Η σημερινή εικόνα του ΠΑΣΟΚ συνιστά ένα πολιτικό παράδοξο, που ίσως κάποτε απασχολήσει σοβαρά τον ιστορικό του μέλλοντος. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένα κόμμα που εξακολουθεί να χρωστά πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ στις τράπεζες. Από την άλλη, ηγετικά του στελέχη εμφανίζουν, μέσα από τις δηλώσεις πόθεν έσχες, περιουσίες, ακίνητα, επενδύσεις και καταθέσεις που φτάνουν σε επίπεδα εκατομμυρίων ευρώ. Και το πρόβλημα δεν είναι η νομιμότητα αυτών των περιουσιών — όλα είναι δηλωμένα και απολύτως νόμιμα. Το πρόβλημα είναι βαθύτερα πολιτικό και συμβολικό.
Η περίπτωση Ανδρουλάκη
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, πρόεδρος του κόμματος, διαθέτει σημαντική ακίνητη περιουσία, επαγγελματικά ακίνητα στην Κρήτη, κατοικίες σε Ελλάδα και Βέλγιο, καθώς και καταθέσεις που κάποια στιγμή ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο ευρώ. Με μόνο εφόδιο την κομματική του ταυτότητα αφού δεν έχει ούτε ένα ένσημο στην αγορά… Την ίδια ώρα, εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που καλείται να εκφράσει τον μέσο εργαζόμενο, τον νέο που αδυνατεί να νοικιάσει σπίτι και τη μεσαία τάξη που πιέζεται καθημερινά από την ακρίβεια και τους λογαριασμούς.
Η περίπτωση Χριστοδουλάκη
Αντίστοιχα, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, εκπρόσωπος της νέας «εκσυγχρονιστικής» γενιάς του ΠΑΣΟΚ, εμφανίζει οικογενειακές καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, λογαριασμούς σε μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και ακίνητα υψηλής αξίας στην Εκάλη. Η οικογενειακή επιχείρηση που δημιούργησε ο πατέρας του και πελάτης είναι και το ελληνικό δημόσιο πάει πολύ καλά, διαχρονικά. Όμως, το προφίλ του παραπέμπει περισσότερο σε τραπεζίτη και χρηματιστή παρά σε πολιτικό που φιλοδοξεί να εκφράσει τους μισθωτούς και τους οικονομικά πιεσμένους πολίτες.
Η περίπτωση Γερουλάνου
Η περίπτωση του Παύλου Γερουλάνου είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική. Επιχειρηματική δραστηριότητα, συμμετοχές σε εταιρείες εκατομμυρίων, μεγάλες ακίνητες περιουσίες, υψηλά οικογενειακά εισοδήματα και επενδυτικά χαρτοφυλάκια συνθέτουν την εικόνα ενός ανθρώπου που ανήκει ξεκάθαρα στην οικονομική ελίτ της χώρας. Προφανώς αυτό δεν συνιστά κατηγορία. Ωστόσο, δημιουργεί μια πολιτική αντίφαση όταν συνοδεύεται από ρητορική περί κοινωνικής δικαιοσύνης και εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων.
Για να είμαστε δίκαιοι, δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι αυτοί οι άνθρωποι πλούτισαν μέσω της πολιτικής. Ούτε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η οικονομική επιτυχία αποκλείει μια ειλικρινή πολιτική πίστη στις σοσιαλδημοκρατικές ιδέες. Η ιστορία είναι γεμάτη από πολιτικούς με αστική καταγωγή που υπηρέτησαν λαϊκά αιτήματα. Όμως στην πολιτική, πέρα από την ουσία, μετρά και ο συμβολισμός.
Το πλεονέκτημα του Τσίπρα
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Διότι όταν ζητάς την ψήφο του μεροκαματιάρη, του χαμηλόμισθου, του νέου που δεν μπορεί να φύγει από το πατρικό του και της οικογένειας που μετρά τα ψώνια του σούπερ μάρκετ μέχρι το τελευταίο ευρώ, οφείλεις να μπορείς να πείσεις ότι αντιλαμβάνεσαι πραγματικά τη ζωή αυτών των ανθρώπων.
Ίσως γι’ αυτό, ανεξάρτητα από την πολιτική αποτίμηση της πορείας του, ο Αλέξης Τσίπρας θα διατηρεί πάντα ένα συμβολικό προβάδισμα απέναντί τους. Όχι επειδή εμφανίστηκε ως καλύτερος διαχειριστής ή αποτελεσματικότερος πολιτικός, αλλά επειδή κατάφερε να εκπέμπει την εικόνα ενός καθημερινού ανθρώπου πιο κοντά στον μέσο πολίτη και πιο μακριά από τον κόσμο των εκατομμυρίων, των επενδυτικών λογαριασμών και της οικονομικής ελίτ.
Μαξιμιλιανός
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών