«Ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία — προφανώς πολλοί θεωρούν ότι τους συμφέρει να συνεχίζεται ο πόλεμος»
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία κόβουν την ανάσα, καθώς ο πυρηνικός εφιάλτης επιστρέφει πάνω από την Ευρώπη, την ώρα που η μυστική διπλωματία παίρνει φωτιά.
Σε αυτό το πλαίσιο, σε μια αποκάλυψη που προκάλεσε τριγμούς, ο Volodymyr Zelenskyy παραδέχθηκε για πρώτη φορά δημόσια στο Sky News ότι ο Ρώσος μεγιστάνας Roman Abramovich πραγματοποίησε μυστική, «αθόρυβη» επίσκεψη στο Κίεβο.
Ο Roman Abramovich, λειτουργώντας ως απεσταλμένος του Κρεμλίνου, προσέφερε κανάλι επικοινωνίας, ζητώντας απόλυτη μυστικότητα χωρίς δημόσιες ανακοινώσεις.
«Μου είπε: "Μεταφέρω μήνυμα απευθείας σε σένα. Θέλω να πάρω ένα μήνυμα από σένα και να το δώσω στον Vladimir Putin», δήλωσε ο Volodymyr Zelenskyy.
Σε κάθε περίπτωση, ο Putin παραμένει αμετάκλητος: ο πόλεμος δεν θα σταματήσει αν το Κίεβο δεν παραδώσει πλήρως την περιοχή του Donbas (Donetsk και Luhansk).
Το αδιέξοδο είναι απόλυτο και η σύγκρουση οδηγείται στα άκρα.
Παγκόσμιο πρόβλημα
Ο πολιτικός φιλόσοφος Andrei Baumeister είναι μια ιδιαίτερα γνωστή και δημοφιλής προσωπικότητα τόσο στην Ουκρανία όσο και εκτός αυτής.
Συμμετέχει συχνά σε δημοφιλή διαδικτυακά κανάλια και εκπομπές.
Τα λόγια που ακολουθούν προέρχονται από έναν εκτενή μονόλογο που μεταδόθηκε από ουκρανικό κανάλι πολιτικής ανάλυσης.
«Η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς ένα ουκρανορωσικό ή ρωσοουκρανικό ζήτημα.
Πρόκειται για ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Είναι μία από τις πληγές της ανθρωπότητας σήμερα.
Δεν αφορά μόνο δύο πλευρές και, επιπλέον, πρόκειται για μια βαθιά ασύμμετρη κατάσταση.
Η Ρωσία είναι μεγαλύτερη και διαθέτει τη δυνατότητα να ασκήσει ισχυρή πίεση.
Ωστόσο, σε αυτή την κατάσταση η Ουκρανία έχει απομείνει ουσιαστικά με έναν μόνο ενεργό εταίρο, ο οποίος εκπροσωπείται από τρεις χώρες.
Αυτός ο εταίρος ενισχύει διαρκώς στην Ουκρανία το πνεύμα της ακατάβλητης αντίστασης: “Θα τους συντρίψουμε.
Ο αντίπαλος έχει ήδη αποδυναμωθεί σημαντικά.
Είμαστε στο πλευρό σας.
Βέβαια, δεν θα στείλουμε δικά μας στρατεύματα —θέλουμε να διατηρήσουμε μια σχετική ουδετερότητα— αλλά σας στηρίζουμε και σας βοηθάμε”.
Και αυτό είναι κακό σημάδι.
Σημαίνει ότι δεν έχουν απομείνει δυνάμεις ικανές να προτείνουν συγκεκριμένες και ρεαλιστικές ιδέες ή να συγκροτήσουν διαπραγματευτικές ομάδες, ώστε η διαδικασία συμφιλίωσης να εμφανίζεται όσο το δυνατόν πιο ουδέτερη και αντικειμενική.
Όταν στις διαπραγματεύσεις συμμετέχουν χώρες όπως η Βραζιλία, η Τουρκία, η Ινδία ή η Κίνα, η διαδικασία διατηρεί έναν σχετικά ουδέτερο χαρακτήρα.
Όταν όμως, από τη μία πλευρά, συμμετέχουν μόνο η Ευρώπη και η Ουκρανία και από την άλλη η Ρωσία, οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ουδέτερες.
Καταλήγουμε σε πέντε τελεσιγραφικού χαρακτήρα σημεία, όπως αυτά που περιγράφονται στην επιστολή του Zelensky προς τον Putin, όπου η Ουκρανία διατηρεί το δικαίωμα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ η Ρωσία καλείται ουσιαστικά να καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.
Έτσι προκύπτει μια διαδικασία προκατειλημμένη και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ας υποθέσουμε ότι εμείς, ως πολίτες της Ουκρανίας, ταυτιζόμαστε πλήρως με τη θέση της επίσημης κυβέρνησης του Κιέβου και εξετάζουμε τι θεωρούμε δίκαιο.
Είναι δίκαιο να υποστηρίζουμε ότι η Ρωσία εισέβαλε στο έδαφός μας; Ναι, είναι.
Είναι επίσης δίκαιο να λέμε ότι δεν μπορούμε να παραχωρήσουμε τα εδάφη μας, ακόμη και αν πρόκειται για τμήμα του Donbas; Βεβαίως.
Ένα μέρος της περιοχής —περίπου το 15% έως 20%, αν δεν κάνω λάθος— βρίσκεται ακόμη υπό ουκρανικό έλεγχο.
Η παραχώρησή του θα ήταν άδικη.
Δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε.»
Εξάντληση…
Τότε τι μπορεί να γίνει;
Να συνεχιστεί ο πόλεμος, να εξαντλούνται δημογραφικά Ρωσία και Ουκρανία, να καταστρέφονται μεγάλες πόλεις και συνολικά η οικονομία της Ρωσίας και της Ουκρανίας;
Δηλαδή, θα πρέπει να γίνεται πόλεμος και το 2027 και το 2028, μέχρι να καταρρεύσει κάποια από τις δύο πλευρές;
Τότε, όμως, προκύπτει το ερώτημα: ποιος θα καταρρεύσει πρώτος;
Γιατί όταν μιλάμε για «δίκαιη ειρήνη», συνήθως εννοούμε ότι όλα πρέπει να γίνουν αποκλειστικά με βάση τη δική μας θέση.
Αυτό, όμως, δεν είναι συμβιβασμός. Η Ουκρανία λέει ότι τα πράγματα πρέπει να γίνουν με τον δικό της τρόπο.
Το Κρεμλίνο λέει ότι πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τη δική του λογική. Εκεί θεωρούν ότι προελαύνουν σε όλα τα μέτωπα και ότι «οι στόχοι θα επιτευχθούν».
Ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια, έτσι δεν είναι;
Έχουμε, λοιπόν, αυτές τις δύο αλήθειες: τη δική μας, την ουκρανική, και τη ρωσική. Και από την άλλη πλευρά μάς λένε ότι δικαιοσύνη σημαίνει να επιτευχθούν οι δικοί τους στόχοι.
Σε αυτό το σημείο, η απουσία περισσότερο ή λιγότερο ουδέτερων διαμεσολαβητών οδηγεί την κατάσταση σε αδιέξοδο.
Αν, όμως, η Τουρκία, οι χώρες της Μέσης Ανατολής ή η Κίνα εμπλακούν ξανά πιο ενεργά στην αναζήτηση μιας συμφωνίας, ίσως η κατάσταση αλλάξει προς το καλύτερο.
Αυτήν τη στιγμή, υπάρχει η αίσθηση ότι ο κόσμος έχει αφήσει την Ουκρανία και τη Ρωσία να αντιμετωπίσουν μόνες τους η μία την άλλη — αν εξαιρέσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στηρίζει το ηθικό μας και αυτή την περίφημη αντοχή και ακατάβλητη στάση μας.
Τι ακριβώς συμβαίνει, δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς. Γιατί ξαφνικά όλοι μοιάζουν να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια;
Μπορεί κανείς να υποθέσει εν μέρει τον λόγο: ο κόσμος λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν μια περιοχή υποφέρει, κάποιες άλλες να επωφελούνται.
Ναι, υπάρχει ένας βαθμός κυνισμού σε αυτό.
Όταν σε ένα τμήμα της Ευρώπης ή στη Μέση Ανατολή προκύπτουν οικονομικά ή πολιτικά προβλήματα, κερδισμένες βγαίνουν οι χώρες που μπορούν να προσφέρουν τις δικές τους προϋποθέσεις, τις δικές τους αγορές και τις δικές τους οικονομικές διαδρομές, προωθώντας παράλληλα τα δικά τους συμφέροντα.
Πρέπει, λοιπόν, να αναγνωρίσουμε ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η ρωσοουκρανική σύγκρουση εξυπηρετεί τα συμφέροντα άλλων χωρών.
Δεν εξυπηρετεί, όμως, ούτε τα συμφέροντα της Ουκρανίας ούτε εκείνα της Ρωσίας.
Αυτή είναι, δυστυχώς, η πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας, και δεν λειτουργεί υπέρ μας.
Και από τις δύο πλευρές γίνονται, βέβαια, ορισμένες κινήσεις, αλλά σχεδόν αμέσως υπονομεύονται από νέες ενέργειες που ακολουθούν.
Για παράδειγμα, για την επίσκεψη του Roman Abramovich στο Κίεβο μίλησε πρώτος ο Putin, έστω και έμμεσα, χωρίς να αναφέρει το όνομά του.
Στη συνέχεια, όμως, ο Zelensky το επιβεβαίωσε δημόσια: ναι, είχε έρθει και επρόκειτο πράγματι για τον Abramovich.
Εν προκειμένω υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις.
Η πρώτη είναι ότι η επιστολή του Zelensky ήταν τόσο προκλητική, ώστε ο Putin θέλησε να δείξει πως «είχαν ήδη ξεκινήσει κάποιες διαδικασίες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ειρήνη, αλλά μετά από αυτή την επιστολή αυτό δεν είναι πλέον δυνατό».
Και το γεγονός ότι υπήρχαν τέτοιες διαδικασίες φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το ότι ένας επιχειρηματίας εξέφρασε την επιθυμία να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής και ταξίδεψε γι’ αυτόν τον σκοπό.
Η άλλη εξήγηση, ότι δηλαδή ο Putin έχασε την ψυχραιμία του, ξέσπασε και αποκάλυψε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε μέσα στην ένταση της στιγμής, είναι δύσκολο να γίνει πιστευτή.
Όποιος γνωρίζει έστω και λίγο τον Putin, δύσκολα θα αποδεχθεί μια τέτοια εκδοχή.
Το δεύτερο ζήτημα
Τότε προκύπτει ένα δεύτερο ζήτημα. Χρησιμοποίησε αυτή την επιστολή του Zelensky για τους δικούς του σκοπούς.
Δηλαδή, έπρεπε να κάψει τις γέφυρες οριστικά και αμετάκλητα.
Ήταν μια σκηνοθετημένη επίδειξη οργής, μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης.
Ναι, βρισκόμαστε σε ένα παιχνίδι συνεχούς αύξησης της έντασης.
Ο Zelensky ανέβασε τους τόνους με τις επιθέσεις drones εναντίον της Αγίας Πετρούπολης, για να μην αναφερθώ στο Starobelsk και σε άλλες περιοχές. Ανέβασε το διακύβευμα.
Σε απάντηση, ο Putin κάνει το ίδιο, επειδή θεωρεί ότι οποιαδήποτε συμφιλιωτική στάση θα εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας.
Γι’ αυτό και άφησε να εννοηθούν ορισμένες πιθανές εξελίξεις. Ως απάντηση, ο Zelensky ανέφερε δημόσια το όνομα του Abramovich.
Πράγματι, το όνομά του είχε ήδη ακουστεί ως μία από τις πιθανές επιλογές.
Όμως ο Zelensky υπέδειξε ευθέως ότι «ήρθαν σε μένα άνθρωποι του Putin», με σκοπό να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την ένταση.
Ο Putin, από την πλευρά του, δήλωσε ότι επρόκειτο για «ιδιωτική πρωτοβουλία ενός επιχειρηματία».
«Με ρώτησε αν μπορούσε να πάει. Δεν μπορώ να του το απαγορεύσω, κι έτσι πήγε», είπε.
Αντίθετα, ο Volodymyr Zelensky υποστήριξε ότι ο Abramovich ήταν απεσταλμένος του Putin.
Ότι η επίσκεψή του συνιστούσε σχεδόν προσωπικό αίτημα του Ρώσου προέδρου. Πρόκειται για ένα παιχνίδι εντυπώσεων και λεπτών πολιτικών χειρισμών.
Όμως δεν προκύπτει κανένα όφελος από αυτό.
Αυτό που βλέπουμε είναι ότι μπροστά στα μάτια μας συντελέστηκε ακόμη ένα βήμα κλιμάκωσης, αντί να γίνει μια προσπάθεια προσέγγισης και συνεννόησης.
Και πότε θα μπορούσε να υπάρξει το επόμενο τέτοιο βήμα, το επόμενο παράθυρο ευκαιρίας για διάλογο, δεν γνωρίζω.
Δεν μπορούμε να προβλέψου,ε πότε θα πρέπει να το περιμένουμε.
Επιπλέον, η θερινή περίοδος δεν χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονη πολιτική δραστηριότητα.
Σε λίγο θα μπει ο Ιούλιος, ενώ ο Αύγουστος είναι παραδοσιακά μήνας διακοπών.
Στο μεταξύ, όμως, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους, πόλεις, συνοικίες και σπίτια θα εξακολουθήσουν να καταστρέφονται.
Και είναι δύσκολο να αναμένει κανείς κάποια ουσιαστική διπλωματική κινητικότητα.
Ίσως όλα να λυθούν τον Αύγουστο. Ίσως να υπάρξει λύση ήδη στα τέλη Ιουλίου. Μακάρι.
www.bankingnews.gr
Σε αυτό το πλαίσιο, σε μια αποκάλυψη που προκάλεσε τριγμούς, ο Volodymyr Zelenskyy παραδέχθηκε για πρώτη φορά δημόσια στο Sky News ότι ο Ρώσος μεγιστάνας Roman Abramovich πραγματοποίησε μυστική, «αθόρυβη» επίσκεψη στο Κίεβο.
Ο Roman Abramovich, λειτουργώντας ως απεσταλμένος του Κρεμλίνου, προσέφερε κανάλι επικοινωνίας, ζητώντας απόλυτη μυστικότητα χωρίς δημόσιες ανακοινώσεις.
«Μου είπε: "Μεταφέρω μήνυμα απευθείας σε σένα. Θέλω να πάρω ένα μήνυμα από σένα και να το δώσω στον Vladimir Putin», δήλωσε ο Volodymyr Zelenskyy.
Σε κάθε περίπτωση, ο Putin παραμένει αμετάκλητος: ο πόλεμος δεν θα σταματήσει αν το Κίεβο δεν παραδώσει πλήρως την περιοχή του Donbas (Donetsk και Luhansk).
Το αδιέξοδο είναι απόλυτο και η σύγκρουση οδηγείται στα άκρα.
Παγκόσμιο πρόβλημα
Ο πολιτικός φιλόσοφος Andrei Baumeister είναι μια ιδιαίτερα γνωστή και δημοφιλής προσωπικότητα τόσο στην Ουκρανία όσο και εκτός αυτής.
Συμμετέχει συχνά σε δημοφιλή διαδικτυακά κανάλια και εκπομπές.
Τα λόγια που ακολουθούν προέρχονται από έναν εκτενή μονόλογο που μεταδόθηκε από ουκρανικό κανάλι πολιτικής ανάλυσης.
«Η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς ένα ουκρανορωσικό ή ρωσοουκρανικό ζήτημα.
Πρόκειται για ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Είναι μία από τις πληγές της ανθρωπότητας σήμερα.
Δεν αφορά μόνο δύο πλευρές και, επιπλέον, πρόκειται για μια βαθιά ασύμμετρη κατάσταση.
Η Ρωσία είναι μεγαλύτερη και διαθέτει τη δυνατότητα να ασκήσει ισχυρή πίεση.
Ωστόσο, σε αυτή την κατάσταση η Ουκρανία έχει απομείνει ουσιαστικά με έναν μόνο ενεργό εταίρο, ο οποίος εκπροσωπείται από τρεις χώρες.
Αυτός ο εταίρος ενισχύει διαρκώς στην Ουκρανία το πνεύμα της ακατάβλητης αντίστασης: “Θα τους συντρίψουμε.
Ο αντίπαλος έχει ήδη αποδυναμωθεί σημαντικά.
Είμαστε στο πλευρό σας.
Βέβαια, δεν θα στείλουμε δικά μας στρατεύματα —θέλουμε να διατηρήσουμε μια σχετική ουδετερότητα— αλλά σας στηρίζουμε και σας βοηθάμε”.
Και αυτό είναι κακό σημάδι.
Σημαίνει ότι δεν έχουν απομείνει δυνάμεις ικανές να προτείνουν συγκεκριμένες και ρεαλιστικές ιδέες ή να συγκροτήσουν διαπραγματευτικές ομάδες, ώστε η διαδικασία συμφιλίωσης να εμφανίζεται όσο το δυνατόν πιο ουδέτερη και αντικειμενική.
Όταν στις διαπραγματεύσεις συμμετέχουν χώρες όπως η Βραζιλία, η Τουρκία, η Ινδία ή η Κίνα, η διαδικασία διατηρεί έναν σχετικά ουδέτερο χαρακτήρα.
Όταν όμως, από τη μία πλευρά, συμμετέχουν μόνο η Ευρώπη και η Ουκρανία και από την άλλη η Ρωσία, οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ουδέτερες.
Καταλήγουμε σε πέντε τελεσιγραφικού χαρακτήρα σημεία, όπως αυτά που περιγράφονται στην επιστολή του Zelensky προς τον Putin, όπου η Ουκρανία διατηρεί το δικαίωμα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ η Ρωσία καλείται ουσιαστικά να καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.
Έτσι προκύπτει μια διαδικασία προκατειλημμένη και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ας υποθέσουμε ότι εμείς, ως πολίτες της Ουκρανίας, ταυτιζόμαστε πλήρως με τη θέση της επίσημης κυβέρνησης του Κιέβου και εξετάζουμε τι θεωρούμε δίκαιο.
Είναι δίκαιο να υποστηρίζουμε ότι η Ρωσία εισέβαλε στο έδαφός μας; Ναι, είναι.
Είναι επίσης δίκαιο να λέμε ότι δεν μπορούμε να παραχωρήσουμε τα εδάφη μας, ακόμη και αν πρόκειται για τμήμα του Donbas; Βεβαίως.
Ένα μέρος της περιοχής —περίπου το 15% έως 20%, αν δεν κάνω λάθος— βρίσκεται ακόμη υπό ουκρανικό έλεγχο.
Η παραχώρησή του θα ήταν άδικη.
Δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε.»
Εξάντληση…
Τότε τι μπορεί να γίνει;
Να συνεχιστεί ο πόλεμος, να εξαντλούνται δημογραφικά Ρωσία και Ουκρανία, να καταστρέφονται μεγάλες πόλεις και συνολικά η οικονομία της Ρωσίας και της Ουκρανίας;
Δηλαδή, θα πρέπει να γίνεται πόλεμος και το 2027 και το 2028, μέχρι να καταρρεύσει κάποια από τις δύο πλευρές;
Τότε, όμως, προκύπτει το ερώτημα: ποιος θα καταρρεύσει πρώτος;
Γιατί όταν μιλάμε για «δίκαιη ειρήνη», συνήθως εννοούμε ότι όλα πρέπει να γίνουν αποκλειστικά με βάση τη δική μας θέση.
Αυτό, όμως, δεν είναι συμβιβασμός. Η Ουκρανία λέει ότι τα πράγματα πρέπει να γίνουν με τον δικό της τρόπο.
Το Κρεμλίνο λέει ότι πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τη δική του λογική. Εκεί θεωρούν ότι προελαύνουν σε όλα τα μέτωπα και ότι «οι στόχοι θα επιτευχθούν».
Ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια, έτσι δεν είναι;
Έχουμε, λοιπόν, αυτές τις δύο αλήθειες: τη δική μας, την ουκρανική, και τη ρωσική. Και από την άλλη πλευρά μάς λένε ότι δικαιοσύνη σημαίνει να επιτευχθούν οι δικοί τους στόχοι.
Σε αυτό το σημείο, η απουσία περισσότερο ή λιγότερο ουδέτερων διαμεσολαβητών οδηγεί την κατάσταση σε αδιέξοδο.
Αν, όμως, η Τουρκία, οι χώρες της Μέσης Ανατολής ή η Κίνα εμπλακούν ξανά πιο ενεργά στην αναζήτηση μιας συμφωνίας, ίσως η κατάσταση αλλάξει προς το καλύτερο.
Αυτήν τη στιγμή, υπάρχει η αίσθηση ότι ο κόσμος έχει αφήσει την Ουκρανία και τη Ρωσία να αντιμετωπίσουν μόνες τους η μία την άλλη — αν εξαιρέσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στηρίζει το ηθικό μας και αυτή την περίφημη αντοχή και ακατάβλητη στάση μας.
Τι ακριβώς συμβαίνει, δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς. Γιατί ξαφνικά όλοι μοιάζουν να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια;
Μπορεί κανείς να υποθέσει εν μέρει τον λόγο: ο κόσμος λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν μια περιοχή υποφέρει, κάποιες άλλες να επωφελούνται.
Ναι, υπάρχει ένας βαθμός κυνισμού σε αυτό.
Όταν σε ένα τμήμα της Ευρώπης ή στη Μέση Ανατολή προκύπτουν οικονομικά ή πολιτικά προβλήματα, κερδισμένες βγαίνουν οι χώρες που μπορούν να προσφέρουν τις δικές τους προϋποθέσεις, τις δικές τους αγορές και τις δικές τους οικονομικές διαδρομές, προωθώντας παράλληλα τα δικά τους συμφέροντα.
Πρέπει, λοιπόν, να αναγνωρίσουμε ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η ρωσοουκρανική σύγκρουση εξυπηρετεί τα συμφέροντα άλλων χωρών.
Δεν εξυπηρετεί, όμως, ούτε τα συμφέροντα της Ουκρανίας ούτε εκείνα της Ρωσίας.
Αυτή είναι, δυστυχώς, η πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας, και δεν λειτουργεί υπέρ μας.
Και από τις δύο πλευρές γίνονται, βέβαια, ορισμένες κινήσεις, αλλά σχεδόν αμέσως υπονομεύονται από νέες ενέργειες που ακολουθούν.
Για παράδειγμα, για την επίσκεψη του Roman Abramovich στο Κίεβο μίλησε πρώτος ο Putin, έστω και έμμεσα, χωρίς να αναφέρει το όνομά του.
Στη συνέχεια, όμως, ο Zelensky το επιβεβαίωσε δημόσια: ναι, είχε έρθει και επρόκειτο πράγματι για τον Abramovich.
Εν προκειμένω υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις.
Η πρώτη είναι ότι η επιστολή του Zelensky ήταν τόσο προκλητική, ώστε ο Putin θέλησε να δείξει πως «είχαν ήδη ξεκινήσει κάποιες διαδικασίες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ειρήνη, αλλά μετά από αυτή την επιστολή αυτό δεν είναι πλέον δυνατό».
Και το γεγονός ότι υπήρχαν τέτοιες διαδικασίες φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το ότι ένας επιχειρηματίας εξέφρασε την επιθυμία να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής και ταξίδεψε γι’ αυτόν τον σκοπό.
Η άλλη εξήγηση, ότι δηλαδή ο Putin έχασε την ψυχραιμία του, ξέσπασε και αποκάλυψε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε μέσα στην ένταση της στιγμής, είναι δύσκολο να γίνει πιστευτή.
Όποιος γνωρίζει έστω και λίγο τον Putin, δύσκολα θα αποδεχθεί μια τέτοια εκδοχή.
Το δεύτερο ζήτημα
Τότε προκύπτει ένα δεύτερο ζήτημα. Χρησιμοποίησε αυτή την επιστολή του Zelensky για τους δικούς του σκοπούς.
Δηλαδή, έπρεπε να κάψει τις γέφυρες οριστικά και αμετάκλητα.
Ήταν μια σκηνοθετημένη επίδειξη οργής, μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης.
Ναι, βρισκόμαστε σε ένα παιχνίδι συνεχούς αύξησης της έντασης.
Ο Zelensky ανέβασε τους τόνους με τις επιθέσεις drones εναντίον της Αγίας Πετρούπολης, για να μην αναφερθώ στο Starobelsk και σε άλλες περιοχές. Ανέβασε το διακύβευμα.
Σε απάντηση, ο Putin κάνει το ίδιο, επειδή θεωρεί ότι οποιαδήποτε συμφιλιωτική στάση θα εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας.
Γι’ αυτό και άφησε να εννοηθούν ορισμένες πιθανές εξελίξεις. Ως απάντηση, ο Zelensky ανέφερε δημόσια το όνομα του Abramovich.
Πράγματι, το όνομά του είχε ήδη ακουστεί ως μία από τις πιθανές επιλογές.
Όμως ο Zelensky υπέδειξε ευθέως ότι «ήρθαν σε μένα άνθρωποι του Putin», με σκοπό να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την ένταση.
Ο Putin, από την πλευρά του, δήλωσε ότι επρόκειτο για «ιδιωτική πρωτοβουλία ενός επιχειρηματία».
«Με ρώτησε αν μπορούσε να πάει. Δεν μπορώ να του το απαγορεύσω, κι έτσι πήγε», είπε.
Αντίθετα, ο Volodymyr Zelensky υποστήριξε ότι ο Abramovich ήταν απεσταλμένος του Putin.
Ότι η επίσκεψή του συνιστούσε σχεδόν προσωπικό αίτημα του Ρώσου προέδρου. Πρόκειται για ένα παιχνίδι εντυπώσεων και λεπτών πολιτικών χειρισμών.
Όμως δεν προκύπτει κανένα όφελος από αυτό.
Αυτό που βλέπουμε είναι ότι μπροστά στα μάτια μας συντελέστηκε ακόμη ένα βήμα κλιμάκωσης, αντί να γίνει μια προσπάθεια προσέγγισης και συνεννόησης.
Και πότε θα μπορούσε να υπάρξει το επόμενο τέτοιο βήμα, το επόμενο παράθυρο ευκαιρίας για διάλογο, δεν γνωρίζω.
Δεν μπορούμε να προβλέψου,ε πότε θα πρέπει να το περιμένουμε.
Επιπλέον, η θερινή περίοδος δεν χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονη πολιτική δραστηριότητα.
Σε λίγο θα μπει ο Ιούλιος, ενώ ο Αύγουστος είναι παραδοσιακά μήνας διακοπών.
Στο μεταξύ, όμως, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους, πόλεις, συνοικίες και σπίτια θα εξακολουθήσουν να καταστρέφονται.
Και είναι δύσκολο να αναμένει κανείς κάποια ουσιαστική διπλωματική κινητικότητα.
Ίσως όλα να λυθούν τον Αύγουστο. Ίσως να υπάρξει λύση ήδη στα τέλη Ιουλίου. Μακάρι.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών