Στην εποχή της κρίσης γερμανικά έντυπα, περιέγραφαν τους Έλληνες με προσβλητικό τρόπο ως τεμπέληδες «ζορμπαδες» που ζούσαν σαν τον τζίτζικα σαν να μην υπάρχει αύριο… - Τώρα ακούν την ίδια κατηγορία από την κυβέρνησή τους
Η Γερμανία ανακαλύπτει ξαφνικά ότι δεν δουλεύει αρκετά – αλλά αρνείται να δει γιατί…
Επί δεκαετίες, η Γερμανία παρουσιαζόταν ως το υπόδειγμα της ευρωπαϊκής εργασιακής ηθικής: πειθαρχία, παραγωγικότητα, βιομηχανική υπεροχή.
Στην εποχή της κρίσης η Bild και άλλα γερμανικά έντυπα, περιέγραφαν τους Έλληνες με προσβλητικό τρόπο ως τεμπέληδες «ζορμπαδες» που ζούσαν σαν τον τζίτζικα σαν να μην υπάρχει αυριο….
Σήμερα, όμως, το ίδιο το ίδιο το Βερολίνο έχει αρχισει να παραδέχεται: οι Γερμανοί «δουλεύουν πολύ λίγο» και ότι η οικονομική στασιμότητα οφείλεται σε μια κοινωνία που έχει δήθεν βολευτεί στην ημιαπασχόληση και το εξαιρετικά γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο άβολη και χειρότερη για το γερμανικό κατεστημένο
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι οι ώρες εργασίας των Γερμανών, αλλά το ίδιο το γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, το οποίο τιμωρεί την εργασία, αποθαρρύνει την παραγωγικότητα και τώρα αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους.
Ποσοστό μερικής αποσχόλησης στη Γερμανία
Το παραγωγικό έλλειμμα
Το σύνθημα «πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο» ακούγεται όλο και συχνότερα από πολιτικούς κύκλους και οικονομικά ινστιτούτα.
Η δημογραφική πραγματικότητα πράγματι είναι αμείλικτη: η Γερμανία χάνει περίπου επτά εκατομμύρια εργαζόμενους μέσα σε 15 χρόνια λόγω γήρανσης του πληθυσμού. Όμως, αυτή η δομική κρίση μετατρέπεται σε ηθικό κατηγορητήριο κατά των εργαζομένων .
Όπως επισημαίνει ο Enzo Weber από το Institute for Employment Research (IAB), η ανάγκη για περισσότερες συνολικές ώρες εργασίας είναι πραγματική. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να υπαγορεύει το κράτος στους πολίτες πόσο πρέπει να δουλεύουν, αγνοώντας πλήρως τα αντικίνητρα που το ίδιο έχει δημιουργήσει!
Η «μερική απασχόληση» ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, οι μέσες ώρες εργασίας ανά εργαζόμενο στη Γερμανία είναι χαμηλές σε σύγκριση με άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες και έχουν μειωθεί αισθητά τα τελευταία 20 χρόνια.
Αυτό παρουσιάζεται συχνά ως απόδειξη παρακμής.
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται κυρίως για στατιστικό αποτέλεσμα της μαζικής εισόδου γυναικών και ηλικιωμένων στην αγορά εργασίας.
Ο Robert Grundke από τον ΟΟΣΑ το λέει ξεκάθαρα: πολλοί άνθρωποι που παλαιότερα δεν εργάζονταν καθόλου, σήμερα εργάζονται – έστω και μερικώς. Αυτό συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη των προηγούμενων δεκαετιών.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το ίδιο το σύστημα καθιστά την πλήρη απασχόληση οικονομικά μη συμφέρουσα επιλογή.
Το 2025, το ποσοστό μερικής απασχόλησης ξεπέρασε το 40% και τούτο επειδή το φορολογικό και κοινωνικό σύστημα τους λέει ξεκάθαρα: «μην δουλεύεις περισσότερο, δεν αξίζει».
Ένα σύστημα που... τιμωρεί όποιον δουλεύει παραπάνω
Η καρδιά του προβλήματος βρίσκεται στη φορολογία και στις κοινωνικές εισφορές.
Η Γερμανία επιβαρύνει την εργασία τόσο βαριά, ώστε για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού – ειδικά στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα – κάθε επιπλέον ώρα εργασίας αποδίδει ελάχιστα ή και τίποτα.
Όπως εξηγεί ο Dominik Groll από το Kiel Institute for the World Economy, αν κάποιος δουλέψει περισσότερο, κερδίζει μεν περισσότερα μικτά, αλλά χάνει μεγάλο μέρος τους σε φόρους και περικοπές κοινωνικών παροχών.
Το καθαρό αποτέλεσμα συχνά είναι αμελητέο.
Αυτό δεν είναι επιλογή τρόπου ζωής - είναι ψυχρός οικονομικός υπολογισμός.
Και όμως, το πολιτικό σύστημα επιμένει να αγνοεί αυτή τη βασική λογική. Αντί να διορθώσει τα αντικίνητρα, συζητά μέτρα όπως:
• κατάργηση αργιών,
• περιορισμό του δικαιώματος στη μερική απασχόληση,
• αύξηση των ανώτατων ημερήσιων ωρών εργασίας,
• ακόμα και περικοπές στην αμοιβή ασθενείας.
Πρόκειται για μια πολιτική λογική τιμωρίας, όχι μεταρρύθμισης.
Η γερμανική υποκρισία για την παραγωγικότητα
Η Γερμανία δεν έχει πρόβλημα «ποσότητας» εργασίας, αλλά ποιότητας και απόδοσης του συστήματος.
Όπως τονίζει ο Groll, μια εφάπαξ αύξηση των ωρών εργασίας αυξάνει το ΑΕΠ μόνο προσωρινά.
Χωρίς αύξηση της παραγωγικότητας, η οικονομία παραμένει στάσιμη.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση: η ίδια χώρα που διακηρύσσει την ανάγκη για περισσότερη εργασία, έχει οικοδομήσει ένα κράτος πρόνοιας και ένα φορολογικό σύστημα που κάνουν την επιπλέον εργασία μη ελκυστική.
Ζητά περισσότερη προσπάθεια, αλλά αφαιρεί κάθε όφελος.
Το δημογραφικό άλλοθι και η σύνταξη στα 63
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.
Η Γερμανία έχει τον γηραιότερο ενεργό πληθυσμό στην ΕΕ, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί κίνητρα για αποχώρηση από την εργασία στα 63.
Οι ειδικοί είναι σαφείς: αυτή η πολιτική στερεί από την οικονομία εκατοντάδες χιλιάδες έμπειρους εργαζόμενους.
Ο Enzo Weber και ο Dominik Groll συγκλίνουν σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα για το πολιτικό σύστημα: αντί να ενθαρρύνει τη συνέχιση της εργασίας με ουσιαστικά κίνητρα, η Γερμανία επιδοτεί την πρόωρη έξοδο και μετά διαμαρτύρεται για έλλειψη εργατικών χεριών.
Το αφήγημα των «τεμπέληδων Γερμανών» όπως και των «τεμπέληδων Ελλήνων» δεν είναι απλώς λανθασμένο, αλλά μεταφέρει την ευθύνη από το κράτος και τις πολιτικές του στους ίδιους τους εργαζόμενους.
Αντί για βαθιές μεταρρυθμίσεις σε φόρους, εισφορές, κοινωνικές παροχές και συνταξιοδοτικό, το Βερολίνο επιλέγει τον εύκολο δρόμο της ηθικολογίας.
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: Οι Γερμανοί δεν δουλεύουν λιγότερο επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή το σύστημα τούς έχει μάθει ότι δεν αξίζει.
Και όσο η Γερμανία αρνείται να το παραδεχτεί αυτό, τόσο θα επιδεινώνεται η κρίση που η ίδια δημιούργησε, αλλά και να διδαχθεί από όσα κατηγορούσε ευκολα του άλλους...
www.bankingnews.gr
Επί δεκαετίες, η Γερμανία παρουσιαζόταν ως το υπόδειγμα της ευρωπαϊκής εργασιακής ηθικής: πειθαρχία, παραγωγικότητα, βιομηχανική υπεροχή.
Στην εποχή της κρίσης η Bild και άλλα γερμανικά έντυπα, περιέγραφαν τους Έλληνες με προσβλητικό τρόπο ως τεμπέληδες «ζορμπαδες» που ζούσαν σαν τον τζίτζικα σαν να μην υπάρχει αυριο….
Σήμερα, όμως, το ίδιο το ίδιο το Βερολίνο έχει αρχισει να παραδέχεται: οι Γερμανοί «δουλεύουν πολύ λίγο» και ότι η οικονομική στασιμότητα οφείλεται σε μια κοινωνία που έχει δήθεν βολευτεί στην ημιαπασχόληση και το εξαιρετικά γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο άβολη και χειρότερη για το γερμανικό κατεστημένο
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι οι ώρες εργασίας των Γερμανών, αλλά το ίδιο το γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, το οποίο τιμωρεί την εργασία, αποθαρρύνει την παραγωγικότητα και τώρα αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους.
Ποσοστό μερικής αποσχόλησης στη Γερμανία
Το παραγωγικό έλλειμμα
Το σύνθημα «πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο» ακούγεται όλο και συχνότερα από πολιτικούς κύκλους και οικονομικά ινστιτούτα.
Η δημογραφική πραγματικότητα πράγματι είναι αμείλικτη: η Γερμανία χάνει περίπου επτά εκατομμύρια εργαζόμενους μέσα σε 15 χρόνια λόγω γήρανσης του πληθυσμού. Όμως, αυτή η δομική κρίση μετατρέπεται σε ηθικό κατηγορητήριο κατά των εργαζομένων .
Όπως επισημαίνει ο Enzo Weber από το Institute for Employment Research (IAB), η ανάγκη για περισσότερες συνολικές ώρες εργασίας είναι πραγματική. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να υπαγορεύει το κράτος στους πολίτες πόσο πρέπει να δουλεύουν, αγνοώντας πλήρως τα αντικίνητρα που το ίδιο έχει δημιουργήσει!
Η «μερική απασχόληση» ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, οι μέσες ώρες εργασίας ανά εργαζόμενο στη Γερμανία είναι χαμηλές σε σύγκριση με άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες και έχουν μειωθεί αισθητά τα τελευταία 20 χρόνια.
Αυτό παρουσιάζεται συχνά ως απόδειξη παρακμής.
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται κυρίως για στατιστικό αποτέλεσμα της μαζικής εισόδου γυναικών και ηλικιωμένων στην αγορά εργασίας.
Ο Robert Grundke από τον ΟΟΣΑ το λέει ξεκάθαρα: πολλοί άνθρωποι που παλαιότερα δεν εργάζονταν καθόλου, σήμερα εργάζονται – έστω και μερικώς. Αυτό συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη των προηγούμενων δεκαετιών.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το ίδιο το σύστημα καθιστά την πλήρη απασχόληση οικονομικά μη συμφέρουσα επιλογή.
Το 2025, το ποσοστό μερικής απασχόλησης ξεπέρασε το 40% και τούτο επειδή το φορολογικό και κοινωνικό σύστημα τους λέει ξεκάθαρα: «μην δουλεύεις περισσότερο, δεν αξίζει».
Ένα σύστημα που... τιμωρεί όποιον δουλεύει παραπάνω
Η καρδιά του προβλήματος βρίσκεται στη φορολογία και στις κοινωνικές εισφορές.
Η Γερμανία επιβαρύνει την εργασία τόσο βαριά, ώστε για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού – ειδικά στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα – κάθε επιπλέον ώρα εργασίας αποδίδει ελάχιστα ή και τίποτα.
Όπως εξηγεί ο Dominik Groll από το Kiel Institute for the World Economy, αν κάποιος δουλέψει περισσότερο, κερδίζει μεν περισσότερα μικτά, αλλά χάνει μεγάλο μέρος τους σε φόρους και περικοπές κοινωνικών παροχών.
Το καθαρό αποτέλεσμα συχνά είναι αμελητέο.
Αυτό δεν είναι επιλογή τρόπου ζωής - είναι ψυχρός οικονομικός υπολογισμός.
Και όμως, το πολιτικό σύστημα επιμένει να αγνοεί αυτή τη βασική λογική. Αντί να διορθώσει τα αντικίνητρα, συζητά μέτρα όπως:
• κατάργηση αργιών,
• περιορισμό του δικαιώματος στη μερική απασχόληση,
• αύξηση των ανώτατων ημερήσιων ωρών εργασίας,
• ακόμα και περικοπές στην αμοιβή ασθενείας.
Πρόκειται για μια πολιτική λογική τιμωρίας, όχι μεταρρύθμισης.
Η γερμανική υποκρισία για την παραγωγικότητα
Η Γερμανία δεν έχει πρόβλημα «ποσότητας» εργασίας, αλλά ποιότητας και απόδοσης του συστήματος.
Όπως τονίζει ο Groll, μια εφάπαξ αύξηση των ωρών εργασίας αυξάνει το ΑΕΠ μόνο προσωρινά.
Χωρίς αύξηση της παραγωγικότητας, η οικονομία παραμένει στάσιμη.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση: η ίδια χώρα που διακηρύσσει την ανάγκη για περισσότερη εργασία, έχει οικοδομήσει ένα κράτος πρόνοιας και ένα φορολογικό σύστημα που κάνουν την επιπλέον εργασία μη ελκυστική.
Ζητά περισσότερη προσπάθεια, αλλά αφαιρεί κάθε όφελος.
Το δημογραφικό άλλοθι και η σύνταξη στα 63
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.
Η Γερμανία έχει τον γηραιότερο ενεργό πληθυσμό στην ΕΕ, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί κίνητρα για αποχώρηση από την εργασία στα 63.
Οι ειδικοί είναι σαφείς: αυτή η πολιτική στερεί από την οικονομία εκατοντάδες χιλιάδες έμπειρους εργαζόμενους.
Ο Enzo Weber και ο Dominik Groll συγκλίνουν σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα για το πολιτικό σύστημα: αντί να ενθαρρύνει τη συνέχιση της εργασίας με ουσιαστικά κίνητρα, η Γερμανία επιδοτεί την πρόωρη έξοδο και μετά διαμαρτύρεται για έλλειψη εργατικών χεριών.
Το αφήγημα των «τεμπέληδων Γερμανών» όπως και των «τεμπέληδων Ελλήνων» δεν είναι απλώς λανθασμένο, αλλά μεταφέρει την ευθύνη από το κράτος και τις πολιτικές του στους ίδιους τους εργαζόμενους.
Αντί για βαθιές μεταρρυθμίσεις σε φόρους, εισφορές, κοινωνικές παροχές και συνταξιοδοτικό, το Βερολίνο επιλέγει τον εύκολο δρόμο της ηθικολογίας.
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: Οι Γερμανοί δεν δουλεύουν λιγότερο επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή το σύστημα τούς έχει μάθει ότι δεν αξίζει.
Και όσο η Γερμανία αρνείται να το παραδεχτεί αυτό, τόσο θα επιδεινώνεται η κρίση που η ίδια δημιούργησε, αλλά και να διδαχθεί από όσα κατηγορούσε ευκολα του άλλους...
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών