για να έχει πιθανότητες επιτυχίας η αναστροφή της κατάστασης, οι υπεύθυνοι πρέπει να εξισορροπήσουν τις ζημίες, ώστε οι κατέχοντες και οι τομείς που επωφελήθηκαν περισσότερο (το ενώτερο 10%) να υποστούν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ζημίας, ενώ αρκετά από τα βασικά αγαθά να κατευθυνθούν στο κάτω 80% ώστε να αποφευχθεί μια κοινωνική ανατροπή.
Ας θυμηθούμε τα στοιχεία: το ανώτερο εισοδηματικά 10% κατέχει την πλειονότητα των χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ το κάτω 50% κατέχει μόλις το 2,5%, από 3,5% το 1990.
Το ποσοστό του ανώτερου 1% αυξήθηκε σε 42% από 35,6%.
Ο μόνος τρόπος να αναστραφεί το σπιράλ της υποτίμησης είναι να τερματιστεί η εξάρτηση της οικονομίας από το διαρκώς αυξανόμενο χρέος για τη χρηματοδότηση κατανάλωσης και από τη διαρκώς διευρυνόμενη προσφορά χρήματος για να τροφοδοτούνται οι «φούσκες» περιουσιακών στοιχείων που ενισχύουν την ανισότητα πλούτου και την υπερκατανάλωση του πάνω 10%, που δημιουργεί μια στρεβλή ψευδαίσθηση «ανάπτυξης».
Να γίνει ακριβότερο το χρήμα
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος υπεράσπισης του δολαρίου και καταστολής της επέκτασης του χρέους είναι μέσω της διαχείρισης προσφοράς και ζήτησης: αύξηση των αποδόσεων των Treasury / ομολόγων και των επιτοκίων.
Το παγκόσμιο κεφάλαιο θα κατευθυνθεί προς τα αμερικανικά ομόλογα αναζητώντας τα υψηλότερα επιτόκια, ενώ η ζήτηση για νέα δάνεια θα μειωθεί καθώς τα επιτόκια θα είναι ακριβά.
Το κόστος δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα εκτοξευθεί, περιορίζοντας τις δημόσιες δαπάνες, ενώ η κατανάλωση μέσω χρέους με ψεύτικό χρήμα θα καταρρεύσει.
Σε αυτό έγκειται η αναγκαιότητα να προκληθεί ύφεση που να αντιμετωπίζει την εξάρτηση από χρέος και πληθωρισμό, την οποία το σύστημα απέφευγε επί 45 χρόνια μέσω υπερβολικής επέκτασης της προσφοράς χρήματος και του χρέους.
Παράλληλα, η Fed θα αφήσει τις πτωχεύσεις και τα defaults (στάσεις πληρωμών) να μειώσουν το χρέος του ιδιωτικού τομέα, αποφεύγοντας bailouts (διασώσεις) σε Wall Street και τις «too big to fail» (πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν) τράπεζες.
Οι υπερχρεωμένες τράπεζες θα καταρρεύσουν ως αναγκαίο βήμα για την επαναφορά της αγοράς σε ένα υγιές καθεστώς, αντί να στηριχθούν οι μεγαλύτεροι τζογαδόροι (θα εφαρμοσθεί πραγματικά η αρχή της ανάληψης του ηθικού κινδύνου για τους πιστωτές, moral hazard).
Ταυτόχρονα, οι αρχές θα εκποιήσουν περιουσιακά στοιχεία και θα κατανεμηθούν οι ζημίες στο κοινό σε βάθος χρόνου για διαχείριση της καταστροφής.
Σημειώστε ότι το ονομαστικό ομοσπονδιακό χρέος των άνω 38 τρισ. δολ. αποτελεί περίπου το 1/3 του συνολικού χρέους, ενώ τα 2/3 ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα.
Η αναστροφή απαιτεί ταυτόχρονη μείωση της προσφοράς χρήματος από τη Fed, προκαλώντας μείωση στην νομισματική κυκλοφορία (προσφορά) και ενίσχυση της ισχύος του δολαρίου, καταστέλλοντας τις εξαγωγές αλλά αυξάνοντας την αγοραστική δύναμη για εργαζόμενους και επιχειρήσεις.
Η αναγκαία αναδιάρθωση
Η αναγκαία επανεκκίνηση θα προκαλέσει πόνο, αλλά η μόνη στρατηγική που μπορεί να λειτουργήσει είναι η ισότιμη κατανομή των ζημιών.
Η αναδιάρθρωση θα ανατρέψει τις πολιτικές των τελευταίων 50 ετών που ωφέλησαν το ανώτερο εισοδηματικά 10% σε βάρος των μισθωτών (κάτω 90%).
Για παράδειγμα, η επιβολή του 15,3% φόρου κοινωνικής ασφάλισης που ισχύει για αυτοαπασχολούμενους σε όλα τα μη μισθωτά εισοδήματα, όπως κεφαλαιακά κέρδη και stock options.
Παράλληλα, η κατάργηση των στρεβλών κινήτρων σε Big Techs, Big Pharma, Big Banks, υγεία, εκπαίδευση κλπ. θα μεταφέρει ...τον πόνο ελίτ και τους τομείς που επωφελήθηκαν δεκαετίες από την ομοσπονδιακή στήριξη.
Η ύφεση θα μειώσει κατανάλωση και απασχόληση, προκαλώντας μαζικά defaults (στάσεις πληρωμών) και διαγραφή τρισεκατομμυρίων δολαρίων χρέους.
Όλο το νόμισμα που δημιουργήθηκε μέσω χρέους εξαφανίζεται, και η κυκλοφορία δολαρίων μειώνεται, αντιστρέφοντας τον θανάσιμο κύκλο χρέους-υποτίμησης-πληθωρισμού.
Κάθε βήμα φαίνεται «αδύνατο» λόγω αντίστασης των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, αλλά η κατάρρευση του νομίσματος θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο πόνο στις ελίτ από μια ελεγχόμενη αναστροφή.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό.
Η μόνη αβεβαιότητα είναι η κοινωνική αντίδραση – το μέγεθός της θα εξαρτηθεί από τις πολιτικές που θα αναληφθούν πριν την αναπόφευκτη σύγκρουση με την «έρημο του πραγματικού».
Και μην νομίζει κάποιος ότι δεν θα δούμε την κοινωνική κατάρρευση επειδή ακόμη δεν την υποψιαζόμαστε…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών