Η απίστευτη ιστορία του Jason Arday —του νεότερου μαύρου καθηγητή στην ιστορία του Πανεπιστημίου του Cambridge— αποκαλύπτει πώς η ιδεοληψία της ποικιλομορφίας (Diversity) και της συμπερίληψης οδήγησε τα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα της Βρετανίας να παρακάμψουν κάθε έλεγχο
Το να τρέξει κανείς έναν μαραθώνιο είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα. Το να τρέξει 30 μαραθωνίους είναι κάτι απίστευτο.
Το να ολοκληρώσει όμως 30 μαραθωνίους σε 35 ημέρες —και μάλιστα τους τελευταίους εννέα με σπασμένο πόδι— είναι ένα κατόρθωμα που απαιτεί υπεράνθρωπη δύναμη. Αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ότι πέτυχε ο Jason Arday.
Ωστόσο, τα απίστευτα επιτεύγματά του δεν σταματούν εκεί. Ο Jason Arday υποστηρίζει επίσης ότι:
Κάλυψε 966 χιλιόμετρα σε έξι ημέρες πάνω σε διάδρομο γυμναστικής (χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο).
Έπαιξε ποδόσφαιρο και σνούκερ σε επαγγελματικό επίπεδο.
Συγκέντρωσε πάνω από 5,5 εκατομμύρια λίρες για φιλανθρωπικούς σκοπούς (αδυνατώντας εντούτοις να κατονομάσει έστω έναν δωρητή).
Κοιμόταν ελάχιστα έως καθόλου για 15 χρόνια.
Εμφανίστηκε στη διάσημη σειρά ντοκιμαντέρ Seven Up! — η οποία έκανε πρεμιέρα 21 χρόνια πριν από τη γέννησή του!
Αυτή είναι η διαδρομή του ανθρώπου που το 2023 διορίστηκε Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο University of Cambridge, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του νεότερου μαύρου καθηγητή στην ιστορία του ιδρύματος.
Γεννημένος το 1985 σε ένα συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στο Clapham του Νοτίου Λονδίνου από Γκανέζους γονείς, ο Jason Arday είχε αναμφισβήτητα ένα ταπεινό ξεκίνημα.
Σε ηλικία τριών ετών διαγνώστηκε με παγκόσμια αναπτυξιακή καθυστέρηση και διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού.
Οι ειδικοί προέβλεπαν ότι θα χρειαζόταν υποστηριζόμενη διαβίωση για το υπόλοιπο της ζωής του.
Καθώς δεν μιλούσε, επικοινωνούσε μόνο με τη νοηματική και έμαθε να μιλάει στα 11 του χρόνια, χάρη, όπως υποστηρίζει, στη μητέρα του και τη δύναμη της μουσικής.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, λόγω της καθυστερημένης γλωσσικής του ανάπτυξης, έμαθε να διαβάζει και να γράφει μόλις στην ηλικία των 18 ετών.
Εδώ όμως η επιστήμη εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η γνωστική επιστήμη διδάσκει ότι η απόκτηση άπταιστου λόγου μετά τα 11 έτη, όταν δεν υπάρχει προηγούμενη λεκτική ικανότητα, είναι εξαιρετικά σπάνια λόγω της «υπόθεσης της κρίσιμης περιόδου» (Critical Period Hypothesis) και της διαδικασίας της «συναπτικής αφαίρεσης» (synaptic pruning).
Παράλληλα, ο απαραίτητος κινητικός συντονισμός (πνεύμονες, φωνητικές χορδές, γλώσσα, χείλη) απαιτεί χρόνια εξάσκησης.
Παρ' όλα αυτά, ο Jason Arday ξεπέρασε τα εμπόδια.
Πήρε δύο GCSEs (Φυσική Αγωγή και Κλωστοϋφαντουργία), συνέχισε με ένα BTEC, και το 2008 αποφοίτησε από το St Mary’s University στο Twickenham με πτυχίο στις Εκπαιδευτικές Επιστήμες και τη Φυσική Αγωγή.
Στη συνέχεια, απέκτησε μεταπτυχιακό (MEd), ολοκλήρωσε το πρόγραμμα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών PGCE στο Institute of Education (IOE) και το 2015 έλαβε το διδακτορικό του (PhD) από το Liverpool John Moores University.
Αν αναλογιστεί κανείς τους αριθμούς, το ακαδημαϊκό του ταξίδι αψηφά τους νόμους της λογικής. Υποτίθεται ότι ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε γραφή και ανάγνωση στα 18 του, κατάφερε μέσα σε μόλις 11 χρόνια (μέχρι τα 29 του):
1. Να καλύψει όλα τα κενά της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
2. Να αποκτήσει βασικό πτυχίο (διάρκειας 3 ετών).
3. Να ολοκληρώσει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους (1-2 έτη έκαστος).
4. Να πάρει πιστοποίηση εκπαιδευτικού PGCE (1 έτος).
5. Να συγγράψει διδακτορική διατριβή 100.000 λέξεων (3-4 έτη).
Όλα αυτά, ενώ εργαζόταν παράλληλα στο λιανεμπόριο για να καλύπτει τα δίδακτρά του, σχεδόν χωρίς να κοιμάται.
Διορισμοί εξπρές και θεσμική «τυφλότητα»
Οι πόρτες της ακαδημαϊκής κοινότητας λόγω του γεγονότος ότι ήταν γκέι άνοιξαν διάπλατα.
Ο Jason Arday διορίστηκε λέκτορας στο University of Roehampton, μετακινήθηκε στο Durham University όπου προήχθη ταχύτατα σε βοηθό καθηγητού (αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ποικιλομορφίας), έγινε καθηγητής στο University of Glasgow στα 35 του, και τελικά το 2023, στα 37 του, εκλέχθηκε καθηγητής στο University of Cambridge και Fellow στο Jesus College.
Πώς έφτασε στην κορυφή; Το ίδιο το University of Cambridge παραδέχθηκε στη συνέχεια ότι δεν διενήργησε καμία ανεξάρτητη ανάλυση κειμένου ή ουσιαστικό έλεγχο του έργου του κατά τον διορισμό του.
Η διαδικασία βασίστηκε στην «ιδρυματική εμπιστοσύνη» και τη φήμη που είχε χτίσει στα προηγούμενα ιδρύματα.
Η επιτροπή επιλογής εντυπωσιάστηκε από το εμπνευσμένο υπόβαθρό του και την προσήλωσή του στις αρχές της ποικιλομορφίας και της συμπερίληψης (Diversity & Inclusion), παρακάμπτοντας τους αυστηρούς ακαδημαϊκούς ελέγχους.
Η πραγματικότητα όμως δεν άργησε να αποκαλυφθεί:
Σε ό,τι αφορά τη διδακτορική διατριβή (2015) του, ανάλυση έδειξε ότι περιείχε 188 προτάσεις πανομοιότυπες ή σχεδόν πανομοιότυπες με διατριβή που είχε υποβληθεί στο Brunel University το 2009.
Εντοπίστηκαν εκτεταμένες επικαλύψεις κειμένων σε επιστημονικά περιοδικά, οδηγώντας σε επίσημες διορθώσεις.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο Jason Arday παρουσίαζε δανεισμένα αποσπάσματα ως «άμεσες δηλώσεις» συνεντευξιαζόμενων.
Η εφημερίδα Times αποκάλυψε σοβαρές ανακρίβειες στα δεδομένα του, καθώς και την πλήρη παράλειψη συμμετέχοντος στη μελέτη, για τον οποίο ο Jason Arday είχε ισχυριστεί ψευδώς ότι είχε αυτοκτονήσει.
Όταν η λογοκλοπή ήρθε στο φως, η αρχική αντίδραση ανώτερων στελεχών του University of Cambridge ήταν να τον υπερασπιστούν, χαρακτηρίζοντας την κριτική ως «αηδιαστική εκστρατεία εκφοβισμού» εναντίον ενός ευάλωτου, δυσλεξικού και αυτιστικού επιστήμονα.
Όταν η πίεση αυξήθηκε, μετατόπισαν την ευθύνη στο Liverpool John Moores University, επικαλούμενοι ότι η εξέταση της διατριβής αποτελεί νομική ευθύνη του ιδρύματος που την απένειμε.
Παράλληλα, ο εκδοτικός οίκος Routledge, έχοντας εκδώσει αρκετά βιβλία του, αναγκάστηκε υπό το βάρος των αποδείξεων να ξεκινήσει εσωτερικές έρευνες.
Σύμφωνα με ομολογίες συναδέλφων του, πολλοί δίσταζαν να αμφισβητήσουν τη δουλειά του εξαιτίας του φόβου μήπως κατηγορηθούν για επίθεση σε έναν αυτιστικό, μαύρο ακαδημαϊκό.
Όταν το οικοδόμημα άρχισε να καταρρέει, ο Jason Arday κατέφυγε στο τελευταίο του αφήγημα: ισχυρίστηκε ότι υπήρξε θύμα ρατσισμού και εκστρατείας μίσους στο University of Cambridge, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ότι του έστειλαν ταχυδρομικώς μια κομμένη κεφαλή χοίρου.
Η περίπτωση του Jason Arday παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η τυφλή προσήλωση στην πολιτική της ποικιλομορφίας μπορεί να οδηγήσει τα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα του κόσμου στην πλήρη απαξίωση των δικών τους προτύπων.
www.bankingnews.gr
Το να ολοκληρώσει όμως 30 μαραθωνίους σε 35 ημέρες —και μάλιστα τους τελευταίους εννέα με σπασμένο πόδι— είναι ένα κατόρθωμα που απαιτεί υπεράνθρωπη δύναμη. Αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ότι πέτυχε ο Jason Arday.
Ωστόσο, τα απίστευτα επιτεύγματά του δεν σταματούν εκεί. Ο Jason Arday υποστηρίζει επίσης ότι:
Κάλυψε 966 χιλιόμετρα σε έξι ημέρες πάνω σε διάδρομο γυμναστικής (χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο).
Έπαιξε ποδόσφαιρο και σνούκερ σε επαγγελματικό επίπεδο.
Συγκέντρωσε πάνω από 5,5 εκατομμύρια λίρες για φιλανθρωπικούς σκοπούς (αδυνατώντας εντούτοις να κατονομάσει έστω έναν δωρητή).
Κοιμόταν ελάχιστα έως καθόλου για 15 χρόνια.
Εμφανίστηκε στη διάσημη σειρά ντοκιμαντέρ Seven Up! — η οποία έκανε πρεμιέρα 21 χρόνια πριν από τη γέννησή του!
Αυτή είναι η διαδρομή του ανθρώπου που το 2023 διορίστηκε Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο University of Cambridge, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του νεότερου μαύρου καθηγητή στην ιστορία του ιδρύματος.
Γεννημένος το 1985 σε ένα συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στο Clapham του Νοτίου Λονδίνου από Γκανέζους γονείς, ο Jason Arday είχε αναμφισβήτητα ένα ταπεινό ξεκίνημα.
Σε ηλικία τριών ετών διαγνώστηκε με παγκόσμια αναπτυξιακή καθυστέρηση και διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού.
Οι ειδικοί προέβλεπαν ότι θα χρειαζόταν υποστηριζόμενη διαβίωση για το υπόλοιπο της ζωής του.
Καθώς δεν μιλούσε, επικοινωνούσε μόνο με τη νοηματική και έμαθε να μιλάει στα 11 του χρόνια, χάρη, όπως υποστηρίζει, στη μητέρα του και τη δύναμη της μουσικής.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, λόγω της καθυστερημένης γλωσσικής του ανάπτυξης, έμαθε να διαβάζει και να γράφει μόλις στην ηλικία των 18 ετών.
Εδώ όμως η επιστήμη εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η γνωστική επιστήμη διδάσκει ότι η απόκτηση άπταιστου λόγου μετά τα 11 έτη, όταν δεν υπάρχει προηγούμενη λεκτική ικανότητα, είναι εξαιρετικά σπάνια λόγω της «υπόθεσης της κρίσιμης περιόδου» (Critical Period Hypothesis) και της διαδικασίας της «συναπτικής αφαίρεσης» (synaptic pruning).
Παράλληλα, ο απαραίτητος κινητικός συντονισμός (πνεύμονες, φωνητικές χορδές, γλώσσα, χείλη) απαιτεί χρόνια εξάσκησης.
Παρ' όλα αυτά, ο Jason Arday ξεπέρασε τα εμπόδια.
Πήρε δύο GCSEs (Φυσική Αγωγή και Κλωστοϋφαντουργία), συνέχισε με ένα BTEC, και το 2008 αποφοίτησε από το St Mary’s University στο Twickenham με πτυχίο στις Εκπαιδευτικές Επιστήμες και τη Φυσική Αγωγή.
Στη συνέχεια, απέκτησε μεταπτυχιακό (MEd), ολοκλήρωσε το πρόγραμμα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών PGCE στο Institute of Education (IOE) και το 2015 έλαβε το διδακτορικό του (PhD) από το Liverpool John Moores University.
Αν αναλογιστεί κανείς τους αριθμούς, το ακαδημαϊκό του ταξίδι αψηφά τους νόμους της λογικής. Υποτίθεται ότι ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε γραφή και ανάγνωση στα 18 του, κατάφερε μέσα σε μόλις 11 χρόνια (μέχρι τα 29 του):
1. Να καλύψει όλα τα κενά της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
2. Να αποκτήσει βασικό πτυχίο (διάρκειας 3 ετών).
3. Να ολοκληρώσει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους (1-2 έτη έκαστος).
4. Να πάρει πιστοποίηση εκπαιδευτικού PGCE (1 έτος).
5. Να συγγράψει διδακτορική διατριβή 100.000 λέξεων (3-4 έτη).
Όλα αυτά, ενώ εργαζόταν παράλληλα στο λιανεμπόριο για να καλύπτει τα δίδακτρά του, σχεδόν χωρίς να κοιμάται.
Διορισμοί εξπρές και θεσμική «τυφλότητα»
Οι πόρτες της ακαδημαϊκής κοινότητας λόγω του γεγονότος ότι ήταν γκέι άνοιξαν διάπλατα.
Ο Jason Arday διορίστηκε λέκτορας στο University of Roehampton, μετακινήθηκε στο Durham University όπου προήχθη ταχύτατα σε βοηθό καθηγητού (αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ποικιλομορφίας), έγινε καθηγητής στο University of Glasgow στα 35 του, και τελικά το 2023, στα 37 του, εκλέχθηκε καθηγητής στο University of Cambridge και Fellow στο Jesus College.
Πώς έφτασε στην κορυφή; Το ίδιο το University of Cambridge παραδέχθηκε στη συνέχεια ότι δεν διενήργησε καμία ανεξάρτητη ανάλυση κειμένου ή ουσιαστικό έλεγχο του έργου του κατά τον διορισμό του.
Η διαδικασία βασίστηκε στην «ιδρυματική εμπιστοσύνη» και τη φήμη που είχε χτίσει στα προηγούμενα ιδρύματα.
Η επιτροπή επιλογής εντυπωσιάστηκε από το εμπνευσμένο υπόβαθρό του και την προσήλωσή του στις αρχές της ποικιλομορφίας και της συμπερίληψης (Diversity & Inclusion), παρακάμπτοντας τους αυστηρούς ακαδημαϊκούς ελέγχους.
Η πραγματικότητα όμως δεν άργησε να αποκαλυφθεί:
Σε ό,τι αφορά τη διδακτορική διατριβή (2015) του, ανάλυση έδειξε ότι περιείχε 188 προτάσεις πανομοιότυπες ή σχεδόν πανομοιότυπες με διατριβή που είχε υποβληθεί στο Brunel University το 2009.
Εντοπίστηκαν εκτεταμένες επικαλύψεις κειμένων σε επιστημονικά περιοδικά, οδηγώντας σε επίσημες διορθώσεις.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο Jason Arday παρουσίαζε δανεισμένα αποσπάσματα ως «άμεσες δηλώσεις» συνεντευξιαζόμενων.
Η εφημερίδα Times αποκάλυψε σοβαρές ανακρίβειες στα δεδομένα του, καθώς και την πλήρη παράλειψη συμμετέχοντος στη μελέτη, για τον οποίο ο Jason Arday είχε ισχυριστεί ψευδώς ότι είχε αυτοκτονήσει.
Όταν η λογοκλοπή ήρθε στο φως, η αρχική αντίδραση ανώτερων στελεχών του University of Cambridge ήταν να τον υπερασπιστούν, χαρακτηρίζοντας την κριτική ως «αηδιαστική εκστρατεία εκφοβισμού» εναντίον ενός ευάλωτου, δυσλεξικού και αυτιστικού επιστήμονα.
Όταν η πίεση αυξήθηκε, μετατόπισαν την ευθύνη στο Liverpool John Moores University, επικαλούμενοι ότι η εξέταση της διατριβής αποτελεί νομική ευθύνη του ιδρύματος που την απένειμε.
Παράλληλα, ο εκδοτικός οίκος Routledge, έχοντας εκδώσει αρκετά βιβλία του, αναγκάστηκε υπό το βάρος των αποδείξεων να ξεκινήσει εσωτερικές έρευνες.
Σύμφωνα με ομολογίες συναδέλφων του, πολλοί δίσταζαν να αμφισβητήσουν τη δουλειά του εξαιτίας του φόβου μήπως κατηγορηθούν για επίθεση σε έναν αυτιστικό, μαύρο ακαδημαϊκό.
Όταν το οικοδόμημα άρχισε να καταρρέει, ο Jason Arday κατέφυγε στο τελευταίο του αφήγημα: ισχυρίστηκε ότι υπήρξε θύμα ρατσισμού και εκστρατείας μίσους στο University of Cambridge, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ότι του έστειλαν ταχυδρομικώς μια κομμένη κεφαλή χοίρου.
Η περίπτωση του Jason Arday παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η τυφλή προσήλωση στην πολιτική της ποικιλομορφίας μπορεί να οδηγήσει τα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα του κόσμου στην πλήρη απαξίωση των δικών τους προτύπων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών