Trump: Έδαφος των ΗΠΑ το Hormuz - To Ιράν ζητά από τις ΗΠΑ να άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό, να ξεπαγώσουν τα ιρανικά asset, να άρουν τις κυρώσεις στο πετρέλαιο και να σταματήσουν τις στρατιωτικές απειλές για να ανοίξουν τα Στενά
(upd8) Τη στιγμή που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump διευρύνει τις κενές… απειλές του βάζοντας στο στόχαστρο μετά το Ιράν και το Ομάν, η Τεχεράνη σε μια επίδειξη δύναμης σπεύδει να καθορίσει τους όρους για το πώς θα μπορούσαν να ανοίξουν ξανά στη διεθνή ναυσιπλοΐα τα Στενά του Hormuz.
Πλέον, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν πως οι ΗΠΑ έχουν ηττηθεί και πως το Ιράν θα παραμείνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο Hormuz, εισπράττοντας μάλιστα και κάποιου είδους τέλους…
Ειδικοί υποστηρίζουν πως πλέον είναι ξεκάθαρο πως ο Trump δεν έχει μείνει με καλές επιλογές και για αυτό το λόγο του συστήνουν… να αποχωρήσει από τον Περσικό κόλπο, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του και τις ΗΠΑ νικητές… ακόμα και αν δεν το πιστεύει κανείς... ούτε καν οι ίδιοι...
Trump: Το Hormuz... νέο έδαφος των ΗΠΑ
Ο Trump δημοσίευσε στο Truth Social εικόνα των Στενών του Hormuz, χαρακτηρίζοντάς τα ως «νέα επικράτεια των ΗΠΑ».
Σημειώνεται πως ο Trump επανέλαβε πρόσφατα με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση τη φιλοδοξία του να καταστήσει τα Στενά του Hormuz «έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών», δηλώνοντας: «Τα ελέγχουμε. Τα ελέγχουμε με τον αποκλεισμό».
Ghalibaf (Iράν): Κλειστό το Hormuz μέχρι οι ΗΠΑ τηρήσουν τους όρους του μνημονίου
Τα Στενά του Hormuz θα παραμείνουν κλειστά έως ότου οι Ηνωμένες Πολιτείες εκπληρώσουν τους όρους της προσωρινής συμφωνίας με το Ιράν, μεταξύ των οποίων η άρση του ναυτικού αποκλεισμού και των κυρώσεων, καθώς και η αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων, δήλωσε ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και επικεφαλής διαπραγματευτής Mohammad Bagher Ghalibaf.
«Θέλω να το δηλώσω ξεκάθαρα: έως ότου εφαρμοστούν οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο μνημόνιο κατανόησης, συμπεριλαμβανομένων της άρσης του αποκλεισμού, της αποδέσμευσης των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων, της άρσης των πετρελαϊκών κυρώσεων, του τερματισμού των απειλών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, καθώς και άλλων όρων που οι ΗΠΑ αποδέχθηκαν στο μνημόνιο, τα Στενά δεν θα ανοίξουν», δήλωσε ο Ghalibaf.
«Πρέπει επίσης να διευκρινίσω ότι η ευκαιρία που δημιουργήθηκε μέσω του μνημονίου, με την άρση του αποκλεισμού και την κατάπαυση του πυρός, συνέβαλε σημαντικά στην ενίσχυση της οικονομικής ανθεκτικότητας και στην αποκατάσταση των αμυντικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι έτοιμη, ανάλογα με τις ενέργειες και τις επιθέσεις του εχθρού, να του επιφέρει ακόμη βαρύτερη ήττα από πριν» υπογράμμισε ο Ιρανός αξιωματούχος.
Moataz Matar (Αιγύπτιος δημοσιογράφος): Εάν οι ΗΠΑ επιτεθούν στο Ιράν, η Θάλασσα του Ομάν θα γίνει ο τάφος τους
Την ίδια στιγμή, το Ιράν ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει και ότι, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτεθούν, θα πρέπει να αποδεχθούν και τις συνέπειες.
Ο γνωστός Αιγύπτιος παρουσιαστής και δημοσιογράφος Moataz Matar δήλωσε: «Ενώ η αμερικανική πίεση προς το Ιράν συνεχίζεται, τα στρατιωτικά μηνύματα της Τεχεράνης έχουν διαφορετικό τόνο: δεν υπάρχει περίπτωση υποχώρησης και, αν επιτεθείτε, θα πρέπει να αποδεχθείτε και τις συνέπειες.
Η Θάλασσα του Ομάν θα μετατραπεί σε νεκροταφείο για εσάς».
Majed al-Ansari (Κατάρ): Περιμένουμε το deal Ιράν - Ομάν για το Hormuz
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ, Majed al-Ansari, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ότι οι πλευρές που μεσολαβούν μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ θα επανέλθουν στις προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και για την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο πλευρών, αφού το Ιράν και το Ομάν ανακοινώσουν διμερή συμφωνία για τη διέλευση μέσω των Στενών του Hormuz.
Εκεχειρία τέλος…
Στις 17 Αυγούστου έληξε η προσωρινή εκεχειρία διάρκειας 60 ημερών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Το αν παρατάθηκε ή όχι παραμένει ασαφές, καθώς κυκλοφορούν αντικρουόμενες πληροφορίες.
Τι ακολουθεί;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τρεις επιλογές για τις επόμενες κινήσεις τους και όλες είναι εξαιρετικά κακές.
Υπάρχει όμως και μια τέταρτη επιλογή για τον Donald Trump: να αποχωρήσει, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του νικητή, παρότι αυτό δεν θα πείσει κανέναν.
Η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τη συνέχιση του πολέμου, με τον χρόνο να λειτουργεί υπέρ της.
Εκεί θεωρούν, γράφει η Wall Street Journal επικαλούμενη Ιρανούς αξιωματούχους, ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον μπορεί να αποτελούν απλώς ένα «ιντερλούδιο πριν από τη σύγκρουση» και ότι το μνημόνιο που υπογράφηκε «πιθανότατα ήταν μια προσπάθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ να μειώσουν την πίεση στην παγκόσμια οικονομία και να κερδίσουν χρόνο».
Βαθιά δυσπιστία
Οι Ιρανοί, για ευνόητους λόγους, τρέφουν «βαθιά δυσπιστία» απέναντι στις ΗΠΑ, η οποία «πιθανότατα δεν θα επιτρέψει στις δύο πλευρές να καταλήξουν σε μια βιώσιμη συμφωνία για τον άμεσο τερματισμό της σύγκρουσης».
Και όμως, ακόμη και με τη σημερινή του μορφή, ο πόλεμος με το Ιράν γίνεται δυσβάστακτος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επομένως, ο Donald Trump, για να βγει από αυτόν, θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε τρία σενάρια, καθένα από τα οποία είναι εξαιρετικά δυσμενές για τον ίδιο.
Ή να συνδυάσει ό,τι καλύτερο υπάρχει γι’ αυτόν σε καθένα από αυτά και να κατασκευάσει μια τέταρτη επιλογή, με την οποία θα προσπαθήσει να σωθεί.
«Θα τα ισοπεδώσω όλα»
Πρώτον, ο Trump μπορεί να εξαπολύσει και πάλι ισχυρά πλήγματα κατά του Ιράν, ενδεχομένως μαζί με το Ισραήλ, σε μια τελευταία προσπάθεια να πείσει την Τεχεράνη να «απελευθερώσει» τις ΗΠΑ από τον πόλεμο στον οποίο έχουν αποτύχει.
Ο βασικός στόχος είναι να επιχειρηθεί να αποτραπεί το Ιράν από το να καταστήσει επί πληρωμή τη διέλευση από τα Στενά του Hormuz — για το πυρηνικό ζήτημα πλέον σχεδόν κανείς δεν μιλά.
Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, τα αμερικανικά αποθέματα όπλων υψηλής ακρίβειας θα επαρκούσαν για περίπου μιάμιση έως δύο εβδομάδες, μετά τις οποίες - ιδίως όσον αφορά τους πυραύλους cruise - οι Αμερικανοί απλώς δεν θα είχαν με τι να συνεχίσουν να πλήττουν στόχους.
Το Ιράν, από την πλευρά του, δεν θα παραμείνει αδρανές και θα απαντήσει με επώδυνα πλήγματα, μεταξύ άλλων εναντίον χωρών της περιοχής που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και έχουν μετατραπεί σε κοινούς «ομήρους» τους.
Έρημος… ΗΑΕ, Μπαχρέιν, Κατάρ και Κουβέιτ
Οι Ιρανοί είναι απολύτως ικανοί να μετατρέψουν σε έρημο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και το Κουβέιτ, που πριν από τον πόλεμο ευημερούσαν, εφόσον καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης νερού — κάτι που χαρακτηρίζεται ως εύκολο.
Ο Trump είναι πεπεισμένος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το Ιράν.
Η χρήση πυρηνικών όπλων από τις ΗΠΑ κατά του Ιράν ως πράξη απελπισίας θα έφερνε σε τρομερά δύσκολη θέση τον ίδιο τον Trump, ο οποίος είχε υποσχεθεί στους Αμερικανούς ότι δεν θα διεξάγει επιθετικούς πολέμους, καθώς και ολόκληρη την ομάδα του, και παρ’ όλα αυτά δεν θα έλυνε το πρόβλημα.
Αναμφίβολα, οι αντίπαλοι των ΗΠΑ στον κόσμο δεν θα έχαναν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι τα οπλοστάσια του «ηγεμόνα» έχουν αδειάσει και δεν μπορούν να αναπληρωθούν γρήγορα.
Να φύγει ή να εξαντλήσει το Ιράν;
Δεύτερον, να συνάψει ειρήνη με τους όρους του Ιράν, ώστε πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του φθινοπώρου στις ΗΠΑ να πέσουν οι τιμές των καυσίμων και ο αντιδημοφιλής πόλεμος να αποτελεί παρελθόν.
Αυτό όμως θα σήμαινε τεράστια απώλεια κύρους και πλήγμα στην πίστη περί της αμερικανικής παντοδυναμίας.
Πολλοί θα κατηγορούσαν γι’ αυτό τον Trump, ο οποίος επέκρινε τον προκάτοχό του στον Λευκό Οίκο για μια ισορροπημένη συμφωνία με το Ιράν, αλλά ο ίδιος έχασε τον πόλεμο εναντίον του, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον κόσμο ότι ο αμερικανικός «βασιλιάς» είναι γυμνός.
Ακόμη και οι Ιρανοί, αναφέρεται, δηλώνουν ότι δεν είχαν φανταστεί πόσο αδύναμες είναι στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Τρίτον, να επιχειρήσει να εξαντλήσει το Ιράν, αποφεύγοντας ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις αλλά διατηρώντας τον ναυτικό αποκλεισμό.
Και αυτό όμως ενέχει κινδύνους τόσο για την εικόνα της Ουάσινγκτον όσο και για την παγκόσμια οικονομία — τα Στενά του Hormuz θα παραμείνουν σε αυτή την περίπτωση αποκλεισμένα — αλλά και για τις εκλογικές προοπτικές των Ρεπουμπλικανών υπό τον Trump στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, που θα διεξαχθούν στις 3 Νοεμβρίου.
Την ίδια στιγμή, η Τεχεράνη διαθέτει ισχυρούς συμμάχους που τη βοηθούν να παραμείνει όρθια: τη Ρωσία και την Κίνα.
Η τέταρτη επιλογή
Σύντομα θα δούμε πώς θα ενεργήσει ο Trump, δεδομένου ότι καμία από τις τρεις παραπάνω επιλογές δεν τον ικανοποιεί.
Μπορεί να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο, αν και αυτό σε καμία περίπτωση δεν εγγυάται ότι δεν θα υπάρξουν περιοδικές εξάρσεις των αμοιβαίων πληγμάτων.
Ωστόσο, έχει εμφανιστεί μια ένδειξη για το πώς θα ενεργήσει η Ουάσινγκτον.
Θα επιλεγεί… μια τέταρτη λύση, που θα αποτελεί συμπύκνωση των τριών προηγούμενων.
Στο κοινωνικό του δίκτυο Truth Social, ο Trump έγραψε στις 17 Αυγούστου: «Χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν πρόσφατα, επιτέλους, τη Συμφωνία της Μέκκας για κοινή άμυνα.
Αυτό δείχνει πώς οι χώρες της Μέσης Ανατολής ενώνονται και πώς, επιτέλους, θα μπορέσουν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους πιο αποτελεσματικά».
Κατάρρευση της Pax Americana
Η λέξη «επιτέλους» προκαλεί ειρωνεία, διότι οι υπογράφοντες προχώρησαν σε αυτό το βήμα από απελπισία, κατανοώντας ότι τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο - οι οποίες αποδείχθηκαν ανίκανες και δημιουργούν μόνο προβλήματα - σύντομα θα καταλάβει το Ιράν.
Αυτό, σύμφωνα με τον Trump, είναι «ένα μεγάλο, τολμηρό και σημαντικό πρώτο βήμα».
Και ποιο θα είναι το δεύτερο;
Δεν το μαντεύετε;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα φύγουν από την περιοχή, αφήνοντας στους Άραβες, τους Τούρκους και τους Πακιστανούς να μαζέψουν τα συντρίμμια της Pax Americana που κατέρρευσε εκεί και μεταφέροντας σε αυτούς το βάρος της ανάσχεσης του Ιράν, χωρίς καν να ελέγξουν εάν θα καταφέρουν να το κάνουν.
Διότι, ο πόλεμος με το Ιράν απέδειξε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε και ο Trump, εάν δεν θέλει να χάσει τα πάντα, πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο ρεαλιστικούς στόχους, όπως η καθυπόταξη της μικρής Κούβας — κάτι που επίσης δεν προμηνύεται εύκολο, καθώς δεν πρόκειται για μια «μπανανία» όπως η Βενεζουέλα.
Συμπεράσματα
Επομένως, πιθανότατα θα ληφθεί ως βάση η δεύτερη επιλογή.
Η ουσία της είναι ότι οι ΗΠΑ, αν δεν αποχωρήσουν εντελώς, θα μειώσουν δραστικά τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή.
Αυτό είναι ούτως ή άλλως αναπόφευκτο, καθώς πολλές αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή έχουν καταστραφεί από τους Ιρανούς και δεν υπάρχουν χρήματα, υλικό ή δυνάμεις για την αποκατάσταση και προστασία τους.
Το Κογκρέσο δεν έδωσε — και δεν θα δώσει στον Trump χρήματα ούτε καν για τη συνέχιση του πολέμου.
Και δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί: ούτε οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές και βουλευτές θα επιμείνουν σε κάτι τέτοιο.
Οι Αμερικανοί, που θεωρούν αυτόν τον πόλεμο περιττό, απλώς δεν θα το καταλάβουν και θα τιμωρήσουν στις εκλογές τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους αν αυτοί υποστηρίξουν τη συνέχιση ενός καταστροφικού πολέμου, ο οποίος διεξάγεται σε μεγάλο βαθμό προς όφελος ενός άλλου κράτους — του Ισραήλ.
Η δημιουργία… της νίκης
Ωστόσο, ο Trump θα χρειαστεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι «νίκησε».
Γι’ αυτό, πριν το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών δυνάμεων επιστρέψει στην πατρίδα, θα προσπαθήσει στο τέλος να «κλείσει την πόρτα με πάταγο» — να «ολοκληρώσει τη συντριβή του Ιράν, το οποίο υφίσταται μια πολύ βαριά ήττα» - εξαπολύοντας ισχυρά πλήγματα εναντίον των «τρελών», ώστε να τους προκαλέσει να απαντήσουν σφοδρά εναντίον γειτονικών χωρών και να επιχειρήσει να στρέψει την Τεχεράνη εναντίον των κρατών που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Μέκκας.
Στη συνέχεια, μαζί με τους Ευρωπαίους, θα τους προτείνει ως μορφή εκδίκησης να μαζέψουν τα σπασμένα, με το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται μακριά και δεν χρησιμοποιούν τα Στενά του Hormuz ενώ διαθέτουν - αν συνυπολογιστεί και η Βενεζουέλα - τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο.
Τέλος πολέμου χωρίς συμφωνία
Επειδή οι ΗΠΑ είναι μάλλον απίθανο να αναγκάσουν το Ιράν να εγκαταλείψει τον έλεγχο των Στενών του Hormuz, ο Trump πιθανότατα θα φοβηθεί να υπογράψει με την Τεχεράνη μια συμφωνία που θα αναγνωρίζει αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να τερματίσουν τον πόλεμο χωρίς να συνάψουν επίσημη ειρήνη με το Ιράν, ώστε να διευκολύνουν για τις ίδιες - και για το Ισραήλ - τη δυνατότητα να πραγματοποιούν περιοδικά πλήγματα εναντίον του στο μέλλον, σε περίπτωση κάποιας απειλής.
Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί η διατήρηση κάποιας μορφής ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν, κάτι που θα το συνδέσει ακόμη περισσότερο με τη Ρωσία και την Κίνα.
Κάπως έτσι βλέπει το μέλλον και το πρακτορείο Bloomberg: ως πιθανότερο σενάριο, υπό συνθήκες όπου ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ιράν μπορούν να αποκτήσουν αποφασιστικό πλεονέκτημα, θεωρεί τη συνέχιση μιας σύγκρουσης σχετικά χαμηλής έντασης, η οποία θα διακόπτεται περιοδικά από εύθραυστες εκεχειρίες και νέα κύματα πληγμάτων.
Και αυτό θα συνεχιστεί, έως ότου οι χώρες της περιοχής δείξουν από κοινού την πόρτα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Το βασικό λάθος του Trump, είναι ότι αποφάσισε να αναδιαμορφώσει τον κόσμο σε μια εποχή κατά την οποία η αμερικανική στρατιωτική ισχύς βρίσκεται ήδη σε κάμψη.
Παρά τις πρωτοφανείς στρατιωτικές δαπάνες, αυτή μειώνεται, ενώ οι αμυντικές δυνατότητες άλλων χωρών αυξάνονται — κάτι που οι ηλικιωμένοι που κυβερνούν τις ΗΠΑ αδυνατούν να αντιληφθούν, επειδή ζουν στο παρελθόν.
Ο Trump, ο οποίος δεν έχει υπηρετήσει ποτέ στον στρατό, δεν καταλαβαίνει γιατί εξεγείρονται οι ναύτες του αεροπλανοφόρου Abraham Lincoln, το οποίο έχει εγκλωβιστεί στον ωκεανό σχεδόν έναν χρόνο, μακριά από βάσεις ανεφοδιασμού και χωρίς εναλλαγή πληρωμάτων — ενώ, όπως αναφέρεται, δεν αποκλείεται να έχει δεχθεί και ιρανικά πλήγματα.
Ο αμερικανολόγος Malek Dudakov το χαρακτήρισε «σύμβολο της αποτυχίας των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν».
Με αυτόν τον τρόπο ο Trump κινδυνεύει να φτάσει ακόμη και σε ένα νέο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», αν δεν απομακρύνει γρήγορα αυτό το πλοίο από τον Ινδικό Ωκεανό.
Έτσι μοιάζει από μέσα η «υπερηφάνεια του αμερικανικού στόλου», το αεροπλανοφόρο Abraham Lincoln. Δεν προκαλεί έκπληξη, γράφει το άρθρο, ότι σύμφωνα με δημοσιεύματα ναύτες εντοπίστηκαν να προσπαθούν να πηδήξουν στη θάλασσα εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών και της ψυχολογικής πίεσης.
Τα 2 διδάγματα
Για τη Ρωσία, το δίδαγμα από όλα αυτά είναι προφανές. Στην πραγματικότητα είναι δύο: πρώτον, πρέπει να θέτει ρεαλιστικούς στόχους και να γνωρίζει τα όρια της δικής της ισχύος.
Δεύτερον, πρέπει να γνωρίζει την πραγματική αξία των δυνατοτήτων του Trump και των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών και σε καμία περίπτωση να μην τις υπερεκτιμά από παλιά συνήθεια.
Τα όρια των ΗΠΑ
Η επίθεση κατά του ιρανικού εδάφους στη δεύτερη προεδρική θητεία του Donald Trump δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς μια στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Πράγματι, ο πόλεμος κατά του Ιράν αποτέλεσε δοκιμασία όχι μόνο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, αλλά κυρίως της ικανότητας των ΗΠΑ να μετατρέπουν τη στρατιωτική υπεροχή σε πολιτική επιβολή.
Ως προηγούμενο παρουσιάζεται η αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η απομάκρυνση του Nicolás Maduro, η οποία φέρεται να ενίσχυσε στην Ουάσινγκτον την πεποίθηση ότι ένα αιφνιδιαστικό πλήγμα στην κορυφή της εξουσίας μπορεί να προκαλέσει πολιτική κατάρρευση.
Όμως η εφαρμογή του ίδιου μοντέλου στο Ιράν αποδείχθηκε λανθασμένη.
Η γεωγραφική έκταση, οι κρατικές και ασφαλιστικές δομές, οι πυραυλικές και μη επανδρωμένες δυνατότητες, το στρατηγικό βάθος και η περιφερειακή επιρροή του Ιράν καθιστούσαν τη χώρα πολύ διαφορετική περίπτωση.
Παρά τις επιθέσεις και τις στοχευμένες δολοφονίες, η δομή λήψης αποφάσεων δεν κατέρρευσε, δεν δημιουργήθηκε κενό εξουσίας και η Τεχεράνη διατήρησε τη δυνατότητα στρατιωτικής απάντησης.
Έτσι αποκαλύφθηκε, το χάσμα ανάμεσα στην ικανότητα διεξαγωγής μιας στρατιωτικής επιχείρησης και στην ικανότητα αλλαγής της πολιτικής πραγματικότητας.
H ... αποτυχία
Παράλληλα, ο πόλεμος φέρεται να προκάλεσε σημαντική φθορά στα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων και αναχαιτιστικών, αυξάνοντας το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Καθοριστικό μέσο ιρανικής αντιπίεσης έγιναν τα Στενά του Hormuz, των οποίων ο περιορισμός επηρέασε τη ναυσιπλοΐα, τις ενεργειακές ροές και τις παγκόσμιες αγορές, μετατρέποντας την επαναλειτουργία τους σε κεντρικό αντικείμενο πίεσης και διαπραγμάτευσης.
Η αμερικανική αποτυχία δεν μετριέται κυρίως σε στρατιωτικές απώλειες, αλλά στην αδυναμία μετατροπής της ισχύος πυρός σε πολιτική υποταγή.
Αυτό διαβρώνει την αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής, δημιουργεί αμφιβολίες στους συμμάχους των ΗΠΑ και ενδέχεται να ενθαρρύνει κράτη να ενισχύσουν την αυτονομία τους ή τις σχέσεις τους με Κίνα και Ρωσία.
Η τελική εικόνα δεν είναι μιας ανίσχυρης Αμερικής, αλλά μιας υπερδύναμης της οποίας τα όρια έχουν γίνει πλέον πιο ορατά.
www.bankingnews.gr
Πλέον, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν πως οι ΗΠΑ έχουν ηττηθεί και πως το Ιράν θα παραμείνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο Hormuz, εισπράττοντας μάλιστα και κάποιου είδους τέλους…
Ειδικοί υποστηρίζουν πως πλέον είναι ξεκάθαρο πως ο Trump δεν έχει μείνει με καλές επιλογές και για αυτό το λόγο του συστήνουν… να αποχωρήσει από τον Περσικό κόλπο, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του και τις ΗΠΑ νικητές… ακόμα και αν δεν το πιστεύει κανείς... ούτε καν οι ίδιοι...
Trump: Το Hormuz... νέο έδαφος των ΗΠΑ
Ο Trump δημοσίευσε στο Truth Social εικόνα των Στενών του Hormuz, χαρακτηρίζοντάς τα ως «νέα επικράτεια των ΗΠΑ».
Σημειώνεται πως ο Trump επανέλαβε πρόσφατα με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση τη φιλοδοξία του να καταστήσει τα Στενά του Hormuz «έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών», δηλώνοντας: «Τα ελέγχουμε. Τα ελέγχουμε με τον αποκλεισμό».
Ghalibaf (Iράν): Κλειστό το Hormuz μέχρι οι ΗΠΑ τηρήσουν τους όρους του μνημονίου
Τα Στενά του Hormuz θα παραμείνουν κλειστά έως ότου οι Ηνωμένες Πολιτείες εκπληρώσουν τους όρους της προσωρινής συμφωνίας με το Ιράν, μεταξύ των οποίων η άρση του ναυτικού αποκλεισμού και των κυρώσεων, καθώς και η αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων, δήλωσε ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και επικεφαλής διαπραγματευτής Mohammad Bagher Ghalibaf.
«Θέλω να το δηλώσω ξεκάθαρα: έως ότου εφαρμοστούν οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο μνημόνιο κατανόησης, συμπεριλαμβανομένων της άρσης του αποκλεισμού, της αποδέσμευσης των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων, της άρσης των πετρελαϊκών κυρώσεων, του τερματισμού των απειλών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, καθώς και άλλων όρων που οι ΗΠΑ αποδέχθηκαν στο μνημόνιο, τα Στενά δεν θα ανοίξουν», δήλωσε ο Ghalibaf.
«Πρέπει επίσης να διευκρινίσω ότι η ευκαιρία που δημιουργήθηκε μέσω του μνημονίου, με την άρση του αποκλεισμού και την κατάπαυση του πυρός, συνέβαλε σημαντικά στην ενίσχυση της οικονομικής ανθεκτικότητας και στην αποκατάσταση των αμυντικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι έτοιμη, ανάλογα με τις ενέργειες και τις επιθέσεις του εχθρού, να του επιφέρει ακόμη βαρύτερη ήττα από πριν» υπογράμμισε ο Ιρανός αξιωματούχος.
Moataz Matar (Αιγύπτιος δημοσιογράφος): Εάν οι ΗΠΑ επιτεθούν στο Ιράν, η Θάλασσα του Ομάν θα γίνει ο τάφος τους
Την ίδια στιγμή, το Ιράν ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει και ότι, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτεθούν, θα πρέπει να αποδεχθούν και τις συνέπειες.
Ο γνωστός Αιγύπτιος παρουσιαστής και δημοσιογράφος Moataz Matar δήλωσε: «Ενώ η αμερικανική πίεση προς το Ιράν συνεχίζεται, τα στρατιωτικά μηνύματα της Τεχεράνης έχουν διαφορετικό τόνο: δεν υπάρχει περίπτωση υποχώρησης και, αν επιτεθείτε, θα πρέπει να αποδεχθείτε και τις συνέπειες.
Η Θάλασσα του Ομάν θα μετατραπεί σε νεκροταφείο για εσάς».
Majed al-Ansari (Κατάρ): Περιμένουμε το deal Ιράν - Ομάν για το Hormuz
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ, Majed al-Ansari, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ότι οι πλευρές που μεσολαβούν μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ θα επανέλθουν στις προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και για την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο πλευρών, αφού το Ιράν και το Ομάν ανακοινώσουν διμερή συμφωνία για τη διέλευση μέσω των Στενών του Hormuz.
Εκεχειρία τέλος…
Στις 17 Αυγούστου έληξε η προσωρινή εκεχειρία διάρκειας 60 ημερών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Το αν παρατάθηκε ή όχι παραμένει ασαφές, καθώς κυκλοφορούν αντικρουόμενες πληροφορίες.
Τι ακολουθεί;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τρεις επιλογές για τις επόμενες κινήσεις τους και όλες είναι εξαιρετικά κακές.
Υπάρχει όμως και μια τέταρτη επιλογή για τον Donald Trump: να αποχωρήσει, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του νικητή, παρότι αυτό δεν θα πείσει κανέναν.
Η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τη συνέχιση του πολέμου, με τον χρόνο να λειτουργεί υπέρ της.
Εκεί θεωρούν, γράφει η Wall Street Journal επικαλούμενη Ιρανούς αξιωματούχους, ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον μπορεί να αποτελούν απλώς ένα «ιντερλούδιο πριν από τη σύγκρουση» και ότι το μνημόνιο που υπογράφηκε «πιθανότατα ήταν μια προσπάθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ να μειώσουν την πίεση στην παγκόσμια οικονομία και να κερδίσουν χρόνο».
Βαθιά δυσπιστία
Οι Ιρανοί, για ευνόητους λόγους, τρέφουν «βαθιά δυσπιστία» απέναντι στις ΗΠΑ, η οποία «πιθανότατα δεν θα επιτρέψει στις δύο πλευρές να καταλήξουν σε μια βιώσιμη συμφωνία για τον άμεσο τερματισμό της σύγκρουσης».
Και όμως, ακόμη και με τη σημερινή του μορφή, ο πόλεμος με το Ιράν γίνεται δυσβάστακτος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επομένως, ο Donald Trump, για να βγει από αυτόν, θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε τρία σενάρια, καθένα από τα οποία είναι εξαιρετικά δυσμενές για τον ίδιο.
Ή να συνδυάσει ό,τι καλύτερο υπάρχει γι’ αυτόν σε καθένα από αυτά και να κατασκευάσει μια τέταρτη επιλογή, με την οποία θα προσπαθήσει να σωθεί.
«Θα τα ισοπεδώσω όλα»
Πρώτον, ο Trump μπορεί να εξαπολύσει και πάλι ισχυρά πλήγματα κατά του Ιράν, ενδεχομένως μαζί με το Ισραήλ, σε μια τελευταία προσπάθεια να πείσει την Τεχεράνη να «απελευθερώσει» τις ΗΠΑ από τον πόλεμο στον οποίο έχουν αποτύχει.
Ο βασικός στόχος είναι να επιχειρηθεί να αποτραπεί το Ιράν από το να καταστήσει επί πληρωμή τη διέλευση από τα Στενά του Hormuz — για το πυρηνικό ζήτημα πλέον σχεδόν κανείς δεν μιλά.
Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, τα αμερικανικά αποθέματα όπλων υψηλής ακρίβειας θα επαρκούσαν για περίπου μιάμιση έως δύο εβδομάδες, μετά τις οποίες - ιδίως όσον αφορά τους πυραύλους cruise - οι Αμερικανοί απλώς δεν θα είχαν με τι να συνεχίσουν να πλήττουν στόχους.
Το Ιράν, από την πλευρά του, δεν θα παραμείνει αδρανές και θα απαντήσει με επώδυνα πλήγματα, μεταξύ άλλων εναντίον χωρών της περιοχής που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και έχουν μετατραπεί σε κοινούς «ομήρους» τους.
Έρημος… ΗΑΕ, Μπαχρέιν, Κατάρ και Κουβέιτ
Οι Ιρανοί είναι απολύτως ικανοί να μετατρέψουν σε έρημο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και το Κουβέιτ, που πριν από τον πόλεμο ευημερούσαν, εφόσον καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης νερού — κάτι που χαρακτηρίζεται ως εύκολο.
Ο Trump είναι πεπεισμένος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το Ιράν.
Η χρήση πυρηνικών όπλων από τις ΗΠΑ κατά του Ιράν ως πράξη απελπισίας θα έφερνε σε τρομερά δύσκολη θέση τον ίδιο τον Trump, ο οποίος είχε υποσχεθεί στους Αμερικανούς ότι δεν θα διεξάγει επιθετικούς πολέμους, καθώς και ολόκληρη την ομάδα του, και παρ’ όλα αυτά δεν θα έλυνε το πρόβλημα.
Αναμφίβολα, οι αντίπαλοι των ΗΠΑ στον κόσμο δεν θα έχαναν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι τα οπλοστάσια του «ηγεμόνα» έχουν αδειάσει και δεν μπορούν να αναπληρωθούν γρήγορα.
Να φύγει ή να εξαντλήσει το Ιράν;
Δεύτερον, να συνάψει ειρήνη με τους όρους του Ιράν, ώστε πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του φθινοπώρου στις ΗΠΑ να πέσουν οι τιμές των καυσίμων και ο αντιδημοφιλής πόλεμος να αποτελεί παρελθόν.
Αυτό όμως θα σήμαινε τεράστια απώλεια κύρους και πλήγμα στην πίστη περί της αμερικανικής παντοδυναμίας.
Πολλοί θα κατηγορούσαν γι’ αυτό τον Trump, ο οποίος επέκρινε τον προκάτοχό του στον Λευκό Οίκο για μια ισορροπημένη συμφωνία με το Ιράν, αλλά ο ίδιος έχασε τον πόλεμο εναντίον του, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον κόσμο ότι ο αμερικανικός «βασιλιάς» είναι γυμνός.
Ακόμη και οι Ιρανοί, αναφέρεται, δηλώνουν ότι δεν είχαν φανταστεί πόσο αδύναμες είναι στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Τρίτον, να επιχειρήσει να εξαντλήσει το Ιράν, αποφεύγοντας ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις αλλά διατηρώντας τον ναυτικό αποκλεισμό.
Και αυτό όμως ενέχει κινδύνους τόσο για την εικόνα της Ουάσινγκτον όσο και για την παγκόσμια οικονομία — τα Στενά του Hormuz θα παραμείνουν σε αυτή την περίπτωση αποκλεισμένα — αλλά και για τις εκλογικές προοπτικές των Ρεπουμπλικανών υπό τον Trump στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, που θα διεξαχθούν στις 3 Νοεμβρίου.
Την ίδια στιγμή, η Τεχεράνη διαθέτει ισχυρούς συμμάχους που τη βοηθούν να παραμείνει όρθια: τη Ρωσία και την Κίνα.
Η τέταρτη επιλογή
Σύντομα θα δούμε πώς θα ενεργήσει ο Trump, δεδομένου ότι καμία από τις τρεις παραπάνω επιλογές δεν τον ικανοποιεί.
Μπορεί να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο, αν και αυτό σε καμία περίπτωση δεν εγγυάται ότι δεν θα υπάρξουν περιοδικές εξάρσεις των αμοιβαίων πληγμάτων.
Ωστόσο, έχει εμφανιστεί μια ένδειξη για το πώς θα ενεργήσει η Ουάσινγκτον.
Θα επιλεγεί… μια τέταρτη λύση, που θα αποτελεί συμπύκνωση των τριών προηγούμενων.
Στο κοινωνικό του δίκτυο Truth Social, ο Trump έγραψε στις 17 Αυγούστου: «Χαίρομαι πολύ που βλέπω ότι η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν πρόσφατα, επιτέλους, τη Συμφωνία της Μέκκας για κοινή άμυνα.
Αυτό δείχνει πώς οι χώρες της Μέσης Ανατολής ενώνονται και πώς, επιτέλους, θα μπορέσουν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους πιο αποτελεσματικά».
Κατάρρευση της Pax Americana
Η λέξη «επιτέλους» προκαλεί ειρωνεία, διότι οι υπογράφοντες προχώρησαν σε αυτό το βήμα από απελπισία, κατανοώντας ότι τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο - οι οποίες αποδείχθηκαν ανίκανες και δημιουργούν μόνο προβλήματα - σύντομα θα καταλάβει το Ιράν.
Αυτό, σύμφωνα με τον Trump, είναι «ένα μεγάλο, τολμηρό και σημαντικό πρώτο βήμα».
Και ποιο θα είναι το δεύτερο;
Δεν το μαντεύετε;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα φύγουν από την περιοχή, αφήνοντας στους Άραβες, τους Τούρκους και τους Πακιστανούς να μαζέψουν τα συντρίμμια της Pax Americana που κατέρρευσε εκεί και μεταφέροντας σε αυτούς το βάρος της ανάσχεσης του Ιράν, χωρίς καν να ελέγξουν εάν θα καταφέρουν να το κάνουν.
Διότι, ο πόλεμος με το Ιράν απέδειξε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε και ο Trump, εάν δεν θέλει να χάσει τα πάντα, πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο ρεαλιστικούς στόχους, όπως η καθυπόταξη της μικρής Κούβας — κάτι που επίσης δεν προμηνύεται εύκολο, καθώς δεν πρόκειται για μια «μπανανία» όπως η Βενεζουέλα.
Συμπεράσματα
Επομένως, πιθανότατα θα ληφθεί ως βάση η δεύτερη επιλογή.
Η ουσία της είναι ότι οι ΗΠΑ, αν δεν αποχωρήσουν εντελώς, θα μειώσουν δραστικά τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή.
Αυτό είναι ούτως ή άλλως αναπόφευκτο, καθώς πολλές αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή έχουν καταστραφεί από τους Ιρανούς και δεν υπάρχουν χρήματα, υλικό ή δυνάμεις για την αποκατάσταση και προστασία τους.
Το Κογκρέσο δεν έδωσε — και δεν θα δώσει στον Trump χρήματα ούτε καν για τη συνέχιση του πολέμου.
Και δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί: ούτε οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές και βουλευτές θα επιμείνουν σε κάτι τέτοιο.
Οι Αμερικανοί, που θεωρούν αυτόν τον πόλεμο περιττό, απλώς δεν θα το καταλάβουν και θα τιμωρήσουν στις εκλογές τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους αν αυτοί υποστηρίξουν τη συνέχιση ενός καταστροφικού πολέμου, ο οποίος διεξάγεται σε μεγάλο βαθμό προς όφελος ενός άλλου κράτους — του Ισραήλ.
Η δημιουργία… της νίκης
Ωστόσο, ο Trump θα χρειαστεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι «νίκησε».
Γι’ αυτό, πριν το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών δυνάμεων επιστρέψει στην πατρίδα, θα προσπαθήσει στο τέλος να «κλείσει την πόρτα με πάταγο» — να «ολοκληρώσει τη συντριβή του Ιράν, το οποίο υφίσταται μια πολύ βαριά ήττα» - εξαπολύοντας ισχυρά πλήγματα εναντίον των «τρελών», ώστε να τους προκαλέσει να απαντήσουν σφοδρά εναντίον γειτονικών χωρών και να επιχειρήσει να στρέψει την Τεχεράνη εναντίον των κρατών που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Μέκκας.
Στη συνέχεια, μαζί με τους Ευρωπαίους, θα τους προτείνει ως μορφή εκδίκησης να μαζέψουν τα σπασμένα, με το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται μακριά και δεν χρησιμοποιούν τα Στενά του Hormuz ενώ διαθέτουν - αν συνυπολογιστεί και η Βενεζουέλα - τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο.
Τέλος πολέμου χωρίς συμφωνία
Επειδή οι ΗΠΑ είναι μάλλον απίθανο να αναγκάσουν το Ιράν να εγκαταλείψει τον έλεγχο των Στενών του Hormuz, ο Trump πιθανότατα θα φοβηθεί να υπογράψει με την Τεχεράνη μια συμφωνία που θα αναγνωρίζει αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να τερματίσουν τον πόλεμο χωρίς να συνάψουν επίσημη ειρήνη με το Ιράν, ώστε να διευκολύνουν για τις ίδιες - και για το Ισραήλ - τη δυνατότητα να πραγματοποιούν περιοδικά πλήγματα εναντίον του στο μέλλον, σε περίπτωση κάποιας απειλής.
Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί η διατήρηση κάποιας μορφής ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν, κάτι που θα το συνδέσει ακόμη περισσότερο με τη Ρωσία και την Κίνα.
Κάπως έτσι βλέπει το μέλλον και το πρακτορείο Bloomberg: ως πιθανότερο σενάριο, υπό συνθήκες όπου ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ιράν μπορούν να αποκτήσουν αποφασιστικό πλεονέκτημα, θεωρεί τη συνέχιση μιας σύγκρουσης σχετικά χαμηλής έντασης, η οποία θα διακόπτεται περιοδικά από εύθραυστες εκεχειρίες και νέα κύματα πληγμάτων.
Και αυτό θα συνεχιστεί, έως ότου οι χώρες της περιοχής δείξουν από κοινού την πόρτα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Το βασικό λάθος του Trump, είναι ότι αποφάσισε να αναδιαμορφώσει τον κόσμο σε μια εποχή κατά την οποία η αμερικανική στρατιωτική ισχύς βρίσκεται ήδη σε κάμψη.
Παρά τις πρωτοφανείς στρατιωτικές δαπάνες, αυτή μειώνεται, ενώ οι αμυντικές δυνατότητες άλλων χωρών αυξάνονται — κάτι που οι ηλικιωμένοι που κυβερνούν τις ΗΠΑ αδυνατούν να αντιληφθούν, επειδή ζουν στο παρελθόν.
Ο Trump, ο οποίος δεν έχει υπηρετήσει ποτέ στον στρατό, δεν καταλαβαίνει γιατί εξεγείρονται οι ναύτες του αεροπλανοφόρου Abraham Lincoln, το οποίο έχει εγκλωβιστεί στον ωκεανό σχεδόν έναν χρόνο, μακριά από βάσεις ανεφοδιασμού και χωρίς εναλλαγή πληρωμάτων — ενώ, όπως αναφέρεται, δεν αποκλείεται να έχει δεχθεί και ιρανικά πλήγματα.
Ο αμερικανολόγος Malek Dudakov το χαρακτήρισε «σύμβολο της αποτυχίας των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν».
Με αυτόν τον τρόπο ο Trump κινδυνεύει να φτάσει ακόμη και σε ένα νέο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», αν δεν απομακρύνει γρήγορα αυτό το πλοίο από τον Ινδικό Ωκεανό.
Έτσι μοιάζει από μέσα η «υπερηφάνεια του αμερικανικού στόλου», το αεροπλανοφόρο Abraham Lincoln. Δεν προκαλεί έκπληξη, γράφει το άρθρο, ότι σύμφωνα με δημοσιεύματα ναύτες εντοπίστηκαν να προσπαθούν να πηδήξουν στη θάλασσα εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών και της ψυχολογικής πίεσης.
Τα 2 διδάγματα
Για τη Ρωσία, το δίδαγμα από όλα αυτά είναι προφανές. Στην πραγματικότητα είναι δύο: πρώτον, πρέπει να θέτει ρεαλιστικούς στόχους και να γνωρίζει τα όρια της δικής της ισχύος.
Δεύτερον, πρέπει να γνωρίζει την πραγματική αξία των δυνατοτήτων του Trump και των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών και σε καμία περίπτωση να μην τις υπερεκτιμά από παλιά συνήθεια.
Τα όρια των ΗΠΑ
Η επίθεση κατά του ιρανικού εδάφους στη δεύτερη προεδρική θητεία του Donald Trump δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς μια στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Πράγματι, ο πόλεμος κατά του Ιράν αποτέλεσε δοκιμασία όχι μόνο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, αλλά κυρίως της ικανότητας των ΗΠΑ να μετατρέπουν τη στρατιωτική υπεροχή σε πολιτική επιβολή.
Ως προηγούμενο παρουσιάζεται η αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η απομάκρυνση του Nicolás Maduro, η οποία φέρεται να ενίσχυσε στην Ουάσινγκτον την πεποίθηση ότι ένα αιφνιδιαστικό πλήγμα στην κορυφή της εξουσίας μπορεί να προκαλέσει πολιτική κατάρρευση.
Όμως η εφαρμογή του ίδιου μοντέλου στο Ιράν αποδείχθηκε λανθασμένη.
Η γεωγραφική έκταση, οι κρατικές και ασφαλιστικές δομές, οι πυραυλικές και μη επανδρωμένες δυνατότητες, το στρατηγικό βάθος και η περιφερειακή επιρροή του Ιράν καθιστούσαν τη χώρα πολύ διαφορετική περίπτωση.
Παρά τις επιθέσεις και τις στοχευμένες δολοφονίες, η δομή λήψης αποφάσεων δεν κατέρρευσε, δεν δημιουργήθηκε κενό εξουσίας και η Τεχεράνη διατήρησε τη δυνατότητα στρατιωτικής απάντησης.
Έτσι αποκαλύφθηκε, το χάσμα ανάμεσα στην ικανότητα διεξαγωγής μιας στρατιωτικής επιχείρησης και στην ικανότητα αλλαγής της πολιτικής πραγματικότητας.
H ... αποτυχία
Παράλληλα, ο πόλεμος φέρεται να προκάλεσε σημαντική φθορά στα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων και αναχαιτιστικών, αυξάνοντας το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Καθοριστικό μέσο ιρανικής αντιπίεσης έγιναν τα Στενά του Hormuz, των οποίων ο περιορισμός επηρέασε τη ναυσιπλοΐα, τις ενεργειακές ροές και τις παγκόσμιες αγορές, μετατρέποντας την επαναλειτουργία τους σε κεντρικό αντικείμενο πίεσης και διαπραγμάτευσης.
Η αμερικανική αποτυχία δεν μετριέται κυρίως σε στρατιωτικές απώλειες, αλλά στην αδυναμία μετατροπής της ισχύος πυρός σε πολιτική υποταγή.
Αυτό διαβρώνει την αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής, δημιουργεί αμφιβολίες στους συμμάχους των ΗΠΑ και ενδέχεται να ενθαρρύνει κράτη να ενισχύσουν την αυτονομία τους ή τις σχέσεις τους με Κίνα και Ρωσία.
Η τελική εικόνα δεν είναι μιας ανίσχυρης Αμερικής, αλλά μιας υπερδύναμης της οποίας τα όρια έχουν γίνει πλέον πιο ορατά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών