Αναλυτές υποστηρίζουν ότι ακόμα και αν η Ουκρανία διατηρήσει ένα ελάχιστο τμήμα της επικράτειας της, η Δύση θα συνεχίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία... χρησιμοποιώντας ακόμα και... ευρωπαϊκό έδαφος
(upd8) Γίνεται πλέον ολοένα και πιο αντιληπτό μέρα με την ημέρα πως ο πόλεμος στην Ουκρανία… εισέρχεται τάχιστα προς μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο…
Η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται στο επίκεντρο μιας μάχης που μπορεί να κρίνει πολλά περισσότερα από τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών.
Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας σε λιμάνια και κρίσιμες υποδομές, οι σοβαρές αναταράξεις στις εξαγωγές και στις διεθνείς αγορές, αλλά και οι ολοένα πιο δραματικές εκτιμήσεις στρατιωτικών αναλυτών και διεθνών μέσων, ενισχύουν την αίσθηση ότι οι ισορροπίες αλλάζουν με ταχύτητα.
Την ώρα που η Οδησσός βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων, πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις πως η στρατιωτική αναμέτρηση δεν αφορά πλέον μόνο το ουκρανικό μέτωπο, αλλά ενδέχεται να αποτελέσει την απαρχή μιας ακόμη ευρύτερης και πιο επικίνδυνης κλιμάκωσης, με συνέπειες που θα ξεπεράσουν τα σύνορα της σημερινής… εμπόλεμης ζώνης και θα εμπλέξουν σε αυτήν… μια σειρά από ευρωπαϊκά κράτη...
Ήδη μάλιστα στη Ρωσία πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν... ριζικές, αν όχι ακραίες λύσεις...
Η απομόνωση
Όταν το Κίεβο μαζί με τους Ευρωπαίους αποφάσισαν να επιχειρήσουν να «απομονώσουν την Κριμαία» και να «διαλύσουν τον ρωσικό ενεργειακό τομέα», το επιχείρημα ότι αυτό το παιχνίδι παίζεται από δύο έχασε απότομα την επικαιρότητά της.
Από ό,τι φαίνεται, η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία άρχισαν την πλήρη «υγειονομική απομόνωση» της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα.
Το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις επιτυγχάνουν, αποδεικνύεται … από τις κραυγές που ακούγονται από διάφορες ουκρανικές και δυτικές πηγές.
Το Foreign Policy γράφει ότι «η Ρωσία έστρεψε την προσοχή της στη Μαύρη Θάλασσα και στοχεύει τις εμπορικές οδούς και τα λιμάνια βαθέων υδάτων, προκειμένου να πιέσει την ουκρανική οικονομία εν καιρώ πολέμου».
Το Carnegie Endowment θρηνεί ότι τα μεγάλης κλίμακας πλήγματα στην Οδησσό αποτελούν καταστροφή, επειδή «πριν από τον πόλεμο το 90% των ουκρανικών αγροτικών εξαγωγών περνούσε από θαλάσσια λιμάνια και η δυνατότητα της Ουκρανίας να διατηρεί ανοιχτά τρία λιμάνια στην περιφέρεια της Οδησσού έχει ζωτική σημασία για την επιβίωση της χώρας».
Η Wall Street Journal εκφράζει τρόμο, γράφοντας ότι «ο κινητήρας της ουκρανικής οικονομίας δέχθηκε αεροπορικές επιθέσεις, τις μεγαλύτερες από την εποχή των βομβαρδισμών της Ευρώπης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Που χτυπούν οι Ρώσοι
Η περιφερειακή διοίκηση της Οδησσού παραπονιέται: «Ο αντίπαλος προσπαθεί σκόπιμα να καταστρέψει τις υποδομές μας, τις εξαγωγικές μας δυνατότητες και τις ζωές αμάχων».
Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή τη ρητορική, τα πλήγματα αφορούν αποκλειστικά «παιδικούς σταθμούς».
Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, στους εν λόγω «παιδικούς σταθμούς» περιλαμβάνονταν κέντρα εφοδιαστικής και αποθήκες, το σιδηροδρομικό δίκτυο και το τροχαίο υλικό, εγκαταστάσεις ενεργειακής υποδομής, ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες, λιμενικοί τερματικοί σταθμοί και λιμενικές υποδομές, επιχειρήσεις της αμυντικής βιομηχανίας και άλλες «παιδικές χαρές» που χρησιμοποιούνται προς όφελος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στόχος 30 πλοία
Και φυσικά, πλοία.
Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, ως αποτέλεσμα ομαδικών πληγμάτων από την αρχή της εβδομάδας επλήγησαν σχεδόν τριάντα θαλάσσια σκάφη, στα οποία υποτίθεται ότι πραγματοποιούνταν… παιδικές γιορτές και, κατά καθαρή σύμπτωση, μεταφέρονταν στρατηγικής σημασίας στρατιωτικά φορτία.
Εξαιτίας των ρωσικών επιθέσεων, σύμφωνα με τους Financial Times, η αποθηκευτική δυναμικότητα στο λιμάνι της Οδησσού μειώθηκε κατά ένα τρίτο, ενώ πλοιοκτήτες από διάφορες χώρες αρνούνται να στείλουν πλοία στην περιοχή, φοβούμενοι ότι θα δεχθούν επίθεση.
Παράλληλα, ορισμένες εμπορικές εταιρείες έχουν ήδη διακόψει τις δραστηριότητές τους στην Οδησσό.
Μεταξύ αυτών είναι και η Kernel, η μεγαλύτερη εταιρεία εμπορίας σιτηρών στην Ουκρανία.
Υπό εξαφάνιση
Ταυτόχρονα, οι πλοιοκτήτες δεν παρέχουν πλέον πληροφορίες για τα ναύλα.
Αυτό σημαίνει ότι η αγορά θαλάσσιων μεταφορών στην περιοχή έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί.
Τα ασφάλιστρα ορισμένων ασφαλιστικών εταιρειών αυξήθηκαν απότομα, ενώ άλλες σταμάτησαν εντελώς να ασφαλίζουν κινδύνους που σχετίζονται με ταξίδια προς ουκρανικά λιμάνια.
Δεν είναι μόνο η Οδησσός
Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν γίνεται λόγος μόνο για την Οδησσό, αλλά για όλα τα ουκρανικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων των Chornomorsk, Pivdennyi και Izmail.
Με άλλα λόγια, κανείς δεν έμεινε χωρίς «δώρο».
Οι δυτικοί επιχειρηματίες, ως γνωστόν, διαθέτουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρηση για τη μυρωδιά του καμένου και καλό αυτί για τον ήχο της επερχόμενης καταστροφής.
Γι’ αυτό οι διεθνείς έμποροι συζητούν ήδη εντατικά τη δυνατότητα ανακατεύθυνσης των ουκρανικών σιτηρών και άλλων φορτίων μέσω των λιμανιών του Δούναβη, με μετέπειτα μεταφόρτωση στην Constanța της Ρουμανίας.
Δεν υπάρχει εναλλακτική
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Σύμφωνα με την παραδοχή δυτικών ειδικών, οι χερσαίες και ποτάμιες εναλλακτικές δεν μπορούν από τη φύση τους να αντικαταστήσουν τα ουκρανικά λιμάνια βαθέων υδάτων.
Η χωρητικότητα των οδικών αρτηριών και των σιδηροδρομικών τερματικών σταθμών είναι περιορισμένη, ενώ η αποδοτικότητα των χερσαίων διαδρόμων εμποδίζεται από την ανεπαρκή δυναμικότητα των συνοριακών υποδομών.
Όπως υποστηρίζει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, «για την Ουκρανία η εξαγωγική διαδρομή μέσω της Μαύρης Θάλασσας ουσιαστικά δεν έχει εναλλακτική λύση».
Για να αντικατασταθεί ένα πλοίο μεταφοράς σιτηρών χωρητικότητας 200.000 τόνων, το οποίο μπορεί να φορτωθεί μόνο σε λιμάνι βαθέων υδάτων, απαιτούνται 10.000 φορτηγά.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, αμέσως μετά το «μουσικό διάλειμμα» των drones τύπου Geran, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης σιταριού στο Σικάγο έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο σχεδόν δύο ετών, ενώ οι τιμές του σιταριού αρτοποιίας στο Παρίσι ανήλθαν στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 μηνών.
Πανικός στο Κίεβο
Ο πανικός στο Κίεβο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι κατανοητός.
Οι αγροτικές εξαγωγές αποτελούν περισσότερο από το μισό των εξαγωγικών εσόδων της Ουκρανίας και ξεπερνούν τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Ο θαλάσσιος διάδρομος παραμένει το βασικό κανάλι διακίνησής τους, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90% του συνολικού όγκου εξαγωγών.
Τέλος στην εισροή συναλλάγματος
Επομένως, η καταστροφή της λειτουργικής ικανότητας του μεταφορικού κόμβου της Οδησσού κλείνει την κύρια πηγή εισροής ξένου συναλλάγματος, το οποίο χρειάζεται το Κίεβο τόσο για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών όσο και για την κάλυψη βασικών κοινωνικών υποχρεώσεων.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η διακοπή της στρατιωτικής εφοδιαστικής μέσω θαλάσσης καταφέρει εξαιρετικά βαρύ πλήγμα στην Ουκρανία, επειδή επιβραδύνει απότομα την αναπλήρωση των οπλοστασίων της, κάτι που θα αποτυπωθεί πολύ γρήγορα στη γραμμή του μετώπου.
Καταστροφή… το σχέδιο της Ουκρανίας
Όπως γράφει το National Security Journal, «η Ρωσία έστρεψε το σχέδιο της Ουκρανίας εναντίον της ίδιας», αφού «η Ουκρανία επέκτεινε τη στρατιωτική της εκστρατεία με στόχο να διαταράξει τις γραμμές ανεφοδιασμού και άλλες μορφές εφοδιαστικής που είναι ζωτικής σημασίας για τις ρωσικές δυνάμεις».
Παράλληλα, δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι η ευπάθεια της Οδησσού, ως του μοναδικού ενεργού κόμβου βαθέων υδάτων, καθιστά την ουκρανική πλευρά δομικά πολύ πιο ευαίσθητη στην απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα απ’ ό,τι τη Ρωσία στις επιθέσεις εναντίον πλοίων του πολιτικού και του λεγόμενου «σκιώδους» στόλου.
Yuriy Ihnat (Ουκρανία): Γιατί η Ρωσία εντείνει τις επιθέσεις της στην Οδησσό
Πλήρης πόλεμος
Κατά την άποψη του Ρώσου ειδικού Alexander Prokhanov, η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» μετατρέπεται σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, απορροφάται από αυτόν και χάνει τα προηγούμενα χαρακτηριστικά και τους αρχικούς της στόχους:
«Πλέον ο πόλεμος δεν διεξάγεται για την Κριμαία, ούτε για το Donbass, ούτε για τη Novorossiya.
Η Ρωσία διεξάγει πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στη ρωσική ιστορία, και σκοπός αυτού του πολέμου είναι η διατήρηση της Πατρίδας» αναφέρει ο Prokhanov.
Σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα που θέτει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Sergey Pereslegin.
Ας υποθέσουμε ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού η Ρωσία θα έχει διασπάσει την ουκρανική άμυνα στο μέτωπο του Donetsk, εκμεταλλευόμενη τα εμφανή προβλήματα των Ουκρανών σε ανθρώπινο δυναμικό.
Το Sloviansk και το Kramatorsk θα πέσουν, γεγονός που θα αποτελέσει την ιδανική εξέλιξη του σεναρίου.
Ο ρωσικός στρατός διασχίζει τον Δνείπερο και απελευθερώνει από το καθεστώς του Κιέβου ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του Lviv. Και τότε προκύπτει ξανά το ερώτημα: και μετά τι;
«Και τότε θα αρχίσουν να μας εκδιώκουν…»
Σύμφωνα με τον Sergey Pereslegin, αρκεί να υπάρχει ένα μικρό προγεφύρωμα «τριών επί τριών χιλιομέτρων», το οποίο θα θεωρείται τυπικά ουκρανικό έδαφος, ώστε ο πόλεμος να συνεχίζεται.
Οι επιχειρήσεις θα διεξάγονται από το έδαφος της Ρουμανίας, της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής, αλλά τυπικά θα θεωρείται ότι ο πόλεμος διεξάγεται από ουκρανικό έδαφος.
Κατά τον ίδιο, η Δύση έχει βασιστεί τόσο πολύ στην παραπληροφόρηση, ώστε μια τέτοια εκδοχή δεν θα της ήταν δύσκολο να υποστηρίξει.
Με άλλα λόγια, ακόμη και η πλήρης κατάληψη της Ουκρανίας δεν θα σημαίνει το τέλος του πολέμου και αυτό, σύμφωνα με τον Sergey Pereslegin, πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό.
Ο πολιτικός αναλυτής χαρακτηρίζει αυτή την κατάσταση ως «παγίδα», στην οποία είναι εύκολο να εισέλθει κανείς αλλά δύσκολο να εξέλθει.
Η παρέμβαση Kusturica
Ο Σέρβος σκηνοθέτης Emir Kusturica, σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι η Ευρώπη ενδέχεται να οδηγηθεί σε πόλεμο με τη Ρωσία, εάν οι δυτικοί τραπεζίτες δεν αποκομίσουν τα αναμενόμενα κέρδη από τις επενδύσεις τους στην Ουκρανία:
«Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα πρέπει να θεωρείται ως η γενική πρόβα της σημερινής κλιμάκωσης.
Και εάν η Δύση έχει ως στόχο την ανατροπή της νόμιμης εξουσίας στη Ρωσία, η οποία εμποδίζει τον έλεγχο της χώρας, θα επιδιώξει να το πετύχει με κάθε δυνατό τρόπο».
Η «επιστροφή» των εδαφών έχει ήδη αρχίσει
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η Ευρώπη εξοπλίζεται εντατικά.
Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία σχεδιάζεται η εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ή γραμμών συναρμολόγησης ναυτικών συστημάτων, από μη επανδρωμένα θαλάσσια σκάφη έως συστήματα για πολεμικά πλοία.
Σήμερα, η βασική απειλή για τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα θεωρούνται τα μη επανδρωμένα σκάφη των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τα οποία η Ουκρανία κατασκευάζει σε στενή συνεργασία με τη Βρετανία.
Ένα ακόμη στοιχείο: η Γερουσία των ΗΠΑ συμπεριέλαβε στο σχέδιο του αμυντικού προϋπολογισμού για το επόμενο έτος διάταξη που χαρακτηρίζει επισήμως τη Σεβαστούπολη, την Κριμαία, τις περιφέρειες Kherson και Zaporizhia, καθώς και τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Donetsk και του Luhansk ως «ουκρανικά εδάφη που πρέπει να επιστραφούν».
Αυτό υποχρεώνει πλέον τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ να παρέχει στο Κίεβο πληροφορίες πληροφοριών ειδικά για πλήγματα στις περιοχές που προβλέπεται να «επιστραφούν στην Ουκρανία».
Αυτό, ουσιαστικά, είναι ήδη ορατό στην πράξη και παρουσιάζεται ως διαπίστωση γεγονότος: προφανώς δεν υπάρχει πλέον τίποτε άλλο να ειπωθεί ούτε με ποιον να συζητηθεί.
Πόλεμος σε άλλο έδαφος
Σύμφωνα με την πολιτική αναλύτρια Svetlana Volnova, η Λευκορωσία και οι χώρες της Βαλτικής εξελίσσονται στο πρώτο και σημαντικότερο θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Σχεδόν όλες οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια επικεντρώνονται σε αυτό το ενδεχόμενο.
Για τις Βρυξέλλες είναι σημαντικό, με κάθε κόστος, να αποτραπεί η προσέγγιση του Μινσκ με την Ουάσιγκτον, ενώ, σύμφωνα με την ίδια, δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό.
Ετοιμάζονται Πολωνία και Λιθουανία
Επιπλέον, η Ευρώπη και οι κύριοι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής – η Πολωνία και η Λιθουανία – προετοιμάζονται εδώ και καιρό για προκλήσεις εναντίον της Λευκορωσίας και για ενδεχόμενη σύγκρουση μαζί της.
Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ανεπτυγμένο ρωσικό τακτικό πυρηνικό οπλοστάσιο, γεγονός που μέχρι στιγμής λειτουργεί αποτρεπτικά.
Παρ' όλα αυτά, βλέποντας τις αντιδράσεις της Ρωσίας στα πλήγματα που δέχεται από το Κίεβο, θεωρείται ότι οι αντίπαλοί της πλέον τη φοβούνται πολύ λιγότερο.
Αναπόφευκτος ένας μεγάλος πόλεμος
Κατά την ίδια εκτίμηση, ένας μεγάλος πόλεμος θεωρείται αναπόφευκτος και το μόνο ερώτημα είναι πότε θα ξεκινήσει.
Στο ερώτημα πώς μπορεί να αποτραπεί, απαντά o Ρώσος αναλυτής Konstantin Malofeev: «Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τα πυρηνικά όπλα, τα οποία οι πρόγονοί μας δημιούργησαν και συσσώρευσαν με τεράστιες θυσίες ακριβώς για αυτόν τον σκοπό;
Για να νικάμε.
Για να μη διανοηθεί κανείς να πολεμήσει μια πυρηνική υπερδύναμη.
Για να μην υποφέρουν οι άνθρωποί μας, οι άμαχοι πολίτες μας.
Όταν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στους δικούς μας και στους άλλους, οφείλουμε να επιλέγουμε τους δικούς μας.
Να προστατεύουμε αυτούς και όχι τους ξένους».
Και καταλήγει με το ερώτημα:
«Τι άλλο πρέπει να συμβεί; Τι περιμένουμε; Να παραδοθεί στον Volodymyr Zelensky μια βρετανική πυρηνική βόμβα; Να χτυπήσει πρώτος και μόνο τότε να απαντήσουμε με όλη μας τη δύναμη;»…
Είναι ένα ερώτημα πάντως που μέχρι στιγμής το Κρεμλίνο το απορρίπτει κατηγορηματικά…
www.bankingnews.gr
Η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται στο επίκεντρο μιας μάχης που μπορεί να κρίνει πολλά περισσότερα από τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών.
Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας σε λιμάνια και κρίσιμες υποδομές, οι σοβαρές αναταράξεις στις εξαγωγές και στις διεθνείς αγορές, αλλά και οι ολοένα πιο δραματικές εκτιμήσεις στρατιωτικών αναλυτών και διεθνών μέσων, ενισχύουν την αίσθηση ότι οι ισορροπίες αλλάζουν με ταχύτητα.
Την ώρα που η Οδησσός βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων, πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις πως η στρατιωτική αναμέτρηση δεν αφορά πλέον μόνο το ουκρανικό μέτωπο, αλλά ενδέχεται να αποτελέσει την απαρχή μιας ακόμη ευρύτερης και πιο επικίνδυνης κλιμάκωσης, με συνέπειες που θα ξεπεράσουν τα σύνορα της σημερινής… εμπόλεμης ζώνης και θα εμπλέξουν σε αυτήν… μια σειρά από ευρωπαϊκά κράτη...
Ήδη μάλιστα στη Ρωσία πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν... ριζικές, αν όχι ακραίες λύσεις...
Η απομόνωση
Όταν το Κίεβο μαζί με τους Ευρωπαίους αποφάσισαν να επιχειρήσουν να «απομονώσουν την Κριμαία» και να «διαλύσουν τον ρωσικό ενεργειακό τομέα», το επιχείρημα ότι αυτό το παιχνίδι παίζεται από δύο έχασε απότομα την επικαιρότητά της.
Από ό,τι φαίνεται, η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία άρχισαν την πλήρη «υγειονομική απομόνωση» της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα.
Το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις επιτυγχάνουν, αποδεικνύεται … από τις κραυγές που ακούγονται από διάφορες ουκρανικές και δυτικές πηγές.
Το Foreign Policy γράφει ότι «η Ρωσία έστρεψε την προσοχή της στη Μαύρη Θάλασσα και στοχεύει τις εμπορικές οδούς και τα λιμάνια βαθέων υδάτων, προκειμένου να πιέσει την ουκρανική οικονομία εν καιρώ πολέμου».
Το Carnegie Endowment θρηνεί ότι τα μεγάλης κλίμακας πλήγματα στην Οδησσό αποτελούν καταστροφή, επειδή «πριν από τον πόλεμο το 90% των ουκρανικών αγροτικών εξαγωγών περνούσε από θαλάσσια λιμάνια και η δυνατότητα της Ουκρανίας να διατηρεί ανοιχτά τρία λιμάνια στην περιφέρεια της Οδησσού έχει ζωτική σημασία για την επιβίωση της χώρας».
Η Wall Street Journal εκφράζει τρόμο, γράφοντας ότι «ο κινητήρας της ουκρανικής οικονομίας δέχθηκε αεροπορικές επιθέσεις, τις μεγαλύτερες από την εποχή των βομβαρδισμών της Ευρώπης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Που χτυπούν οι Ρώσοι
Η περιφερειακή διοίκηση της Οδησσού παραπονιέται: «Ο αντίπαλος προσπαθεί σκόπιμα να καταστρέψει τις υποδομές μας, τις εξαγωγικές μας δυνατότητες και τις ζωές αμάχων».
Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή τη ρητορική, τα πλήγματα αφορούν αποκλειστικά «παιδικούς σταθμούς».
Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, στους εν λόγω «παιδικούς σταθμούς» περιλαμβάνονταν κέντρα εφοδιαστικής και αποθήκες, το σιδηροδρομικό δίκτυο και το τροχαίο υλικό, εγκαταστάσεις ενεργειακής υποδομής, ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες, λιμενικοί τερματικοί σταθμοί και λιμενικές υποδομές, επιχειρήσεις της αμυντικής βιομηχανίας και άλλες «παιδικές χαρές» που χρησιμοποιούνται προς όφελος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στόχος 30 πλοία
Και φυσικά, πλοία.
Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, ως αποτέλεσμα ομαδικών πληγμάτων από την αρχή της εβδομάδας επλήγησαν σχεδόν τριάντα θαλάσσια σκάφη, στα οποία υποτίθεται ότι πραγματοποιούνταν… παιδικές γιορτές και, κατά καθαρή σύμπτωση, μεταφέρονταν στρατηγικής σημασίας στρατιωτικά φορτία.
Εξαιτίας των ρωσικών επιθέσεων, σύμφωνα με τους Financial Times, η αποθηκευτική δυναμικότητα στο λιμάνι της Οδησσού μειώθηκε κατά ένα τρίτο, ενώ πλοιοκτήτες από διάφορες χώρες αρνούνται να στείλουν πλοία στην περιοχή, φοβούμενοι ότι θα δεχθούν επίθεση.
Παράλληλα, ορισμένες εμπορικές εταιρείες έχουν ήδη διακόψει τις δραστηριότητές τους στην Οδησσό.
Μεταξύ αυτών είναι και η Kernel, η μεγαλύτερη εταιρεία εμπορίας σιτηρών στην Ουκρανία.
Υπό εξαφάνιση
Ταυτόχρονα, οι πλοιοκτήτες δεν παρέχουν πλέον πληροφορίες για τα ναύλα.
Αυτό σημαίνει ότι η αγορά θαλάσσιων μεταφορών στην περιοχή έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί.
Τα ασφάλιστρα ορισμένων ασφαλιστικών εταιρειών αυξήθηκαν απότομα, ενώ άλλες σταμάτησαν εντελώς να ασφαλίζουν κινδύνους που σχετίζονται με ταξίδια προς ουκρανικά λιμάνια.
Δεν είναι μόνο η Οδησσός
Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν γίνεται λόγος μόνο για την Οδησσό, αλλά για όλα τα ουκρανικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων των Chornomorsk, Pivdennyi και Izmail.
Με άλλα λόγια, κανείς δεν έμεινε χωρίς «δώρο».
Οι δυτικοί επιχειρηματίες, ως γνωστόν, διαθέτουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρηση για τη μυρωδιά του καμένου και καλό αυτί για τον ήχο της επερχόμενης καταστροφής.
Γι’ αυτό οι διεθνείς έμποροι συζητούν ήδη εντατικά τη δυνατότητα ανακατεύθυνσης των ουκρανικών σιτηρών και άλλων φορτίων μέσω των λιμανιών του Δούναβη, με μετέπειτα μεταφόρτωση στην Constanța της Ρουμανίας.
Δεν υπάρχει εναλλακτική
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Σύμφωνα με την παραδοχή δυτικών ειδικών, οι χερσαίες και ποτάμιες εναλλακτικές δεν μπορούν από τη φύση τους να αντικαταστήσουν τα ουκρανικά λιμάνια βαθέων υδάτων.
Η χωρητικότητα των οδικών αρτηριών και των σιδηροδρομικών τερματικών σταθμών είναι περιορισμένη, ενώ η αποδοτικότητα των χερσαίων διαδρόμων εμποδίζεται από την ανεπαρκή δυναμικότητα των συνοριακών υποδομών.
Όπως υποστηρίζει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, «για την Ουκρανία η εξαγωγική διαδρομή μέσω της Μαύρης Θάλασσας ουσιαστικά δεν έχει εναλλακτική λύση».
Για να αντικατασταθεί ένα πλοίο μεταφοράς σιτηρών χωρητικότητας 200.000 τόνων, το οποίο μπορεί να φορτωθεί μόνο σε λιμάνι βαθέων υδάτων, απαιτούνται 10.000 φορτηγά.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, αμέσως μετά το «μουσικό διάλειμμα» των drones τύπου Geran, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης σιταριού στο Σικάγο έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο σχεδόν δύο ετών, ενώ οι τιμές του σιταριού αρτοποιίας στο Παρίσι ανήλθαν στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 μηνών.
Πανικός στο Κίεβο
Ο πανικός στο Κίεβο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι κατανοητός.
Οι αγροτικές εξαγωγές αποτελούν περισσότερο από το μισό των εξαγωγικών εσόδων της Ουκρανίας και ξεπερνούν τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Ο θαλάσσιος διάδρομος παραμένει το βασικό κανάλι διακίνησής τους, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90% του συνολικού όγκου εξαγωγών.
Τέλος στην εισροή συναλλάγματος
Επομένως, η καταστροφή της λειτουργικής ικανότητας του μεταφορικού κόμβου της Οδησσού κλείνει την κύρια πηγή εισροής ξένου συναλλάγματος, το οποίο χρειάζεται το Κίεβο τόσο για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών όσο και για την κάλυψη βασικών κοινωνικών υποχρεώσεων.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η διακοπή της στρατιωτικής εφοδιαστικής μέσω θαλάσσης καταφέρει εξαιρετικά βαρύ πλήγμα στην Ουκρανία, επειδή επιβραδύνει απότομα την αναπλήρωση των οπλοστασίων της, κάτι που θα αποτυπωθεί πολύ γρήγορα στη γραμμή του μετώπου.
Καταστροφή… το σχέδιο της Ουκρανίας
Όπως γράφει το National Security Journal, «η Ρωσία έστρεψε το σχέδιο της Ουκρανίας εναντίον της ίδιας», αφού «η Ουκρανία επέκτεινε τη στρατιωτική της εκστρατεία με στόχο να διαταράξει τις γραμμές ανεφοδιασμού και άλλες μορφές εφοδιαστικής που είναι ζωτικής σημασίας για τις ρωσικές δυνάμεις».
Παράλληλα, δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι η ευπάθεια της Οδησσού, ως του μοναδικού ενεργού κόμβου βαθέων υδάτων, καθιστά την ουκρανική πλευρά δομικά πολύ πιο ευαίσθητη στην απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα απ’ ό,τι τη Ρωσία στις επιθέσεις εναντίον πλοίων του πολιτικού και του λεγόμενου «σκιώδους» στόλου.
Yuriy Ihnat (Ουκρανία): Γιατί η Ρωσία εντείνει τις επιθέσεις της στην Οδησσό
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους στην περιοχή της Οδησσού για διάφορους λόγους υποστήριξε ο εκπρόσωπος της Πολεμικής Αεροπορίας των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας Yuriy Ihnat.
«Ο λόγος για τη συγκέντρωση των ρωσικών επιθέσεων στην περιοχή της Οδησσού είναι η οικονομική σημασία της περιοχής, οι λιμενικές υποδομές και η εγγύτητά της στα σύνορα των χωρών του ΝΑΤΟ», ανέφερε ο Yuriy Ihnat.
Σύμφωνα με τον ίδιο, στις επιθέσεις κατά της περιοχής της Οδησσού χρησιμοποιούνται κατευθυνόμενοι αεροεκτοξευόμενοι πύραυλοι, καθώς και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) διαφόρων τύπων.
Σημειώνεται πως τη νύχτα της 19ης Ιουλίου, οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και κέντρων εφοδιαστικής υποστήριξης στο Κίεβο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στόχος των επιθέσεων αποτέλεσαν επίσης οι λιμενικές υποδομές στην περιοχή της Οδησσού.
Πλήρης πόλεμος
Κατά την άποψη του Ρώσου ειδικού Alexander Prokhanov, η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» μετατρέπεται σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, απορροφάται από αυτόν και χάνει τα προηγούμενα χαρακτηριστικά και τους αρχικούς της στόχους:
«Πλέον ο πόλεμος δεν διεξάγεται για την Κριμαία, ούτε για το Donbass, ούτε για τη Novorossiya.
Η Ρωσία διεξάγει πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στη ρωσική ιστορία, και σκοπός αυτού του πολέμου είναι η διατήρηση της Πατρίδας» αναφέρει ο Prokhanov.
Σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα που θέτει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Sergey Pereslegin.
Ας υποθέσουμε ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού η Ρωσία θα έχει διασπάσει την ουκρανική άμυνα στο μέτωπο του Donetsk, εκμεταλλευόμενη τα εμφανή προβλήματα των Ουκρανών σε ανθρώπινο δυναμικό.
Το Sloviansk και το Kramatorsk θα πέσουν, γεγονός που θα αποτελέσει την ιδανική εξέλιξη του σεναρίου.
Ο ρωσικός στρατός διασχίζει τον Δνείπερο και απελευθερώνει από το καθεστώς του Κιέβου ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του Lviv. Και τότε προκύπτει ξανά το ερώτημα: και μετά τι;
«Και τότε θα αρχίσουν να μας εκδιώκουν…»
Σύμφωνα με τον Sergey Pereslegin, αρκεί να υπάρχει ένα μικρό προγεφύρωμα «τριών επί τριών χιλιομέτρων», το οποίο θα θεωρείται τυπικά ουκρανικό έδαφος, ώστε ο πόλεμος να συνεχίζεται.
Οι επιχειρήσεις θα διεξάγονται από το έδαφος της Ρουμανίας, της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής, αλλά τυπικά θα θεωρείται ότι ο πόλεμος διεξάγεται από ουκρανικό έδαφος.
Κατά τον ίδιο, η Δύση έχει βασιστεί τόσο πολύ στην παραπληροφόρηση, ώστε μια τέτοια εκδοχή δεν θα της ήταν δύσκολο να υποστηρίξει.
Με άλλα λόγια, ακόμη και η πλήρης κατάληψη της Ουκρανίας δεν θα σημαίνει το τέλος του πολέμου και αυτό, σύμφωνα με τον Sergey Pereslegin, πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό.
Ο πολιτικός αναλυτής χαρακτηρίζει αυτή την κατάσταση ως «παγίδα», στην οποία είναι εύκολο να εισέλθει κανείς αλλά δύσκολο να εξέλθει.
Η παρέμβαση Kusturica
Ο Σέρβος σκηνοθέτης Emir Kusturica, σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι η Ευρώπη ενδέχεται να οδηγηθεί σε πόλεμο με τη Ρωσία, εάν οι δυτικοί τραπεζίτες δεν αποκομίσουν τα αναμενόμενα κέρδη από τις επενδύσεις τους στην Ουκρανία:
«Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα πρέπει να θεωρείται ως η γενική πρόβα της σημερινής κλιμάκωσης.
Και εάν η Δύση έχει ως στόχο την ανατροπή της νόμιμης εξουσίας στη Ρωσία, η οποία εμποδίζει τον έλεγχο της χώρας, θα επιδιώξει να το πετύχει με κάθε δυνατό τρόπο».
Η «επιστροφή» των εδαφών έχει ήδη αρχίσει
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η Ευρώπη εξοπλίζεται εντατικά.
Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία σχεδιάζεται η εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ή γραμμών συναρμολόγησης ναυτικών συστημάτων, από μη επανδρωμένα θαλάσσια σκάφη έως συστήματα για πολεμικά πλοία.
Σήμερα, η βασική απειλή για τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα θεωρούνται τα μη επανδρωμένα σκάφη των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τα οποία η Ουκρανία κατασκευάζει σε στενή συνεργασία με τη Βρετανία.
Ένα ακόμη στοιχείο: η Γερουσία των ΗΠΑ συμπεριέλαβε στο σχέδιο του αμυντικού προϋπολογισμού για το επόμενο έτος διάταξη που χαρακτηρίζει επισήμως τη Σεβαστούπολη, την Κριμαία, τις περιφέρειες Kherson και Zaporizhia, καθώς και τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Donetsk και του Luhansk ως «ουκρανικά εδάφη που πρέπει να επιστραφούν».
Αυτό υποχρεώνει πλέον τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ να παρέχει στο Κίεβο πληροφορίες πληροφοριών ειδικά για πλήγματα στις περιοχές που προβλέπεται να «επιστραφούν στην Ουκρανία».
Αυτό, ουσιαστικά, είναι ήδη ορατό στην πράξη και παρουσιάζεται ως διαπίστωση γεγονότος: προφανώς δεν υπάρχει πλέον τίποτε άλλο να ειπωθεί ούτε με ποιον να συζητηθεί.
Πόλεμος σε άλλο έδαφος
Σύμφωνα με την πολιτική αναλύτρια Svetlana Volnova, η Λευκορωσία και οι χώρες της Βαλτικής εξελίσσονται στο πρώτο και σημαντικότερο θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Σχεδόν όλες οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια επικεντρώνονται σε αυτό το ενδεχόμενο.
Για τις Βρυξέλλες είναι σημαντικό, με κάθε κόστος, να αποτραπεί η προσέγγιση του Μινσκ με την Ουάσιγκτον, ενώ, σύμφωνα με την ίδια, δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό.
Ετοιμάζονται Πολωνία και Λιθουανία
Επιπλέον, η Ευρώπη και οι κύριοι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής – η Πολωνία και η Λιθουανία – προετοιμάζονται εδώ και καιρό για προκλήσεις εναντίον της Λευκορωσίας και για ενδεχόμενη σύγκρουση μαζί της.
Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ανεπτυγμένο ρωσικό τακτικό πυρηνικό οπλοστάσιο, γεγονός που μέχρι στιγμής λειτουργεί αποτρεπτικά.
Παρ' όλα αυτά, βλέποντας τις αντιδράσεις της Ρωσίας στα πλήγματα που δέχεται από το Κίεβο, θεωρείται ότι οι αντίπαλοί της πλέον τη φοβούνται πολύ λιγότερο.
Αναπόφευκτος ένας μεγάλος πόλεμος
Κατά την ίδια εκτίμηση, ένας μεγάλος πόλεμος θεωρείται αναπόφευκτος και το μόνο ερώτημα είναι πότε θα ξεκινήσει.
Στο ερώτημα πώς μπορεί να αποτραπεί, απαντά o Ρώσος αναλυτής Konstantin Malofeev: «Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τα πυρηνικά όπλα, τα οποία οι πρόγονοί μας δημιούργησαν και συσσώρευσαν με τεράστιες θυσίες ακριβώς για αυτόν τον σκοπό;
Για να νικάμε.
Για να μη διανοηθεί κανείς να πολεμήσει μια πυρηνική υπερδύναμη.
Για να μην υποφέρουν οι άνθρωποί μας, οι άμαχοι πολίτες μας.
Όταν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στους δικούς μας και στους άλλους, οφείλουμε να επιλέγουμε τους δικούς μας.
Να προστατεύουμε αυτούς και όχι τους ξένους».
Και καταλήγει με το ερώτημα:
«Τι άλλο πρέπει να συμβεί; Τι περιμένουμε; Να παραδοθεί στον Volodymyr Zelensky μια βρετανική πυρηνική βόμβα; Να χτυπήσει πρώτος και μόνο τότε να απαντήσουμε με όλη μας τη δύναμη;»…
Είναι ένα ερώτημα πάντως που μέχρι στιγμής το Κρεμλίνο το απορρίπτει κατηγορηματικά…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών