Υποστήριξε ότι αυτοί οι πύραυλοι εκτοξεύονται σε ειδικές περιπτώσεις και την επόμενη φορά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον ενός ευρωπαϊκού εργοστασίου
Η τοποθέτηση του Alexey Zhuravlev, Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της ρωσικής Κρατικής Δούμας, είναι από εκείνες που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως απλή ρητορική υπερβολή.
Ο Ρώσος βουλευτής υποστήριξε ότι ο Oreshnik χρησιμοποιείται μόνο σε «ειδικές περιπτώσεις» και συνέδεσε μια πιθανή νέα εκτόξευσή του με ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις που, κατά τη ρωσική εκδοχή, συμμετέχουν στην παραγωγή drones για την Ουκρανία.
Το πραγματικά εκρηκτικό στοιχείο, όμως, βρίσκεται αλλού: ο Zhuravlev δεν περιορίστηκε στην ιδέα καταστροφής μιας βιομηχανικής εγκατάστασης. Μίλησε για πλήγμα την ώρα λειτουργίας της, ώστε να πληγούν τόσο η παραγωγική γραμμή όσο και οι ειδικοί που εργάζονται εκεί.
Πρόκειται για μια δήλωση που μετακινεί δραματικά το όριο της συζήτησης. Από την απειλή κατά στρατιωτικών υποδομών περνά στην επίκληση ανθρώπινων απωλειών ως εργαλείου πίεσης προς την Ευρώπη.
Ο Oreshnik δεν είναι απλώς ένας ακόμη πύραυλος
Η σημασία της αναφοράς στον Oreshnik είναι ακριβώς ότι το συγκεκριμένο όπλο έχει χρησιμοποιηθεί από τη Μόσχα με εξαιρετικά επιλεκτικό τρόπο.
Η πρώτη γνωστή επιχειρησιακή χρήση του έγινε τον Νοέμβριο του 2024 κατά στόχου στο Dnipro. Ακολούθησε δεύτερη εκτόξευση τον Ιανουάριο του 2026 στην περιοχή του Lviv, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, ενώ τον Μάιο του 2026 το Reuters κατέγραψε τρίτη χρήση του συστήματος κοντά στο Kyiv.
Ο πύραυλος χαρακτηρίζεται ως βαλλιστικός ενδιάμεσου βεληνεκούς, μπορεί να φέρει συμβατικές ή πυρηνικές κεφαλές και συνδέεται τεχνολογικά με το πρόγραμμα RS-26 Rubezh. Η Μόσχα, και προσωπικά ο Vladimir Putin, έχει παρουσιάσει την ταχύτητα και τις δυνατότητές του ως στοιχεία που καθιστούν την αναχαίτισή του εξαιρετικά δύσκολη. Δυτικοί ειδικοί έχουν αμφισβητήσει ορισμένους από αυτούς τους ισχυρισμούς και έχουν επισημάνει ότι το όπλο παραμένει σχετικά περιορισμένο σε αριθμούς.
Αυτό ακριβώς προσδίδει στον Oreshnik ιδιαίτερη πολιτική αξία.
Δεν είναι ένα όπλο που χρειάζεται να εκτοξεύεται μαζικά για να παραγάγει αποτέλεσμα. Κάθε χρήση του μπορεί να λειτουργήσει ως ξεχωριστό στρατηγικό μήνυμα.
Ο πύραυλος ως μήνυμα και όχι μόνο ως όπλο καταστροφής
Οι δύο πρώτες γνωστές εκτοξεύσεις του Oreshnik προκάλεσαν σχετικά περιορισμένες υλικές ζημιές, καθώς σύμφωνα με ουκρανικές πηγές που επικαλέστηκε το Reuters χρησιμοποιήθηκαν αδρανείς κεφαλές. Αναλυτές εκτίμησαν τότε ότι η καταστροφή δεν ήταν απαραιτήτως ο βασικός σκοπός: ο πύραυλος χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο στρατηγικής σηματοδότησης προς την Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Υπό αυτή την έννοια, η φράση του Zhuravlev περί «πανικού» στη Δύση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δικός του πολιτικός ισχυρισμός — όχι ως αντικειμενικά αποδεδειγμένο γεγονός.
Η λογική, ωστόσο, είναι σαφής: η Ρωσία επιχειρεί να συνδέσει το όνομα Oreshnik με την ιδέα ότι διαθέτει μια βαθμίδα κλιμάκωσης την οποία μπορεί να ενεργοποιήσει όταν θεωρεί ότι πρέπει να στείλει ένα μήνυμα μεγαλύτερης βαρύτητας.
Και ακριβώς επειδή το σύστημα είναι πυρηνικά ικανό, ακόμη και μια συμβατική εκτόξευσή του φέρει μαζί της μια πολιτική σκιά πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική ισχύ της κεφαλής που χρησιμοποιείται.
Η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπαίνει στο ρωσικό κάδρο
Οι τελευταίες τοποθετήσεις του Zhuravlev δεν εμφανίζονται σε κενό.
Μέσα στον Αύγουστο του 2026 είχε επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η Ρωσία πρέπει να πλήξει ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις που συνδέονται, κατά τον ίδιο, με την παραγωγή drones και εξαρτημάτων για την Ουκρανία. Στις 5, 12, 15 και 19 Αυγούστου επανήλθε δημόσια στη θέση ότι τέτοιες εγκαταστάσεις πρέπει να αντιμετωπιστούν ως στόχοι.
Εδώ βρίσκεται και το στοιχείο που καθιστά τη ρητορική ιδιαίτερα σοβαρή.
Ένα ρωσικό πλήγμα σε εγκατάσταση εντός κράτους-μέλους του NATO δεν θα ήταν απλώς μια γεωγραφική επέκταση του πολέμου στην Ουκρανία. Θα δημιουργούσε μια εντελώς διαφορετική πολιτικοστρατιωτική πραγματικότητα, με άμεσο ζήτημα συμμαχικής αντίδρασης και με τεράστιο κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων.
Η απόσταση ανάμεσα στη ρητορική απειλή και στην πραγματική στρατιωτική απόφαση παραμένει μεγάλη. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η ρητορική είναι αδιάφορη. Αντίθετα, λειτουργεί ως μέσο μετατόπισης των «κόκκινων γραμμών»: μια ιδέα που χθες θεωρούνταν αδιανόητη εισάγεται σήμερα στον δημόσιο διάλογο ως πιθανό σενάριο.
Η αναφορά στους εργαζομένους αλλάζει τη φύση της απειλής
Υπάρχει και μια κρίσιμη νομική διάσταση.
Ένα εργοστάσιο που συμβάλλει αποτελεσματικά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορεί, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να αποτελεί Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας. Αυτό όμως δεν μετατρέπει αυτομάτως τους εργαζομένους του σε μαχητές.
Σύμφωνα με τη θέση του Ερυθρού Σταυρού η παραγωγή και μεταφορά όπλων θεωρείται κατά κανόνα έμμεση συμβολή στην πολεμική προσπάθεια και όχι «άμεση συμμετοχή στις εχθροπραξίες». Οι εργαζόμενοι παραμένουν πολίτες και δεν μπορούν να στοχοποιούνται ατομικά μόνο λόγω της εργασίας τους. Ακόμη και όταν μια εγκατάσταση αποτελεί νόμιμο στρατιωτικό στόχο, εξακολουθούν να ισχύουν οι υποχρεώσεις αναλογικότητας και λήψης προφυλάξεων για την προστασία των αμάχων.
Γι' αυτό και η αναφορά σε σκόπιμο πλήγμα την ημέρα, προκειμένου να σκοτωθούν «πολύτιμοι ειδικοί», είναι πολύ πιο βαριά από μια γενική απειλή καταστροφής μιας γραμμής παραγωγής.
Δεν περιγράφει απλώς την εξουδετέρωση στρατιωτικής παραγωγικής ικανότητας. Περιγράφει την ανθρώπινη απώλεια ως επιδιωκόμενο στοιχείο του αποτελέσματος.
Το μήνυμα προς το NATO είναι περισσότερο πολιτικό παρά επιχειρησιακό
Η Ρωσία γνωρίζει ότι ένα πραγματικό πλήγμα σε ευρωπαϊκό έδαφος θα μπορούσε να προκαλέσει συνέπειες ασύγκριτα μεγαλύτερες από οποιοδήποτε όφελος από την καταστροφή ενός εργοστασίου drones.
Γι' αυτό η μεγαλύτερη χρησιμότητα τέτοιων δηλώσεων μπορεί να βρίσκεται πριν από την εκτόξευση οποιουδήποτε πυραύλου.
Να δημιουργούν αβεβαιότητα.
Να αναγκάζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να εξετάζουν σενάρια που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ακραία.
Να αυξάνουν το πολιτικό κόστος της στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο.
Και κυρίως να υπενθυμίζουν ότι η Μόσχα διαθέτει συστήματα με δυνατότητα να πλήξουν στόχους πολύ πέρα από το ουκρανικό μέτωπο.
Η ανάπτυξη Oreshnik στη Λευκορωσία στα τέλη του 2025 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή τη διάσταση, μειώνοντας γεωγραφικά την απόσταση από χώρες της ανατολικής πτέρυγας του NATO. Η Λευκορωσία ανακοίνωσε τότε ότι τα συστήματα είχαν τεθεί σε επιχειρησιακή υπηρεσία.
www.bankingnews.gr
Ο Ρώσος βουλευτής υποστήριξε ότι ο Oreshnik χρησιμοποιείται μόνο σε «ειδικές περιπτώσεις» και συνέδεσε μια πιθανή νέα εκτόξευσή του με ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις που, κατά τη ρωσική εκδοχή, συμμετέχουν στην παραγωγή drones για την Ουκρανία.
Το πραγματικά εκρηκτικό στοιχείο, όμως, βρίσκεται αλλού: ο Zhuravlev δεν περιορίστηκε στην ιδέα καταστροφής μιας βιομηχανικής εγκατάστασης. Μίλησε για πλήγμα την ώρα λειτουργίας της, ώστε να πληγούν τόσο η παραγωγική γραμμή όσο και οι ειδικοί που εργάζονται εκεί.
Πρόκειται για μια δήλωση που μετακινεί δραματικά το όριο της συζήτησης. Από την απειλή κατά στρατιωτικών υποδομών περνά στην επίκληση ανθρώπινων απωλειών ως εργαλείου πίεσης προς την Ευρώπη.
Ο Oreshnik δεν είναι απλώς ένας ακόμη πύραυλος
Η σημασία της αναφοράς στον Oreshnik είναι ακριβώς ότι το συγκεκριμένο όπλο έχει χρησιμοποιηθεί από τη Μόσχα με εξαιρετικά επιλεκτικό τρόπο.
Η πρώτη γνωστή επιχειρησιακή χρήση του έγινε τον Νοέμβριο του 2024 κατά στόχου στο Dnipro. Ακολούθησε δεύτερη εκτόξευση τον Ιανουάριο του 2026 στην περιοχή του Lviv, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, ενώ τον Μάιο του 2026 το Reuters κατέγραψε τρίτη χρήση του συστήματος κοντά στο Kyiv.
Ο πύραυλος χαρακτηρίζεται ως βαλλιστικός ενδιάμεσου βεληνεκούς, μπορεί να φέρει συμβατικές ή πυρηνικές κεφαλές και συνδέεται τεχνολογικά με το πρόγραμμα RS-26 Rubezh. Η Μόσχα, και προσωπικά ο Vladimir Putin, έχει παρουσιάσει την ταχύτητα και τις δυνατότητές του ως στοιχεία που καθιστούν την αναχαίτισή του εξαιρετικά δύσκολη. Δυτικοί ειδικοί έχουν αμφισβητήσει ορισμένους από αυτούς τους ισχυρισμούς και έχουν επισημάνει ότι το όπλο παραμένει σχετικά περιορισμένο σε αριθμούς.
Αυτό ακριβώς προσδίδει στον Oreshnik ιδιαίτερη πολιτική αξία.
Δεν είναι ένα όπλο που χρειάζεται να εκτοξεύεται μαζικά για να παραγάγει αποτέλεσμα. Κάθε χρήση του μπορεί να λειτουργήσει ως ξεχωριστό στρατηγικό μήνυμα.
Ο πύραυλος ως μήνυμα και όχι μόνο ως όπλο καταστροφής
Οι δύο πρώτες γνωστές εκτοξεύσεις του Oreshnik προκάλεσαν σχετικά περιορισμένες υλικές ζημιές, καθώς σύμφωνα με ουκρανικές πηγές που επικαλέστηκε το Reuters χρησιμοποιήθηκαν αδρανείς κεφαλές. Αναλυτές εκτίμησαν τότε ότι η καταστροφή δεν ήταν απαραιτήτως ο βασικός σκοπός: ο πύραυλος χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο στρατηγικής σηματοδότησης προς την Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Υπό αυτή την έννοια, η φράση του Zhuravlev περί «πανικού» στη Δύση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δικός του πολιτικός ισχυρισμός — όχι ως αντικειμενικά αποδεδειγμένο γεγονός.
Η λογική, ωστόσο, είναι σαφής: η Ρωσία επιχειρεί να συνδέσει το όνομα Oreshnik με την ιδέα ότι διαθέτει μια βαθμίδα κλιμάκωσης την οποία μπορεί να ενεργοποιήσει όταν θεωρεί ότι πρέπει να στείλει ένα μήνυμα μεγαλύτερης βαρύτητας.
Και ακριβώς επειδή το σύστημα είναι πυρηνικά ικανό, ακόμη και μια συμβατική εκτόξευσή του φέρει μαζί της μια πολιτική σκιά πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική ισχύ της κεφαλής που χρησιμοποιείται.
Η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπαίνει στο ρωσικό κάδρο
Οι τελευταίες τοποθετήσεις του Zhuravlev δεν εμφανίζονται σε κενό.
Μέσα στον Αύγουστο του 2026 είχε επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η Ρωσία πρέπει να πλήξει ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις που συνδέονται, κατά τον ίδιο, με την παραγωγή drones και εξαρτημάτων για την Ουκρανία. Στις 5, 12, 15 και 19 Αυγούστου επανήλθε δημόσια στη θέση ότι τέτοιες εγκαταστάσεις πρέπει να αντιμετωπιστούν ως στόχοι.
Εδώ βρίσκεται και το στοιχείο που καθιστά τη ρητορική ιδιαίτερα σοβαρή.
Ένα ρωσικό πλήγμα σε εγκατάσταση εντός κράτους-μέλους του NATO δεν θα ήταν απλώς μια γεωγραφική επέκταση του πολέμου στην Ουκρανία. Θα δημιουργούσε μια εντελώς διαφορετική πολιτικοστρατιωτική πραγματικότητα, με άμεσο ζήτημα συμμαχικής αντίδρασης και με τεράστιο κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων.
Η απόσταση ανάμεσα στη ρητορική απειλή και στην πραγματική στρατιωτική απόφαση παραμένει μεγάλη. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η ρητορική είναι αδιάφορη. Αντίθετα, λειτουργεί ως μέσο μετατόπισης των «κόκκινων γραμμών»: μια ιδέα που χθες θεωρούνταν αδιανόητη εισάγεται σήμερα στον δημόσιο διάλογο ως πιθανό σενάριο.
Η αναφορά στους εργαζομένους αλλάζει τη φύση της απειλής
Υπάρχει και μια κρίσιμη νομική διάσταση.
Ένα εργοστάσιο που συμβάλλει αποτελεσματικά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορεί, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να αποτελεί Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας. Αυτό όμως δεν μετατρέπει αυτομάτως τους εργαζομένους του σε μαχητές.
Σύμφωνα με τη θέση του Ερυθρού Σταυρού η παραγωγή και μεταφορά όπλων θεωρείται κατά κανόνα έμμεση συμβολή στην πολεμική προσπάθεια και όχι «άμεση συμμετοχή στις εχθροπραξίες». Οι εργαζόμενοι παραμένουν πολίτες και δεν μπορούν να στοχοποιούνται ατομικά μόνο λόγω της εργασίας τους. Ακόμη και όταν μια εγκατάσταση αποτελεί νόμιμο στρατιωτικό στόχο, εξακολουθούν να ισχύουν οι υποχρεώσεις αναλογικότητας και λήψης προφυλάξεων για την προστασία των αμάχων.
Γι' αυτό και η αναφορά σε σκόπιμο πλήγμα την ημέρα, προκειμένου να σκοτωθούν «πολύτιμοι ειδικοί», είναι πολύ πιο βαριά από μια γενική απειλή καταστροφής μιας γραμμής παραγωγής.
Δεν περιγράφει απλώς την εξουδετέρωση στρατιωτικής παραγωγικής ικανότητας. Περιγράφει την ανθρώπινη απώλεια ως επιδιωκόμενο στοιχείο του αποτελέσματος.
Το μήνυμα προς το NATO είναι περισσότερο πολιτικό παρά επιχειρησιακό
Η Ρωσία γνωρίζει ότι ένα πραγματικό πλήγμα σε ευρωπαϊκό έδαφος θα μπορούσε να προκαλέσει συνέπειες ασύγκριτα μεγαλύτερες από οποιοδήποτε όφελος από την καταστροφή ενός εργοστασίου drones.
Γι' αυτό η μεγαλύτερη χρησιμότητα τέτοιων δηλώσεων μπορεί να βρίσκεται πριν από την εκτόξευση οποιουδήποτε πυραύλου.
Να δημιουργούν αβεβαιότητα.
Να αναγκάζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να εξετάζουν σενάρια που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ακραία.
Να αυξάνουν το πολιτικό κόστος της στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο.
Και κυρίως να υπενθυμίζουν ότι η Μόσχα διαθέτει συστήματα με δυνατότητα να πλήξουν στόχους πολύ πέρα από το ουκρανικό μέτωπο.
Η ανάπτυξη Oreshnik στη Λευκορωσία στα τέλη του 2025 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή τη διάσταση, μειώνοντας γεωγραφικά την απόσταση από χώρες της ανατολικής πτέρυγας του NATO. Η Λευκορωσία ανακοίνωσε τότε ότι τα συστήματα είχαν τεθεί σε επιχειρησιακή υπηρεσία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών