Tο Ιράν κινείται αθόρυβα σε μια εξαιρετικά περίπλοκη γεωπολιτική «παρτίδα σκακιού».
Η Ρωσία δηλώνει έτοιμη να αναλάβει κάθε δυνατή πρωτοβουλία ώστε να συμβάλει στην αποκατάσταση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή το συντομότερο δυνατό, σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής έντασης στην ευρύτερη περιοχή.
Τη σχετική τοποθέτηση έκανε ο Vladimir Putin κατά τη διάρκεια συνάντησής του στην Αγία Πετρούπολη με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της Μόσχας ως ενεργού διπλωματικού παίκτη στις περιφερειακές κρίσεις.
Ο Ρώσος πρόεδρος ανέφερε ότι έλαβε πρόσφατα μήνυμα από τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Mojtaba Khamenei, μεταφέροντας μέσω του Ιρανού ΥΠΕΞ τις ευχαριστίες του, καθώς και ευχές για υγεία και ευημερία. Παράλληλα, εξήρε τον ιρανικό λαό, σημειώνοντας ότι «αγωνίζεται θαρραλέα και ηρωικά» για την υπεράσπιση της κυριαρχίας του.
Ο Vladimir Putin εξέφρασε την ελπίδα ότι το Ιράν θα καταφέρει να ξεπεράσει τη «δύσκολη περίοδο δοκιμασιών» και ότι η περιοχή θα οδηγηθεί σταδιακά προς την ειρήνη.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι έτοιμη να κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε η ειρήνη στη Μέση Ανατολή «να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό», επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την πρόθεση συνέχισης και εμβάθυνσης των στρατηγικών σχέσεων με την Τεχεράνη.
Από την πλευρά του, ο Abbas Araghchi δήλωσε ότι ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος από τη συνάντηση με τον Vladimir Putin στην Αγία Πετρούπολη, μεταφέροντας τις «καλύτερες ευχές» του Mojtaba Khamenei και του Προέδρου Masoud Pezeshkian προς τον Ρώσο ηγέτη.
Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι ο ιρανικός λαός, μέσα από το θάρρος και την ανθεκτικότητά του, έχει καταφέρει να αντισταθεί σε εξωτερικές πιέσεις και «θα συνεχίσει να αντέχει».
Παράλληλα, ευχαρίστησε τη Ρωσία για τη στήριξή της προς την Ισλαμική Δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι οι σχέσεις Μόσχας και Τεχεράνης συνιστούν «στρατηγική συνεργασία στο υψηλότερο επίπεδο», η οποία θα συνεχίσει να αναπτύσσεται «ανεξάρτητα από όλες τις διεθνείς εξελίξεις».
Η συνάντηση των δύο πλευρών επιβεβαιώνει τη στενή γεωπολιτική σύμπλευση Ρωσίας και Ιράν, σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα και ασταθή πεδία της διεθνούς σκηνής, με τη διπλωματία να επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε συγκρούσεις, συμμαχίες και αναδυόμενες στρατηγικές ισορροπίες.
Επιχείρηση ρωσική αιγίς
Η Ρωσία, στην πρώτη γραμμή του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου, οικοδομεί μια «ασπίδα» γύρω από την Τεχεράνη, εν μέσω των τελεσιγράφων της Ουάσιγκτον.
Από την άλλη, ο Donald Trump προσπαθεί αγωνιωδώς να ισορροπήσει ανάμεσα στην εικόνα του «ειρηνοποιού» που προβάλλει η προεκλογική του εκστρατεία και στις πιέσεις των «γερακιών» του περιβάλλοντός του, τα οποία ζητούν νέα πλήγματα κατά του Ιράν.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν κινείται αθόρυβα σε μια εξαιρετικά περίπλοκη γεωπολιτική «παρτίδα σκακιού».
Η Τεχεράνη δεν περιορίζεται απλώς στην αντίσταση απέναντι στις πιέσεις, αλλά επιδιώκει ενεργά την ενσωμάτωσή της στη νέα αρχιτεκτονική του Παγκόσμιου Νότου, αξιοποιώντας τη Μόσχα και το Ισλαμαμπάντ ως διπλωματικά στηρίγματα.
Μετά την επίσκεψή του στο Πακιστάν, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Abbas Araghchi, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έχει προγραμματιστεί να συναντηθεί με τον Vladimir Putin στις 28 Απριλίου.
Οι Αμερικανοί πολιτικοί φαίνεται να ακολουθούν τον Trump σε μια όλο και πιο ριζοσπαστική γραμμή.
Ο γερουσιαστής Roger Wicker, σχετικά άγνωστος στη Ρωσία, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιθετικότητας που μπορεί να επιδείξει η «γερακίσια» πτέρυγα του αμερικανικού κατεστημένου, όπως επισημαίνει το «National Review».
Ο ριζοσπαστισμός του εκδηλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα:
Aπό την πρόταση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο εξαιρετικά υψηλό 5% του ΑΕΠ, έως τις εκκλήσεις για «ολοκληρωτική εξουδετέρωση» του Ιράν και την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία — εξέλιξη που θα οδηγούσε σε άμεση σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Παράλληλα, ο Wicker αντιτίθεται σε κάθε μορφή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον παλαιστινιακό λαό.
Ήταν επίσης μεταξύ των 22 «γερακιών» που έπεισαν τον Trump να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα, απομονώνοντας τη χώρα από τις διεθνείς περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες.
Τέτοιου είδους «Ρηγκανιστές» καθιστούν την παγκόσμια πολιτική ακόμη πιο απρόβλεπτη και επικίνδυνη.
Ως πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ο Wicker κάλεσε τον Trump «να ολοκληρώσει την καταστροφή των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν».
Κατά την άποψή του, οποιοσδήποτε ειδικός απεσταλμένος, είτε πρόκειται για τον Steven Witkoff είτε για τον Jared Kushner, απλώς δίνει χρόνο στην Τεχεράνη να ανασυνταχθεί.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ουκρανία, το συγκεκριμένο «διπλωματικό δίδυμο» αποκαλείται ήδη ειρωνικά «ο Βίτιοκ και ο γαμπρός».
Η «οικογενειακή» διπλωματία του Trump
Η δήλωση του Wicker ότι «ο χρόνος για διαπραγματεύσεις έχει τελειώσει» φέρνει τον Trump σε δύσκολη θέση.
Από τη μία πλευρά έχει υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρξουν νέοι πόλεμοι, από την άλλη δεν μπορεί να επιτρέψει να εμφανιστεί αδύναμος.
Όλα δείχνουν πως κλίνει προς τη δεύτερη επιλογή.
Σε δηλώσεις του στο Reuters, τόνισε ότι αναμένει από το Ιράν να καταθέσει «μια πρόταση που θα μας ικανοποιεί».
Πρόκειται για τη γνωστή τακτική Trump: άσκηση μέγιστης πίεσης, με ταυτόχρονη διατήρηση ανοικτού διαύλου για μια συμφωνία που θα φέρει την προσωπική του «υπογραφή» στην ιστορία.
Ο Pete Hegseth, επικεφαλής του Πενταγώνου, έχει ήδη διατυπώσει το «ελάχιστο τίμημα»: την πλήρη και επαληθεύσιμη εγκατάλειψη από το Ιράν κάθε πυρηνικής φιλοδοξίας.
Ωστόσο, ο δεύτερος γύρος των ειρηνευτικών συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, όπου ο Trump είχε στείλει τους Witkoff και Kushner, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Abbas Aragchi, αρνήθηκε να συναντηθεί απευθείας με τους Αμερικανούς, δηλώνοντας ότι «οι επαφές θα γίνουν μέσω μεσαζόντων».
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει τη θέση της: δεν ζητά ειρήνη, αλλά συζητά τους όρους για τον τερματισμό του δυτικού αποκλεισμού.
Το βασικό αίτημα του Ιράν παραμένει αμετάβλητο: η άρση του αποκλεισμού στα Στενά του Hormuz.
Για την Ισλαμική Δημοκρατία πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, ενώ για την παγκόσμια οικονομία συνδέεται άμεσα με τις τιμές του πετρελαίου.
Η Μόσχα λειτουργεί ως στρατηγικό μετόπισθεν — και αυτό εξηγεί γιατί ο Araghchi μεταβαίνει για συνομιλίες με τον Vladimir Putin.
Η πιο καθοριστική κίνηση δεν αναμένεται να γίνει στο Ισλαμαμπάντ, αλλά στην Αγία Πετρούπολη.
Η επίσκεψη του Ιρανού υπουργού στη Ρωσία και η προγραμματισμένη συνάντησή του με τον Ρώσο πρόεδρο στέλνουν ένα σαφές μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα: το Ιράν δεν είναι απομονωμένο.
Σύμφωνα με δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, τα αμυντικά συστήματα Ρωσίας και Ιράν είναι στενά διασυνδεδεμένα: από την ανταλλαγή δεδομένων στόχων και την προμήθεια μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) έως και την κοινή ανάπτυξη τεχνολογιών.
Η Μόσχα εμφανίζεται μάλιστα ως εγγυητής ότι οποιαδήποτε απόπειρα «καταστροφής του Ιράν», την οποία προωθούν οι πιο σκληρές φωνές στην Ουάσινγκτον, δεν θα μείνει αναπάντητη.
Η εξέλιξη αυτή μετατρέπει μια περιφερειακή σύγκρουση σε πιθανό πυρήνα ευρύτερης παγκόσμιας αντιπαράθεσης — κάτι που ακόμη και ο ίδιος ο Trump, παρά την παρορμητικότητά του, φαίνεται να επιθυμεί να αποφύγει.
Η στρατηγική του Aragchi διαγράφεται πλέον ξεκάθαρα: η διαμόρφωση ενός άξονα Τεχεράνης – Μόσχας – Πεκίνου.
Την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν σε παραδοσιακά εργαλεία πίεσης (κυρώσεις, αποκλεισμούς και στρατιωτική ισχύ) το Ιράν εντάσσεται σε σχήματα όπως οι BRICS και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).
Για πολλές χώρες του Παγκόσμιου Νότου, το Ιράν δεν θεωρείται «παρίας», αλλά σύμβολο αντίστασης απέναντι στη δυτική ηγεμονία.
Δύο μήνες μετά την έναρξη της στρατιωτικής πίεσης κατά της Τεχεράνης, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα δύσκολο δίλημμα: από τη μία, η ανάγκη να περιορίσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν• από την άλλη, ο κίνδυνος εμπλοκής σε έναν νέο, εκτεταμένο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες.
Παρά την οικονομική εξάντληση λόγω των κυρώσεων, το Ιράν αντλεί αυτοπεποίθηση από τη στήριξη της Ρωσίας και της Κίνας, γεγονός που του επιτρέπει να διαπραγματεύεται από ισχυρότερη θέση.
Ο Trump καλείται πλέον να επιλέξει: είτε να ακολουθήσει τη σκληρή γραμμή και να καταγραφεί ως «πρόεδρος της καταστροφής», είτε να κινηθεί προς έναν συμβιβασμό, επιδιώκοντας την αποκλιμάκωση μέσω της άρσης του αποκλεισμού.
Ωστόσο, μετά την επίσκεψη του Araghchi στη Ρωσία, καθίσταται σαφές ότι η Τεχεράνη έχει ήδη χαράξει τη δική της πορεία — προς έναν νέο, πολυπολικό κόσμο, όπου τα αμερικανικά τελεσίγραφα δεν θα αποτελούν πλέον τον καθοριστικό παράγοντα.
www.bankingnews.gr
Τη σχετική τοποθέτηση έκανε ο Vladimir Putin κατά τη διάρκεια συνάντησής του στην Αγία Πετρούπολη με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της Μόσχας ως ενεργού διπλωματικού παίκτη στις περιφερειακές κρίσεις.
Ο Ρώσος πρόεδρος ανέφερε ότι έλαβε πρόσφατα μήνυμα από τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Mojtaba Khamenei, μεταφέροντας μέσω του Ιρανού ΥΠΕΞ τις ευχαριστίες του, καθώς και ευχές για υγεία και ευημερία. Παράλληλα, εξήρε τον ιρανικό λαό, σημειώνοντας ότι «αγωνίζεται θαρραλέα και ηρωικά» για την υπεράσπιση της κυριαρχίας του.
Ο Vladimir Putin εξέφρασε την ελπίδα ότι το Ιράν θα καταφέρει να ξεπεράσει τη «δύσκολη περίοδο δοκιμασιών» και ότι η περιοχή θα οδηγηθεί σταδιακά προς την ειρήνη.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι έτοιμη να κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε η ειρήνη στη Μέση Ανατολή «να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό», επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την πρόθεση συνέχισης και εμβάθυνσης των στρατηγικών σχέσεων με την Τεχεράνη.
Από την πλευρά του, ο Abbas Araghchi δήλωσε ότι ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος από τη συνάντηση με τον Vladimir Putin στην Αγία Πετρούπολη, μεταφέροντας τις «καλύτερες ευχές» του Mojtaba Khamenei και του Προέδρου Masoud Pezeshkian προς τον Ρώσο ηγέτη.
Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι ο ιρανικός λαός, μέσα από το θάρρος και την ανθεκτικότητά του, έχει καταφέρει να αντισταθεί σε εξωτερικές πιέσεις και «θα συνεχίσει να αντέχει».
Παράλληλα, ευχαρίστησε τη Ρωσία για τη στήριξή της προς την Ισλαμική Δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι οι σχέσεις Μόσχας και Τεχεράνης συνιστούν «στρατηγική συνεργασία στο υψηλότερο επίπεδο», η οποία θα συνεχίσει να αναπτύσσεται «ανεξάρτητα από όλες τις διεθνείς εξελίξεις».
Η συνάντηση των δύο πλευρών επιβεβαιώνει τη στενή γεωπολιτική σύμπλευση Ρωσίας και Ιράν, σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα και ασταθή πεδία της διεθνούς σκηνής, με τη διπλωματία να επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε συγκρούσεις, συμμαχίες και αναδυόμενες στρατηγικές ισορροπίες.
Επιχείρηση ρωσική αιγίς
Η Ρωσία, στην πρώτη γραμμή του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου, οικοδομεί μια «ασπίδα» γύρω από την Τεχεράνη, εν μέσω των τελεσιγράφων της Ουάσιγκτον.
Από την άλλη, ο Donald Trump προσπαθεί αγωνιωδώς να ισορροπήσει ανάμεσα στην εικόνα του «ειρηνοποιού» που προβάλλει η προεκλογική του εκστρατεία και στις πιέσεις των «γερακιών» του περιβάλλοντός του, τα οποία ζητούν νέα πλήγματα κατά του Ιράν.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν κινείται αθόρυβα σε μια εξαιρετικά περίπλοκη γεωπολιτική «παρτίδα σκακιού».
Η Τεχεράνη δεν περιορίζεται απλώς στην αντίσταση απέναντι στις πιέσεις, αλλά επιδιώκει ενεργά την ενσωμάτωσή της στη νέα αρχιτεκτονική του Παγκόσμιου Νότου, αξιοποιώντας τη Μόσχα και το Ισλαμαμπάντ ως διπλωματικά στηρίγματα.
Μετά την επίσκεψή του στο Πακιστάν, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Abbas Araghchi, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έχει προγραμματιστεί να συναντηθεί με τον Vladimir Putin στις 28 Απριλίου.
Οι Αμερικανοί πολιτικοί φαίνεται να ακολουθούν τον Trump σε μια όλο και πιο ριζοσπαστική γραμμή.
Ο γερουσιαστής Roger Wicker, σχετικά άγνωστος στη Ρωσία, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιθετικότητας που μπορεί να επιδείξει η «γερακίσια» πτέρυγα του αμερικανικού κατεστημένου, όπως επισημαίνει το «National Review».
Ο ριζοσπαστισμός του εκδηλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα:
Aπό την πρόταση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο εξαιρετικά υψηλό 5% του ΑΕΠ, έως τις εκκλήσεις για «ολοκληρωτική εξουδετέρωση» του Ιράν και την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία — εξέλιξη που θα οδηγούσε σε άμεση σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Παράλληλα, ο Wicker αντιτίθεται σε κάθε μορφή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον παλαιστινιακό λαό.
Ήταν επίσης μεταξύ των 22 «γερακιών» που έπεισαν τον Trump να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα, απομονώνοντας τη χώρα από τις διεθνείς περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες.
Τέτοιου είδους «Ρηγκανιστές» καθιστούν την παγκόσμια πολιτική ακόμη πιο απρόβλεπτη και επικίνδυνη.
Ως πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ο Wicker κάλεσε τον Trump «να ολοκληρώσει την καταστροφή των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν».
Κατά την άποψή του, οποιοσδήποτε ειδικός απεσταλμένος, είτε πρόκειται για τον Steven Witkoff είτε για τον Jared Kushner, απλώς δίνει χρόνο στην Τεχεράνη να ανασυνταχθεί.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ουκρανία, το συγκεκριμένο «διπλωματικό δίδυμο» αποκαλείται ήδη ειρωνικά «ο Βίτιοκ και ο γαμπρός».
Η «οικογενειακή» διπλωματία του Trump
Η δήλωση του Wicker ότι «ο χρόνος για διαπραγματεύσεις έχει τελειώσει» φέρνει τον Trump σε δύσκολη θέση.
Από τη μία πλευρά έχει υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρξουν νέοι πόλεμοι, από την άλλη δεν μπορεί να επιτρέψει να εμφανιστεί αδύναμος.
Όλα δείχνουν πως κλίνει προς τη δεύτερη επιλογή.
Σε δηλώσεις του στο Reuters, τόνισε ότι αναμένει από το Ιράν να καταθέσει «μια πρόταση που θα μας ικανοποιεί».
Πρόκειται για τη γνωστή τακτική Trump: άσκηση μέγιστης πίεσης, με ταυτόχρονη διατήρηση ανοικτού διαύλου για μια συμφωνία που θα φέρει την προσωπική του «υπογραφή» στην ιστορία.
Ο Pete Hegseth, επικεφαλής του Πενταγώνου, έχει ήδη διατυπώσει το «ελάχιστο τίμημα»: την πλήρη και επαληθεύσιμη εγκατάλειψη από το Ιράν κάθε πυρηνικής φιλοδοξίας.
Ωστόσο, ο δεύτερος γύρος των ειρηνευτικών συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, όπου ο Trump είχε στείλει τους Witkoff και Kushner, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Abbas Aragchi, αρνήθηκε να συναντηθεί απευθείας με τους Αμερικανούς, δηλώνοντας ότι «οι επαφές θα γίνουν μέσω μεσαζόντων».
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει τη θέση της: δεν ζητά ειρήνη, αλλά συζητά τους όρους για τον τερματισμό του δυτικού αποκλεισμού.
Το βασικό αίτημα του Ιράν παραμένει αμετάβλητο: η άρση του αποκλεισμού στα Στενά του Hormuz.
Για την Ισλαμική Δημοκρατία πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, ενώ για την παγκόσμια οικονομία συνδέεται άμεσα με τις τιμές του πετρελαίου.
Η Μόσχα λειτουργεί ως στρατηγικό μετόπισθεν — και αυτό εξηγεί γιατί ο Araghchi μεταβαίνει για συνομιλίες με τον Vladimir Putin.
Η πιο καθοριστική κίνηση δεν αναμένεται να γίνει στο Ισλαμαμπάντ, αλλά στην Αγία Πετρούπολη.
Η επίσκεψη του Ιρανού υπουργού στη Ρωσία και η προγραμματισμένη συνάντησή του με τον Ρώσο πρόεδρο στέλνουν ένα σαφές μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα: το Ιράν δεν είναι απομονωμένο.
Σύμφωνα με δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, τα αμυντικά συστήματα Ρωσίας και Ιράν είναι στενά διασυνδεδεμένα: από την ανταλλαγή δεδομένων στόχων και την προμήθεια μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) έως και την κοινή ανάπτυξη τεχνολογιών.
Η Μόσχα εμφανίζεται μάλιστα ως εγγυητής ότι οποιαδήποτε απόπειρα «καταστροφής του Ιράν», την οποία προωθούν οι πιο σκληρές φωνές στην Ουάσινγκτον, δεν θα μείνει αναπάντητη.
Η εξέλιξη αυτή μετατρέπει μια περιφερειακή σύγκρουση σε πιθανό πυρήνα ευρύτερης παγκόσμιας αντιπαράθεσης — κάτι που ακόμη και ο ίδιος ο Trump, παρά την παρορμητικότητά του, φαίνεται να επιθυμεί να αποφύγει.
Η στρατηγική του Aragchi διαγράφεται πλέον ξεκάθαρα: η διαμόρφωση ενός άξονα Τεχεράνης – Μόσχας – Πεκίνου.
Την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν σε παραδοσιακά εργαλεία πίεσης (κυρώσεις, αποκλεισμούς και στρατιωτική ισχύ) το Ιράν εντάσσεται σε σχήματα όπως οι BRICS και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).
Για πολλές χώρες του Παγκόσμιου Νότου, το Ιράν δεν θεωρείται «παρίας», αλλά σύμβολο αντίστασης απέναντι στη δυτική ηγεμονία.
Δύο μήνες μετά την έναρξη της στρατιωτικής πίεσης κατά της Τεχεράνης, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα δύσκολο δίλημμα: από τη μία, η ανάγκη να περιορίσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν• από την άλλη, ο κίνδυνος εμπλοκής σε έναν νέο, εκτεταμένο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες.
Παρά την οικονομική εξάντληση λόγω των κυρώσεων, το Ιράν αντλεί αυτοπεποίθηση από τη στήριξη της Ρωσίας και της Κίνας, γεγονός που του επιτρέπει να διαπραγματεύεται από ισχυρότερη θέση.
Ο Trump καλείται πλέον να επιλέξει: είτε να ακολουθήσει τη σκληρή γραμμή και να καταγραφεί ως «πρόεδρος της καταστροφής», είτε να κινηθεί προς έναν συμβιβασμό, επιδιώκοντας την αποκλιμάκωση μέσω της άρσης του αποκλεισμού.
Ωστόσο, μετά την επίσκεψη του Araghchi στη Ρωσία, καθίσταται σαφές ότι η Τεχεράνη έχει ήδη χαράξει τη δική της πορεία — προς έναν νέο, πολυπολικό κόσμο, όπου τα αμερικανικά τελεσίγραφα δεν θα αποτελούν πλέον τον καθοριστικό παράγοντα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών