Στην επαρχία Diyala του Ιράκ, σχεδόν 5.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να υπογράψουν μια δημόσια δέσμευση: ότι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν όχι μόνο το Ιράκ, αλλά και το Ιράν και τις φιλοϊρανικές ένοπλες οργανώσεις, «χωρίς καμία αποζημίωση»
Αίσθηση προκαλεί το γεγονός πως χιλιάδες Ιρακινοί δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν στρατιωτικά το Ιράν σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης.
Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο ή συγκυριακό γεγονός.
Αντιθέτως, είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η πιο ξεκάθαρη ένδειξη μιας βαθιάς, δομικής μετατόπισης ισχύος στη Μέση Ανατολή, όπου η Ουάσινγκτον εμφανίζεται ολοένα και λιγότερο ικανή να ελέγξει τις εξελίξεις που η ίδια πυροδότησε τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Στην επαρχία Diyala του Ιράκ, σχεδόν 5.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να υπογράψουν μια δημόσια δέσμευση: ότι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν όχι μόνο το Ιράκ, αλλά και το Ιράν και τις φιλοϊρανικές ένοπλες οργανώσεις, «χωρίς καμία αποζημίωση».
Η φράση αυτή δεν είναι τυχαία.
Δεν πρόκειται για μισθοφόρους, ούτε για μια κλασική στρατολόγηση.
Πρόκειται για μια πολιτικο-ιδεολογική κινητοποίηση, η οποία αντλεί νομιμοποίηση από τη θρησκευτική ταυτότητα, την αντι-αμερικανική ρητορική και την αντίληψη ότι το Ιράν αποτελεί τον τελικό εγγυητή της σιιτικής ασφάλειας στην περιοχή.
Οι «Ταξιαρχίες των Μαρτύρων» και το παράλληλο κράτος
Η εικόνα ανδρών να εγγράφονται στις λεγόμενες «ταξιαρχίες μαρτύρων» της Kataeb Hezbollah σε τζαμιά της Βαγδάτης δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό στιγμιότυπο.
Είναι η απτή απόδειξη ότι στο Ιράκ λειτουργεί εδώ και χρόνια ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας, όπου ένοπλες οργανώσεις με άμεσους δεσμούς με την Τεχεράνη ασκούν επιρροή συγκρίσιμη – και συχνά ανώτερη – από αυτήν του επίσημου κράτους.
Παρότι ο Ammar al-Tamimi, στέλεχος της φιλοϊρανικής Οργάνωσης Badr επιχείρησε να παρουσιάσει τους εθελοντές ως «ουδέτερη εφεδρική δύναμη» για τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.
Η ίδια η Popular Mobilization Forces (PMF), στην οποία αναφέρθηκε, αποτελεί μια ομπρέλα ένοπλων σχηματισμών με έντονο ιδεολογικό και οργανωτικό προσανατολισμό προς το Ιράν.
Η διάκριση μεταξύ κράτους και παραστρατιωτικών δομών έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει.
Η υποβολή των 4.947 ονομάτων στην Επιχειρησιακή Διοίκηση της Diyala και, εν συνεχεία, στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων του Ιράκ, δεν είναι απλώς γραφειοκρατική διαδικασία.
Είναι η θεσμοποίηση μιας πραγματικότητας όπου το ιρακινό κράτος αναγκάζεται να συνυπάρχει – και να συνεργάζεται – με δυνάμεις που δηλώνουν ανοιχτά την ετοιμότητά τους να πολεμήσουν για λογαριασμό τρίτης χώρας.
Για την Τεχεράνη, αυτή η κινητοποίηση αποτελεί στρατηγικό κεφάλαιο.
Το Ιράν έχει επενδύσει συστηματικά, από το 2003 και μετά, στη δημιουργία ενός περιφερειακού δικτύου συμμάχων και ενόπλων οργανώσεων: από τη Hezbollah στον Λίβανο, μέχρι τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ, τη Συρία και την Υεμένη.
Το δόγμα είναι σαφές: οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράν δεν θα περιοριστεί εντός των συνόρων του, αλλά θα πυροδοτήσει έναν πολυμέτωπο, περιφερειακό πόλεμο.
Οι δηλώσεις του εκπροσώπου του ιρανικού στρατού, ταξίαρχου Mohammad Akraminia, ότι ένας πόλεμος με τις ΗΠΑ θα «καλύψει ολόκληρη την περιοχή και όλες τις αμερικανικές βάσεις», εντάσσονται ακριβώς σε αυτή τη λογική.
Δεν πρόκειται για απλή απειλή.
Είναι περιγραφή ενός σχεδίου βασισμένου σε πληρεξούσιες δυνάμεις, εθελοντές, πολιτοφυλακές και ιδεολογική κινητοποίηση.
Η απάντηση των ΗΠΑ - Κυρώσεις και αεροπλανοφόρα
Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, η αμερικανική πολιτική μοιάζει εγκλωβισμένη σε εργαλεία του παρελθόντος.
Νέες κυρώσεις κατά του ιρανικού πετρελαϊκού τομέα, στοχοποίηση δεξαμενόπλοιων με σημαίες τρίτων χωρών, κυρώσεις σε εταιρείες και φυσικά πρόσωπα.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα γνώριμο μοτίβο που, μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει ούτε να κάμψει τη στρατηγική του Ιράν ούτε να αποτρέψει την περιφερειακή του διείσδυση.
Την ίδια στιγμή, αμερικανικά αεροπλανοφόρα, όπως το USS Abraham Lincoln, παραμένουν στα ανοικτά των ιρανικών ακτών.
Οι εικόνες ανεφοδιασμού στην Αραβική Θάλασσα λειτουργούν περισσότερο ως επίδειξη σημαίας παρά ως αξιόπιστη αποτροπή.
Σε ένα περιβάλλον όπου χιλιάδες μαχητές δηλώνουν πρόθυμοι να πολεμήσουν «χωρίς αντάλλαγμα», η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτικό έλεγχο.
Το Ιράκ ως πεδίο σύγκρουσης επιρροών
Το Ιράκ παραμένει ο κεντρικός κόμβος αυτής της αντιπαράθεσης.
Από το 2003, όταν η αμερικανική εισβολή ανέτρεψε τον Saddam Hussein, η χώρα μετατράπηκε σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Παρά την παρουσία χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών, η πολιτική, κοινωνική και στρατιωτική επιρροή του Ιράν όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ενισχύθηκε.
Η σημερινή εικόνα, με φιλοϊρανικές οργανώσεις να στρατολογούν ανοιχτά εθελοντές στην καρδιά της Βαγδάτης, αποτυπώνει την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής «σταθεροποίησης».
Το Ιράκ δεν λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στο Ιράν, αλλά ως στρατηγικό του βάθος.
Μήνυμα στον Trump: Ο πόλεμος εάν ξεσπάσει, θα είναι ανεξέλεγκτος
Η μαζική εθελοντική κινητοποίηση Ιρακινών υπέρ του Ιράν δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ο πόλεμος είναι άμεσος ή αναπόφευκτος.
Σημαίνει όμως ότι, αν ξεσπάσει, δεν θα είναι περιορισμένος, ούτε ελεγχόμενος.
Θα είναι ένας πόλεμος όπου τα σύνορα θα έχουν μικρή σημασία και όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βρεθούν αντιμέτωπες όχι μόνο με ένα κράτος, αλλά με ένα ολόκληρο περιφερειακό δίκτυο πρόθυμων μαχητών.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις περί «ετοιμότητας χωρίς αντάλλαγμα» αποτελούν ίσως την πιο ανησυχητική εξέλιξη.
Διότι δείχνουν ότι, στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση δεν είναι πια μόνο ζήτημα ισχύος, αλλά και ζήτημα πίστης, ταυτότητας και ιστορικής μνήμης — πεδία στα οποία η στρατιωτική υπεροχή από μόνη της σπανίως αρκεί.
www.bankingnews.gr
Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο ή συγκυριακό γεγονός.
Αντιθέτως, είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η πιο ξεκάθαρη ένδειξη μιας βαθιάς, δομικής μετατόπισης ισχύος στη Μέση Ανατολή, όπου η Ουάσινγκτον εμφανίζεται ολοένα και λιγότερο ικανή να ελέγξει τις εξελίξεις που η ίδια πυροδότησε τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Στην επαρχία Diyala του Ιράκ, σχεδόν 5.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να υπογράψουν μια δημόσια δέσμευση: ότι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν όχι μόνο το Ιράκ, αλλά και το Ιράν και τις φιλοϊρανικές ένοπλες οργανώσεις, «χωρίς καμία αποζημίωση».
Η φράση αυτή δεν είναι τυχαία.
Δεν πρόκειται για μισθοφόρους, ούτε για μια κλασική στρατολόγηση.
Πρόκειται για μια πολιτικο-ιδεολογική κινητοποίηση, η οποία αντλεί νομιμοποίηση από τη θρησκευτική ταυτότητα, την αντι-αμερικανική ρητορική και την αντίληψη ότι το Ιράν αποτελεί τον τελικό εγγυητή της σιιτικής ασφάλειας στην περιοχή.
Οι «Ταξιαρχίες των Μαρτύρων» και το παράλληλο κράτος
Η εικόνα ανδρών να εγγράφονται στις λεγόμενες «ταξιαρχίες μαρτύρων» της Kataeb Hezbollah σε τζαμιά της Βαγδάτης δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό στιγμιότυπο.
Είναι η απτή απόδειξη ότι στο Ιράκ λειτουργεί εδώ και χρόνια ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας, όπου ένοπλες οργανώσεις με άμεσους δεσμούς με την Τεχεράνη ασκούν επιρροή συγκρίσιμη – και συχνά ανώτερη – από αυτήν του επίσημου κράτους.
Παρότι ο Ammar al-Tamimi, στέλεχος της φιλοϊρανικής Οργάνωσης Badr επιχείρησε να παρουσιάσει τους εθελοντές ως «ουδέτερη εφεδρική δύναμη» για τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.
Η ίδια η Popular Mobilization Forces (PMF), στην οποία αναφέρθηκε, αποτελεί μια ομπρέλα ένοπλων σχηματισμών με έντονο ιδεολογικό και οργανωτικό προσανατολισμό προς το Ιράν.
Η διάκριση μεταξύ κράτους και παραστρατιωτικών δομών έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει.
Η υποβολή των 4.947 ονομάτων στην Επιχειρησιακή Διοίκηση της Diyala και, εν συνεχεία, στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων του Ιράκ, δεν είναι απλώς γραφειοκρατική διαδικασία.
Είναι η θεσμοποίηση μιας πραγματικότητας όπου το ιρακινό κράτος αναγκάζεται να συνυπάρχει – και να συνεργάζεται – με δυνάμεις που δηλώνουν ανοιχτά την ετοιμότητά τους να πολεμήσουν για λογαριασμό τρίτης χώρας.
Το Ιράν και η στρατηγική του «βάθους»Iranian Foreign Minister Araghchi:
— Clash Report (@clashreport) February 7, 2026
If the United States launches an attack against us, we do not have the capability to attack its territory, so we would target American bases in the region.
This would draw the entire region into war. We do not attack neighboring countries; we… pic.twitter.com/IoC3wYKNDD
Για την Τεχεράνη, αυτή η κινητοποίηση αποτελεί στρατηγικό κεφάλαιο.
Το Ιράν έχει επενδύσει συστηματικά, από το 2003 και μετά, στη δημιουργία ενός περιφερειακού δικτύου συμμάχων και ενόπλων οργανώσεων: από τη Hezbollah στον Λίβανο, μέχρι τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ, τη Συρία και την Υεμένη.
Το δόγμα είναι σαφές: οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράν δεν θα περιοριστεί εντός των συνόρων του, αλλά θα πυροδοτήσει έναν πολυμέτωπο, περιφερειακό πόλεμο.
Οι δηλώσεις του εκπροσώπου του ιρανικού στρατού, ταξίαρχου Mohammad Akraminia, ότι ένας πόλεμος με τις ΗΠΑ θα «καλύψει ολόκληρη την περιοχή και όλες τις αμερικανικές βάσεις», εντάσσονται ακριβώς σε αυτή τη λογική.
Δεν πρόκειται για απλή απειλή.
Είναι περιγραφή ενός σχεδίου βασισμένου σε πληρεξούσιες δυνάμεις, εθελοντές, πολιτοφυλακές και ιδεολογική κινητοποίηση.
Η απάντηση των ΗΠΑ - Κυρώσεις και αεροπλανοφόρα
Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, η αμερικανική πολιτική μοιάζει εγκλωβισμένη σε εργαλεία του παρελθόντος.
Νέες κυρώσεις κατά του ιρανικού πετρελαϊκού τομέα, στοχοποίηση δεξαμενόπλοιων με σημαίες τρίτων χωρών, κυρώσεις σε εταιρείες και φυσικά πρόσωπα.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα γνώριμο μοτίβο που, μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει ούτε να κάμψει τη στρατηγική του Ιράν ούτε να αποτρέψει την περιφερειακή του διείσδυση.
Την ίδια στιγμή, αμερικανικά αεροπλανοφόρα, όπως το USS Abraham Lincoln, παραμένουν στα ανοικτά των ιρανικών ακτών.
Οι εικόνες ανεφοδιασμού στην Αραβική Θάλασσα λειτουργούν περισσότερο ως επίδειξη σημαίας παρά ως αξιόπιστη αποτροπή.
Σε ένα περιβάλλον όπου χιλιάδες μαχητές δηλώνουν πρόθυμοι να πολεμήσουν «χωρίς αντάλλαγμα», η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτικό έλεγχο.
Το Ιράκ ως πεδίο σύγκρουσης επιρροών
Το Ιράκ παραμένει ο κεντρικός κόμβος αυτής της αντιπαράθεσης.
Από το 2003, όταν η αμερικανική εισβολή ανέτρεψε τον Saddam Hussein, η χώρα μετατράπηκε σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Παρά την παρουσία χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών, η πολιτική, κοινωνική και στρατιωτική επιρροή του Ιράν όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ενισχύθηκε.
Η σημερινή εικόνα, με φιλοϊρανικές οργανώσεις να στρατολογούν ανοιχτά εθελοντές στην καρδιά της Βαγδάτης, αποτυπώνει την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής «σταθεροποίησης».
Το Ιράκ δεν λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στο Ιράν, αλλά ως στρατηγικό του βάθος.
Μήνυμα στον Trump: Ο πόλεμος εάν ξεσπάσει, θα είναι ανεξέλεγκτος
Η μαζική εθελοντική κινητοποίηση Ιρακινών υπέρ του Ιράν δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ο πόλεμος είναι άμεσος ή αναπόφευκτος.
Σημαίνει όμως ότι, αν ξεσπάσει, δεν θα είναι περιορισμένος, ούτε ελεγχόμενος.
Θα είναι ένας πόλεμος όπου τα σύνορα θα έχουν μικρή σημασία και όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βρεθούν αντιμέτωπες όχι μόνο με ένα κράτος, αλλά με ένα ολόκληρο περιφερειακό δίκτυο πρόθυμων μαχητών.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις περί «ετοιμότητας χωρίς αντάλλαγμα» αποτελούν ίσως την πιο ανησυχητική εξέλιξη.
Διότι δείχνουν ότι, στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση δεν είναι πια μόνο ζήτημα ισχύος, αλλά και ζήτημα πίστης, ταυτότητας και ιστορικής μνήμης — πεδία στα οποία η στρατιωτική υπεροχή από μόνη της σπανίως αρκεί.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών