Μια επιχείρηση που παρουσιάστηκε ως στρατηγικός θρίαμβος, αλλά η πραγματική της διάσταση εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις δυνατότητες και το δόγμα του ισραηλινού στρατού
Η άφιξη του ισραηλινού στρατού στην περίμετρο του Κάστρου Beaufort, το οποίο δεσπόζει σε έναν στρατηγικής σημασίας λόφο κοντά στην πόλη Nabatieh του Νοτίου Λιβάνου, παρουσιάστηκε ως ένα ιστορικό επίτευγμα.
Ωστόσο, αν μετρηθεί σε πραγματική απόσταση, η επιχείρηση αντιστοιχεί σε μια προέλαση μόλις πέντε χιλιομέτρων – από τον συνοριακό οικισμό Metula έως το αρχαίο φρούριο που υψώνεται πάνω από τον ποταμό Litani.
Πέντε χιλιόμετρα. Μια λωρίδα εδάφους για την κατάληψη της οποίας χρειάστηκαν περισσότεροι από τρεις μήνες άμεσων χερσαίων συγκρούσεων, αφού είχαν προηγηθεί δεκαπέντε μήνες συνεχών αεροπορικών βομβαρδισμών.
Αυτό το απλό γεωγραφικό δεδομένο μετατρέπει έναν υποτιθέμενο θρίαμβο σε έναν άβολο εφιάλτη, ειδικά για τον πολεμοχαρή Benjamin Netanyahu, που αντανακλά τις βαθιές αδυναμίες ενός υπερτεχνολογικοποιημένου και εξαιρετικά επιφυλακτικού απέναντι στις απώλειες στρατού.
Η συγκέντρωση μιας τεράστιας δύναμης πυρός
Η κλίμακα των δυνάμεων που επιστρατεύτηκαν σε αυτόν τον στενό άξονα επιχειρήσεων αποκαλύπτει μια βαθιά θεσμική ανησυχία.
Για να προχωρήσει μόλις πέντε χιλιόμετρα, η ισραηλινή διοίκηση δεν ανέπτυξε μία μόνο ταξιαρχία ή ακόμη και μία μεραρχία.
Αντίθετα, συγκρότησε μια πολυεπίπεδη δύναμη κρούσης που θυμίζει κατάλογο των πλέον επίλεκτων σχηματισμών της.
Η 98η Μεραρχία «Fire», η κορυφαία δύναμη αλεξιπτωτιστών και καταδρομών του Ισραήλ, αναπτύχθηκε μαζί με την 36η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, η οποία συνήθως προορίζεται για μεγάλες συμβατικές διασπάσεις του μετώπου.
Η Ταξιαρχία Golani και η Ταξιαρχία Givati, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ισραηλινού πεζικού, συμμετείχαν πλήρως στις επιχειρήσεις. Στο πεδίο εισήλθε επίσης η 7η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, η παλαιότερη και πιο ιστορική μονάδα αρμάτων μάχης της χώρας.
Η Ταξιαρχία «Fire» ενίσχυσε την επιχείρηση με δίκτυα πυροβολικού ακριβείας και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ενώ η πολυδιάστατη Μονάδα 888 – μια εξειδικευμένη υβριδική δύναμη που πειραματίζεται με δικτυωμένα ρομποτικά συστήματα και στοχοποίηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης – έλαβε την ευκαιρία να δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Στον αέρα, επιθετικά drones και περιφερόμενα πυρομαχικά κορέσαν τον ουρανό. Στο έδαφος, μη επανδρωμένα ρομπότ προωθήθηκαν στην πρώτη γραμμή ώστε να αποφευχθεί η έκθεση στρατιωτών σε αναμενόμενα εχθρικά πυρά.
Παρά την υπεροπλία, η προέλαση βάλτωσε
Δεν επρόκειτο για μια επιχείρηση ακριβείας. Ήταν ολόκληρη η εργαλειοθήκη του ισραηλινού στρατού αδειασμένη πάνω σε μια μοναδική λωρίδα πέντε χιλιομέτρων στον Νότιο Λίβανο.
Κι όμως, η προέλαση σταμάτησε.
Η αρχική μετωπική επίθεση κατά μήκος του άξονα Yohmar–Beaufort – η οποία είχε προετοιμαστεί με εκατοντάδες αεροπορικές επιδρομές και αδιάκοπους βομβαρδισμούς πυροβολικού – βάλτωσε σοβαρά.
Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την άμεση μηχανοκίνητη επίθεση και να στραφούν σε επίπονες διεισδύσεις ειδικών μονάδων πεζικού, οι οποίες κινούνταν πεζή μέσα από τις ανατολικές κοιλάδες του ποταμού.
Το γεγονός ότι ο πλέον τεχνολογικά εξοπλισμένος στρατός στον κόσμο αναγκάστηκε να καταφύγει σε αθόρυβες διεισδύσεις «με τις μπότες στο έδαφος» για να καλύψει μια απόσταση που ένας πολίτης θα μπορούσε να διανύσει τρέχοντας σε λιγότερο από τριάντα λεπτά, δεν αποτελεί απόδειξη τακτικής ευελιξίας.
Αποτελεί παραδοχή ότι η κυριαρχία στον αέρα, στον κυβερνοχώρο και στις πληροφορίες δεν μεταφράστηκε σε αποτελεσματικό έλεγχο του εδάφους.
Το στοιχείο που απουσίαζε από το πεδίο της μάχης
Αυτό που καθιστά ακόμη πιο καταδικαστική αυτή τη δυσαναλογία μεταξύ προσπάθειας και αποτελέσματος είναι όσα απουσίαζαν από το πεδίο της μάχης.
Πριν ακόμη οι ισραηλινές δυνάμεις διασχίσουν τα σύνορα, οι Lebanese Armed Forces είχαν περάσει εβδομάδες κατάσχοντας αποθήκες όπλων και καταστρέφοντας συστηματικά στρατιωτικές υποδομές και εξοπλισμό της Hezbollah ακριβώς στον τομέα γύρω από το Beaufort.
Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δεν εισήλθαν σε ένα πλήρως προετοιμασμένο και διασυνδεδεμένο αμυντικό σύστημα. Βρέθηκαν σε μια περιοχή όπου σημαντικό μέρος των υπόγειων δικτύων, των αποθηκών οπλισμού και των οχυρώσεων του κινήματος αντίστασης είχε ήδη αποδυναμωθεί από έναν τρίτο παράγοντα.
Το επιχειρησιακό περιβάλλον ήταν, σύμφωνα με κάθε λογική στρατιωτική αξιολόγηση, ήδη «μαλακωμένο».
Ένα ερώτημα για τη βιωσιμότητα της εκστρατείας
Κι όμως, η ισραηλινή προέλαση εξακολούθησε να απαιτεί το πλήρες βάρος πολλαπλών επίλεκτων μεραρχιών για να προχωρήσει με εξαιρετικά αργό ρυθμό.
Αυτό γεννά ένα καταλυτικό ερώτημα: εάν ένα τμήμα πέντε χιλιομέτρων, του οποίου οι άμυνες είχαν ήδη αποδυναμωθεί, απαιτούσε τέτοιο μέγεθος πυρός και τόσους μήνες επιχειρήσεων, ποια ακριβώς είναι η βιωσιμότητα ολόκληρης της χερσαίας εκστρατείας;
Η τεχνολογία και το στρατηγικό αδιέξοδο
Η απάντηση οδηγεί κατευθείαν στη βασική αδυναμία του ισραηλινού στρατού. Το δόγμα του έχει παγιδευτεί σε μια αντίφαση που αδυνατεί να επιλύσει.
Η συντριπτική εξάρτηση από την τεχνολογία – αισθητήρες, drones, δορυφόρους, κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας και ρομποτικούς ανιχνευτές – δεν παρήγαγε αποφασιστική ταχύτητα ή σοκ στο πεδίο της μάχης. Αντίθετα, καλλιέργησε μια βαθιά αποστροφή προς το ρίσκο.
Οι διοικητές χρησιμοποιούν την τεχνολογία όχι πρωτίστως για να καταστρέψουν τον αντίπαλο με οικονομία δυνάμεων και αιφνιδιασμό, αλλά για να «αποστειρώσουν» το πεδίο της μάχης και να προστατεύσουν τα στρατεύματα από την άμεση επαφή.
Το αποτέλεσμα είναι ένας στρατός που καταναλώνει εντυπωσιακές ποσότητες πανάκριβων πυρομαχικών για να προχωρά εκατοστό προς εκατοστό, φοβούμενος το ανθρώπινο κόστος που θα μπορούσε να επιφέρει οποιαδήποτε πραγματική αναμέτρηση.
Το μήνυμα του Beaufort
Το Κάστρο Beaufort, παρά το ισχυρό συμβολικό του βάρος, στέκεται ως κατηγορητήριο απέναντι σε αυτό το παράδειγμα.
Μια δομή δυνάμεων που απαιτεί δύο μεραρχίες, τις πιο παρασημοφορημένες ταξιαρχίες της χώρας και μια ατελείωτη εναέρια αρμάδα για να εξασφαλίσει πέντε χιλιόμετρα εδάφους – αφού ένας αντίπαλος στρατός είχε ήδη αποδυναμώσει τις άμυνες – δεν είναι μια δύναμη που επιδεικνύει ισχύ.
Είναι μια δύναμη που αποκαλύπτει τα όριά της.
Η τεχνολογία, τελικά, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προθυμία για άμεση σύγκρουση με τον αντίπαλο. Και μια προέλαση πέντε χιλιομέτρων παραμένει μια αργή προέλαση, όσες σημαίες κι αν υψωθούν στο τέλος της.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, αν μετρηθεί σε πραγματική απόσταση, η επιχείρηση αντιστοιχεί σε μια προέλαση μόλις πέντε χιλιομέτρων – από τον συνοριακό οικισμό Metula έως το αρχαίο φρούριο που υψώνεται πάνω από τον ποταμό Litani.
Πέντε χιλιόμετρα. Μια λωρίδα εδάφους για την κατάληψη της οποίας χρειάστηκαν περισσότεροι από τρεις μήνες άμεσων χερσαίων συγκρούσεων, αφού είχαν προηγηθεί δεκαπέντε μήνες συνεχών αεροπορικών βομβαρδισμών.
Αυτό το απλό γεωγραφικό δεδομένο μετατρέπει έναν υποτιθέμενο θρίαμβο σε έναν άβολο εφιάλτη, ειδικά για τον πολεμοχαρή Benjamin Netanyahu, που αντανακλά τις βαθιές αδυναμίες ενός υπερτεχνολογικοποιημένου και εξαιρετικά επιφυλακτικού απέναντι στις απώλειες στρατού.
Η συγκέντρωση μιας τεράστιας δύναμης πυρός
Η κλίμακα των δυνάμεων που επιστρατεύτηκαν σε αυτόν τον στενό άξονα επιχειρήσεων αποκαλύπτει μια βαθιά θεσμική ανησυχία.
Για να προχωρήσει μόλις πέντε χιλιόμετρα, η ισραηλινή διοίκηση δεν ανέπτυξε μία μόνο ταξιαρχία ή ακόμη και μία μεραρχία.
Αντίθετα, συγκρότησε μια πολυεπίπεδη δύναμη κρούσης που θυμίζει κατάλογο των πλέον επίλεκτων σχηματισμών της.
Η 98η Μεραρχία «Fire», η κορυφαία δύναμη αλεξιπτωτιστών και καταδρομών του Ισραήλ, αναπτύχθηκε μαζί με την 36η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, η οποία συνήθως προορίζεται για μεγάλες συμβατικές διασπάσεις του μετώπου.
Η Ταξιαρχία Golani και η Ταξιαρχία Givati, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ισραηλινού πεζικού, συμμετείχαν πλήρως στις επιχειρήσεις. Στο πεδίο εισήλθε επίσης η 7η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, η παλαιότερη και πιο ιστορική μονάδα αρμάτων μάχης της χώρας.
Η Ταξιαρχία «Fire» ενίσχυσε την επιχείρηση με δίκτυα πυροβολικού ακριβείας και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ενώ η πολυδιάστατη Μονάδα 888 – μια εξειδικευμένη υβριδική δύναμη που πειραματίζεται με δικτυωμένα ρομποτικά συστήματα και στοχοποίηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης – έλαβε την ευκαιρία να δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Στον αέρα, επιθετικά drones και περιφερόμενα πυρομαχικά κορέσαν τον ουρανό. Στο έδαφος, μη επανδρωμένα ρομπότ προωθήθηκαν στην πρώτη γραμμή ώστε να αποφευχθεί η έκθεση στρατιωτών σε αναμενόμενα εχθρικά πυρά.
Παρά την υπεροπλία, η προέλαση βάλτωσε
Δεν επρόκειτο για μια επιχείρηση ακριβείας. Ήταν ολόκληρη η εργαλειοθήκη του ισραηλινού στρατού αδειασμένη πάνω σε μια μοναδική λωρίδα πέντε χιλιομέτρων στον Νότιο Λίβανο.
Κι όμως, η προέλαση σταμάτησε.
Η αρχική μετωπική επίθεση κατά μήκος του άξονα Yohmar–Beaufort – η οποία είχε προετοιμαστεί με εκατοντάδες αεροπορικές επιδρομές και αδιάκοπους βομβαρδισμούς πυροβολικού – βάλτωσε σοβαρά.
Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την άμεση μηχανοκίνητη επίθεση και να στραφούν σε επίπονες διεισδύσεις ειδικών μονάδων πεζικού, οι οποίες κινούνταν πεζή μέσα από τις ανατολικές κοιλάδες του ποταμού.
Το γεγονός ότι ο πλέον τεχνολογικά εξοπλισμένος στρατός στον κόσμο αναγκάστηκε να καταφύγει σε αθόρυβες διεισδύσεις «με τις μπότες στο έδαφος» για να καλύψει μια απόσταση που ένας πολίτης θα μπορούσε να διανύσει τρέχοντας σε λιγότερο από τριάντα λεπτά, δεν αποτελεί απόδειξη τακτικής ευελιξίας.
Αποτελεί παραδοχή ότι η κυριαρχία στον αέρα, στον κυβερνοχώρο και στις πληροφορίες δεν μεταφράστηκε σε αποτελεσματικό έλεγχο του εδάφους.
Το στοιχείο που απουσίαζε από το πεδίο της μάχης
Αυτό που καθιστά ακόμη πιο καταδικαστική αυτή τη δυσαναλογία μεταξύ προσπάθειας και αποτελέσματος είναι όσα απουσίαζαν από το πεδίο της μάχης.
Πριν ακόμη οι ισραηλινές δυνάμεις διασχίσουν τα σύνορα, οι Lebanese Armed Forces είχαν περάσει εβδομάδες κατάσχοντας αποθήκες όπλων και καταστρέφοντας συστηματικά στρατιωτικές υποδομές και εξοπλισμό της Hezbollah ακριβώς στον τομέα γύρω από το Beaufort.
Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δεν εισήλθαν σε ένα πλήρως προετοιμασμένο και διασυνδεδεμένο αμυντικό σύστημα. Βρέθηκαν σε μια περιοχή όπου σημαντικό μέρος των υπόγειων δικτύων, των αποθηκών οπλισμού και των οχυρώσεων του κινήματος αντίστασης είχε ήδη αποδυναμωθεί από έναν τρίτο παράγοντα.
Το επιχειρησιακό περιβάλλον ήταν, σύμφωνα με κάθε λογική στρατιωτική αξιολόγηση, ήδη «μαλακωμένο».
Ένα ερώτημα για τη βιωσιμότητα της εκστρατείας
Κι όμως, η ισραηλινή προέλαση εξακολούθησε να απαιτεί το πλήρες βάρος πολλαπλών επίλεκτων μεραρχιών για να προχωρήσει με εξαιρετικά αργό ρυθμό.
Αυτό γεννά ένα καταλυτικό ερώτημα: εάν ένα τμήμα πέντε χιλιομέτρων, του οποίου οι άμυνες είχαν ήδη αποδυναμωθεί, απαιτούσε τέτοιο μέγεθος πυρός και τόσους μήνες επιχειρήσεων, ποια ακριβώς είναι η βιωσιμότητα ολόκληρης της χερσαίας εκστρατείας;
Η τεχνολογία και το στρατηγικό αδιέξοδο
Η απάντηση οδηγεί κατευθείαν στη βασική αδυναμία του ισραηλινού στρατού. Το δόγμα του έχει παγιδευτεί σε μια αντίφαση που αδυνατεί να επιλύσει.
Η συντριπτική εξάρτηση από την τεχνολογία – αισθητήρες, drones, δορυφόρους, κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας και ρομποτικούς ανιχνευτές – δεν παρήγαγε αποφασιστική ταχύτητα ή σοκ στο πεδίο της μάχης. Αντίθετα, καλλιέργησε μια βαθιά αποστροφή προς το ρίσκο.
Οι διοικητές χρησιμοποιούν την τεχνολογία όχι πρωτίστως για να καταστρέψουν τον αντίπαλο με οικονομία δυνάμεων και αιφνιδιασμό, αλλά για να «αποστειρώσουν» το πεδίο της μάχης και να προστατεύσουν τα στρατεύματα από την άμεση επαφή.
Το αποτέλεσμα είναι ένας στρατός που καταναλώνει εντυπωσιακές ποσότητες πανάκριβων πυρομαχικών για να προχωρά εκατοστό προς εκατοστό, φοβούμενος το ανθρώπινο κόστος που θα μπορούσε να επιφέρει οποιαδήποτε πραγματική αναμέτρηση.
Το μήνυμα του Beaufort
Το Κάστρο Beaufort, παρά το ισχυρό συμβολικό του βάρος, στέκεται ως κατηγορητήριο απέναντι σε αυτό το παράδειγμα.
Μια δομή δυνάμεων που απαιτεί δύο μεραρχίες, τις πιο παρασημοφορημένες ταξιαρχίες της χώρας και μια ατελείωτη εναέρια αρμάδα για να εξασφαλίσει πέντε χιλιόμετρα εδάφους – αφού ένας αντίπαλος στρατός είχε ήδη αποδυναμώσει τις άμυνες – δεν είναι μια δύναμη που επιδεικνύει ισχύ.
Είναι μια δύναμη που αποκαλύπτει τα όριά της.
Η τεχνολογία, τελικά, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προθυμία για άμεση σύγκρουση με τον αντίπαλο. Και μια προέλαση πέντε χιλιομέτρων παραμένει μια αργή προέλαση, όσες σημαίες κι αν υψωθούν στο τέλος της.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών