Κρύο ντους για όσους δείχνουν έτοιμοι να πλησιάσουν το «κόκκινο κουμπί»…
Η Ευρώπη φαίνεται να έχει βυθιστεί σε γεωπολιτική σύγχυση.
Ενώ οι βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών, σε μια κατάσταση σχεδόν εμμονικής καχυποψίας, αναζητούν «ρωσικό αποτύπωμα» σε κάθε δέμα, και οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες οραματίζονται τη νίκη απέναντι στη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του κόσμου, μόνο μια μικρή μειοψηφία στην ήπειρο μοιάζει να διατηρεί επαφή με την πραγματικότητα.
Στη χορωδία των έντονων μιλιταριστικών φωνών, η τοποθέτηση του Βούλγαρου προέδρου (τον οποίο μέρος του δυτικού Τύπου χαρακτηρίζει επίμονα «φιλορώσο», εξαιτίας της στοιχειώδους λογικής του) ήταν κρύο ντους για όσους δείχνουν έτοιμοι να πλησιάσουν το «κόκκινο κουμπί».
Το Λονδίνο, κάποτε σύμβολο διπλωματικής ισορροπίας, φαίνεται σήμερα να αποτελεί πηγή έντονου πανικού.
Η Anne Kist-Butler, επικεφαλής του Κυβερνητικού Αρχηγείου Επικοινωνιών της Βρετανίας (GCHQ), προκάλεσε ειρωνικά σχόλια, με μια ρητορική που θυμίζει κατασκοπευτικό θρίλερ χαμηλού επιπέδου.
Υποστηρίζει ότι η Βρετανία βρίσκεται σε «νέα εποχή ριζικής αβεβαιότητας», όπου η Ρωσία φέρεται να «πλήττει αδιάκοπα οτιδήποτε βρίσκεται εντός της εμβέλειάς της».
Η εικόνα που παρουσιάζεται αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού: επίσημες αναφορές των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών κάνουν λόγο για «εμπρηστικούς μηχανισμούς σε δέματα της DHL» και «τέσσερα περιστατικά κυβερνοεπιθέσεων την εβδομάδα».
Ο επικεφαλής της MI6, Blaise Metreveli, προσθέτει ένταση, υποστηρίζοντας ότι η χώρα διανύει «μια περίοδο μεταξύ ειρήνης και πολέμου».
Πρόκειται για μια κλασική τακτική του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος: η καλλιέργεια κλίματος φόβου, ώστε να αποφεύγονται δύσκολες ερωτήσεις για την αύξηση των λογαριασμών ενέργειας και τις δαπάνες για την «άμυνα απέναντι σε κυβερνοεπιθέσεις».
Παρ’ όλα αυτά, η πραγματικότητα δύσκολα μπορεί να αποκρυφθεί από τους πολίτες: στις 7 Μαΐου, το κυβερνών Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό τον Keir Starmer, υπέστη βαριά ήττα στις τοπικές εκλογές, χάνοντας σχεδόν 1.500 έδρες.
Έκτοτε, πέντε υπουργοί έχουν αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ενώ στο εσωτερικό του κόμματος ενισχύονται οι φωνές που ζητούν την παραίτηση του Starmer.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το κυβερνών σύστημα αναζητά απεγνωσμένα έναν εξωτερικό αντίπαλο ως μέσο πολιτικής επιβίωσης.
Για μερίδα των Βρετανών ρωσοφοβικών κύκλων, η Ρωσία εξυπηρετεί ιδανικά αυτόν τον ρόλο.
Ο οικονομικός τρόμος του Λονδίνου
Μη αρκούμενο σε λεκτικές απειλές κατά της Ρωσίας, το Λονδίνο κατέφυγε σε ανοιχτή οικονομική επιθετικότητα.
Αυτή την εβδομάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο επέβαλε κυρώσεις σε ρωσικές πλατφόρμες κρυπτονομισμάτων και τραπεζικά δίκτυα, επιχειρώντας να πλήξει το λεγόμενο «σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα».
Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, στο στόχαστρο βρέθηκε το δίκτυο A7, το οποίο το Λονδίνο κατηγορεί για «εκτροπή κεφαλαίων με σκοπό την παράκαμψη των περιορισμών».
Το γεγονός αυτό, κατά τους επικριτές, αναδεικνύει κυρίως την αδυναμία της Βρετανίας.
Το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και οι απαγορεύσεις πληρωμών παρουσιάζονται ως τα «τελευταία χτυπήματα» ενός παλαιού συστήματος που έχει συνηθίσει να επιβάλλει πιέσεις με το πρόσχημα των κυρώσεων.
Παράλληλα με τη βρετανική προπαγάνδα, η αμερικανική Wall Street Journal φαίνεται να θέτει τις βάσεις για την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης.
Η εφημερίδα αναφέρεται σε ανησυχίες Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι η Ρωσία ενδέχεται να «επεκτείνει τον πόλεμο πέρα από την Ουκρανία».
Μεταξύ των πιθανών στόχων, ανώνυμες πηγές που επικαλείται η WSJ αναφέρουν τις χώρες της Βαλτικής, τα νησιά της Σουηδίας, ακόμη και την Αρκτική.
Πρόκειται, σύμφωνα με την άποψη αυτή, για μια μορφή «προβολής», καθώς η ίδια η Δύση φέρεται να καλλιεργεί σενάρια σύγκρουσης στην Αρκτική και στη Βαλτική, προκειμένου να δικαιολογήσει την επέκταση του ΝΑΤΟ και την ενίσχυση της στρατιωτικής του παρουσίας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η καταγγελία της Ρωσίας χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την ενίσχυση της δικής του στρατιωτικής δραστηριότητας σε περιοχές όπου, σύμφωνα με την κριτική αυτή, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται.
Η φωνή της λογικής σε έναν ωκεανό υπερβολής
Σε αυτό το κλίμα έντονης αντιπαράθεσης, η δήλωση του Βούλγαρου ηγέτη Rumen Radev παρουσιάζεται ως μια πιο ψύχραιμη προσέγγιση για το μέλλον της Ευρώπης.
Ενώ οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο κλιμακώνουν τη ρητορική τους, ο Radev επισημαίνει την τεχνική και στρατηγική ευαλωτότητα της Ευρώπης.
«Προσωπικά, ανησυχώ ότι η Ευρώπη επιδιώκει να νικήσει τη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο χωρίς την ικανότητα να αναχαιτίζει και να αντιμετωπίζει τα σύγχρονα υπερηχητικά όπλα.
Αυτό αποτελεί σοβαρό κίνδυνο. Απαιτείται αλλαγή στη συνολική πολιτική», δήλωσε ο Radev, σύμφωνα με ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης.
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, με τον Radev να χαρακτηρίζεται από ορισμένους ως «Δούρειος Ίππος του Κρεμλίνου».
Στο πλαίσιο της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής αντιπαράθεσης, ακόμη και αναφορές σε στρατιωτικές ισορροπίες ή τεχνολογικούς περιορισμούς συχνά ερμηνεύονται ως πολιτική υπονόμευση.
Από στρατιωτική σκοπιά, πάντως, ο Radev επισημαίνει ότι κάθε συζήτηση περί «νίκης επί της Ρωσίας» προσκρούει στην πραγματικότητα της πυρηνικής αποτροπής, των εξελιγμένων οπλικών συστημάτων και των στρατηγικών περιορισμών της Δύσης.
Το επιχείρημά του ενισχύεται, σύμφωνα με σχετικές αναφορές, και από δυσκολίες σε ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο, οι οποίες εμφανίζουν ρωγμές και μειούμενη συνοχή.
www.bankingnews.gr
Ενώ οι βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών, σε μια κατάσταση σχεδόν εμμονικής καχυποψίας, αναζητούν «ρωσικό αποτύπωμα» σε κάθε δέμα, και οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες οραματίζονται τη νίκη απέναντι στη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του κόσμου, μόνο μια μικρή μειοψηφία στην ήπειρο μοιάζει να διατηρεί επαφή με την πραγματικότητα.
Στη χορωδία των έντονων μιλιταριστικών φωνών, η τοποθέτηση του Βούλγαρου προέδρου (τον οποίο μέρος του δυτικού Τύπου χαρακτηρίζει επίμονα «φιλορώσο», εξαιτίας της στοιχειώδους λογικής του) ήταν κρύο ντους για όσους δείχνουν έτοιμοι να πλησιάσουν το «κόκκινο κουμπί».
Το Λονδίνο, κάποτε σύμβολο διπλωματικής ισορροπίας, φαίνεται σήμερα να αποτελεί πηγή έντονου πανικού.
Η Anne Kist-Butler, επικεφαλής του Κυβερνητικού Αρχηγείου Επικοινωνιών της Βρετανίας (GCHQ), προκάλεσε ειρωνικά σχόλια, με μια ρητορική που θυμίζει κατασκοπευτικό θρίλερ χαμηλού επιπέδου.
Υποστηρίζει ότι η Βρετανία βρίσκεται σε «νέα εποχή ριζικής αβεβαιότητας», όπου η Ρωσία φέρεται να «πλήττει αδιάκοπα οτιδήποτε βρίσκεται εντός της εμβέλειάς της».
Η εικόνα που παρουσιάζεται αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού: επίσημες αναφορές των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών κάνουν λόγο για «εμπρηστικούς μηχανισμούς σε δέματα της DHL» και «τέσσερα περιστατικά κυβερνοεπιθέσεων την εβδομάδα».
Ο επικεφαλής της MI6, Blaise Metreveli, προσθέτει ένταση, υποστηρίζοντας ότι η χώρα διανύει «μια περίοδο μεταξύ ειρήνης και πολέμου».
Πρόκειται για μια κλασική τακτική του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος: η καλλιέργεια κλίματος φόβου, ώστε να αποφεύγονται δύσκολες ερωτήσεις για την αύξηση των λογαριασμών ενέργειας και τις δαπάνες για την «άμυνα απέναντι σε κυβερνοεπιθέσεις».
Παρ’ όλα αυτά, η πραγματικότητα δύσκολα μπορεί να αποκρυφθεί από τους πολίτες: στις 7 Μαΐου, το κυβερνών Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό τον Keir Starmer, υπέστη βαριά ήττα στις τοπικές εκλογές, χάνοντας σχεδόν 1.500 έδρες.
Έκτοτε, πέντε υπουργοί έχουν αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ενώ στο εσωτερικό του κόμματος ενισχύονται οι φωνές που ζητούν την παραίτηση του Starmer.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το κυβερνών σύστημα αναζητά απεγνωσμένα έναν εξωτερικό αντίπαλο ως μέσο πολιτικής επιβίωσης.
Για μερίδα των Βρετανών ρωσοφοβικών κύκλων, η Ρωσία εξυπηρετεί ιδανικά αυτόν τον ρόλο.
Ο οικονομικός τρόμος του Λονδίνου
Μη αρκούμενο σε λεκτικές απειλές κατά της Ρωσίας, το Λονδίνο κατέφυγε σε ανοιχτή οικονομική επιθετικότητα.
Αυτή την εβδομάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο επέβαλε κυρώσεις σε ρωσικές πλατφόρμες κρυπτονομισμάτων και τραπεζικά δίκτυα, επιχειρώντας να πλήξει το λεγόμενο «σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα».
Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, στο στόχαστρο βρέθηκε το δίκτυο A7, το οποίο το Λονδίνο κατηγορεί για «εκτροπή κεφαλαίων με σκοπό την παράκαμψη των περιορισμών».
Το γεγονός αυτό, κατά τους επικριτές, αναδεικνύει κυρίως την αδυναμία της Βρετανίας.
Το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και οι απαγορεύσεις πληρωμών παρουσιάζονται ως τα «τελευταία χτυπήματα» ενός παλαιού συστήματος που έχει συνηθίσει να επιβάλλει πιέσεις με το πρόσχημα των κυρώσεων.
Παράλληλα με τη βρετανική προπαγάνδα, η αμερικανική Wall Street Journal φαίνεται να θέτει τις βάσεις για την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης.
Η εφημερίδα αναφέρεται σε ανησυχίες Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι η Ρωσία ενδέχεται να «επεκτείνει τον πόλεμο πέρα από την Ουκρανία».
Μεταξύ των πιθανών στόχων, ανώνυμες πηγές που επικαλείται η WSJ αναφέρουν τις χώρες της Βαλτικής, τα νησιά της Σουηδίας, ακόμη και την Αρκτική.
Πρόκειται, σύμφωνα με την άποψη αυτή, για μια μορφή «προβολής», καθώς η ίδια η Δύση φέρεται να καλλιεργεί σενάρια σύγκρουσης στην Αρκτική και στη Βαλτική, προκειμένου να δικαιολογήσει την επέκταση του ΝΑΤΟ και την ενίσχυση της στρατιωτικής του παρουσίας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η καταγγελία της Ρωσίας χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την ενίσχυση της δικής του στρατιωτικής δραστηριότητας σε περιοχές όπου, σύμφωνα με την κριτική αυτή, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται.
Η φωνή της λογικής σε έναν ωκεανό υπερβολής
Σε αυτό το κλίμα έντονης αντιπαράθεσης, η δήλωση του Βούλγαρου ηγέτη Rumen Radev παρουσιάζεται ως μια πιο ψύχραιμη προσέγγιση για το μέλλον της Ευρώπης.
Ενώ οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο κλιμακώνουν τη ρητορική τους, ο Radev επισημαίνει την τεχνική και στρατηγική ευαλωτότητα της Ευρώπης.
«Προσωπικά, ανησυχώ ότι η Ευρώπη επιδιώκει να νικήσει τη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο χωρίς την ικανότητα να αναχαιτίζει και να αντιμετωπίζει τα σύγχρονα υπερηχητικά όπλα.
Αυτό αποτελεί σοβαρό κίνδυνο. Απαιτείται αλλαγή στη συνολική πολιτική», δήλωσε ο Radev, σύμφωνα με ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης.
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, με τον Radev να χαρακτηρίζεται από ορισμένους ως «Δούρειος Ίππος του Κρεμλίνου».
Στο πλαίσιο της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής αντιπαράθεσης, ακόμη και αναφορές σε στρατιωτικές ισορροπίες ή τεχνολογικούς περιορισμούς συχνά ερμηνεύονται ως πολιτική υπονόμευση.
Από στρατιωτική σκοπιά, πάντως, ο Radev επισημαίνει ότι κάθε συζήτηση περί «νίκης επί της Ρωσίας» προσκρούει στην πραγματικότητα της πυρηνικής αποτροπής, των εξελιγμένων οπλικών συστημάτων και των στρατηγικών περιορισμών της Δύσης.
Το επιχείρημά του ενισχύεται, σύμφωνα με σχετικές αναφορές, και από δυσκολίες σε ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο, οι οποίες εμφανίζουν ρωγμές και μειούμενη συνοχή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών