Ολική ανατροπή - Η Κίνα γκρεμίζει την αμερικανική ισχύ, game changer το φιάσκο Trump στο Ιράν

Για το Πεκίνο, ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν δεν αποτέλεσε απλώς μια κρίση στη Μέση Ανατολή, αλλά ένα τεστ για το πραγματικό εύρος και τα όρια της αμερικανικής ισχύος στη διαχείριση της παγκόσμιας τάξης.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Modern Diplomacy, το συμπέρασμα που φαίνεται να εξάγουν οι κινεζικές ηγεσίες είναι ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι πλέον η απόλυτα κυρίαρχη και «απρόσβλητη» υπερδύναμη της μεταψυχροπολεμικής εποχής, αλλά μια δύναμη που λειτουργεί υπό πίεση, με αυξανόμενη στρατηγική υπερέκταση.

Η «δοκιμασία» της αμερικανικής ισχύος στη Μέση Ανατολή

Η εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν, όπως περιγράφεται, στόχευε σε πολλαπλά επίπεδα: αποκατάσταση της αποτροπής, επαναβεβαίωση της αμερικανικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και αποστολή μηνύματος ισχύος προς ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Ωστόσο, η εξέλιξη των επιχειρήσεων δεν επιβεβαίωσε τις αρχικές προσδοκίες για μια γρήγορη και χαμηλού κόστους σύγκρουση.
Αντίθετα, η σύγκρουση εξελίχθηκε σε μια διαδικασία αυξανόμενης φθοράς, με ενεργειακές αναταράξεις, απειλές σε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς, αντίποινα σε αμερικανικές βάσεις και συνεχή αύξηση του στρατιωτικού κόστους.
Σύμφωνα με την ανάλυση, το αποτέλεσμα ήταν να αποκαλυφθεί το χάσμα ανάμεσα στην εικόνα της αμερικανικής ισχύος και στην πραγματική της ικανότητα να τη διατηρεί σε πολλαπλά μέτωπα.

Το Πεκίνο βλέπει «στρατηγική υπερέκταση» των ΗΠΑ

Η Κίνα, σύμφωνα με την προσέγγιση που παρουσιάζεται, παρακολουθεί εδώ και χρόνια το ερώτημα κατά πόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαχειριστούν ταυτόχρονα μεγάλες διεθνείς κρίσεις.
Ο πόλεμος στο Ιράν θεωρείται κομβικό σημείο, καθώς ενισχύει την εκτίμηση ότι η Ουάσιγκτον έχει εισέλθει σε φάση στρατηγικής υπερέκτασης, όπου η προσπάθεια διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας οδηγεί σε διάχυση πόρων και προσοχής.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι παράλληλες κρίσεις στην Ουκρανία και στον Ινδο-Ειρηνικό, οι οποίες επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την αμερικανική ικανότητα συγκέντρωσης στρατηγικής ισχύος.

Η αποδυνάμωση της αποτροπής και η «ανησυχία» για την αξιοπιστία των ΗΠΑ

Ένα από τα βασικά σημεία της ανάλυσης είναι ότι ο πόλεμος στο Ιράν δεν ενίσχυσε την αποτροπή των ΗΠΑ, αλλά αντίθετα ανέδειξε τα όρια της αξιοπιστίας της.
Η αποτροπή, όπως επισημαίνεται, δεν βασίζεται μόνο στη στρατιωτική ισχύ, αλλά και στην αντίληψη ότι μια υπερδύναμη έχει τη βούληση και την αντοχή να τη χρησιμοποιήσει μακροπρόθεσμα.
Η εικόνα που προκύπτει, όμως, είναι μιας χώρας που αντιμετωπίζει υψηλό κόστος, εσωτερικές πολιτικές εντάσεις και περιορισμένη κοινωνική ανοχή σε πολέμους φθοράς. Αυτά τα στοιχεία, σύμφωνα με την κινεζική ανάγνωση, υπονομεύουν σταδιακά την αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής.

Η Ταϊβάν και ο φόβος μιας «υπερ-αντίδρασης»

Σε αυτό το περιβάλλον, οι αναφορές του Xi Jinping για την Ταϊβάν και την ανάγκη αποφυγής της «Παγίδας του Θουκυδίδη» αποκτούν, σύμφωνα με την ανάλυση, ευρύτερη γεωστρατηγική σημασία. Δεν αφορούν μόνο την Ανατολική Ασία, αλλά ενσωματώνουν την κινεζική εκτίμηση ότι μια ΗΠΑ υπό πίεση μπορεί να γίνει πιο απρόβλεπτη και ενδεχομένως πιο επιρρεπής σε ριψοκίνδυνες επιλογές.

Το πλεονέκτημα της Κίνας: μια «δεσμευμένη» υπερδύναμη

Από την οπτική του Πεκίνου, το ιδανικό σενάριο δεν είναι η άμεση σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά η σταδιακή δέσμευση της αμερικανικής ισχύος σε πολυδάπανες κρίσεις που περιορίζουν την ικανότητά της να εστιάσει στον Ινδο-Ειρηνικό.
Έτσι, όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον εμπλέκεται στη Μέση Ανατολή και σε άλλες γεωπολιτικές εστίες έντασης, τόσο περισσότερο περιορίζεται η στρατηγική της ευελιξία απέναντι στην Κίνα.

Μια περίοδος «μεταβατικής ηγεμονίας»

Το διεθνές σύστημα εισέρχεται σε φάση μεταβατικής ηγεμονίας, όπου οι ΗΠΑ δεν έχουν χάσει ακόμη την πρωτοκαθεδρία, αλλά δεν μπορούν πλέον να την ασκήσουν με την ίδια άνεση και αποτελεσματικότητα, ενώ η Κίνα δεν έχει ακόμη αναλάβει πλήρως τον ρόλο της νέας κυρίαρχης δύναμης.
Σε τέτοιες περιόδους, ο κίνδυνος λανθασμένων εκτιμήσεων αυξάνεται σημαντικά. Και από την πλευρά του Πεκίνου, η βασική εκτίμηση είναι ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί πλέον εις βάρος του, αλλά προς όφελός του.

www.bankingnews.gr