Πώς η αναγνώριση της Δυτικής Σαχάρας, η εμπλοκή του Ισραήλ και τα σενάρια για αμερικανικό νομοσχέδιο πυροδοτούν εφιαλτικές γεωπολιτικές αναλύσεις για το μέλλον των ισπανικών θυλάκων – Όλη η αλήθεια πίσω από τις αναρτήσεις που προκαλούν πανικό
Οι εφιάλτες των «συνωμοσιολόγων» γίνονται πλέον η πιο ωμή, αιματηρή πραγματικότητα.
Αυτό που μέχρι χθες επιχειρούσαν να υποβαθμίσουν ως παραλήρημα, αποκαλύπτεται σήμερα ως ένα σκοτεινό γεωπολιτικό σχέδιο:
Oι ΗΠΑ αναγνωρίζουν επίσημα τις επεκτατικές διεκδικήσεις του Μαρόκου επί της Ceuta, της Mellila και της Ισπανικής Σαχάρας, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις στα θεμέλια της ευρωπαϊκής κυριαρχίας!
Η απόφαση αυτή από τον Trump να αναγνωρίσει τη δημιουργία του «Μεγάλου Μαρόκου» στη Δυτική Σαχάρα δεν είναι απλά μια διπλωματική κίνηση.
Είναι η αιματηρή αμοιβή του Rabat για τις πιστές υπηρεσίες που προσφέρει στο Ισραήλ ήδη από το 1965.
Παράλληλα, αποτελεί το επιστέγασμα της ενορχηστρωμένης φάρσας με τη δήθεν «εισβολή» στη Ceuta, έναν υπολογισμένο υβριδικό πόλεμο με μοναδικό στόχο την υπονόμευση, την τρομοκράτηση και την παράλυση της Ισπανίας.
Το χτύπημα ήταν πισώπλατο και ακαριαίο: μόλις πριν από δύο εβδομάδες, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ πέρασε σιωπηρά ένα πρωτοφανές νομοσχέδιο, το οποίο ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την επίσημη μεταβίβαση κυριαρχικών ισπανικών εδαφών στα χέρια του Μαρόκου.
Ο στρατηγικός πνιγμός του Γιβραλτάρ
Δεν πρόκειται για μια τυχαία εδαφική διαμάχη.
Ο γεωγραφικός χάρτης αποκαλύπτει την εφιαλτική αλήθεια: η κατάληψη της Ceuta σημαίνει τον απόλυτο έλεγχο της Στρατηγικής Διώρυγας του Γιβραλτάρ.
Σε μια εποχή που τα θαλάσσια «σημεία πνιγμού» (choke points) καθορίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει στην παγκόσμια σκακιέρα, οι δυνάμεις του ZOG (Ισραήλ, ΗΠΑ και Μαρόκο) κινούνται αμείλικτα για να σφίξουν τη θηλιά στον λαιμό της Ευρώπης.
Όμως η ρίζα αυτού του μίσους βυθίζεται βαθιά στους αιώνες.
Η εκδικητική μανία απέναντι στην Ισπανία δεν έσβησε ποτέ.
To 711 μ.Χ. άνοιξαν οι κερκόπορτες στους μουσουλμάνους εισβολείς για να δημιουργηθεί η Al-Andalus.
Όσο οι Χριστιανοί αιμορραγούσαν για 7 αιώνες, οι σκοτεινές δομές ευημερούσαν.
Το 1492, όταν οι Σπανιόλοι κατάφεραν επιτέλους να αποτινάξουν τον ζυγό και να απελάσουν τους υπαίτιους της προδοσίας, εκείνοι κατέφυγαν στις Κάτω Χώρες.
Μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα, διοχέτευσαν αμύθητα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν τον καταστροφικό πόλεμο εναντίον της Ισπανίας.
Αυτό το άσβεστο μίσος δεν περιορίζεται στην Ισπανία.
Είναι το ίδιο μίσος που στρέφεται ενάντια στη Ρώμη, το σύμβολο ολόκληρου του δυτικού, λευκού πολιτισμού που ισοπέδωσε τον ναό τους, αλλά και ενάντια στο Ιράν.
Πρόκειται για μια αιώνια, αμετάκλητη διψα για εκδίκηση.
Όπως εύστοχα σχολίασε ο αναλυτής Kevin Barrett, το Μαρόκο έσπευσε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Trump για την αναγνώριση της ισπανικής Σαχάρας, βαφτίζοντας προς τιμήν του έναν κεντρικό αυτοκινητόδρομο μέσα σε εκείνη τηn ξεχασμένη έκταση άμμου.
Η Ευρώπη παρακολουθεί πλέον ανήμπορη, ενώ τα σύνορά της διαμελίζονται στα παρασκήνια και η ιστορία γράφεται ξανά με τους όρους των πιο αδίστακτων γεωπολιτικών παικτών.
Ο πιο παράλογος ψυχολογικός πόλεμος όλων των εποχών;
Η εισβολή Μαροκινών μεταναστών στην Ισπανία αποτελεί, σύμφωνα με τον Mike Whitney, ένα από τα πιο εξωφρενικά fake news στην Ιστορία.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, περίπου 60.000 άνδρες, κυρίως σε στρατεύσιμη ηλικία, εισήλθαν στην ισπανική πόλη Ceuta στις 31 Ιουλίου, με στόχο να αναζητήσουν εργασία και να «χτίσουν μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους».
Ωστόσο, σύμφωνα με την άποψη του συγγραφέα, η πραγματική εικόνα είναι διαφορετική: ολόκληρο το περιστατικό φέρεται να αποτέλεσε μια κακοσχεδιασμένη επιχείρηση επιρροής, σχεδιασμένη ώστε να πλήξει τη δημοτικότητα της αριστερής ισπανικής κυβέρνησης και ιδιαίτερα του πρωθυπουργού Pedro Sanchez, ο οποίος έχει εκφράσει έντονη κριτική για την πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα.
Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας υποστηρίζουν ότι πίσω από την κρίση βρίσκονται γνωστοί πολιτικοί παράγοντες, όπως ο Benjamin Netanyahu και ο Marco Rubio, σε συνεργασία με την ηγεσία του Μαρόκου, με στόχο τη δημιουργία μιας τεχνητής κρίσης που θα λειτουργούσε ως «μήνυμα» προς την Ισπανία.
Όπως είναι γνωστό, ο Pedro Sanchez έχει ασκήσει σκληρή κριτική στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα και έχει αρνηθεί να επιτρέψει τη χρήση ισπανικών στρατιωτικών βάσεων για τη μεταφορά αμερικανικών όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ.
Σε απάντηση, ο Netanyahu έχει προχωρήσει σε δημόσιες επικρίσεις εναντίον του Ισπανού πρωθυπουργού.
Είναι σαφές ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο ηγετών βρίσκονται σε ένταση. Παράλληλα, επικριτές της ισπανικής κυβέρνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα στην πλατφόρμα X, χρησιμοποίησαν το μεταναστευτικό ζήτημα για να επιτεθούν στον Sanchez, υποστηρίζοντας ότι η Ισπανία υφίσταται τις συνέπειες μιας «χαλαρής» μεταναστευτικής πολιτικής και ανεπαρκούς φύλαξης των συνόρων.
Παρουσιάστηκε, μάλιστα, το επιχείρημα ότι η μετακίνηση μεγάλου αριθμού νεαρών ανδρών προς τα σύνορα της Ceuta, με την παρουσία μαροκινών αστυνομικών δυνάμεων, θα ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί χωρίς κάποια μορφή ανοχής ή συνεργασίας από τις αρχές.
Αυτό, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της συγκεκριμένης άποψης, αποτελεί ένδειξη ότι το γεγονός ενδέχεται να μην ήταν μια αυθόρμητη μεταναστευτική ροή, αλλά μια οργανωμένη επιχείρηση με πολιτικούς στόχους.
Ο Mario Nawfal, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, παρουσίασε επίσης τη δική του ερμηνεία των γεγονότων, υποστηρίζοντας ότι η κρίση συνδέεται με τη στάση της Ισπανίας απέναντι στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Σύμφωνα με τον καλά ενημερωμένο παρατηρητή που δεν μασάει τα λόγια του:
«...Η Ισπανία τιμωρείται επειδή αναγνώρισε την Παλαιστίνη το 2024, επέβαλε πλήρες εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ, κατηγόρησε το Ισραήλ για γενοκτονία στον ΟΗΕ και περιόρισε τον εναέριο χώρο της κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν...»
Ο Bibi απειλεί την Ισπανία με «σιδηροδρομικά ατυχήματα και ξαφνικές διακοπές ρεύματος»...
Όλοι όσοι αντιτίθενται στο Ισραήλ θα πληρώσουν αμέσως το τίμημα γι' αυτό.
Το Μαρόκο κήρυξε την ανεξαρτησία του πριν από 50 χρόνια, ενώ η Ισπανία κατέχει αυτές τις πόλεις εδώ και 400 χρόνια...
Γιατί δεν μιλάμε για τους 700.000 Εβραίους εποίκους που κατέχουν παράνομα τη γη στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα;
Παραδόξως, ακόμη και η κορυφαία εφημερίδα, οι New York Times, φαίνεται να επιβεβαιώνει την ίδια ιστορία. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την έκδοση του Σαββάτου:
Οι περισσότερες ποιοτικές αναλύσεις σχετικά με το X καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα, αν και ορισμένες εμβαθύνουν στις πιο ενδιαφέρουσες γεωπολιτικές πτυχές.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτή η συγκεκριμένη ψυχολογική επιχείρηση δεν αποσκοπεί απλώς στο να αμαυρώσει τους εχθρούς του Τελ Αβίβ στη Μαδρίτη.
Είναι επίσης μέρος μιας ισραηλινο-αμερικανικής «περιφερειακής στρατηγικής» που χρησιμοποιεί τη «μετανάστευση ως διπλωματικό εργαλείο» για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τους συμμάχους της.
Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα πίσω από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή στη Βόρεια Αφρική.
Δείτε αυτό το σύντομο αλλά διαφωτιστικό απόσπασμα από το Ynet News:
«Τον Μάρτιο του 2026, ο Michael Rubin του Αμερικανικού Ινστιτούτου Επιχειρήσεων (AEI) κάλεσε την κυβέρνηση Trump να αναγνωρίσει επίσημα τη Ceuta και τη Mellila ως κατεχόμενα μαροκινά εδάφη, χαρακτηρίζοντας την Ισπανία ως "αποικιακή δύναμη που κυβερνά αποικίες κατά μήκος του Πορθμού του Γιβραλτάρ". Λίγες μέρες αργότερα, ο βουλευτής Mario Díaz-Balart, πρόεδρος της Υποεπιτροπής Εθνικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων και ένας από τους στενότερους εμπιστευματοδόχους του Marco Rubio στο Κογκρέσο, δήλωσε δημόσια ότι οι θύλακες "δεν βρίσκονται σε ισπανικό έδαφος", αλλά σε μαροκινό, και ότι η μοίρα τους "έπρεπε να καθοριστεί, να διαπραγματευτεί και να συζητηθεί μεταξύ φίλων και συμμάχων". Αυτές δεν ήταν περιθωριακές φωνές. Αυτή ήταν η αρχιτεκτονική μιας συντονισμένης στρατηγικής επανατοποθέτησης.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ έχουν μετατρέψει το Μαρόκο από σιωπηλό διαπραγματευτικό εταίρο του Ισραήλ σε επίσημο στρατιωτικό εταίρο.
Τον Ιανουάριο του 2026, κατά τη διάρκεια της τρίτης συνεδρίασης της Κοινής Στρατιωτικής Επιτροπής τους στο Τελ Αβίβ, το Ισραήλ και το Μαρόκο υπέγραψαν ένα κοινό στρατιωτικό σχέδιο εργασίας για το έτος, το οποίο ο Ισραηλινός Στρατός (IDF) περιέγραψε ως εμβάθυνση της συνεργασίας με έναν "βασικό εταίρο για την περιφερειακή σταθερότητα".
Αυτή η διμερής δομή δίνει στο Ισραήλ κάτι που σπάνια είχε στην πολιτική της Βόρειας Αφρικής: ένα άμεσο στρατηγικό συμφέρον στην περιφερειακή επιτυχία του Rabat.
Αυτό το ζήτημα ισχύει σαφώς για τη Ceuta και τη Mellila.
Ο Αβρααμικός συνασπισμός της κυβέρνησης Trump, που χτίστηκε γύρω από την κοινή αντίθεση στο Ιράν και τα κοινά οικονομικά συμφέροντα, έχει δημιουργήσει ένα επιχειρησιακό τρίγωνο μεταξύ Ουάσινγκτον, Ιερουσαλήμ και Rabat.
Η φωνή του Ισραήλ σε αυτό το τρίγωνο έχει δυσανάλογο βάρος.
Όταν Ισραηλινοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι θα συμμορφωθούν με τα στρατηγικά συμφέροντα ενός εταίρου, αυτό έχει σημαντικό αντίκτυπο στον Λευκό Οίκο, ο οποίος έχει θέσει την επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ στο επίκεντρο της εξωτερικής του πολιτικής.
Η εδαφική αξίωση του Μαρόκου στους θύλακες δεν είναι απλώς μια διμερής διαμάχη με την Ισπανία.
Αποτελεί ολοένα και περισσότερο μια λυδία λίθο για το εάν η κυβέρνηση Trump θα ανταμείψει τους πιο συνεργάσιμους εταίρους της έναντι των πιο πεισματάρηδων μελών του ΝΑΤΟ.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ δημιούργησαν ένα πλαίσιο για την αναδιάρθρωση συμμαχιών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική με τρόπο που εξυπηρετεί ταυτόχρονα τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα.
Η βοήθεια προς το Μαρόκο για την ανακατάληψη της Ceuta και της Mellila θα εξυπηρετούσε αυτό το πλαίσιο και θα τιμωρούσε ένα μέλος του ΝΑΤΟ που έχει επανειλημμένα επιλέξει την παρεμπόδιση αντί της συνεργασίας στην πιο κρίσιμη στιγμή της συμμαχίας.
Τώρα ίσως κατανοείτε καλύτερα τη «μεγαλύτερη εικόνα», η οποία δεν είναι απλώς μια ανόητη ψυχολογική επιχείρηση (psy-op). Όχι.
Πρόκειται για μια επέκταση του σχεδίου του «Μεγάλου Ισραήλ», το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνο τις περιοχές μεταξύ Νείλου και Ευφράτη, αλλά μια ευρύτερη και πιο ολοκληρωμένη αναδιάρθρωση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, έτσι ώστε το Ισραήλ να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.
Ο πόλεμος με το Ιράν δεν έχει μετριάσει σε καμία περίπτωση αυτές τις φιλοδοξίες.
www.bankingnews.gr
Αυτό που μέχρι χθες επιχειρούσαν να υποβαθμίσουν ως παραλήρημα, αποκαλύπτεται σήμερα ως ένα σκοτεινό γεωπολιτικό σχέδιο:
Oι ΗΠΑ αναγνωρίζουν επίσημα τις επεκτατικές διεκδικήσεις του Μαρόκου επί της Ceuta, της Mellila και της Ισπανικής Σαχάρας, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις στα θεμέλια της ευρωπαϊκής κυριαρχίας!
Η απόφαση αυτή από τον Trump να αναγνωρίσει τη δημιουργία του «Μεγάλου Μαρόκου» στη Δυτική Σαχάρα δεν είναι απλά μια διπλωματική κίνηση.
Είναι η αιματηρή αμοιβή του Rabat για τις πιστές υπηρεσίες που προσφέρει στο Ισραήλ ήδη από το 1965.
Παράλληλα, αποτελεί το επιστέγασμα της ενορχηστρωμένης φάρσας με τη δήθεν «εισβολή» στη Ceuta, έναν υπολογισμένο υβριδικό πόλεμο με μοναδικό στόχο την υπονόμευση, την τρομοκράτηση και την παράλυση της Ισπανίας.
Το χτύπημα ήταν πισώπλατο και ακαριαίο: μόλις πριν από δύο εβδομάδες, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ πέρασε σιωπηρά ένα πρωτοφανές νομοσχέδιο, το οποίο ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την επίσημη μεταβίβαση κυριαρχικών ισπανικών εδαφών στα χέρια του Μαρόκου.
Ο στρατηγικός πνιγμός του Γιβραλτάρ
Δεν πρόκειται για μια τυχαία εδαφική διαμάχη.
Ο γεωγραφικός χάρτης αποκαλύπτει την εφιαλτική αλήθεια: η κατάληψη της Ceuta σημαίνει τον απόλυτο έλεγχο της Στρατηγικής Διώρυγας του Γιβραλτάρ.
Σε μια εποχή που τα θαλάσσια «σημεία πνιγμού» (choke points) καθορίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει στην παγκόσμια σκακιέρα, οι δυνάμεις του ZOG (Ισραήλ, ΗΠΑ και Μαρόκο) κινούνται αμείλικτα για να σφίξουν τη θηλιά στον λαιμό της Ευρώπης.
Όμως η ρίζα αυτού του μίσους βυθίζεται βαθιά στους αιώνες.
Η εκδικητική μανία απέναντι στην Ισπανία δεν έσβησε ποτέ.
To 711 μ.Χ. άνοιξαν οι κερκόπορτες στους μουσουλμάνους εισβολείς για να δημιουργηθεί η Al-Andalus.
Όσο οι Χριστιανοί αιμορραγούσαν για 7 αιώνες, οι σκοτεινές δομές ευημερούσαν.
Το 1492, όταν οι Σπανιόλοι κατάφεραν επιτέλους να αποτινάξουν τον ζυγό και να απελάσουν τους υπαίτιους της προδοσίας, εκείνοι κατέφυγαν στις Κάτω Χώρες.
Μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα, διοχέτευσαν αμύθητα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν τον καταστροφικό πόλεμο εναντίον της Ισπανίας.
Αυτό το άσβεστο μίσος δεν περιορίζεται στην Ισπανία.
Είναι το ίδιο μίσος που στρέφεται ενάντια στη Ρώμη, το σύμβολο ολόκληρου του δυτικού, λευκού πολιτισμού που ισοπέδωσε τον ναό τους, αλλά και ενάντια στο Ιράν.
Πρόκειται για μια αιώνια, αμετάκλητη διψα για εκδίκηση.
Όπως εύστοχα σχολίασε ο αναλυτής Kevin Barrett, το Μαρόκο έσπευσε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Trump για την αναγνώριση της ισπανικής Σαχάρας, βαφτίζοντας προς τιμήν του έναν κεντρικό αυτοκινητόδρομο μέσα σε εκείνη τηn ξεχασμένη έκταση άμμου.
Η Ευρώπη παρακολουθεί πλέον ανήμπορη, ενώ τα σύνορά της διαμελίζονται στα παρασκήνια και η ιστορία γράφεται ξανά με τους όρους των πιο αδίστακτων γεωπολιτικών παικτών.
Ο πιο παράλογος ψυχολογικός πόλεμος όλων των εποχών;
Η εισβολή Μαροκινών μεταναστών στην Ισπανία αποτελεί, σύμφωνα με τον Mike Whitney, ένα από τα πιο εξωφρενικά fake news στην Ιστορία.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, περίπου 60.000 άνδρες, κυρίως σε στρατεύσιμη ηλικία, εισήλθαν στην ισπανική πόλη Ceuta στις 31 Ιουλίου, με στόχο να αναζητήσουν εργασία και να «χτίσουν μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους».
Ωστόσο, σύμφωνα με την άποψη του συγγραφέα, η πραγματική εικόνα είναι διαφορετική: ολόκληρο το περιστατικό φέρεται να αποτέλεσε μια κακοσχεδιασμένη επιχείρηση επιρροής, σχεδιασμένη ώστε να πλήξει τη δημοτικότητα της αριστερής ισπανικής κυβέρνησης και ιδιαίτερα του πρωθυπουργού Pedro Sanchez, ο οποίος έχει εκφράσει έντονη κριτική για την πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα.
Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας υποστηρίζουν ότι πίσω από την κρίση βρίσκονται γνωστοί πολιτικοί παράγοντες, όπως ο Benjamin Netanyahu και ο Marco Rubio, σε συνεργασία με την ηγεσία του Μαρόκου, με στόχο τη δημιουργία μιας τεχνητής κρίσης που θα λειτουργούσε ως «μήνυμα» προς την Ισπανία.
Όπως είναι γνωστό, ο Pedro Sanchez έχει ασκήσει σκληρή κριτική στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα και έχει αρνηθεί να επιτρέψει τη χρήση ισπανικών στρατιωτικών βάσεων για τη μεταφορά αμερικανικών όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ.
Σε απάντηση, ο Netanyahu έχει προχωρήσει σε δημόσιες επικρίσεις εναντίον του Ισπανού πρωθυπουργού.
He threatened Spain a couple of months ago.
— Abier (@abierkhatib) July 31, 2026
Looks like he delivered.. pic.twitter.com/OYgX3nFXDo
Είναι σαφές ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο ηγετών βρίσκονται σε ένταση. Παράλληλα, επικριτές της ισπανικής κυβέρνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα στην πλατφόρμα X, χρησιμοποίησαν το μεταναστευτικό ζήτημα για να επιτεθούν στον Sanchez, υποστηρίζοντας ότι η Ισπανία υφίσταται τις συνέπειες μιας «χαλαρής» μεταναστευτικής πολιτικής και ανεπαρκούς φύλαξης των συνόρων.
Παρουσιάστηκε, μάλιστα, το επιχείρημα ότι η μετακίνηση μεγάλου αριθμού νεαρών ανδρών προς τα σύνορα της Ceuta, με την παρουσία μαροκινών αστυνομικών δυνάμεων, θα ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί χωρίς κάποια μορφή ανοχής ή συνεργασίας από τις αρχές.
Αυτό, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της συγκεκριμένης άποψης, αποτελεί ένδειξη ότι το γεγονός ενδέχεται να μην ήταν μια αυθόρμητη μεταναστευτική ροή, αλλά μια οργανωμένη επιχείρηση με πολιτικούς στόχους.
Spain, is there a problem with the immigrants you ordered? #spain #immigrants #ceuta pic.twitter.com/EPO6uWUmF9
— Jewish Jess (@jessisajew) July 31, 2026
Ο Mario Nawfal, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, παρουσίασε επίσης τη δική του ερμηνεία των γεγονότων, υποστηρίζοντας ότι η κρίση συνδέεται με τη στάση της Ισπανίας απέναντι στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Σύμφωνα με τον καλά ενημερωμένο παρατηρητή που δεν μασάει τα λόγια του:
«...Η Ισπανία τιμωρείται επειδή αναγνώρισε την Παλαιστίνη το 2024, επέβαλε πλήρες εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ, κατηγόρησε το Ισραήλ για γενοκτονία στον ΟΗΕ και περιόρισε τον εναέριο χώρο της κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν...»
Ο Bibi απειλεί την Ισπανία με «σιδηροδρομικά ατυχήματα και ξαφνικές διακοπές ρεύματος»...
Όλοι όσοι αντιτίθενται στο Ισραήλ θα πληρώσουν αμέσως το τίμημα γι' αυτό.
Το Μαρόκο κήρυξε την ανεξαρτησία του πριν από 50 χρόνια, ενώ η Ισπανία κατέχει αυτές τις πόλεις εδώ και 400 χρόνια...
Γιατί δεν μιλάμε για τους 700.000 Εβραίους εποίκους που κατέχουν παράνομα τη γη στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα;
Παραδόξως, ακόμη και η κορυφαία εφημερίδα, οι New York Times, φαίνεται να επιβεβαιώνει την ίδια ιστορία. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την έκδοση του Σαββάτου:
Οι περισσότερες ποιοτικές αναλύσεις σχετικά με το X καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα, αν και ορισμένες εμβαθύνουν στις πιο ενδιαφέρουσες γεωπολιτικές πτυχές.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτή η συγκεκριμένη ψυχολογική επιχείρηση δεν αποσκοπεί απλώς στο να αμαυρώσει τους εχθρούς του Τελ Αβίβ στη Μαδρίτη.
Είναι επίσης μέρος μιας ισραηλινο-αμερικανικής «περιφερειακής στρατηγικής» που χρησιμοποιεί τη «μετανάστευση ως διπλωματικό εργαλείο» για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τους συμμάχους της.
Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα πίσω από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή στη Βόρεια Αφρική.
Footage from yesterday's migration surge toward Ceuta shows truck unloading young men near the Spanish border, with Morocco's Royal Gendarmerie standing by. pic.twitter.com/4gAn1uAlTx
— Open Source Intel (@Osint613) July 31, 2026
Δείτε αυτό το σύντομο αλλά διαφωτιστικό απόσπασμα από το Ynet News:
«Τον Μάρτιο του 2026, ο Michael Rubin του Αμερικανικού Ινστιτούτου Επιχειρήσεων (AEI) κάλεσε την κυβέρνηση Trump να αναγνωρίσει επίσημα τη Ceuta και τη Mellila ως κατεχόμενα μαροκινά εδάφη, χαρακτηρίζοντας την Ισπανία ως "αποικιακή δύναμη που κυβερνά αποικίες κατά μήκος του Πορθμού του Γιβραλτάρ". Λίγες μέρες αργότερα, ο βουλευτής Mario Díaz-Balart, πρόεδρος της Υποεπιτροπής Εθνικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων και ένας από τους στενότερους εμπιστευματοδόχους του Marco Rubio στο Κογκρέσο, δήλωσε δημόσια ότι οι θύλακες "δεν βρίσκονται σε ισπανικό έδαφος", αλλά σε μαροκινό, και ότι η μοίρα τους "έπρεπε να καθοριστεί, να διαπραγματευτεί και να συζητηθεί μεταξύ φίλων και συμμάχων". Αυτές δεν ήταν περιθωριακές φωνές. Αυτή ήταν η αρχιτεκτονική μιας συντονισμένης στρατηγικής επανατοποθέτησης.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ έχουν μετατρέψει το Μαρόκο από σιωπηλό διαπραγματευτικό εταίρο του Ισραήλ σε επίσημο στρατιωτικό εταίρο.
Τον Ιανουάριο του 2026, κατά τη διάρκεια της τρίτης συνεδρίασης της Κοινής Στρατιωτικής Επιτροπής τους στο Τελ Αβίβ, το Ισραήλ και το Μαρόκο υπέγραψαν ένα κοινό στρατιωτικό σχέδιο εργασίας για το έτος, το οποίο ο Ισραηλινός Στρατός (IDF) περιέγραψε ως εμβάθυνση της συνεργασίας με έναν "βασικό εταίρο για την περιφερειακή σταθερότητα".
Αυτή η διμερής δομή δίνει στο Ισραήλ κάτι που σπάνια είχε στην πολιτική της Βόρειας Αφρικής: ένα άμεσο στρατηγικό συμφέρον στην περιφερειακή επιτυχία του Rabat.
Αυτό το ζήτημα ισχύει σαφώς για τη Ceuta και τη Mellila.
Ο Αβρααμικός συνασπισμός της κυβέρνησης Trump, που χτίστηκε γύρω από την κοινή αντίθεση στο Ιράν και τα κοινά οικονομικά συμφέροντα, έχει δημιουργήσει ένα επιχειρησιακό τρίγωνο μεταξύ Ουάσινγκτον, Ιερουσαλήμ και Rabat.
Η φωνή του Ισραήλ σε αυτό το τρίγωνο έχει δυσανάλογο βάρος.
Όταν Ισραηλινοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι θα συμμορφωθούν με τα στρατηγικά συμφέροντα ενός εταίρου, αυτό έχει σημαντικό αντίκτυπο στον Λευκό Οίκο, ο οποίος έχει θέσει την επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ στο επίκεντρο της εξωτερικής του πολιτικής.
Η εδαφική αξίωση του Μαρόκου στους θύλακες δεν είναι απλώς μια διμερής διαμάχη με την Ισπανία.
Αποτελεί ολοένα και περισσότερο μια λυδία λίθο για το εάν η κυβέρνηση Trump θα ανταμείψει τους πιο συνεργάσιμους εταίρους της έναντι των πιο πεισματάρηδων μελών του ΝΑΤΟ.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ δημιούργησαν ένα πλαίσιο για την αναδιάρθρωση συμμαχιών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική με τρόπο που εξυπηρετεί ταυτόχρονα τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα.
Η βοήθεια προς το Μαρόκο για την ανακατάληψη της Ceuta και της Mellila θα εξυπηρετούσε αυτό το πλαίσιο και θα τιμωρούσε ένα μέλος του ΝΑΤΟ που έχει επανειλημμένα επιλέξει την παρεμπόδιση αντί της συνεργασίας στην πιο κρίσιμη στιγμή της συμμαχίας.
Τώρα ίσως κατανοείτε καλύτερα τη «μεγαλύτερη εικόνα», η οποία δεν είναι απλώς μια ανόητη ψυχολογική επιχείρηση (psy-op). Όχι.
Πρόκειται για μια επέκταση του σχεδίου του «Μεγάλου Ισραήλ», το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνο τις περιοχές μεταξύ Νείλου και Ευφράτη, αλλά μια ευρύτερη και πιο ολοκληρωμένη αναδιάρθρωση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, έτσι ώστε το Ισραήλ να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.
Ο πόλεμος με το Ιράν δεν έχει μετριάσει σε καμία περίπτωση αυτές τις φιλοδοξίες.
If we're being honest about what's going on in Spain: pic.twitter.com/lSiUjg3kmy
— Forbidden HQ ? (@WearForbidden) July 31, 2026
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών