Η μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δυτική Ασία, αντί να λειτουργεί ως παράγοντας ασφάλειας, έχει μετατραπεί σε πηγή αστάθειας και αυξημένου κινδύνου για τις ίδιες τις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις
Ο Ιράν αντιμέτωπο με τις συνεχείς παλινωδίες και τα παραληρήματα που Trump που χαρακτηρίζει σε ανάρτησή του το Hormuz «έδαφος» των ΗΠΑ σκληραίνει τη στάση του και θεωρεί πλέον ως επόμενο στρατηγικό στόχο την κατάργηση της «αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας» από την περιοχή – γεγονός που θα αποτελέσει τη σημαντικότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ού αιώνα.
Μόνο μετά από αυτή την εξέλιξη θα επανέλθει η γεωπολιτική σταθερότητα, σύμφωνα με τους ηγέτες του Ιράνικού καθεστώτος.
Σύμφωνα με τα ιρανικά ΜΜΕ η μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δυτική Ασία, αντί να λειτουργεί ως παράγοντας ασφάλειας, έχει μετατραπεί σε πηγή αστάθειας και αυξημένου κινδύνου για τις ίδιες τις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις.
Ο πόλεμος των 40 ημερών κατά του Ιράν, που άρχισε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, κατέδειξε με τον πιο έντονο τρόπο αυτό το «παράδοξο της προστασίας».
Επί δεκαετίες, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει στρατιωτικές βάσεις και υποδομές σε χώρες όπως το Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράκ, η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία. Η παρουσία αυτή παρουσιαζόταν ως εγγύηση προστασίας απέναντι σε εξωτερικές απειλές.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, όταν η Ουάσιγκτον εμπλέκεται σε πολεμικές επιχειρήσεις, οι χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές εγκαταστάσεις μετατρέπονται αυτομάτως σε μέρος του πεδίου της σύγκρουσης.
Η πρόσφατη αντιπαράθεση με το Ιράν χρησιμοποιείται ως βασικό παράδειγμα.
Η Τεχεράνη είχε προειδοποιήσει ρητώς ότι, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, θα στόχευε στρατιωτικές βάσεις και εγκαταστάσεις των ΗΠΑ σε ολόκληρη την περιοχή. Σύμφωνα με το Press TV, ιρανικοί πύραυλοι και drones έπληξαν στη συνέχεια αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αρκετές χώρες, προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Το άρθρο επιμένει ότι στόχος δεν ήταν οι ίδιες οι χώρες υποδοχής, αλλά η αμερικανική στρατιωτική υποδομή στο έδαφός τους.
Από αυτή την οπτική, οι αμερικανικές βάσεις δεν προστατεύουν πλέον τα κράτη του Περσικού Κόλπου, αλλά τα εκθέτουν σε αντίποινα για αποφάσεις στις οποίες ενδέχεται να μην έχουν καν συμμετοχή.
Έτσι δημιουργείται, μια «παγίδα εξάρτησης»: οι χώρες αναζητούν εξωτερική προστασία, αλλά τελικά η εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ περιορίζει τη στρατηγική τους αυτονομία και αυξάνει την ευπάθειά τους.
Τι προέβλεπε το μνημόνιο
Ένα προτεινόμενο Μνημόνιο Κατανόησης φέρεται να προβλέπει την αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από περιοχές γύρω από το Ιράν και τον τερματισμό της ναυτικής πίεσης. Σε αντάλλαγμα, το Ιράν θα μπορούσε να αποκαταστήσει πλήρως την εμπορική ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών του Hormuz.
Eπίσης αρκετές περιφερειακές χώρες επανεξετάζουν πλέον την εξάρτησή τους από τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας και επιδιώκουν περισσότερο άμεσο διάλογο με το Ιράν.
Το συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι μια βιώσιμη αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Δυτική Ασία πρέπει να βασιστεί στις ίδιες τις χώρες της περιοχής.
Η αποχώρηση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, ο περιφερειακός διάλογος, η συνεργασία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και η σταθερότητα των ενεργειακών αγορών παρουσιάζονται ως οι βασικές προϋποθέσεις για μια πιο σταθερή και ειρηνική περιφερειακή τάξη.
www.bankingnews.gr
Μόνο μετά από αυτή την εξέλιξη θα επανέλθει η γεωπολιτική σταθερότητα, σύμφωνα με τους ηγέτες του Ιράνικού καθεστώτος.
Σύμφωνα με τα ιρανικά ΜΜΕ η μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δυτική Ασία, αντί να λειτουργεί ως παράγοντας ασφάλειας, έχει μετατραπεί σε πηγή αστάθειας και αυξημένου κινδύνου για τις ίδιες τις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις.
Ο πόλεμος των 40 ημερών κατά του Ιράν, που άρχισε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, κατέδειξε με τον πιο έντονο τρόπο αυτό το «παράδοξο της προστασίας».
Επί δεκαετίες, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει στρατιωτικές βάσεις και υποδομές σε χώρες όπως το Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράκ, η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία. Η παρουσία αυτή παρουσιαζόταν ως εγγύηση προστασίας απέναντι σε εξωτερικές απειλές.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, όταν η Ουάσιγκτον εμπλέκεται σε πολεμικές επιχειρήσεις, οι χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές εγκαταστάσεις μετατρέπονται αυτομάτως σε μέρος του πεδίου της σύγκρουσης.
Η πρόσφατη αντιπαράθεση με το Ιράν χρησιμοποιείται ως βασικό παράδειγμα.
Η Τεχεράνη είχε προειδοποιήσει ρητώς ότι, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, θα στόχευε στρατιωτικές βάσεις και εγκαταστάσεις των ΗΠΑ σε ολόκληρη την περιοχή. Σύμφωνα με το Press TV, ιρανικοί πύραυλοι και drones έπληξαν στη συνέχεια αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αρκετές χώρες, προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Το άρθρο επιμένει ότι στόχος δεν ήταν οι ίδιες οι χώρες υποδοχής, αλλά η αμερικανική στρατιωτική υποδομή στο έδαφός τους.
Από αυτή την οπτική, οι αμερικανικές βάσεις δεν προστατεύουν πλέον τα κράτη του Περσικού Κόλπου, αλλά τα εκθέτουν σε αντίποινα για αποφάσεις στις οποίες ενδέχεται να μην έχουν καν συμμετοχή.
Έτσι δημιουργείται, μια «παγίδα εξάρτησης»: οι χώρες αναζητούν εξωτερική προστασία, αλλά τελικά η εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ περιορίζει τη στρατηγική τους αυτονομία και αυξάνει την ευπάθειά τους.
Τι προέβλεπε το μνημόνιο
Ένα προτεινόμενο Μνημόνιο Κατανόησης φέρεται να προβλέπει την αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από περιοχές γύρω από το Ιράν και τον τερματισμό της ναυτικής πίεσης. Σε αντάλλαγμα, το Ιράν θα μπορούσε να αποκαταστήσει πλήρως την εμπορική ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών του Hormuz.
Eπίσης αρκετές περιφερειακές χώρες επανεξετάζουν πλέον την εξάρτησή τους από τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας και επιδιώκουν περισσότερο άμεσο διάλογο με το Ιράν.
Το συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι μια βιώσιμη αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Δυτική Ασία πρέπει να βασιστεί στις ίδιες τις χώρες της περιοχής.
Η αποχώρηση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, ο περιφερειακός διάλογος, η συνεργασία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και η σταθερότητα των ενεργειακών αγορών παρουσιάζονται ως οι βασικές προϋποθέσεις για μια πιο σταθερή και ειρηνική περιφερειακή τάξη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών