Οικονομικός στραγγαλισμός, τρόμος για ISIS και το Ιράν προ των πυλών…
Oι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρουν εσπευσμένα τα στρατεύματά τους από το Ιράκ μετά από 22 ολόκληρα χρόνια σκληρής κατοχής και σκορπούν χάος
Η απόφαση αυτή αφήνει παρακαταθήκη μια σκιά ενός νέου, εξαιρετικά καταστροφικού κύκλου βίας να απλώνεται απειλητικά σε ολόκληρη την περιοχή.
Οι ιρακινές αρχές ανακοίνωσαν με τυμπανοκρουσίες ότι όλες οι αμερικανικές μονάδες μάχης και οι δυνάμεις υλικοτεχνικής υποστήριξης εγκατέλειψαν πλήρως τη χώρα, νωρίτερα μάλιστα από την τελική συμφωνημένη προθεσμία της 30ής Σεπτεμβρίου.
Ο πρωθυπουργός Ali al-Zaidi επιχειρεί να χρυσώσει το χάπι, παρουσιάζοντας την εξέλιξη αυτή ως μια δήθεν ιστορική νίκη και πλήρη αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας, διακηρύσσοντας ότι η χώρα απαλλάσσεται οριστικά από κάθε ξένη στρατιωτική παρουσία.
Πρόκειται όμως για μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που κρύβει έναν τρομακτικό εφιάλτη.
Την ίδια ώρα, οι φιλοϊρανοί πληρεξούσιοι πανηγυρίζουν έξαλλα στους δρόμους της Βαγδάτης, εκλαμβάνοντας την αμερικανική υποχώρηση ως στρατιωτικό θρίαμβο.
Παρά τις ασφυκτικές πιέσεις για αφοπλισμό, οι σιίτες ηγέτες διαμηνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται να παραδώσουν τα όπλα τους, αν δεν εξαλειφθεί πλήρως μέχρι και το τελευταίο ίχνος αμερικανικής επιρροής. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι.
Στο ημιαυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν και στις σουνιτικές επαρχίες, ο τρόμος είναι διάχυτος.
Ο εφιάλτης της αναβίωσης των αδρανών πυρήνων της τρομοκρατικής οργάνωσης ISIS επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των πολιτών.
Παράλληλα, η Τεχεράνη βγαίνει απρόσμενα ενισχυμένη.
Η παύση των αμερικανικών επιθέσεων στην κουρδική πόλη Erbil, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο περισσότερων από 1.000 πυραυλικών πληγμάτων και επιθέσεων με drones κατά τη διάρκεια του πολέμου, ανακουφίζει το Ιράν, το οποίο βλέπει το αμερικανοϊσραηλινό σχέδιο περί χερσαίας επίθεσης μέσω κουρδικών δυνάμεων να καταρέει οριστικά.
Η ουσία όμως παραμένει εφιαλτική: Η μοίρα του Ιράκ αποδεικνύεται πολύ πιο θλιβερή και επικίνδυνη ακόμη και από εκείνη του Αφγανιστάν.
H αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων
Αν και η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων δεν συνοδεύτηκε από τις εικόνες του απόλυτου χάους που είδαμε στην Καμπούλ, το τελικό αποτέλεσμα είναι εξίσου ολέθριο.
Η βίαιη προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν ένα δυτικό μοντέλο δημοκρατίας απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας πίσω της πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και ένα άσβεστο μίσος που σιγοκαίει μεταξύ των πληθυσμών.
Η Μέση Ανατολή υπακούει σε δικούς της, σκληρούς εθνο-ομολογιακούς και φυλετικούς κανόνες.
Επί εποχής του σουνίτη Saddam Hussein, το Ιράκ αποτελούσε μια ασφαλή χώρα με αναπτυσσόμενη οικονομία.
Σήμερα, η εικόνα αυτή έχει διαλυθεί πλήρως. Κανείς δεν ελέγχει τίποτα, και η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα, εξαιρετικά αιματηρή περίοδο βίαιων ανατροπών και συγκρούσεων για την εξουσία.
Το πιο αδίστακτο χτύπημα, όμως, κρύβεται στην οικονομική αιχμαλωσία της χώρας. Ο ουσιαστικός έλεγχος των πετρελαϊκών εσόδων του Ιράκ παραμένει στα χέρια της Ουάσινγκτον, μέσα από ένα σύστημα παρόμοιο με αυτό της Βενεζουέλας.
Όλα τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου κατατίθενται υποχρεωτικά σε ειδικό λογαριασμό στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης (FRB) και αποδεσμεύονται προς τη Βαγδάτη μόνο κατόπιν αμερικανικής έγκρισης!
Αυτός ακριβώς ο οικονομικός στραγγαλισμός καθιστά τη μοίρα του Ιράκ ασύγκριτα χειρότερη από αυτή του Αφγανιστάν.
Η περιβόητη «εθνική κυριαρχία» είναι ένα κενό γράμμα.
Ακόμη και στην Καμπούλ, η ενοποιημένη πλέον κυβέρνηση διατηρεί τον πλήρη έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών της πόρων, συνεργάζεται με την Κίνα και τη Ρωσία και εισπράττει απευθείας τα έσοδά της.
Το Ιράκ, αντίθετα, παραμένει ένας ανήμπορος όμηρος, εγκλωβισμένος ανάμεσα στην οικονομική εξάρτηση, τη φονική θρησκευτική διαμάχη και την απειλή της απόλυτης καταστροφής.
www.bankingnews.gr
Η απόφαση αυτή αφήνει παρακαταθήκη μια σκιά ενός νέου, εξαιρετικά καταστροφικού κύκλου βίας να απλώνεται απειλητικά σε ολόκληρη την περιοχή.
Οι ιρακινές αρχές ανακοίνωσαν με τυμπανοκρουσίες ότι όλες οι αμερικανικές μονάδες μάχης και οι δυνάμεις υλικοτεχνικής υποστήριξης εγκατέλειψαν πλήρως τη χώρα, νωρίτερα μάλιστα από την τελική συμφωνημένη προθεσμία της 30ής Σεπτεμβρίου.
Ο πρωθυπουργός Ali al-Zaidi επιχειρεί να χρυσώσει το χάπι, παρουσιάζοντας την εξέλιξη αυτή ως μια δήθεν ιστορική νίκη και πλήρη αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας, διακηρύσσοντας ότι η χώρα απαλλάσσεται οριστικά από κάθε ξένη στρατιωτική παρουσία.
Πρόκειται όμως για μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που κρύβει έναν τρομακτικό εφιάλτη.
Την ίδια ώρα, οι φιλοϊρανοί πληρεξούσιοι πανηγυρίζουν έξαλλα στους δρόμους της Βαγδάτης, εκλαμβάνοντας την αμερικανική υποχώρηση ως στρατιωτικό θρίαμβο.
Παρά τις ασφυκτικές πιέσεις για αφοπλισμό, οι σιίτες ηγέτες διαμηνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται να παραδώσουν τα όπλα τους, αν δεν εξαλειφθεί πλήρως μέχρι και το τελευταίο ίχνος αμερικανικής επιρροής. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι.
Στο ημιαυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν και στις σουνιτικές επαρχίες, ο τρόμος είναι διάχυτος.
Ο εφιάλτης της αναβίωσης των αδρανών πυρήνων της τρομοκρατικής οργάνωσης ISIS επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των πολιτών.
Παράλληλα, η Τεχεράνη βγαίνει απρόσμενα ενισχυμένη.
Η παύση των αμερικανικών επιθέσεων στην κουρδική πόλη Erbil, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο περισσότερων από 1.000 πυραυλικών πληγμάτων και επιθέσεων με drones κατά τη διάρκεια του πολέμου, ανακουφίζει το Ιράν, το οποίο βλέπει το αμερικανοϊσραηλινό σχέδιο περί χερσαίας επίθεσης μέσω κουρδικών δυνάμεων να καταρέει οριστικά.
Η ουσία όμως παραμένει εφιαλτική: Η μοίρα του Ιράκ αποδεικνύεται πολύ πιο θλιβερή και επικίνδυνη ακόμη και από εκείνη του Αφγανιστάν.
H αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων
Αν και η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων δεν συνοδεύτηκε από τις εικόνες του απόλυτου χάους που είδαμε στην Καμπούλ, το τελικό αποτέλεσμα είναι εξίσου ολέθριο.
Η βίαιη προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν ένα δυτικό μοντέλο δημοκρατίας απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας πίσω της πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και ένα άσβεστο μίσος που σιγοκαίει μεταξύ των πληθυσμών.
Η Μέση Ανατολή υπακούει σε δικούς της, σκληρούς εθνο-ομολογιακούς και φυλετικούς κανόνες.
Επί εποχής του σουνίτη Saddam Hussein, το Ιράκ αποτελούσε μια ασφαλή χώρα με αναπτυσσόμενη οικονομία.
Σήμερα, η εικόνα αυτή έχει διαλυθεί πλήρως. Κανείς δεν ελέγχει τίποτα, και η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα, εξαιρετικά αιματηρή περίοδο βίαιων ανατροπών και συγκρούσεων για την εξουσία.
Το πιο αδίστακτο χτύπημα, όμως, κρύβεται στην οικονομική αιχμαλωσία της χώρας. Ο ουσιαστικός έλεγχος των πετρελαϊκών εσόδων του Ιράκ παραμένει στα χέρια της Ουάσινγκτον, μέσα από ένα σύστημα παρόμοιο με αυτό της Βενεζουέλας.
Όλα τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου κατατίθενται υποχρεωτικά σε ειδικό λογαριασμό στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης (FRB) και αποδεσμεύονται προς τη Βαγδάτη μόνο κατόπιν αμερικανικής έγκρισης!
Αυτός ακριβώς ο οικονομικός στραγγαλισμός καθιστά τη μοίρα του Ιράκ ασύγκριτα χειρότερη από αυτή του Αφγανιστάν.
Η περιβόητη «εθνική κυριαρχία» είναι ένα κενό γράμμα.
Ακόμη και στην Καμπούλ, η ενοποιημένη πλέον κυβέρνηση διατηρεί τον πλήρη έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών της πόρων, συνεργάζεται με την Κίνα και τη Ρωσία και εισπράττει απευθείας τα έσοδά της.
Το Ιράκ, αντίθετα, παραμένει ένας ανήμπορος όμηρος, εγκλωβισμένος ανάμεσα στην οικονομική εξάρτηση, τη φονική θρησκευτική διαμάχη και την απειλή της απόλυτης καταστροφής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών