Η μεγαλύτερη απειλή του Geran δεν βρίσκεται σε κάποιο μεμονωμένο τεχνικό χαρακτηριστικό, αλλά στην ταχύτητα με την οποία η Ρωσία το τροποποιεί με βάση τα δεδομένα του πεδίου μάχης
Τα ιρανικής προέλευσης Shahed, τα οποία η Ρωσία εξέλιξε και παράγει ως οικογένεια Geran, έχουν εξελιχθεί σε μία από τις πιο επίμονες απειλές που αντιμετωπίζει η Ουκρανία στον πόλεμο.
Η αρχική επιτυχία του Shahed-136 ανέδειξε μια νέα πραγματικότητα: ένα σχετικά φθηνό, μαζικά παραγόμενο drone μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να δαπανά πολύ ακριβότερα μέσα για την αναχαίτισή του. Η ασυμμετρία αυτή έχει οδηγήσει στρατούς διεθνώς να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την αεράμυνά τους, αναζητώντας φθηνότερους αναχαιτιστές για μαζικές επιθέσεις drones.
Νέα ανάλυση του αμερικανικού Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) δείχνει, ωστόσο, ότι η μεγαλύτερη απειλή του Geran δεν βρίσκεται σε κάποιο μεμονωμένο τεχνικό χαρακτηριστικό, αλλά στην ταχύτητα με την οποία η Ρωσία το τροποποιεί με βάση τα δεδομένα του πεδίου μάχης.
Όταν η Μόσχα απέκτησε το αρχικό ιρανικό σχέδιο το 2022, τα πρώτα Geran βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε εξαρτήματα από το Ιράν.
Περίπου δύο μήνες μετά την εμφάνισή τους στην Ουκρανία, συμφωνήθηκε πρόγραμμα ύψους 1,75 δισ. δολαρίων για παραγωγή τους στη Ρωσία, στην ειδική οικονομική ζώνη Alabuga. Παράλληλα, από το 2023 ξεκίνησε παραγωγή και στο εργοστάσιο Kupol στο Izhevsk.
Διαρκώς εξελισσόμενο όπλο
Σταδιακά, ιρανικά εξαρτήματα αντικαταστάθηκαν από ρωσικά και κινεζικά.
Ο δέκτης πλοήγησης Nasir έδωσε τη θέση του σε συστήματα Kometa, ενώ οι Ρώσοι μηχανικοί αύξησαν τον αριθμό των κεραιών ώστε τα drones να αντέχουν καλύτερα στις ουκρανικές παρεμβολές GPS. Κάθε βελτίωση της ουκρανικής ηλεκτρονικής άμυνας προκαλούσε νέα ρωσική προσαρμογή.
Ακόμη μεγαλύτερη αλλαγή σημειώθηκε στις επικοινωνίες.
Τα πρώτα Geran ήταν ουσιαστικά όπλα «fire-and-forget», ακολουθώντας προκαθορισμένη πορεία χωρίς επικοινωνία με τον χειριστή.
Από το 2023 εμφανίστηκαν πειραματικά 4G modem και κάμερες, ενώ έως το 2025 πολλά drones διέθεταν Raspberry Pi, κινεζικά modem και ρωσικές και ουκρανικές SIM. Ακολούθησαν mesh δίκτυα που επέτρεψαν μετάδοση δεδομένων και, σε ορισμένες εκδόσεις, έλεγχο σε πραγματικό χρόνο.
Αυξήθηκε η ισχύς των κεφαλών
Παράλληλα αυξήθηκε η ισχύς των κεφαλών και δοκιμάστηκαν ακόμη και αντιαρματικές νάρκες, πύραυλοι αέρος-αέρος και μικρότερα FPV drones.
Η επόμενη μεγάλη εξέλιξη ήταν η ταχύτητα.
Το Geran-3 απέκτησε κινεζικό turbojet, ενώ το 2026 εμφανίστηκαν τα Geran-4 και Geran-5 με ισχυρότερους κινητήρες και νέες ατράκτους.
Το Geran-4 μπορεί, σύμφωνα με το CSIS, να φτάσει περίπου τα 500 χλμ./ώρα.
Το αποτέλεσμα είναι ένας συνεχής τεχνολογικός αγώνας.
Η Ουκρανία αναπτύσσει νέους, φθηνότερους αναχαιτιστές, καθώς τα νεότερα jet-powered drones αποδεικνύονται δυσκολότερα στην κατάρριψη.
Το βασικό συμπέρασμα του CSIS είναι ότι η Ρωσία έχει δημιουργήσει έναν κύκλο «μέτωπο – εργοστάσιο – μέτωπο» που λειτουργεί μέσα σε εβδομάδες αντί για χρόνια.
Και αυτή ακριβώς η δυνατότητα γρήγορης προσαρμογής είναι που μετατρέπει ένα αρχικά απλό ιρανικό drone σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη πρόκληση για την ουκρανική αεράμυνα.
www.bankingnews.gr
Η αρχική επιτυχία του Shahed-136 ανέδειξε μια νέα πραγματικότητα: ένα σχετικά φθηνό, μαζικά παραγόμενο drone μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να δαπανά πολύ ακριβότερα μέσα για την αναχαίτισή του. Η ασυμμετρία αυτή έχει οδηγήσει στρατούς διεθνώς να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την αεράμυνά τους, αναζητώντας φθηνότερους αναχαιτιστές για μαζικές επιθέσεις drones.
Νέα ανάλυση του αμερικανικού Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) δείχνει, ωστόσο, ότι η μεγαλύτερη απειλή του Geran δεν βρίσκεται σε κάποιο μεμονωμένο τεχνικό χαρακτηριστικό, αλλά στην ταχύτητα με την οποία η Ρωσία το τροποποιεί με βάση τα δεδομένα του πεδίου μάχης.
Όταν η Μόσχα απέκτησε το αρχικό ιρανικό σχέδιο το 2022, τα πρώτα Geran βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε εξαρτήματα από το Ιράν.
Περίπου δύο μήνες μετά την εμφάνισή τους στην Ουκρανία, συμφωνήθηκε πρόγραμμα ύψους 1,75 δισ. δολαρίων για παραγωγή τους στη Ρωσία, στην ειδική οικονομική ζώνη Alabuga. Παράλληλα, από το 2023 ξεκίνησε παραγωγή και στο εργοστάσιο Kupol στο Izhevsk.
Διαρκώς εξελισσόμενο όπλο
Σταδιακά, ιρανικά εξαρτήματα αντικαταστάθηκαν από ρωσικά και κινεζικά.
Ο δέκτης πλοήγησης Nasir έδωσε τη θέση του σε συστήματα Kometa, ενώ οι Ρώσοι μηχανικοί αύξησαν τον αριθμό των κεραιών ώστε τα drones να αντέχουν καλύτερα στις ουκρανικές παρεμβολές GPS. Κάθε βελτίωση της ουκρανικής ηλεκτρονικής άμυνας προκαλούσε νέα ρωσική προσαρμογή.
Ακόμη μεγαλύτερη αλλαγή σημειώθηκε στις επικοινωνίες.
Τα πρώτα Geran ήταν ουσιαστικά όπλα «fire-and-forget», ακολουθώντας προκαθορισμένη πορεία χωρίς επικοινωνία με τον χειριστή.
Από το 2023 εμφανίστηκαν πειραματικά 4G modem και κάμερες, ενώ έως το 2025 πολλά drones διέθεταν Raspberry Pi, κινεζικά modem και ρωσικές και ουκρανικές SIM. Ακολούθησαν mesh δίκτυα που επέτρεψαν μετάδοση δεδομένων και, σε ορισμένες εκδόσεις, έλεγχο σε πραγματικό χρόνο.
Αυξήθηκε η ισχύς των κεφαλών
Παράλληλα αυξήθηκε η ισχύς των κεφαλών και δοκιμάστηκαν ακόμη και αντιαρματικές νάρκες, πύραυλοι αέρος-αέρος και μικρότερα FPV drones.
Η επόμενη μεγάλη εξέλιξη ήταν η ταχύτητα.
Το Geran-3 απέκτησε κινεζικό turbojet, ενώ το 2026 εμφανίστηκαν τα Geran-4 και Geran-5 με ισχυρότερους κινητήρες και νέες ατράκτους.
Το Geran-4 μπορεί, σύμφωνα με το CSIS, να φτάσει περίπου τα 500 χλμ./ώρα.
Το αποτέλεσμα είναι ένας συνεχής τεχνολογικός αγώνας.
Η Ουκρανία αναπτύσσει νέους, φθηνότερους αναχαιτιστές, καθώς τα νεότερα jet-powered drones αποδεικνύονται δυσκολότερα στην κατάρριψη.
Το βασικό συμπέρασμα του CSIS είναι ότι η Ρωσία έχει δημιουργήσει έναν κύκλο «μέτωπο – εργοστάσιο – μέτωπο» που λειτουργεί μέσα σε εβδομάδες αντί για χρόνια.
Και αυτή ακριβώς η δυνατότητα γρήγορης προσαρμογής είναι που μετατρέπει ένα αρχικά απλό ιρανικό drone σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη πρόκληση για την ουκρανική αεράμυνα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών