Σε μια νέα και τελείως διαφορετική φάση έχει περάσει ο πόλεμος ΗΠΑ και Ιράν, με την Τεχεράνη να μην περιορίζεται μόνο στη διατήρηση της επιθετικής της ικανότητας, αλλά να προχωρά και σε αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αξιοποιεί τη στρατιωτική της ισχύ. Οι επιχειρήσεις «Nasr-2» των Φρουρών της Επανάστασης και «Sa'eqeh» του ιρανικού στρατού παρουσιάζονται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετατόπισης.
Η εξέλιξη των επιχειρήσεων έδειξε ότι η Τεχεράνη κατάφερε να διατηρήσει την ικανότητά της να εξαπολύει πλήγματα ακόμη και έπειτα από εβδομάδες συγκρούσεων, ενώ παράλληλα διαφοροποίησε τους στόχους, τα μέσα και τη γεωγραφική ανάπτυξη των επιθέσεών της.
Η αλλαγή αυτή θεωρείται από την ιρανική πλευρά κρίσιμη, καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση από μια λογική απλής ανταπόδοσης σε μια πιο σύνθετη επιχειρησιακή προσέγγιση, με στόχο να περιοριστεί η δυνατότητα του αντιπάλου να προβλέψει το επόμενο πλήγμα.
Η «Nasr-2» και τα διαδοχικά κύματα επιθέσεων
Κεντρική θέση σε αυτή τη στρατηγική κατέχει η επιχείρηση Nasr-2, η οποία, σύμφωνα με την ιρανική πλευρά, περιλάμβανε περισσότερα από 27 κύματα επιχειρήσεων. Η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των πυραυλικών πληγμάτων, αλλά κυρίως στη διαφοροποίηση των στόχων. Σε διαφορετικά κύματα τέθηκαν στο στόχαστρο αντιαεροπορικά συστήματα και εξοπλισμός, στρατιωτικές βάσεις και άλλα στρατιωτικά μέσα, ενώ έγινε επίσης λόγος για πλήγματα σε θέσεις ανάπτυξης drones MQ-9 και εξοπλισμό HIMARS.
Η συγκεκριμένη επιλογή στόχων παρουσιάζεται ως προσπάθεια να διαταραχθεί η δυνατότητα του αντιπάλου να λειτουργεί με ένα σταθερό και προβλέψιμο αμυντικό μοντέλο. Κι αυτό διότι, όσο περισσότερο μεταβάλλονται οι στόχοι και οι άξονες των επιθέσεων, τόσο δυσκολότερο γίνεται για τον αντίπαλο να προβλέψει το επόμενο κύμα και να προσαρμόσει εγκαίρως την άμυνά του.
Με αυτόν τον τρόπο, η ισχύς πυρός μετατρέπεται σε επιχειρησιακή ευελιξία.
Η «Sa'eqeh» και η νέα διάσταση των drones
Παράλληλα, η επιχείρηση Sa'eqeh του ιρανικού στρατού προσέθεσε ένα ακόμη στοιχείο στη συγκεκριμένη επιχειρησιακή προσέγγιση.
Σύμφωνα με την Τεχεράνη, πραγματοποιήθηκαν 27 φάσεις επιχειρήσεων με drones, οι οποίες λειτούργησαν παράλληλα με τα πυραυλικά και μη επανδρωμένα πλήγματα των Φρουρών της Επανάστασης.
Η εξέλιξη αυτή παρουσιάζεται ως ένδειξη ότι η ιρανική πολεμική μηχανή δεν βασίστηκε σε ένα και μόνο μέσο επίθεσης. Αντίθετα, συνδύασε διαφορετικές δυνατότητες, δημιουργώντας ένα πιο σύνθετο περιβάλλον απειλής για την αντίπαλη άμυνα.
Η συνδυασμένη χρήση πυραύλων και drones, αλλά και η παράλληλη δράση διαφορετικών στρατιωτικών σχηματισμών, είχε ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση των απαιτήσεων που αντιμετώπιζε η αμερικανική πλευρά.
Στο επίκεντρο η αμερικανική αεράμυνα
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της νέας προσέγγισης ήταν η έμφαση στην αεράμυνα και στις υποδομές που υποστηρίζουν τη λειτουργία της.
Στον σύγχρονο πόλεμο, η αεράμυνα δεν αποτελείται μόνο από τους πυραύλους αναχαίτισης. Περιλαμβάνει ένα ολόκληρο δίκτυο από ραντάρ, αισθητήρες, κέντρα διοίκησης και ελέγχου και συστήματα που συνεργάζονται μεταξύ τους για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση μιας απειλής.
Η πίεση σε ένα τέτοιο δίκτυο μπορεί επομένως να έχει συνέπειες που ξεπερνούν την καταστροφή ή την πρόκληση ζημιών σε έναν μεμονωμένο στόχο.
Η ιρανική στρατηγική, όπως παρουσιάζεται, επιδιώκει να μεταφέρει τη σύγκρουση από την απλή επίθεση σε μεμονωμένους στόχους στην προσπάθεια να δοκιμαστεί συνολικά ο αμυντικός μηχανισμός του αντιπάλου.
«Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ακόμη όλη μας τη δύναμη»
Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του εκπροσώπου των Φρουρών της Επανάστασης, στρατηγού Hossein Mohebbi, ο οποίος υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση δεν αποτελεί, από την οπτική της Τεχεράνης, έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Σύμφωνα με τον ίδιο, σε περίπτωση ενός πραγματικά ολοκληρωτικού πολέμου θα ήταν διαφορετικά η έκταση των επιχειρήσεων, η ένταση, ο όγκος των πυρών και το εύρος των στόχων. Στο πλαίσιο αυτό, το Ιράν διαμηνύει ότι οι επιχειρήσεις που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα δεν αντιπροσωπεύουν, σύμφωνα με την ίδια, το σύνολο των διαθέσιμων στρατιωτικών δυνατοτήτων της.
Το πρόβλημα των αμερικανικών υπολογισμών
Η ιρανική προσέγγιση συνδέεται και με το ζήτημα των αρχικών εκτιμήσεων για την ικανότητα της Τεχεράνης να συνεχίσει τις επιχειρήσεις μετά τα πρώτα πλήγματα.
Η αμερικανική πλευρά είχε υποστηρίξει ότι στόχος των επιχειρήσεων ήταν η εξουδετέρωση της επιθετικής ικανότητας του Ιράν. Ωστόσο, η συνέχιση των ιρανικών επιχειρήσεων, σύμφωνα με την Τεχεράνη, ανέδειξε μια διαφορετική εικόνα.
Το γεγονός ότι το Ιράν συνέχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις, να μεταβάλλει τους στόχους του και να χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα παρουσιάζεται ως ένδειξη ότι η εκτίμηση πως η επιθετική του δυνατότητα θα μπορούσε να εξουδετερωθεί γρήγορα δεν ανταποκρίθηκε στην εξέλιξη των επιχειρήσεων.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η κριτική που έχει διατυπωθεί για την αμερικανική κατανόηση της ιρανικής στρατιωτικής πραγματικότητας. Η Atlantic έχει επισημάνει την ανεπαρκή κατανόηση του Ιράν ως έναν από τους σημαντικότερους λανθασμένους υπολογισμούς της κυβέρνησης Trump.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τον αριθμό των πυραύλων ή των drones που διαθέτει μια χώρα. Αφορά και την ικανότητά της να ανασυντάσσεται, να προσαρμόζεται και να μετατρέπει την εμπειρία του πεδίου σε νέα επιχειρησιακή τακτική.
Αυτό είναι και το βασικό στοιχείο της νέας ιρανικής αφήγησης για την εξέλιξη του πολέμου. Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι η αλλαγή δεν προήλθε από ένα συγκεκριμένο όπλο ή μία μεμονωμένη επιχείρηση. Προήλθε από τον συνδυασμό της διατήρησης της επιθετικής ικανότητας, της συνεχούς διεξαγωγής επιχειρήσεων, της αλλαγής στόχων και της προσαρμογής της τακτικής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών