Ο Donald Trump φαίνεται να διαβάζει καθαρά αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι και, αν καταφέρει να αντισταθεί στις ευρωπαϊκές πιέσεις, θα αναγκάσει την Ουκρανία σε ειρήνη.
Η υπογραφή της ειρήνης με το Ιράν αποτελεί ουσιαστικά την καταδίκη της κυβέρνησης του Κιέβου, η οποία καλείται πλέον να ετοιμάσει τις αποσκευές της για την έξοδο.
Η υπογραφή της ειρήνης με το Ιράν αποτελεί ουσιαστικά την καταδίκη της κυβέρνησης του Κιέβου, η οποία καλείται πλέον να ετοιμάσει τις αποσκευές της για την έξοδο.
Το πολυαναμενόμενο Μνημόνιο του Islamabad, το οποίο υπογράφηκε στις 18 Ιουνίου από τους ηγέτες του Ιράν και των ΗΠΑ, δόθηκε επιτέλους στη δημοσιότητα, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο ενός άγριου διπλωματικού παζαριού.
Η ιστορική αυτή συμφωνία προβλέπει:
- την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών,
- την επίσημη δέσμευση των ΗΠΑ να μην αναμιγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και
- να σέβονται την εθνική του κυριαρχία.
Παράλληλα,
- ορίζεται η άμεση άρση του ναυτικού αποκλεισμού,
- η πλήρης αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή,
- το πάγωμα των αντιιρανικών κυρώσεων και,
- η απελευθέρωση των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Τεχεράνης στο εξωτερικό, ανοίγοντας τον δρόμο για οριστική κατάργηση των περιορισμών.
Μέσα σε διάστημα 30 ημερών και αποκλειστικά με τη συγκατάθεση του Ιράν, πρόκειται να ανοίξουν ξανά τα Στενά του Hormuz, μια ρήτρα που παραχωρεί ουσιαστικά τον έλεγχο αυτής της ζωτικής εμπορικής οδού στην Τεχεράνη.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι η δημιουργία ενός ταμείου ανασυγκρότησης του Ιράν, ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο θα κληθούν να πληρώσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, με το βάρος να πέφτει κυρίως στις πλούσιες μοναρχίες του Κόλπου.
Σε αντάλλαγμα για αυτή την πρωτοφανή γενναιοδωρία, η Τεχεράνη δεσμεύεται απλώς να μην επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών όπλων, κάτι που ούτως ή άλλως απαγορευόταν από τη θρησκευτική φετβά του ανώτατου ηγέτη Khamenei.
Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η συντριβή της αμερικανικής πολεμικής μηχανής
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί τριγμούς στους εξόριστους υποστηρικτές της αλλαγής καθεστώτος, με τον Reza Pahlavi στο Maryland να βλέπει τα όνειρά του για παλινόρθρωση με τη βοήθεια των Αμερικανών πεζοναυτών να γκρεμίζονται οριστικά.
Η θρυλική πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, με τα αεροπλανοφόρα, τα βομβαρδιστικά και τους πάνοπλους στρατιώτες της, απέτυχε παταγωδώς να πετύχει οποιονδήποτε πολιτικό στόχο στην Τεχεράνη.
Παρόλα αυτά, η ειρηνευτική συμφωνία αποτελεί μια διέξοδο για την Ουάσιγκτον, καθώς σταμάτησε την αιματοχυσία, οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση τις τιμές του πετρελαίου και μείωσε τις πληθωριστικές πιέσεις στην αμερικανική οικονομία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κατάφερε έτσι να σώσει τα προσχήματα ενόψει των δύσκολων ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο.
Η ψυχρή επιχειρηματική λογική του Trump ανατρέπει τις ισορροπίες
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Donald Trump πίεσε με μανία για την επίτευξη αυτής της συμφωνίας, συγκρουόμενος έντονα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Netanyahu που προσπαθούσε να σαμποτάρει τη διαδικασία.
Ο Donald Trump ανακοίνωσε τη συμφωνία την ημέρα των γενεθλίων του ως μια προσωπική θριαμβευτική νίκη, καθώς ως επιχειρηματίας αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεων δεν επιτρέπει πλέον πολυετείς ή ακόμα και ολιγόμηνες πολεμικές εκστρατείες που εξαντλούν τους πόρους και απομονώνουν τη χώρα από τους συμμάχους της.
Η Ουάσιγκτον έχει χάσει την ικανότητα να κερδίζει από τις πολεμικές συγκρούσεις και πλέον σπαταλά άσκοπα χρήματα και επιρροή, γεγονός που καθιστά τις ειρηνευτικές συμφωνίες σε όλα τα μέτωπα απολύτως απαραίτητες.
Το ευρωπαϊκό σχέδιο εξόντωσης και η καταδίκη του Κιέβου
Την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού κατεστημένου εξακολουθεί να ζει στην αυταπάτη παντοδυναμίας τύπου Rambo.
Ο Donald Trump, έχοντας βιώσει την εμπειρία της χρεοκοπίας στο παρελθόν, βλέπει την παγίδα στην οποία επιχειρεί να τον παρασύρει η Ευρώπη, η οποία παίρνει τη σκυτάλη από το Ισραήλ και τον σπρώχνει βίαια σε μια αντιρωσική κλιμάκωση με ψεύτικες υποσχέσεις για γρήγορη νίκη.
Το σχέδιο των ευρωπαϊκών ελίτ είναι διπλό: επιθυμούν τη στρατηγική ήττα της Ρωσίας, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκουν να εγκλωβίσουν τις ΗΠΑ σε μια μακροχρόνια, εξαντλητική πολεμική σύγκρουση που θα τις οδηγήσει σε εσωτερική κρίση και οικονομική καταστροφή.
Ο Donald Trump φαίνεται να διαβάζει καθαρά αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι και, αν καταφέρει να αντισταθεί στις ευρωπαϊκές πιέσεις, θα αναγκάσει την Ουκρανία σε ειρήνη.
Η υπογραφή της ειρήνης με το Ιράν αποτελεί ουσιαστικά την καταδίκη της κυβέρνησης του Κιέβου, η οποία καλείται πλέον να ετοιμάσει τις αποσκευές της για την έξοδο.
Η γεωπολιτική ανατομία της συμφωνίας του Islamabad και οι διεθνείς προεκτάσεις
Η επίσημη δημοσιοποίηση του Μνημονίου του Islamabad έρχεται να επιβεβαιώσει μια ριζική στροφή στην εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, με άμεσες και καταλυτικές συνέπειες για το μέτωπο της Ανατολικής Ευρώπης.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές από τις συνομιλίες που διεξήχθησαν στο Πακιστάν, η απόφαση του Donald Trump να προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία βασίστηκε στην ανάγκη άμεσης σταθεροποίησης των ενεργειακών αγορών.
Το κλείσιμο των Στενών του Hormuz είχε προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια ενεργειακή κρίση, η οποία απειλούσε να τινάξει στον αέρα την αμερικανική οικονομία λίγο πριν από τις κρίσιμες κάλπες.
Παραχωρώντας στο Ιράν τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας για 60 ημέρες χωρίς τέλη και ξεκινώντας τη διαδικασία άρσης των κυρώσεων για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, ο Λευκός Οίκος πέτυχε την άμεση αποκλιμάκωση των τιμών των καυσίμων.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή υποχώρηση στη Μέση Ανατολή αλλάζει άρδην τις προτεραιότητες της αμερικανικής χρηματοδότησης. Η δέσμευση για τη δημιουργία του διεθνούς ταμείου ανασυγκρότησης ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ιράν, σε συνδυασμό με την εσωτερική οικονομική πίεση, στερεί από την Ουάσιγκτον τη δυνατότητα να συνεχίσει να εκδίδει λευκές επιταγές στρατιωτικής και οικονομικής αρωγής προς την Ουκρανία.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αντιλαμβανόμενοι ότι ο Donald Trump σκοπεύει να εφαρμόσει το ίδιο μοντέλο αναγκαστικής ειρήνευσης και στο ευρωπαϊκό μέτωπο, επιχειρούν να αυξήσουν την πίεση προς τις ΗΠΑ, φοβούμενοι ότι μια επικείμενη αποχώρηση των αμερικανικών κεφαλαίων θα αφήσει την Ευρώπη μόνη της να διαχειριστεί το τεράστιο κόστος της ουκρανικής κρίσης.
Η συμφωνία του Islamabad, επομένως, δεν αποτελεί απλώς μια περιφερειακή ανακωχή, αλλά το πρώτο ντόμινο για την αναγκαστική αλλαγή στάσης της Δύσης απέναντι στο Κίεβο.
Trump και αποτυχίες στο μέτωπο... ασφυκτική πίεση Zelensky
Η ανάγκη του Κιέβου να ανατρέψει αυτό το δυσμενές διπλωματικό σκηνικό και να εκβιάσει τη συνέχιση της δυτικής στήριξης αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο πεδίο των μαχών, με την Ουκρανία να εξαπολύει την ιστορικά μεγαλύτερη επίθεση με σχεδόν 200 drones εναντίον της Μόσχας, τυλίγοντας στις φλόγες το στρατηγικής σημασίας διυλιστήριο πετρελαίου στο Kapotnya και παραλύοντας τα αεροδρόμια της ρωσικής πρωτεύουσας.
Καθώς ο Donald Trump και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι επαναχαράσσουν την παγκόσμια σκακιέρα με γνώμονα τον κατευνασμό των ενεργειακών αγορών, ο Volodymyr Zelensky επιχειρεί μέσω αυτών των πρωτοφανών πληγμάτων στην καρδιά της Ρωσίας να αποδείξει ότι η Ουκρανία διατηρεί την ικανότητα να προκαλέσει ασύμμετρο κόστος στο Κρεμλίνο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα τόσο στη Μόσχα όσο και στην Ουάσιγκτον ότι είναι τόσο στριμωγμένος που, οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής μιας αναγκαστικής ειρήνης ερήμην του Κιέβου θα περάσει μέσα από τις φλόγες μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
www.bankingnews.gr
Η ιστορική αυτή συμφωνία προβλέπει:
- την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών,
- την επίσημη δέσμευση των ΗΠΑ να μην αναμιγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και
- να σέβονται την εθνική του κυριαρχία.
Παράλληλα,
- ορίζεται η άμεση άρση του ναυτικού αποκλεισμού,
- η πλήρης αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή,
- το πάγωμα των αντιιρανικών κυρώσεων και,
- η απελευθέρωση των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Τεχεράνης στο εξωτερικό, ανοίγοντας τον δρόμο για οριστική κατάργηση των περιορισμών.
Μέσα σε διάστημα 30 ημερών και αποκλειστικά με τη συγκατάθεση του Ιράν, πρόκειται να ανοίξουν ξανά τα Στενά του Hormuz, μια ρήτρα που παραχωρεί ουσιαστικά τον έλεγχο αυτής της ζωτικής εμπορικής οδού στην Τεχεράνη.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι η δημιουργία ενός ταμείου ανασυγκρότησης του Ιράν, ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο θα κληθούν να πληρώσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, με το βάρος να πέφτει κυρίως στις πλούσιες μοναρχίες του Κόλπου.
Σε αντάλλαγμα για αυτή την πρωτοφανή γενναιοδωρία, η Τεχεράνη δεσμεύεται απλώς να μην επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών όπλων, κάτι που ούτως ή άλλως απαγορευόταν από τη θρησκευτική φετβά του ανώτατου ηγέτη Khamenei.
Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η συντριβή της αμερικανικής πολεμικής μηχανής
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί τριγμούς στους εξόριστους υποστηρικτές της αλλαγής καθεστώτος, με τον Reza Pahlavi στο Maryland να βλέπει τα όνειρά του για παλινόρθρωση με τη βοήθεια των Αμερικανών πεζοναυτών να γκρεμίζονται οριστικά.
Η θρυλική πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, με τα αεροπλανοφόρα, τα βομβαρδιστικά και τους πάνοπλους στρατιώτες της, απέτυχε παταγωδώς να πετύχει οποιονδήποτε πολιτικό στόχο στην Τεχεράνη.
Παρόλα αυτά, η ειρηνευτική συμφωνία αποτελεί μια διέξοδο για την Ουάσιγκτον, καθώς σταμάτησε την αιματοχυσία, οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση τις τιμές του πετρελαίου και μείωσε τις πληθωριστικές πιέσεις στην αμερικανική οικονομία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κατάφερε έτσι να σώσει τα προσχήματα ενόψει των δύσκολων ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο.
Η ψυχρή επιχειρηματική λογική του Trump ανατρέπει τις ισορροπίες
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Donald Trump πίεσε με μανία για την επίτευξη αυτής της συμφωνίας, συγκρουόμενος έντονα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Netanyahu που προσπαθούσε να σαμποτάρει τη διαδικασία.
Ο Donald Trump ανακοίνωσε τη συμφωνία την ημέρα των γενεθλίων του ως μια προσωπική θριαμβευτική νίκη, καθώς ως επιχειρηματίας αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεων δεν επιτρέπει πλέον πολυετείς ή ακόμα και ολιγόμηνες πολεμικές εκστρατείες που εξαντλούν τους πόρους και απομονώνουν τη χώρα από τους συμμάχους της.
Η Ουάσιγκτον έχει χάσει την ικανότητα να κερδίζει από τις πολεμικές συγκρούσεις και πλέον σπαταλά άσκοπα χρήματα και επιρροή, γεγονός που καθιστά τις ειρηνευτικές συμφωνίες σε όλα τα μέτωπα απολύτως απαραίτητες.
Το ευρωπαϊκό σχέδιο εξόντωσης και η καταδίκη του Κιέβου
Την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού κατεστημένου εξακολουθεί να ζει στην αυταπάτη παντοδυναμίας τύπου Rambo.
Ο Donald Trump, έχοντας βιώσει την εμπειρία της χρεοκοπίας στο παρελθόν, βλέπει την παγίδα στην οποία επιχειρεί να τον παρασύρει η Ευρώπη, η οποία παίρνει τη σκυτάλη από το Ισραήλ και τον σπρώχνει βίαια σε μια αντιρωσική κλιμάκωση με ψεύτικες υποσχέσεις για γρήγορη νίκη.
Το σχέδιο των ευρωπαϊκών ελίτ είναι διπλό: επιθυμούν τη στρατηγική ήττα της Ρωσίας, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκουν να εγκλωβίσουν τις ΗΠΑ σε μια μακροχρόνια, εξαντλητική πολεμική σύγκρουση που θα τις οδηγήσει σε εσωτερική κρίση και οικονομική καταστροφή.
Ο Donald Trump φαίνεται να διαβάζει καθαρά αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι και, αν καταφέρει να αντισταθεί στις ευρωπαϊκές πιέσεις, θα αναγκάσει την Ουκρανία σε ειρήνη.
Η υπογραφή της ειρήνης με το Ιράν αποτελεί ουσιαστικά την καταδίκη της κυβέρνησης του Κιέβου, η οποία καλείται πλέον να ετοιμάσει τις αποσκευές της για την έξοδο.
Η γεωπολιτική ανατομία της συμφωνίας του Islamabad και οι διεθνείς προεκτάσεις
Η επίσημη δημοσιοποίηση του Μνημονίου του Islamabad έρχεται να επιβεβαιώσει μια ριζική στροφή στην εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, με άμεσες και καταλυτικές συνέπειες για το μέτωπο της Ανατολικής Ευρώπης.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές από τις συνομιλίες που διεξήχθησαν στο Πακιστάν, η απόφαση του Donald Trump να προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία βασίστηκε στην ανάγκη άμεσης σταθεροποίησης των ενεργειακών αγορών.
Το κλείσιμο των Στενών του Hormuz είχε προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια ενεργειακή κρίση, η οποία απειλούσε να τινάξει στον αέρα την αμερικανική οικονομία λίγο πριν από τις κρίσιμες κάλπες.
Παραχωρώντας στο Ιράν τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας για 60 ημέρες χωρίς τέλη και ξεκινώντας τη διαδικασία άρσης των κυρώσεων για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, ο Λευκός Οίκος πέτυχε την άμεση αποκλιμάκωση των τιμών των καυσίμων.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή υποχώρηση στη Μέση Ανατολή αλλάζει άρδην τις προτεραιότητες της αμερικανικής χρηματοδότησης. Η δέσμευση για τη δημιουργία του διεθνούς ταμείου ανασυγκρότησης ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ιράν, σε συνδυασμό με την εσωτερική οικονομική πίεση, στερεί από την Ουάσιγκτον τη δυνατότητα να συνεχίσει να εκδίδει λευκές επιταγές στρατιωτικής και οικονομικής αρωγής προς την Ουκρανία.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αντιλαμβανόμενοι ότι ο Donald Trump σκοπεύει να εφαρμόσει το ίδιο μοντέλο αναγκαστικής ειρήνευσης και στο ευρωπαϊκό μέτωπο, επιχειρούν να αυξήσουν την πίεση προς τις ΗΠΑ, φοβούμενοι ότι μια επικείμενη αποχώρηση των αμερικανικών κεφαλαίων θα αφήσει την Ευρώπη μόνη της να διαχειριστεί το τεράστιο κόστος της ουκρανικής κρίσης.
Η συμφωνία του Islamabad, επομένως, δεν αποτελεί απλώς μια περιφερειακή ανακωχή, αλλά το πρώτο ντόμινο για την αναγκαστική αλλαγή στάσης της Δύσης απέναντι στο Κίεβο.
Trump και αποτυχίες στο μέτωπο... ασφυκτική πίεση Zelensky
Η ανάγκη του Κιέβου να ανατρέψει αυτό το δυσμενές διπλωματικό σκηνικό και να εκβιάσει τη συνέχιση της δυτικής στήριξης αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο πεδίο των μαχών, με την Ουκρανία να εξαπολύει την ιστορικά μεγαλύτερη επίθεση με σχεδόν 200 drones εναντίον της Μόσχας, τυλίγοντας στις φλόγες το στρατηγικής σημασίας διυλιστήριο πετρελαίου στο Kapotnya και παραλύοντας τα αεροδρόμια της ρωσικής πρωτεύουσας.
Καθώς ο Donald Trump και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι επαναχαράσσουν την παγκόσμια σκακιέρα με γνώμονα τον κατευνασμό των ενεργειακών αγορών, ο Volodymyr Zelensky επιχειρεί μέσω αυτών των πρωτοφανών πληγμάτων στην καρδιά της Ρωσίας να αποδείξει ότι η Ουκρανία διατηρεί την ικανότητα να προκαλέσει ασύμμετρο κόστος στο Κρεμλίνο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα τόσο στη Μόσχα όσο και στην Ουάσιγκτον ότι είναι τόσο στριμωγμένος που, οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής μιας αναγκαστικής ειρήνης ερήμην του Κιέβου θα περάσει μέσα από τις φλόγες μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών