Η Ευρώπη δεν θα έχει καμία αξιοπιστία μέχρι να επιλυθεί το Κυπριακό
Η συνεχιζόμενη παρουσία της σημαίας της κατοχής στον Πενταδάκτυλο παραμένει, για πολλούς, ένα ισχυρό σύμβολο διχασμού και πρόκλησης απέναντι στη διεθνή νομιμότητα.
Ο αναλυτής Rubin υποστηρίζει πως η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιβάλει ουσιαστικές πιέσεις υπονομεύει σοβαρά την αξιοπιστία της στην περιοχή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική προς τις ευρωπαϊκές στάσεις και ισορροπίες εντείνεται ολοένα περισσότερο.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Michael Rubin, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να πολεμήσουν.
Διακρίνονται στο στρατιωτικό δίκαιο αλλά όχι στο πεδίο.
Ο Πρόεδρος Donald Trump θεωρούσε εδώ και καιρό ότι τα ευρωπαϊκά κράτη είναι «τζαμπατζήδες» στην άμυνα και τη διπλωματία. Δεν είχε άδικο.
Ένα σημαντικό επίτευγμα της πρώτης του θητείας ήταν ότι κατονόμασε, εξέθεσε και ανάγκασε χώρες να τηρήσουν τις δημοσιονομικές τους δεσμεύσεις προς το ΝΑΤΟ.
Στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία, απέφευγαν τις μάχες και τις επιχειρήσεις στο πεδίο, αλλά στη συνέχεια απαιτούσαν ίση διπλωματική επιρροή.
Η Γερμανία υπήρξε ιστορικά η πιο χαρακτηριστική περίπτωση, λέει ο Rubin, επιδιώκοντας να αποκομίσει κέρδη τόσο από τη Ρωσία όσο και από το Ιράν, διασπώντας την αλληλεγγύη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της υπόλοιπης Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η παραδοσιακή απροθυμία για στρατιωτική εμπλοκή, που συχνά καλύπτεται με ρητορική περί δικαίου, αφοσίωσης στη διπλωματία ή σεβασμού προς τα Ηνωμένα Έθνη, κρύβει ένα άβολο μυστικό: τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να πολεμήσουν.
Διακρίνονται στο στρατιωτικό δίκαιο αλλά όχι στους ελιγμούς της μάχης.
Ενώ κάποτε το πολεμικά πλοία των ευρωπαϊκών κρατών κυριαρχούσαν στους ωκεανούς, μόνο η Γαλλία διαθέτει σήμερα ισχυρό ναυτικό ανοικτής θαλάσσης.
Ακόμη αν το βρετανικό ναυτικό καταφέρνει να βγάλει τα αεροπλανοφόρα του στη θάλασσα, δεν διαθέτει αρκετά αεροσκάφη για να τα συνοδεύσουν.
Ενώ οι Νορβηγοί μπορούν να κάνουν σκι και οι Εσθονοί πρωτοστατούν στην κυβερνοάμυνα, οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες με σημαντικό και ικανό πεζικό είναι η Πολωνία και η Ουκρανία.
Aλαζόνες Ευρωπαίοι
Επίσης, οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες είναι αλαζόνες. Υποθέτουν ότι εκπροσωπούν τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Αποσιωπούν τον εμπορικό τους καιροσκοπισμό και καλύπτουν κυνικές πολιτικές με τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το Βερολίνο, για παράδειγμα, δεν έχει συναντήσει ποτέ ένα αναθεωρητικό κράτος που να μην μπορεί να κατευνάσει ή έναν υποστηρικτή της τρομοκρατίας με τον οποίο να μην μπορεί να συναλλαχθεί.
Ενώ οι Ολλανδοί κάνουν διαλέξεις στους Αμερικανούς περί διεθνούς δικαίου και υπερηφανεύονται που φιλοξενούν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ήταν η Ολλανδία —και όχι οι ΗΠΑ— που παρείχε τις χημικές πρόδρομες ουσίες στον Ιρακινό πρόεδρο Saddam Hussein για χρήση κατά των Κούρδων και ήταν οι Αμερικανοί που «καθάρισαν» το ολλανδικό χάος, απαλλάσσοντας τον κόσμο από τον Ιρακινό δικτάτορα.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Pedro Sanchez καταδικάζει τις ΗΠΑ και τον πόλεμο του Ισραήλ με το Ιράν, ενώ ταυτόχρονα πωλεί σιωπηρά στην Τεχεράνη στρατιωτικό εξοπλισμό διπλής χρήσης, ο οποίος κατέστησε δυνατά τα αδιάκριτα πλήγματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας κατά αμάχων.
Ενώ η υποκρισία διαβρώνει την ευρωπαϊκή διπλωματία, το ευρύτερο πρόβλημα είναι η ευρωπαϊκή ανικανότητα.
Η περίπτωση της Κύπρου
Και εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο η στρατιωτική αδυναμία αλλά και η διπλωματική και πολιτική αναποτελεσματικότητα.
Αρκεί να δει κανείς την άρνηση της ΕΕ να αντιμετωπίσει ουσιαστικά την εξηντάχρονη κατοχή της κυρίαρχης Κύπρου από την Τουρκία — ενός εδάφους που ανήκει στην ΕΕ.
Κάθε μέρα που οι Κύπριοι αναγκάζονται να αντικρίζουν τη γιγάντια τουρκική σημαία κατοχής στο Πενταδάκτυλο είναι μια μέρα που κάθε Ευρωπαίος θα έπρεπε να αισθάνεται ταπεινωμένος.
Η Τουρκία κατέλαβε την Κύπρο το 1974 όχι για να προστατεύσει τη μουσουλμανική μειονότητα της χώρας, αλλά ως μια απροκάλυπτη αρπαγή εδάφους. Εξάλλου, η κύρια εισβολή έγινε αφού έπεσε η ελληνική χούντα και ενώ Τουρκία και Ελλάδα βρίσκονταν σε ειρηνευτικές συνομιλίες.
Ο Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan ελπίζει ότι ο χρόνος θα «ξεπλύνει» τα τουρκικά αμαρτήματα, και οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες επιβεβαιώνουν αυτή τη στρατηγική.
Σίγουρα, το Κυπριακό είναι δύσκολο πρόβλημα, αλλά η αποφυγή του δείχνει απλώς ότι τα ευρωπαϊκά κράτη δεν είναι ικανά να ανταποκριθούν στην πρόκληση και είναι πάντα πρόθυμα να θυσιάσουν την αρχή για χάρη της ευκολίας.
Αν η Ευρώπη ήταν σοβαρή, δεν θα έπρεπε να εκδίδεται ούτε μία βίζα σε Τούρκο πολίτη, ούτε μία πτήση της Turkish Airlines να υπερίπταται —πόσο μάλλον να προσγειώνεται— στην Ευρώπη, ενώ θα έπρεπε να επιβληθούν κυρώσεις σε κάθε μέλος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι Βρυξέλλες θα έπρεπε να απαντήσουν στις τουρκικές απειλές για «άνοιγμα» των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη με απειλές επιστροφής κάθε Τούρκου μετανάστη και τερματισμού των εμβασμάτων που στηρίζουν την Τουρκία.
Ο Trump έχει δίκιο που δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη τους Ευρωπαίους αξιωματούχους.
Όσο οι Ευρωπαίοι επιτρέπουν να συνεχίζεται αυτή η κατοχή, είναι σαφές ότι ούτε οι ίδιοι παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, καταλήγει ο Rubin.
www.bankingnews.gr
Ο αναλυτής Rubin υποστηρίζει πως η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιβάλει ουσιαστικές πιέσεις υπονομεύει σοβαρά την αξιοπιστία της στην περιοχή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική προς τις ευρωπαϊκές στάσεις και ισορροπίες εντείνεται ολοένα περισσότερο.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Michael Rubin, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να πολεμήσουν.
Διακρίνονται στο στρατιωτικό δίκαιο αλλά όχι στο πεδίο.
Ο Πρόεδρος Donald Trump θεωρούσε εδώ και καιρό ότι τα ευρωπαϊκά κράτη είναι «τζαμπατζήδες» στην άμυνα και τη διπλωματία. Δεν είχε άδικο.
Ένα σημαντικό επίτευγμα της πρώτης του θητείας ήταν ότι κατονόμασε, εξέθεσε και ανάγκασε χώρες να τηρήσουν τις δημοσιονομικές τους δεσμεύσεις προς το ΝΑΤΟ.
Στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία, απέφευγαν τις μάχες και τις επιχειρήσεις στο πεδίο, αλλά στη συνέχεια απαιτούσαν ίση διπλωματική επιρροή.
Η Γερμανία υπήρξε ιστορικά η πιο χαρακτηριστική περίπτωση, λέει ο Rubin, επιδιώκοντας να αποκομίσει κέρδη τόσο από τη Ρωσία όσο και από το Ιράν, διασπώντας την αλληλεγγύη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της υπόλοιπης Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η παραδοσιακή απροθυμία για στρατιωτική εμπλοκή, που συχνά καλύπτεται με ρητορική περί δικαίου, αφοσίωσης στη διπλωματία ή σεβασμού προς τα Ηνωμένα Έθνη, κρύβει ένα άβολο μυστικό: τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να πολεμήσουν.
Διακρίνονται στο στρατιωτικό δίκαιο αλλά όχι στους ελιγμούς της μάχης.
Ενώ κάποτε το πολεμικά πλοία των ευρωπαϊκών κρατών κυριαρχούσαν στους ωκεανούς, μόνο η Γαλλία διαθέτει σήμερα ισχυρό ναυτικό ανοικτής θαλάσσης.
Ακόμη αν το βρετανικό ναυτικό καταφέρνει να βγάλει τα αεροπλανοφόρα του στη θάλασσα, δεν διαθέτει αρκετά αεροσκάφη για να τα συνοδεύσουν.
Ενώ οι Νορβηγοί μπορούν να κάνουν σκι και οι Εσθονοί πρωτοστατούν στην κυβερνοάμυνα, οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες με σημαντικό και ικανό πεζικό είναι η Πολωνία και η Ουκρανία.
Aλαζόνες Ευρωπαίοι
Επίσης, οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες είναι αλαζόνες. Υποθέτουν ότι εκπροσωπούν τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Αποσιωπούν τον εμπορικό τους καιροσκοπισμό και καλύπτουν κυνικές πολιτικές με τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το Βερολίνο, για παράδειγμα, δεν έχει συναντήσει ποτέ ένα αναθεωρητικό κράτος που να μην μπορεί να κατευνάσει ή έναν υποστηρικτή της τρομοκρατίας με τον οποίο να μην μπορεί να συναλλαχθεί.
Ενώ οι Ολλανδοί κάνουν διαλέξεις στους Αμερικανούς περί διεθνούς δικαίου και υπερηφανεύονται που φιλοξενούν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ήταν η Ολλανδία —και όχι οι ΗΠΑ— που παρείχε τις χημικές πρόδρομες ουσίες στον Ιρακινό πρόεδρο Saddam Hussein για χρήση κατά των Κούρδων και ήταν οι Αμερικανοί που «καθάρισαν» το ολλανδικό χάος, απαλλάσσοντας τον κόσμο από τον Ιρακινό δικτάτορα.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Pedro Sanchez καταδικάζει τις ΗΠΑ και τον πόλεμο του Ισραήλ με το Ιράν, ενώ ταυτόχρονα πωλεί σιωπηρά στην Τεχεράνη στρατιωτικό εξοπλισμό διπλής χρήσης, ο οποίος κατέστησε δυνατά τα αδιάκριτα πλήγματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας κατά αμάχων.
Ενώ η υποκρισία διαβρώνει την ευρωπαϊκή διπλωματία, το ευρύτερο πρόβλημα είναι η ευρωπαϊκή ανικανότητα.
Η περίπτωση της Κύπρου
Και εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο η στρατιωτική αδυναμία αλλά και η διπλωματική και πολιτική αναποτελεσματικότητα.
Αρκεί να δει κανείς την άρνηση της ΕΕ να αντιμετωπίσει ουσιαστικά την εξηντάχρονη κατοχή της κυρίαρχης Κύπρου από την Τουρκία — ενός εδάφους που ανήκει στην ΕΕ.
Κάθε μέρα που οι Κύπριοι αναγκάζονται να αντικρίζουν τη γιγάντια τουρκική σημαία κατοχής στο Πενταδάκτυλο είναι μια μέρα που κάθε Ευρωπαίος θα έπρεπε να αισθάνεται ταπεινωμένος.
Η Τουρκία κατέλαβε την Κύπρο το 1974 όχι για να προστατεύσει τη μουσουλμανική μειονότητα της χώρας, αλλά ως μια απροκάλυπτη αρπαγή εδάφους. Εξάλλου, η κύρια εισβολή έγινε αφού έπεσε η ελληνική χούντα και ενώ Τουρκία και Ελλάδα βρίσκονταν σε ειρηνευτικές συνομιλίες.
Ο Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan ελπίζει ότι ο χρόνος θα «ξεπλύνει» τα τουρκικά αμαρτήματα, και οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες επιβεβαιώνουν αυτή τη στρατηγική.
Σίγουρα, το Κυπριακό είναι δύσκολο πρόβλημα, αλλά η αποφυγή του δείχνει απλώς ότι τα ευρωπαϊκά κράτη δεν είναι ικανά να ανταποκριθούν στην πρόκληση και είναι πάντα πρόθυμα να θυσιάσουν την αρχή για χάρη της ευκολίας.
Αν η Ευρώπη ήταν σοβαρή, δεν θα έπρεπε να εκδίδεται ούτε μία βίζα σε Τούρκο πολίτη, ούτε μία πτήση της Turkish Airlines να υπερίπταται —πόσο μάλλον να προσγειώνεται— στην Ευρώπη, ενώ θα έπρεπε να επιβληθούν κυρώσεις σε κάθε μέλος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι Βρυξέλλες θα έπρεπε να απαντήσουν στις τουρκικές απειλές για «άνοιγμα» των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη με απειλές επιστροφής κάθε Τούρκου μετανάστη και τερματισμού των εμβασμάτων που στηρίζουν την Τουρκία.
Ο Trump έχει δίκιο που δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη τους Ευρωπαίους αξιωματούχους.
Όσο οι Ευρωπαίοι επιτρέπουν να συνεχίζεται αυτή η κατοχή, είναι σαφές ότι ούτε οι ίδιοι παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, καταλήγει ο Rubin.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών