Οι κυνηγοί εξόντωσαν τους θυλακίνους, γνωστούς ευρέως ως Τίγρεις της Τασμανίας, στην Αυστραλία πριν από σχεδόν έναν αιώνα. Ωστόσο, ένας μύθος σχετικά με αυτά τα ντροπαλά, κυρίως νυκτόβια αρπακτικά μπορεί να κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση του είδους.
Οι θυλακίνοι έμοιαζαν έντονα με λύκους, τόσο πολύ ώστε τους δόθηκε το επιστημονικό όνομα «cynocephalus», που σημαίνει «σκυλοκέφαλος». Μαζί με τη σωματική ομοιότητα ήρθε και η υπόθεση ότι τα ζώα αποτελούσαν αντίστοιχη απειλή για τα ζώα των κτηνοτροφικών μονάδων. Ωστόσο, νέα έρευνα δείχνει ότι οι Τίγρεις της Τασμανίας διέθεταν εξειδικευμένες προσαρμογές στη διατροφή τους, οι οποίες πιθανότατα δεν τους επέτρεπαν να κυνηγούν τα παραγωγικά ζώα για τις επιθέσεις στα οποία κατηγορούνταν.
«Οι κυρίως Βρετανοί άποικοι της Τασμανίας είχαν την τάση να αντιμετωπίζουν την άγνωστη άγρια ζωή ως πρωτόγονες εκδοχές πιο οικείων ευρωπαϊκών ειδών», δήλωσε σε email η Dr. Vera Weisbecker, επικεφαλής συγγραφέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications. «Οι θυλακίνοι τους θύμιζαν λύκους, οπότε αποφάσισαν ότι αποτελούσαν κίνδυνο για τα ζώα των κτηνοτροφικών μονάδων και επικήρυξαν το κεφάλι τους».
Οι θυλακίνοι εξαφανίστηκαν πριν από περίπου 2.000 χρόνια από παντού εκτός από το αυστραλιανό νησί της Τασμανίας, σύμφωνα με το Εθνικό Μουσείο της Αυστραλίας. Όταν οι άποικοι άρχισαν να δημιουργούν εκτροφεία προβάτων και βοοειδών εκεί κατά τον 19ο αιώνα, εξόντωσαν τους χαρακτηριστικά ριγωτούς θυλακίνους, κατηγορώντας τους για τις απώλειες ζώων, οι οποίες στην πραγματικότητα οφείλονταν σε άγριους σκύλους και στην κακή διαχείριση των κοπαδιών.
Ο τελευταίος θυλακίνος που ζούσε σε αιχμαλωσία, πέθανε από έκθεση στις καιρικές συνθήκες το 1936 στον ζωολογικό κήπο Beaumaris στο Χόμπαρτ της Τασμανίας, λίγο αφότου η κυβέρνηση της Τασμανίας είχε καθυστερημένα χορηγήσει στο είδος καθεστώς προστασίας.
Μια νέα ανάλυση των κρανίων των θυλακίνων αναδεικνύει πόσο διαφορετικοί ήταν οι Τίγρεις της Τασμανίας από τους λύκους ή οποιοδήποτε άλλο ζωντανό σαρκοφάγο θηλαστικό. Ένας μοναδικός συνδυασμός χαρακτηριστικών του κρανίου και της γνάθου υποδηλώνει ότι κυνηγούσαν μικρά θηράματα, περίπου στο μέγεθος κουνελιού, και όχι μεγαλύτερα ζώα όπως τα πρόβατα.
«Οι θυλακίνοι ήταν στην πραγματικότητα πιο στενά συγγενείς με τα καγκουρό παρά με τους σκύλους», δήλωσε η Weisbecker, καθηγήτρια εξελικτικής βιολογίας στο Flinders University της Αυστραλίας. «Ήταν μαρσιποφόρα, των οποίων οι πρόγονοι διαχωρίστηκαν από τα υπόλοιπα θηλαστικά πολύ πριν εξαφανιστούν οι δεινόσαυροι».
Τα ευρήματα προσθέτουν νέα στοιχεία στην αυξανόμενη εικόνα ότι οι Τίγρεις της Τασμανίας ήταν αρκετά διαφορετικοί από τις αρχικές υποθέσεις και αποκαλύπτουν την πολυπλοκότητα της προσπάθειας να κατανοήσουμε ένα εξαφανισμένο είδος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών