Η κατάσταση αυτή φέρνει στο προσκήνιο τη γνωστή ρήση του Henry Kissinger: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος της είναι μοιραίο».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τη διοίκηση Trump, αδυνατώντας να επιβληθούν στους γεωπολιτικούς τους αντιπάλους, στρέφονται στην πολιτική και οικονομική πίεση ή... «άρμεγμα» των ίδιων των συμμάχων τους, οι οποίοι ανέχονται αυτή τη μεταχείριση χωρίς να προβάλλουν ουσιαστική αντίσταση, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τελευταίο παράδειγμα συμμάχου που μπήκε στο στόχαστρο, η... Ελβετία.
Ο Trump κατηγορεί την Ελβετία ότι πλουτίζει σε βάρος των ΗΠΑ (λόγω του εμπορικού πλεονάσματος 39 δισ. δολαρίων) και ενοχλείται από τα πολύ χαμηλά ελβετικά επιτόκια (0,5%), την ώρα που το αμερικανικό δημόσιο χρέος (που ξεπέρασε τα 40 τρισ. δολάρια) εξυπηρετείται με πολύ υψηλότερα επιτόκια.
Απειλεί έτσι με τελωνειακούς δασμούς και διακοπή των αμερικανικών εισαγωγών, προβάλλοντας προσχηματικές κατηγορίες (όπως η ανεπάρκεια μέτρων κατά της καταναγκαστικής εργασίας).
Γιατί το κάνει αυτό;
Γιατί απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους (Κίνα, Ρωσία, Ιράν), η επιθετική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ προσκρούει σε τοίχο ή οδηγεί σε αδιέξοδα.
Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δείχνουν υποτακτική στάση («χωρίς σπονδυλική στήλη»), υπομένοντας οικονομική εκμετάλλευση (π.χ. ενεργειακή εξάρτηση από το αμερικανικό LNG, πλήγμα στη γερμανική και γαλλική βιομηχανία, κατάργηση του ελβετικού τραπεζικού απορρήτου).
Η αμερικανική τακτική να κυνηγά «μικροποσότητες» (όπως τα 30-40 δισ. από την Ελβετία) απέναντι σε ένα τεράστιο αμερικανικό χρέος εξηγείται με τη λογική «λίγα από πολλούς»: μαζεύοντας μικρά ποσά από κάθε υποταγμένο σύμμαχο, το συνολικό όφελος για την Ουάσινγκτον γίνεται σημαντικό.
Δεύτερη επίθεση σε έναν μήνα
Σε μια νέα, ιδιαίτερα επιθετική επίθεση προχώρησε ο Donald Trump απέναντι στην Ελβετία, εξαπολύοντας βέλη για δεύτερη φορά μέσα σε έναν μήνα.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος κατηγόρησε την ευρωπαϊκή χώρα ότι ευημερεί σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υποστηρίζοντας ανοιχτά πως διατηρεί κάθε νόμιμο δικαίωμα να διακόψει πλήρως κάθε αμερικανική επιχειρηματική δραστηριότητα με τη μικρή αυτή χώρα.
Το πλέον ακανθώδες σημείο για τον ένοικο του Λευκού Οίκου αποτελεί το ιδιαίτερα χαμηλό βασικό επιτόκιο της Ελβετίας (στο 0,5%), την ώρα που η αμερικανική οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με διογκούμενα προβλήματα.
Με το αμερικανικό δημόσιο χρέος να έχει ξεπεράσει το αστρονομικό όριο των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η εξυπηρέτησή του γίνεται όλο και πιο δαπανηρή λόγω του πολλαπλάσιου επιτοκίου των ΗΠΑ σε σύγκριση με το ελβετικό.
Το ιστορικό των πιέσεων και οι κατηγορίες για «καταναγκαστική εργασία»
Η τελευταία αυτή δήλωση αποτελεί την άμεση συνέχεια των επιθέσεων των αρχών Αυγούστου, όταν ο Trump στηλίτευσε το εμπορικό έλλειμμα των 39 δισεκατομμυρίων δολαρίων των ΗΠΑ με την Ελβετία. Τότε, είχε προειδοποιήσει χαρακτηριστικά πως μπορεί «με μια μονοκοντυλιά» να μετατρέψει την Ελβετία από μια ελίτ χώρα σε μια «πολύ προβληματική οικονομία», απλά διακόπτοντας τις εισαγωγές των προϊόντων της.
Ωστόσο, οι λεκτικοί τραμπουκισμοί συμπληρώνουν τους νέους τελωνειακούς δασμούς που επιβλήθηκαν τον Ιούλιο.
Το πρόσχημα για την επιβολή τους προς την Ελβετία και άλλες χώρες ήταν —παραδόξως— οι κατηγορίες περί «ανεπάρκειας μέτρων για την καταπολέμηση της καταναγκαστικής εργασίας».
Οι Ελβετοί, μαζί με άλλους Ευρωπαίους που επλήγησαν, έμειναν άναυδοι τόσο από τις ανυπόστατες κατηγορίες όσο και από την αθέτηση των περσινών τελωνειακών συμφωνιών από την Ουάσινγκτον, περιοριζόμενοι ωστόσο σε μια απλή έκφραση δυσφορίας.
Η δικαίωση του Kissinger και η υποταγή των συμμάχων
Η κατάσταση αυτή φέρνει στο προσκήνιο τη γνωστή ρήση του Henry Kissinger: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος της είναι μοιραίο».
Για να ξεπεράσουν τη δομική τους κρίση και να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους, οι ΗΠΑ λειτουργούν με την απόλυτη ισχύ της αποτροπής:
Ξεκίνησαν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, αλλά το Πεκίνο απάντησε τόσο σκληρά που η Ουάσινγκτον αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Αδυνατούν να κάμψουν τη Ρωσία μέσω του μετώπου στην Ουκρανία.
Η ευθεία στρατιωτική εμπλοκή κατά του Ιράν στη Μέση Ανατολή μετατράπηκε σε αδιέξοδο τεράστιων διαστάσεων.
Οι μόνοι που υπομένουν πειθήνια τις πιέσεις είναι οι στενότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ.
Ο Λευκός Οίκος αντλεί πόρους από αυτούς, διαλύει τη βάση της ευημερίας τους και προβάλλει παράλογες απαιτήσεις (όπως η αξίωση για τη Γροιλανδία).
Η αντίδραση των ευρωπαϊκών ελίτ περιορίζεται σε παρακλήσεις και ελπίδες για αλλαγή στάσης μετά την αποχώρηση Trump, εκτελώντας παράλληλα υποτακτικά τις εντολές του υπερατλαντικού ηγεμόνα.
Η Ευρώπη εξαρτήθηκε πλήρως από το αμερικανικό LNG, η Γερμανία βλέπει τον βιομηχανικό της ιστό να διαλύεται, ενώ η Γαλλία και η Ελβετία εκβιάζονται με αποκλεισμό των εξαγωγών τους.
Ένα μέλλον χωρίς προοπτική αντίστασης
Οι πιθανότητες να αντιδράσουν οι Ευρωπαίοι μειώνονται δραματικά.
Η Ελβετία άλλωστε έχει ήδη παραδώσει εδώ και πάνω από 15 χρόνια το «ιερό δισκοπότηρό» της στους Αμερικανούς: το τραπεζικό απόρρητο.
Μπροστά σε αυτό, οι τωρινές απαιτήσεις του Trump φαντάζουν απλά παιχνίδια.
Γιατί όμως οι ΗΠΑ ασχολούνται με τέτοιες «μικροποσότητες» των 30-40 δισεκατομμυρίων απέναντι στο τεράστιο δημόσιο χρέος τους;
Η απάντηση βρίσκεται στο παλιό σοβιετικό ανέκδοτο με τον εγκληματία που σκότωσε μια γριά για δέκα καπίκια.
Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε για τόσο λίγα χρήματα, εκείνος απάντησε με κυνική λογική: «Δέκα γριές μας κάνουν ένα ρούβλι!».
www.bankingnews.gr
Τελευταίο παράδειγμα συμμάχου που μπήκε στο στόχαστρο, η... Ελβετία.
Ο Trump κατηγορεί την Ελβετία ότι πλουτίζει σε βάρος των ΗΠΑ (λόγω του εμπορικού πλεονάσματος 39 δισ. δολαρίων) και ενοχλείται από τα πολύ χαμηλά ελβετικά επιτόκια (0,5%), την ώρα που το αμερικανικό δημόσιο χρέος (που ξεπέρασε τα 40 τρισ. δολάρια) εξυπηρετείται με πολύ υψηλότερα επιτόκια.
Απειλεί έτσι με τελωνειακούς δασμούς και διακοπή των αμερικανικών εισαγωγών, προβάλλοντας προσχηματικές κατηγορίες (όπως η ανεπάρκεια μέτρων κατά της καταναγκαστικής εργασίας).
Γιατί το κάνει αυτό;
Γιατί απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους (Κίνα, Ρωσία, Ιράν), η επιθετική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ προσκρούει σε τοίχο ή οδηγεί σε αδιέξοδα.
Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δείχνουν υποτακτική στάση («χωρίς σπονδυλική στήλη»), υπομένοντας οικονομική εκμετάλλευση (π.χ. ενεργειακή εξάρτηση από το αμερικανικό LNG, πλήγμα στη γερμανική και γαλλική βιομηχανία, κατάργηση του ελβετικού τραπεζικού απορρήτου).
Η αμερικανική τακτική να κυνηγά «μικροποσότητες» (όπως τα 30-40 δισ. από την Ελβετία) απέναντι σε ένα τεράστιο αμερικανικό χρέος εξηγείται με τη λογική «λίγα από πολλούς»: μαζεύοντας μικρά ποσά από κάθε υποταγμένο σύμμαχο, το συνολικό όφελος για την Ουάσινγκτον γίνεται σημαντικό.
Δεύτερη επίθεση σε έναν μήνα
Σε μια νέα, ιδιαίτερα επιθετική επίθεση προχώρησε ο Donald Trump απέναντι στην Ελβετία, εξαπολύοντας βέλη για δεύτερη φορά μέσα σε έναν μήνα.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος κατηγόρησε την ευρωπαϊκή χώρα ότι ευημερεί σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υποστηρίζοντας ανοιχτά πως διατηρεί κάθε νόμιμο δικαίωμα να διακόψει πλήρως κάθε αμερικανική επιχειρηματική δραστηριότητα με τη μικρή αυτή χώρα.
Το πλέον ακανθώδες σημείο για τον ένοικο του Λευκού Οίκου αποτελεί το ιδιαίτερα χαμηλό βασικό επιτόκιο της Ελβετίας (στο 0,5%), την ώρα που η αμερικανική οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με διογκούμενα προβλήματα.
Με το αμερικανικό δημόσιο χρέος να έχει ξεπεράσει το αστρονομικό όριο των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η εξυπηρέτησή του γίνεται όλο και πιο δαπανηρή λόγω του πολλαπλάσιου επιτοκίου των ΗΠΑ σε σύγκριση με το ελβετικό.
Το ιστορικό των πιέσεων και οι κατηγορίες για «καταναγκαστική εργασία»
Η τελευταία αυτή δήλωση αποτελεί την άμεση συνέχεια των επιθέσεων των αρχών Αυγούστου, όταν ο Trump στηλίτευσε το εμπορικό έλλειμμα των 39 δισεκατομμυρίων δολαρίων των ΗΠΑ με την Ελβετία. Τότε, είχε προειδοποιήσει χαρακτηριστικά πως μπορεί «με μια μονοκοντυλιά» να μετατρέψει την Ελβετία από μια ελίτ χώρα σε μια «πολύ προβληματική οικονομία», απλά διακόπτοντας τις εισαγωγές των προϊόντων της.
Ωστόσο, οι λεκτικοί τραμπουκισμοί συμπληρώνουν τους νέους τελωνειακούς δασμούς που επιβλήθηκαν τον Ιούλιο.
Το πρόσχημα για την επιβολή τους προς την Ελβετία και άλλες χώρες ήταν —παραδόξως— οι κατηγορίες περί «ανεπάρκειας μέτρων για την καταπολέμηση της καταναγκαστικής εργασίας».
Οι Ελβετοί, μαζί με άλλους Ευρωπαίους που επλήγησαν, έμειναν άναυδοι τόσο από τις ανυπόστατες κατηγορίες όσο και από την αθέτηση των περσινών τελωνειακών συμφωνιών από την Ουάσινγκτον, περιοριζόμενοι ωστόσο σε μια απλή έκφραση δυσφορίας.
Η δικαίωση του Kissinger και η υποταγή των συμμάχων
Η κατάσταση αυτή φέρνει στο προσκήνιο τη γνωστή ρήση του Henry Kissinger: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος της είναι μοιραίο».
Για να ξεπεράσουν τη δομική τους κρίση και να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους, οι ΗΠΑ λειτουργούν με την απόλυτη ισχύ της αποτροπής:
Ξεκίνησαν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, αλλά το Πεκίνο απάντησε τόσο σκληρά που η Ουάσινγκτον αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Αδυνατούν να κάμψουν τη Ρωσία μέσω του μετώπου στην Ουκρανία.
Η ευθεία στρατιωτική εμπλοκή κατά του Ιράν στη Μέση Ανατολή μετατράπηκε σε αδιέξοδο τεράστιων διαστάσεων.
Οι μόνοι που υπομένουν πειθήνια τις πιέσεις είναι οι στενότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ.
Ο Λευκός Οίκος αντλεί πόρους από αυτούς, διαλύει τη βάση της ευημερίας τους και προβάλλει παράλογες απαιτήσεις (όπως η αξίωση για τη Γροιλανδία).
Η αντίδραση των ευρωπαϊκών ελίτ περιορίζεται σε παρακλήσεις και ελπίδες για αλλαγή στάσης μετά την αποχώρηση Trump, εκτελώντας παράλληλα υποτακτικά τις εντολές του υπερατλαντικού ηγεμόνα.
Η Ευρώπη εξαρτήθηκε πλήρως από το αμερικανικό LNG, η Γερμανία βλέπει τον βιομηχανικό της ιστό να διαλύεται, ενώ η Γαλλία και η Ελβετία εκβιάζονται με αποκλεισμό των εξαγωγών τους.
Ένα μέλλον χωρίς προοπτική αντίστασης
Οι πιθανότητες να αντιδράσουν οι Ευρωπαίοι μειώνονται δραματικά.
Η Ελβετία άλλωστε έχει ήδη παραδώσει εδώ και πάνω από 15 χρόνια το «ιερό δισκοπότηρό» της στους Αμερικανούς: το τραπεζικό απόρρητο.
Μπροστά σε αυτό, οι τωρινές απαιτήσεις του Trump φαντάζουν απλά παιχνίδια.
Γιατί όμως οι ΗΠΑ ασχολούνται με τέτοιες «μικροποσότητες» των 30-40 δισεκατομμυρίων απέναντι στο τεράστιο δημόσιο χρέος τους;
Η απάντηση βρίσκεται στο παλιό σοβιετικό ανέκδοτο με τον εγκληματία που σκότωσε μια γριά για δέκα καπίκια.
Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε για τόσο λίγα χρήματα, εκείνος απάντησε με κυνική λογική: «Δέκα γριές μας κάνουν ένα ρούβλι!».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών