Ο Mykhailo Fedorov είχε κατανοήσει ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να κερδίσει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς απέναντι στη σαφώς μεγαλύτερη και ισχυρότερη στρατιωτική και βιομηχανική μηχανή της Ρωσίας
Η αιφνιδιαστική αποπομπή του υπουργού Άμυνας Mykhailo Fedorov από τον πρόεδρο της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη κυβερνητική αναδιάρθρωση στην εμπόλεμη χώρα.
Αντιθέτως, αναδεικνύει τις βαθιές πολιτικές και στρατηγικές αντιθέσεις που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό της ουκρανικής εξουσίας, σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε σύγκρουση φθοράς με ολοένα δυσμενέστερους όρους για το Κίεβο.
Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή εκθέτει και τη στάση της Δύσης, η οποία εδώ και χρόνια παρουσιάζει μια εξιδανικευμένη εικόνα της ουκρανικής ηγεσίας, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει τις δομικές αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού, τα εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς και τις εσωτερικές συγκρούσεις εξουσίας που επηρεάζουν άμεσα την πολεμική προσπάθεια.
Ο άνθρωπος που αναγνώριζε την πραγματικότητα του πολέμου
Σε αντίθεση με σημαντικό μέρος της ουκρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, ο Mykhailo Fedorov είχε κατανοήσει ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να κερδίσει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς απέναντι στη σαφώς μεγαλύτερη και ισχυρότερη στρατιωτική και βιομηχανική μηχανή της Ρωσίας.
Ενώ αρκετοί ανώτατοι αξιωματούχοι εξακολουθούσαν να αξιολογούν την επιτυχία μέσα από λογικές συνεχών επιθετικών επιχειρήσεων και υψηλών απωλειών του αντιπάλου, ο Fedorov επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση.
Η στρατηγική του βασιζόταν στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Ουκρανίας στην τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), στην αυτοματοποίηση και στις επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς κατά στόχων στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Στόχος ήταν η μεταφορά του πολέμου μακριά από τα αιματηρά μέτωπα της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ουκρανίας προς τις ρωσικές υποδομές, επιδιώκοντας οικονομική, πολιτική και ψυχολογική πίεση στη Μόσχα.
Η στρατηγική αυτή δεν μπορούσε να ανατρέψει τις συνολικές στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά παρείχε στην Ουκρανία πολύτιμο χρόνο και μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών.
Δεν είναι τυχαίο που έγκυροι γεωπολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν την απομάκρυνση του Fedorov του «αρχιτέκτονα των drones» ως ένα τεράστιο και απρόσμενο δώρο στη Ρωσία.
Η διαφθορά ως ο μεγαλύτερος εσωτερικός αντίπαλος
Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα που επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Fedorov δεν ήταν η Ρωσία, αλλά το ίδιο το ουκρανικό σύστημα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, ο πρώην υπουργός επιχείρησε να περιορίσει ένα πλέγμα διαφθοράς, υπερκοστολογήσεων, ευνοιοκρατίας και κατασπατάλησης πόρων που έχει εγκατασταθεί γύρω από την πολεμική οικονομία.
Οι μεταρρυθμίσεις του στόχευαν:
• στην απομάκρυνση προμηθευτών που απολάμβαναν υπερβολικά κέρδη λόγω πολιτικών διασυνδέσεων,
• στην επιβολή πραγματικών ανταγωνιστικών διαγωνισμών,
• στη μείωση του κόστους προμηθειών,
• στην ανακατεύθυνση των περιορισμένων πόρων προς κρίσιμα οπλικά συστήματα.
Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο ίδιος, δεν υπήρχε λογική να συνεχίζονται αγορές πυρομαχικών που ήδη υπήρχαν σε επάρκεια, τη στιγμή που έλειπαν άλλοι κρίσιμοι τύποι οπλισμού.
Οι θέσεις αυτές αμφισβήτησαν ευθέως οικονομικά συμφέροντα που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και, αναπόφευκτα, δημιούργησαν ισχυρούς αντιπάλους στο πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο.
Σύγκρουση με το στρατιωτικό κατεστημένο
Ο Fedorov δεν περιορίστηκε μόνο στις προμήθειες.
Επιδίωξε επίσης τη μεταρρύθμιση της δομής των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τις οποίες θεωρούσε υπερδιογκωμένες και οργανωτικά ξεπερασμένες.
Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε ο αρχηγός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων Alexander Syrsky, τον οποίο θεωρούσε εκπρόσωπο μιας σοβιετικής στρατιωτικής νοοτροπίας που δυσκόλευε την προσαρμογή στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πολέμου υψηλής τεχνολογίας.
Ωστόσο, ο Syrsky αποδείχθηκε ιδιαίτερα ικανός πολιτικός διαχειριστής. Κατάφερε να διατηρήσει τη στήριξη σημαντικών κέντρων ισχύος, ενώ ο Fedorov απέτυχε να δημιουργήσει μια εξίσου ισχυρή συμμαχία που θα μπορούσε να προστατεύσει τις μεταρρυθμίσεις του.
Έτσι, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που απειλούνταν από τις αλλαγές ενώθηκαν τελικά εναντίον του.
Η επιλογή του Zelensky
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Volodymyr Zelensky επέλεξε να απομακρύνει τον άνθρωπο που επιχειρούσε να συγκρουστεί με τις παγιωμένες δομές.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ακόμη και σε κρατικά μέσα ενημέρωσης της Ουκρανίας, ενώ οργανώνονται κινητοποιήσεις που θυμίζουν τις μεγάλες διαδηλώσεις του προηγούμενου έτους για την αποδυνάμωση του Εθνικού Γραφείου Καταπολέμησης της Διαφθοράς, εξηγεί ο αναλυτής Mark Episkopos σε άρθρο του στο Responsible Statecraft.
Οι διαμαρτυρίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελούν μία από τις ελάχιστες ευκαιρίες δημόσιας έκφρασης δυσαρέσκειας απέναντι στη διαχείριση του πολέμου από την ουκρανική κυβέρνηση.
Η δυτική αφήγηση καταρρέει
Η υπόθεση Fedorov φέρνει στην επιφάνεια ένα ακόμη ζήτημα που η Δύση επιχείρησε επί μακρόν να υποβαθμίσει.
Για περισσότερα από τρία χρόνια, μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και αρκετών δυτικών μέσων ενημέρωσης παρουσίαζαν την ουκρανική ηγεσία ως ενιαία, αποτελεσματική και προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις.
Η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι αντιπαραθέσεις για τις προμήθειες, οι καταγγελίες περί διαφθοράς και οι πολιτικοί ανταγωνισμοί όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά φαίνεται πως εντάθηκαν.
Παρ' όλα αυτά, πολλές δυτικές κυβερνήσεις εξακολούθησαν να στηρίζουν άνευ σοβαρών πολιτικών όρων το Κίεβο, αποφεύγοντας συχνά να ασκήσουν ουσιαστική πίεση για βαθύτερες θεσμικές αλλαγές.
Η επιλογή αυτή μπορεί να εξυπηρετούσε τη διατήρηση της ενότητας απέναντι στη Ρωσία, όμως ταυτόχρονα συνέβαλε στη δημιουργία μιας εικόνας σχεδόν αλάθητης ηγεσίας, η οποία πλέον αμφισβητείται ακόμη και στο εσωτερικό της Ουκρανίας.
Γιατί ο Zelensky παραμένει ισχυρός
Παρά το πολιτικό κόστος, ο Zelensky εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα.
Ελέγχει κρίσιμα κέντρα εξουσίας, διαθέτει ισχυρό δίκτυο πολιτικών συμμαχιών και εξακολουθεί να απολαμβάνει τη στήριξη της πλειονότητας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Ακόμη και η κυβέρνηση του Donald Trump, αν και έχει εμφανιστεί αρκετές φορές επικριτική απέναντι στον Zelensky, φαίνεται να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αντικατάστασή του δεν θα έλυνε τα βαθύτερα προβλήματα που εμποδίζουν μια συμφωνία τερματισμού του πολέμου.
Αυτό σημαίνει ότι, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, ο Ουκρανός πρόεδρος δύσκολα απειλείται άμεσα.
Η αρχή της πολιτικής φθοράς
Ωστόσο, κάθε πολιτική κρίση αφήνει αποτύπωμα.
Η αποπομπή του Fedorov ενδέχεται να μη δημιουργήσει άμεσα συνθήκες ανατροπής του Zelensky, αλλά προστίθεται σε μια σειρά γεγονότων που σταδιακά διαβρώνουν την εικόνα του ως αδιαμφισβήτητου ηγέτη της περιόδου του πολέμου.
Η πολιτική του αντοχή εξακολουθεί να στηρίζεται σε σημαντικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης, μεγάλο μέρος του οποίου οικοδομήθηκε χάρη στις επιτυχίες της ουκρανικής αντίστασης τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, όσο ο πόλεμος παρατείνεται, οι στρατιωτικές δυσκολίες αυξάνονται και οι εσωτερικές συγκρούσεις γίνονται πιο ορατές, τόσο δυσκολότερο γίνεται να διατηρηθεί η εικόνα της απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας.
Βαθύτερη σύγκρουση
Η απομάκρυνση του Mykhailo Fedorov δεν αποτελεί απλώς αλλαγή προσώπων στην κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη σύγκρουση μεταξύ μεταρρύθμισης και διατήρησης του υφιστάμενου συστήματος, ανάμεσα στην ανάγκη εκσυγχρονισμού και στα συμφέροντα που αναπτύχθηκαν μέσα στις συνθήκες του πολέμου.
Ταυτόχρονα, αναδεικνύει τα όρια της δυτικής πολιτικής απέναντι στην Ουκρανία.
Η άνευ όρων πολιτική και οικονομική στήριξη μπορεί να εξυπηρέτησε τη διατήρηση του μετώπου απέναντι στη Ρωσία, όμως δεν συνοδεύτηκε πάντοτε από την ίδια αποφασιστικότητα στην απαίτηση για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, διαφάνεια και λογοδοσία.
Η υπόθεση Fedorov υπενθυμίζει ότι οι μεγαλύτερες απειλές για μια χώρα σε πόλεμο δεν προέρχονται μόνο από τον εξωτερικό αντίπαλο, αλλά και από τις αδυναμίες του ίδιου του πολιτικού και κρατικού της συστήματος.
Το μόνο σίγουρο είναι πως η αποπομπή του θα αποδειχθεί σημείο καμπής για την πορεία της Ουκρανίας.
www.bankingnews.gr
Αντιθέτως, αναδεικνύει τις βαθιές πολιτικές και στρατηγικές αντιθέσεις που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό της ουκρανικής εξουσίας, σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε σύγκρουση φθοράς με ολοένα δυσμενέστερους όρους για το Κίεβο.
Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή εκθέτει και τη στάση της Δύσης, η οποία εδώ και χρόνια παρουσιάζει μια εξιδανικευμένη εικόνα της ουκρανικής ηγεσίας, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει τις δομικές αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού, τα εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς και τις εσωτερικές συγκρούσεις εξουσίας που επηρεάζουν άμεσα την πολεμική προσπάθεια.
Ο άνθρωπος που αναγνώριζε την πραγματικότητα του πολέμου
Σε αντίθεση με σημαντικό μέρος της ουκρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, ο Mykhailo Fedorov είχε κατανοήσει ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να κερδίσει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς απέναντι στη σαφώς μεγαλύτερη και ισχυρότερη στρατιωτική και βιομηχανική μηχανή της Ρωσίας.
Ενώ αρκετοί ανώτατοι αξιωματούχοι εξακολουθούσαν να αξιολογούν την επιτυχία μέσα από λογικές συνεχών επιθετικών επιχειρήσεων και υψηλών απωλειών του αντιπάλου, ο Fedorov επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση.
Η στρατηγική του βασιζόταν στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Ουκρανίας στην τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), στην αυτοματοποίηση και στις επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς κατά στόχων στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Στόχος ήταν η μεταφορά του πολέμου μακριά από τα αιματηρά μέτωπα της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ουκρανίας προς τις ρωσικές υποδομές, επιδιώκοντας οικονομική, πολιτική και ψυχολογική πίεση στη Μόσχα.
Η στρατηγική αυτή δεν μπορούσε να ανατρέψει τις συνολικές στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά παρείχε στην Ουκρανία πολύτιμο χρόνο και μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών.
Δεν είναι τυχαίο που έγκυροι γεωπολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν την απομάκρυνση του Fedorov του «αρχιτέκτονα των drones» ως ένα τεράστιο και απρόσμενο δώρο στη Ρωσία.
Η διαφθορά ως ο μεγαλύτερος εσωτερικός αντίπαλος
Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα που επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Fedorov δεν ήταν η Ρωσία, αλλά το ίδιο το ουκρανικό σύστημα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, ο πρώην υπουργός επιχείρησε να περιορίσει ένα πλέγμα διαφθοράς, υπερκοστολογήσεων, ευνοιοκρατίας και κατασπατάλησης πόρων που έχει εγκατασταθεί γύρω από την πολεμική οικονομία.
Οι μεταρρυθμίσεις του στόχευαν:
• στην απομάκρυνση προμηθευτών που απολάμβαναν υπερβολικά κέρδη λόγω πολιτικών διασυνδέσεων,
• στην επιβολή πραγματικών ανταγωνιστικών διαγωνισμών,
• στη μείωση του κόστους προμηθειών,
• στην ανακατεύθυνση των περιορισμένων πόρων προς κρίσιμα οπλικά συστήματα.
Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο ίδιος, δεν υπήρχε λογική να συνεχίζονται αγορές πυρομαχικών που ήδη υπήρχαν σε επάρκεια, τη στιγμή που έλειπαν άλλοι κρίσιμοι τύποι οπλισμού.
Οι θέσεις αυτές αμφισβήτησαν ευθέως οικονομικά συμφέροντα που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και, αναπόφευκτα, δημιούργησαν ισχυρούς αντιπάλους στο πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο.
Σύγκρουση με το στρατιωτικό κατεστημένο
Ο Fedorov δεν περιορίστηκε μόνο στις προμήθειες.
Επιδίωξε επίσης τη μεταρρύθμιση της δομής των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τις οποίες θεωρούσε υπερδιογκωμένες και οργανωτικά ξεπερασμένες.
Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε ο αρχηγός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων Alexander Syrsky, τον οποίο θεωρούσε εκπρόσωπο μιας σοβιετικής στρατιωτικής νοοτροπίας που δυσκόλευε την προσαρμογή στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πολέμου υψηλής τεχνολογίας.
Ωστόσο, ο Syrsky αποδείχθηκε ιδιαίτερα ικανός πολιτικός διαχειριστής. Κατάφερε να διατηρήσει τη στήριξη σημαντικών κέντρων ισχύος, ενώ ο Fedorov απέτυχε να δημιουργήσει μια εξίσου ισχυρή συμμαχία που θα μπορούσε να προστατεύσει τις μεταρρυθμίσεις του.
Έτσι, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που απειλούνταν από τις αλλαγές ενώθηκαν τελικά εναντίον του.
Η επιλογή του Zelensky
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Volodymyr Zelensky επέλεξε να απομακρύνει τον άνθρωπο που επιχειρούσε να συγκρουστεί με τις παγιωμένες δομές.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ακόμη και σε κρατικά μέσα ενημέρωσης της Ουκρανίας, ενώ οργανώνονται κινητοποιήσεις που θυμίζουν τις μεγάλες διαδηλώσεις του προηγούμενου έτους για την αποδυνάμωση του Εθνικού Γραφείου Καταπολέμησης της Διαφθοράς, εξηγεί ο αναλυτής Mark Episkopos σε άρθρο του στο Responsible Statecraft.
Οι διαμαρτυρίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελούν μία από τις ελάχιστες ευκαιρίες δημόσιας έκφρασης δυσαρέσκειας απέναντι στη διαχείριση του πολέμου από την ουκρανική κυβέρνηση.
Η δυτική αφήγηση καταρρέει
Η υπόθεση Fedorov φέρνει στην επιφάνεια ένα ακόμη ζήτημα που η Δύση επιχείρησε επί μακρόν να υποβαθμίσει.
Για περισσότερα από τρία χρόνια, μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και αρκετών δυτικών μέσων ενημέρωσης παρουσίαζαν την ουκρανική ηγεσία ως ενιαία, αποτελεσματική και προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις.
Η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι αντιπαραθέσεις για τις προμήθειες, οι καταγγελίες περί διαφθοράς και οι πολιτικοί ανταγωνισμοί όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά φαίνεται πως εντάθηκαν.
Παρ' όλα αυτά, πολλές δυτικές κυβερνήσεις εξακολούθησαν να στηρίζουν άνευ σοβαρών πολιτικών όρων το Κίεβο, αποφεύγοντας συχνά να ασκήσουν ουσιαστική πίεση για βαθύτερες θεσμικές αλλαγές.
Η επιλογή αυτή μπορεί να εξυπηρετούσε τη διατήρηση της ενότητας απέναντι στη Ρωσία, όμως ταυτόχρονα συνέβαλε στη δημιουργία μιας εικόνας σχεδόν αλάθητης ηγεσίας, η οποία πλέον αμφισβητείται ακόμη και στο εσωτερικό της Ουκρανίας.
Γιατί ο Zelensky παραμένει ισχυρός
Παρά το πολιτικό κόστος, ο Zelensky εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα.
Ελέγχει κρίσιμα κέντρα εξουσίας, διαθέτει ισχυρό δίκτυο πολιτικών συμμαχιών και εξακολουθεί να απολαμβάνει τη στήριξη της πλειονότητας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Ακόμη και η κυβέρνηση του Donald Trump, αν και έχει εμφανιστεί αρκετές φορές επικριτική απέναντι στον Zelensky, φαίνεται να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αντικατάστασή του δεν θα έλυνε τα βαθύτερα προβλήματα που εμποδίζουν μια συμφωνία τερματισμού του πολέμου.
Αυτό σημαίνει ότι, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, ο Ουκρανός πρόεδρος δύσκολα απειλείται άμεσα.
Η αρχή της πολιτικής φθοράς
Ωστόσο, κάθε πολιτική κρίση αφήνει αποτύπωμα.
Η αποπομπή του Fedorov ενδέχεται να μη δημιουργήσει άμεσα συνθήκες ανατροπής του Zelensky, αλλά προστίθεται σε μια σειρά γεγονότων που σταδιακά διαβρώνουν την εικόνα του ως αδιαμφισβήτητου ηγέτη της περιόδου του πολέμου.
Η πολιτική του αντοχή εξακολουθεί να στηρίζεται σε σημαντικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης, μεγάλο μέρος του οποίου οικοδομήθηκε χάρη στις επιτυχίες της ουκρανικής αντίστασης τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, όσο ο πόλεμος παρατείνεται, οι στρατιωτικές δυσκολίες αυξάνονται και οι εσωτερικές συγκρούσεις γίνονται πιο ορατές, τόσο δυσκολότερο γίνεται να διατηρηθεί η εικόνα της απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας.
Βαθύτερη σύγκρουση
Η απομάκρυνση του Mykhailo Fedorov δεν αποτελεί απλώς αλλαγή προσώπων στην κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη σύγκρουση μεταξύ μεταρρύθμισης και διατήρησης του υφιστάμενου συστήματος, ανάμεσα στην ανάγκη εκσυγχρονισμού και στα συμφέροντα που αναπτύχθηκαν μέσα στις συνθήκες του πολέμου.
Ταυτόχρονα, αναδεικνύει τα όρια της δυτικής πολιτικής απέναντι στην Ουκρανία.
Η άνευ όρων πολιτική και οικονομική στήριξη μπορεί να εξυπηρέτησε τη διατήρηση του μετώπου απέναντι στη Ρωσία, όμως δεν συνοδεύτηκε πάντοτε από την ίδια αποφασιστικότητα στην απαίτηση για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, διαφάνεια και λογοδοσία.
Η υπόθεση Fedorov υπενθυμίζει ότι οι μεγαλύτερες απειλές για μια χώρα σε πόλεμο δεν προέρχονται μόνο από τον εξωτερικό αντίπαλο, αλλά και από τις αδυναμίες του ίδιου του πολιτικού και κρατικού της συστήματος.
Το μόνο σίγουρο είναι πως η αποπομπή του θα αποδειχθεί σημείο καμπής για την πορεία της Ουκρανίας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών