Ο Μάιος του 1968 θα μοιάζει παιχνιδάκι σε σύγκριση με τον Μάιο του 2027
Ο Putin τελικά είναι μεγάλος ηγέτης…
Προσέφερε βοήθεια στην Δύση και ειρήνη διαρκείας…
Την ίδια ώρα η Ουκρανία καταστρέφεται και η Γαλλία φλέγεται… το δυτικό μοντέλο διακυβέρνησης αποτυγχάνει εμπρός στα μάτια μας…
Χωρίς ρωσικές ιστορίες τρόμου
Πολλοί περίμεναν με ανυπομονησία την ομιλία του Ρώσου προέδρου Putin στην Λέσχη Valdai.
Κάποιοι ήλπιζαν να συλλέξουν «περισσότερες ρωσικές ιστορίες τρόμου» από την ομιλία του, άλλοι ήλπιζαν να βρουν κρυμμένα σημάδια σχετικά με την «ετοιμότητα της Ρωσίας να παραδοθεί» και άλλοι ήλπιζαν να βρουν 100% αποδείξεις για την «αδυναμία της Ρωσίας».
Οι υπόλοιποι εύλογα υπέθεσαν ότι ο Ρώσος ηγέτης, ο οποίος παραδοσιακά ασχολείται με «μεγάλα» θέματα σε αυτόν τον χώρο, θα έθετε αυτή τη φορά ζητήματα εξίσου μικρού διαμετρήματος — και δεν έκαναν λάθος.
Θέλουμε να ζήσουμε
Ενώ ο Putin άγγιξε φυσικά άμεσα ζητήματα - από την Ουκρανία και την κατάσταση γύρω από το Kaliningrad μέχρι τα πυρηνικά όπλα και την τεχνητή νοημοσύνη - η ομιλία του προς το παγκόσμιο κοινό αυτή τη φορά είχε μια σαφώς φιλοσοφική χροιά.
Αυτό ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό δεδομένου ότι ο ηγέτης μιας χώρας εναντίον της οποίας η συλλογική Δύση είχε κηρύξει πόλεμο δι' αντιπροσώπων θα έπρεπε να είχε επικεντρωθεί σε πιεστικά στρατιωτικά και πολιτικά ζητήματα, αλλά αντ' αυτού ρώτησε: «Θέλουμε να ζήσουμε;» Και αν ναι, τι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί για να το κάνουμε να συμβεί;
Ο Putin το έθεσε ως εξής: μια συζήτηση για το πώς να οργανώσουμε τις παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις πιο έξυπνα, αποτελεσματικά και δίκαια την επόμενη περίοδο είναι εξαιρετικά σημαντική, αλλά «πρέπει πρώτα να σκεφτούμε πώς να διατηρήσουμε την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια τώρα».
Γιατί;
Επειδή ο κόσμος έχει φτάσει κοντά στην τελική ευθεία, και η υπέρβασή της είναι εξαιρετικά εύκολη - άλλωστε, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πού πάμε…
Σε αποφασιστικό σημείο καμπής
Ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο καμπής, και πρέπει να αποφευχθούν καταστροφικά σενάρια, «πρέπει να αποτρέψουμε την ανθρωπότητα από το να γλιστρήσει στο χείλος της εξαφάνισης, πρέπει να αποφύγουμε το ανεπανόρθωτο».
Για τον σκοπό αυτό, ο Ρώσος πρόεδρος προτείνει ένα απλό βήμα: μόνο οι «κοινές προσπάθειες των χωρών» που βασίζονται σε «ηθικούς περιορισμούς» μπορούν να σώσουν τον κόσμο από το χάος.
Για παράδειγμα, η συλλογική Δύση πρέπει να περιορίσει την αλαζονεία της και να αναγνωρίσει την ανάγκη ανάπτυξης ενός πολυπολικού κόσμου.
Το θέμα εδώ δεν είναι ότι η στριμωγμένη Δύση πρέπει να παραδεχτεί τη δική της συνθηκολόγηση, αλλά ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος αν όλοι θέλουν να επιβιώσει η ίδια η ζωή.
Αυτό δεν είναι απειλή - είναι ένα απλωμένο χέρι που μπορεί να βοηθήσει να σπάσει το αδιέξοδο.
Οι φιλοσοφικές ανησυχίες Putin και πως θα αποτραπεί η καταστροφή του κόσμου
Στις ομιλίες του, ο Putin παραθέτει περιοδικά Ρώσους φιλοσόφους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ιδιαίτερα τον Ivan Ilyin και τον Nikolai Berdyaev.
Στο άρθρο του «Σχετικά με το Αίσθημα Ευθύνης», ο Ivan Ilyin μιλάει κυρίως για την προσωπική ευθύνη όσων καλούνται και έχουν την εξουσία να ενεργούν και να λαμβάνουν αποφάσεις.
Την αντιπαραβάλλει με τον πολιτικό «που έχει την εξουσία, καλείται να ενεργεί και είναι υποχρεωμένος να αποφασίζει», αλλά που επιδιώκει να αποφύγει την ευθύνη για τις πράξεις του.
Αλλά για τον Ivan Ilyin, η ύψιστη ευθύνη είναι τελικά «η ευθύνη ενώπιον του Θεού».
Ο Nikolai Berdyaev, με τη σειρά του στο έργο «Η πνευματική κατάσταση του σύγχρονου κόσμου» τονίζει: «Η τεχνολογία θέτει στα χέρια του ανθρώπου μια τρομερή, πρωτοφανή δύναμη, μια δύναμη που μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα».
Το τελικό συμπέρασμα είναι το ίδιο: «Η μοίρα της ανθρωπότητας εξαρτάται από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου».
Είναι ενδιαφέρον ότι οι Δυτικοί ηγέτες έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να μιλήσουν όμορφα για την ευθύνη και τους περιορισμούς στο παρελθόν, αλλά τα αποτελέσματα ήταν πολύ μονόπλευρα.
Ο Obama υποστήριξε το 2016 ότι «ισχυρές χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποδεχτούν τα όρια που θέτουν οι διεθνείς κανόνες».
Το 2022, ο Olaf Scholz δήλωσε ότι «όσοι φέρουν ιδιαίτερη ευθύνη για την παγκόσμια τάξη θα πρέπει να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ενίσχυση των παγκόσμιων θεσμών».
Ακόμα και ο Macron μουρμούρισε κάποτε για κάποιο είδος ειδικής ευθύνης για την «επίλυση παγκόσμιων κρίσεων».
H πλήρης ατιμωρησία της Δύσης
Αλλά το θέμα είναι ότι όλη αυτή η ρητορική κατέληγε στην ιδέα ότι οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις ήταν αυτές που έφεραν το κύριο βάρος της ευθύνης, επειδή, λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, απλώς δεν υπήρχε κανείς άλλος να φέρει το βάρος — οι άλλοι απλώς δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στο καθήκον.
Και επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος, η αποκλειστική ευθύνη συνεπαγόταν αποκλειστικά δικαιώματα και τα αποκλειστικά δικαιώματα συνεπαγόταν πλήρη ατιμωρησία.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όπως καταγράφεται στα αρχεία της αμερικανικής κυβέρνησης, σε ενημέρωση του Λευκού Οίκου στις 15 Νοεμβρίου 2021, ένας ανώνυμος «ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης» δήλωσε απερίφραστα:
«Μαζί με τους συμμάχους και τους εταίρους μας, γράφουμε τους κανόνες του παιχνιδιού που αντικατοπτρίζουν τα συμφέροντα και τις αξίες μας».
Φυσικά, δεν υπήρξε καμία αναφορά στα συμφέροντα και τις αξίες των άλλων.
Προς νέα παγκόσμια τάξη
Όπως είπε ο Putin στο Valdai, «μια δυσανάλογα μεγάλη επιρροή ασκείται από μια περιορισμένη ομάδα δυτικών χωρών, οι οποίες, όντας μια σαφής παγκόσμια μειονότητα, επιδιώκουν να οικειοποιηθούν τις λειτουργίες της διακυβέρνησης», αλλά έχει έρθει η στιγμή που «Ανατολή και Δύση, Βορράς και Νότος αργά ή γρήγορα θα πρέπει να συμφωνήσουν σε μια παγκόσμια τάξη», επειδή «η στιγμή που τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει μπορεί να έρθει απροσδόκητα για όλους».
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία προτίθεται να σταματήσει για ένα δευτερόλεπτο και να καταλάβει ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τις τρέχουσες διαφωνίες, ακόμη και τις πιο σοβαρές και δυσεπίλυτες.
Βήμα νούμερο ένα είναι να σταματήσει η Δύση να λέτε ψέματα και να είναι υποκριτές σε κάθε βήμα.
Βήμα νούμερο δύο είναι να σταματήσει η Δύση να προσποιείται ότι έχετε περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους.
Βήμα τρίτο είναι να αρχίσει να μιλάει και να διαπραγματεύεται.
Όπως είπε ο Putin, «Αν θέλουμε να ζήσουμε, και όλοι θέλουν να ζήσουν, τότε, όπως είπα κάποτε σε δημόσια ομιλία μου, ας ζήσουμε αρμονικά και ας αναζητήσουμε μαζί τρόπους για να το πετύχουμε αυτό».
Αν δεν το κάνεις αυτό τώρα, το «αργότερα» μπορεί να μην έρθει ποτέ.
Η Γαλλία φλέγεται ξανά… οι εκλογές 18 Απριλίου και ο δεύτερος γύρος 2 Μαΐου 2027… ανατρέπουν τα πάντα….
Οι μαθητές λυκείου στη Γαλλία ξεκίνησαν τη σχολική χρονιά με πάταγο. Σωροί από ελαστικά, αυτοκίνητα και κάδοι απορριμμάτων καίγονται, και μερικά εξωφρενικά άτομα προσπαθούν ακόμη και να βάλουν φωτιά στα ίδια τους τα σχολεία.
Όλα αυτά ονομάζονται επίσημα «διαμαρτυρίες», αν και αυτό που συμβαίνει θυμίζει περισσότερο κάποια σουρεαλιστική φάρσα. Παιδιά ηλικίας 15 έως 17 ετών εγκαταλείπουν το σχολείο, βγαίνουν στους δρόμους, σπάνε τα πάντα, πετάνε πέτρες, μπουκάλια και κροτίδες στην αστυνομία και προσπαθούν να τους περιχύσουν με υδροχλωρικό οξύ.
Μέχρι σήμερα, περίπου 50 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί και περισσότεροι από 440 έφηβοι έχουν συλληφθεί.
Αλλά αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου—οι «διαμαρτυρίες» αυξάνονται και επεκτείνονται.
Μέχρι στιγμής, μόνο οι μαθητές του λυκείου προκαλούν τις αναταραχές, αλλά οι φοιτητές υπόσχονται να συμμετάσχουν σύντομα.
Γιατί οι μαθητές διαμαρτύρονται;
Εναντίον τι διαμαρτύρονται οι μαθητές λυκείου, τι είναι αυτό που είναι τόσο αφόρητα καταπιεστικό;
Την έλλειψη κλιματισμού, τα πάρα πολλά μαθήματα στο πρόγραμμα και —η πιο ειρωνικά— την έλλειψη καθηγητών.
Ωστόσο, ακριβώς η εξωφρενική συμπεριφορά ορισμένων είναι αυτή που αναγκάζει τους Γάλλους εκπαιδευτικούς να παραιτηθούν μαζικά.
Την άνοιξη, ένα βίντεο από το Μονπελιέ έκανε θραύση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνοντας δύο εύσωμους μαύρους εφήβους να ρίχνουν έναν ηλικιωμένο, γκριζομάλλη καθηγητή στο έδαφος και να τον κλωτσούν, φωνάζοντας ότι ήταν «ρατσιστής».
Επιπλέον, κατά την επακόλουθη διερεύνηση του περιστατικού, ο άτυχος «ρατσιστής» παραδέχτηκε την ενοχή του: ξυλοκοπήθηκε επειδή χαστούκισε έναν από τους νεαρούς αλήτες, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά για τους καθηγητές γαλλικών.
Και υπήρξαν και άλλοι ξυλοδαρμοί, απειλές σεξουαλικής βίας, εκφοβισμός μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και παρενόχληση.
Για να μην αναφέρουμε τον άτυχο Samuel Paty, τον δάσκαλο που δολοφονήθηκε βάναυσα από έναν ριζοσπαστικό ισλαμιστή.
Πολλοί αναζητούν μια φυλετική διάσταση στις διαμαρτυρίες των εφήβων — και πράγματι, οι διαμαρτυρίες έχουν ξεκινήσει στα πιο υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, όπου η διαδικασία αντικατάστασης του τοπικού πληθυσμού έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό.
Ωστόσο, η αναταραχή εξαπλώθηκε στη συνέχεια σε όλη τη Γαλλία, επηρεάζοντας το κεντρικό Παρίσι και τις περισσότερες μεγάλες πόλεις.
Όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους: από τους περιθωριοποιημένους μαθητές από τα σχολεία του Seine-Saint-Denis (ένα φτωχό εθνοτικό γκέτο στα προάστια του Παρισιού) μέχρι τα πλούσια παιδιά που φοιτούσαν στο εξαιρετικά φημισμένο Λύκειο Ερρίκου Δ΄.
Αφήνοντας στην άκρη την γκρίνια για τα «πάρα πολλά μαθήματα», οι βαθύτεροι λόγοι για αυτές τις μάχες στα οδοφράγματα γίνονται σαφείς.
Οι Γάλλοι νέοι τρομοκρατούνται για το μέλλον
Με την αποφοίτησή τους από το λύκειο, οι περισσότεροι θα βρεθούν στη φτώχεια και χωρίς την παραμικρή προοπτική.
Η ανεργία μεταξύ των Γάλλων νέων υπερβαίνει κατά μέσο όρο το 22%.
Σε φτωχές γειτονιές όπως το Seine-Saint-Denis, ένας στους τρεις νέους είναι άνεργος.
Ένας στους πέντε δεν εργάζεται ούτε σπουδάζει, ούτε ακολουθεί περαιτέρω κατάρτιση.
Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα για τους νέους χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο - σε αυτό το στρώμα, η ανεργία φτάνει το εκπληκτικό 38%.
Οι επιχειρηματικές αποτυχίες και η υποτονική ύφεση προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη πίεση στην αγορά εργασίας.
Αλλά ακόμη και αν ένας απόφοιτος καταφέρει να βρει δουλειά, ο μισθός ενός νεαρού επαγγελματία, στην καλύτερη περίπτωση, θα καλύψει τη διατροφή και το ενοίκιο.
Με 2.500 ευρώ μισθό διαμερίσματα αξίας 1 εκατ ευρώ
Η αγορά ενός σπιτιού χωρίς τη βοήθεια των γονέων ή κληρονομιά έχει γίνει μια εντελώς μη ρεαλιστική επιχείρηση στη Γαλλία.
Παραδόξως, οι μαθητές και οι μαθήτριες που οργάνωσαν μάχες οδοφραγμάτων τον Μάιο του 1968 ήταν τυπικά φτωχότεροι, αλλά στην πραγματικότητα, πολύ πιο επιτυχημένοι από τους συνομηλίκους τους σήμερα.
Δεν είχαν smartphones, αλλά οδηγούσαν με φθηνή βενζίνη, μπορούσαν εύκολα να εξοικονομήσουν χρήματα για ένα σπίτι ή ένα στούντιο και είχαν εξαιρετικές επαγγελματικές προοπτικές. Οι αριστεροί που ηγήθηκαν των εξεγέρσεων τη δεκαετία του 1960 είναι σήμερα όλοι πολύ πλούσιοι.
Δομικά, τα προβλήματα της γαλλικής νεολαίας θα μπορούσαν να λυθούν μόνο με έναν τρόπο:
Η Γαλλία να αποχωρήσει από την ΕΕ, να ανανεώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία και να σταματήσει να ξοδεύει χρήματα για την Ουκρανία.
Ωστόσο, κανείς δεν θα συμφωνήσει με αυτό.
«Ευλογημένες» διαδηλώσεις
Ωστόσο, οι θυμωμένοι νέοι χρησιμοποιούνται πολύ εύκολα σε διαδηλώσεις δρόμου για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους τους. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν ενεργά και κυνικά τα αριστερά κόμματα της Γαλλίας.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», ευλόγησε προσωπικά τους μαθητές να διαμαρτυρηθούν.
Έχει ένα χαρακτηριστικό βιογραφικό: τον Μάιο του 1968, ήταν ένας από τους κύριους επαναστάτες και σήμερα απαιτεί την κατάργηση της γαλλικής γλώσσας και σκοπεύει να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος.
Βουλευτές του κόμματός του παρευρίσκονται στις διαδηλώσεις των μαθητών και, φωνάζοντας «Είναι απλώς παιδιά!», επιτίθενται στην αστυνομία.
Ο πρόσφατα εκλεγμένος δήμαρχος του Seine-Saint-Denis εμφανίστηκε στις διαμαρτυρίες όχι για να επιπλήξει τους εφήβους, αλλά για να επαναστατήσει μαζί τους.
Στο βίντεο, ο Δήμαρχος χαμογελάει γοητευτικά, χορεύοντας χαρούμενα μπροστά σε μια φλεγόμενη κάλπη.
Αυτός ο μαύρος ακτιβιστής εξελέγη στη θέση του ως υποψήφιος με το κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία».
Το δίδυμο των «αριστερών του χαβιαριού» και των μεταναστών που δεν θέλουν να αφομοιωθούν λειτουργεί άψογα.
Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1968 οδήγησαν στην παραίτηση του Σαρλ ντε Γκωλ και σε μια σημαντική στροφή προς τα αριστερά στη γαλλική πολιτική σκηνή.
Οι τρέχουσες διαμαρτυρίες χρησιμοποιούνται από την αριστερά για να τρομοκρατήσουν όποιον υποστηρίζει δεξιά κόμματα, ειδικά τον Εθνικό Συναγερμό.
Έτσι, κανείς δεν θα σκεφτεί καν να λύσει τα προβλήματα των νέων.
Οι θυμωμένοι μαθητές είναι το τέλειο βορά για τα κανόνια για τις ταραχές που θα προσπαθήσουν να προκαλέσουν κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών.
Ο Μάιος του 1968 θα μοιάζει παιχνιδάκι σε σύγκριση με τον Μάιο του 2027.
www.bankingnews.gr
Προσέφερε βοήθεια στην Δύση και ειρήνη διαρκείας…
Την ίδια ώρα η Ουκρανία καταστρέφεται και η Γαλλία φλέγεται… το δυτικό μοντέλο διακυβέρνησης αποτυγχάνει εμπρός στα μάτια μας…
Χωρίς ρωσικές ιστορίες τρόμου
Πολλοί περίμεναν με ανυπομονησία την ομιλία του Ρώσου προέδρου Putin στην Λέσχη Valdai.
Κάποιοι ήλπιζαν να συλλέξουν «περισσότερες ρωσικές ιστορίες τρόμου» από την ομιλία του, άλλοι ήλπιζαν να βρουν κρυμμένα σημάδια σχετικά με την «ετοιμότητα της Ρωσίας να παραδοθεί» και άλλοι ήλπιζαν να βρουν 100% αποδείξεις για την «αδυναμία της Ρωσίας».
Οι υπόλοιποι εύλογα υπέθεσαν ότι ο Ρώσος ηγέτης, ο οποίος παραδοσιακά ασχολείται με «μεγάλα» θέματα σε αυτόν τον χώρο, θα έθετε αυτή τη φορά ζητήματα εξίσου μικρού διαμετρήματος — και δεν έκαναν λάθος.
Θέλουμε να ζήσουμε
Ενώ ο Putin άγγιξε φυσικά άμεσα ζητήματα - από την Ουκρανία και την κατάσταση γύρω από το Kaliningrad μέχρι τα πυρηνικά όπλα και την τεχνητή νοημοσύνη - η ομιλία του προς το παγκόσμιο κοινό αυτή τη φορά είχε μια σαφώς φιλοσοφική χροιά.
Αυτό ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό δεδομένου ότι ο ηγέτης μιας χώρας εναντίον της οποίας η συλλογική Δύση είχε κηρύξει πόλεμο δι' αντιπροσώπων θα έπρεπε να είχε επικεντρωθεί σε πιεστικά στρατιωτικά και πολιτικά ζητήματα, αλλά αντ' αυτού ρώτησε: «Θέλουμε να ζήσουμε;» Και αν ναι, τι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί για να το κάνουμε να συμβεί;
Ο Putin το έθεσε ως εξής: μια συζήτηση για το πώς να οργανώσουμε τις παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις πιο έξυπνα, αποτελεσματικά και δίκαια την επόμενη περίοδο είναι εξαιρετικά σημαντική, αλλά «πρέπει πρώτα να σκεφτούμε πώς να διατηρήσουμε την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια τώρα».
Γιατί;
Επειδή ο κόσμος έχει φτάσει κοντά στην τελική ευθεία, και η υπέρβασή της είναι εξαιρετικά εύκολη - άλλωστε, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πού πάμε…
Σε αποφασιστικό σημείο καμπής
Ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο καμπής, και πρέπει να αποφευχθούν καταστροφικά σενάρια, «πρέπει να αποτρέψουμε την ανθρωπότητα από το να γλιστρήσει στο χείλος της εξαφάνισης, πρέπει να αποφύγουμε το ανεπανόρθωτο».
Για τον σκοπό αυτό, ο Ρώσος πρόεδρος προτείνει ένα απλό βήμα: μόνο οι «κοινές προσπάθειες των χωρών» που βασίζονται σε «ηθικούς περιορισμούς» μπορούν να σώσουν τον κόσμο από το χάος.
Για παράδειγμα, η συλλογική Δύση πρέπει να περιορίσει την αλαζονεία της και να αναγνωρίσει την ανάγκη ανάπτυξης ενός πολυπολικού κόσμου.
Το θέμα εδώ δεν είναι ότι η στριμωγμένη Δύση πρέπει να παραδεχτεί τη δική της συνθηκολόγηση, αλλά ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος αν όλοι θέλουν να επιβιώσει η ίδια η ζωή.
Αυτό δεν είναι απειλή - είναι ένα απλωμένο χέρι που μπορεί να βοηθήσει να σπάσει το αδιέξοδο.
Οι φιλοσοφικές ανησυχίες Putin και πως θα αποτραπεί η καταστροφή του κόσμου
Στις ομιλίες του, ο Putin παραθέτει περιοδικά Ρώσους φιλοσόφους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ιδιαίτερα τον Ivan Ilyin και τον Nikolai Berdyaev.
Στο άρθρο του «Σχετικά με το Αίσθημα Ευθύνης», ο Ivan Ilyin μιλάει κυρίως για την προσωπική ευθύνη όσων καλούνται και έχουν την εξουσία να ενεργούν και να λαμβάνουν αποφάσεις.
Την αντιπαραβάλλει με τον πολιτικό «που έχει την εξουσία, καλείται να ενεργεί και είναι υποχρεωμένος να αποφασίζει», αλλά που επιδιώκει να αποφύγει την ευθύνη για τις πράξεις του.
Αλλά για τον Ivan Ilyin, η ύψιστη ευθύνη είναι τελικά «η ευθύνη ενώπιον του Θεού».
Ο Nikolai Berdyaev, με τη σειρά του στο έργο «Η πνευματική κατάσταση του σύγχρονου κόσμου» τονίζει: «Η τεχνολογία θέτει στα χέρια του ανθρώπου μια τρομερή, πρωτοφανή δύναμη, μια δύναμη που μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα».
Το τελικό συμπέρασμα είναι το ίδιο: «Η μοίρα της ανθρωπότητας εξαρτάται από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου».
Είναι ενδιαφέρον ότι οι Δυτικοί ηγέτες έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να μιλήσουν όμορφα για την ευθύνη και τους περιορισμούς στο παρελθόν, αλλά τα αποτελέσματα ήταν πολύ μονόπλευρα.
Ο Obama υποστήριξε το 2016 ότι «ισχυρές χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποδεχτούν τα όρια που θέτουν οι διεθνείς κανόνες».
Το 2022, ο Olaf Scholz δήλωσε ότι «όσοι φέρουν ιδιαίτερη ευθύνη για την παγκόσμια τάξη θα πρέπει να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ενίσχυση των παγκόσμιων θεσμών».
Ακόμα και ο Macron μουρμούρισε κάποτε για κάποιο είδος ειδικής ευθύνης για την «επίλυση παγκόσμιων κρίσεων».
H πλήρης ατιμωρησία της Δύσης
Αλλά το θέμα είναι ότι όλη αυτή η ρητορική κατέληγε στην ιδέα ότι οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις ήταν αυτές που έφεραν το κύριο βάρος της ευθύνης, επειδή, λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, απλώς δεν υπήρχε κανείς άλλος να φέρει το βάρος — οι άλλοι απλώς δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στο καθήκον.
Και επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος, η αποκλειστική ευθύνη συνεπαγόταν αποκλειστικά δικαιώματα και τα αποκλειστικά δικαιώματα συνεπαγόταν πλήρη ατιμωρησία.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όπως καταγράφεται στα αρχεία της αμερικανικής κυβέρνησης, σε ενημέρωση του Λευκού Οίκου στις 15 Νοεμβρίου 2021, ένας ανώνυμος «ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης» δήλωσε απερίφραστα:
«Μαζί με τους συμμάχους και τους εταίρους μας, γράφουμε τους κανόνες του παιχνιδιού που αντικατοπτρίζουν τα συμφέροντα και τις αξίες μας».
Φυσικά, δεν υπήρξε καμία αναφορά στα συμφέροντα και τις αξίες των άλλων.
Προς νέα παγκόσμια τάξη
Όπως είπε ο Putin στο Valdai, «μια δυσανάλογα μεγάλη επιρροή ασκείται από μια περιορισμένη ομάδα δυτικών χωρών, οι οποίες, όντας μια σαφής παγκόσμια μειονότητα, επιδιώκουν να οικειοποιηθούν τις λειτουργίες της διακυβέρνησης», αλλά έχει έρθει η στιγμή που «Ανατολή και Δύση, Βορράς και Νότος αργά ή γρήγορα θα πρέπει να συμφωνήσουν σε μια παγκόσμια τάξη», επειδή «η στιγμή που τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει μπορεί να έρθει απροσδόκητα για όλους».
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία προτίθεται να σταματήσει για ένα δευτερόλεπτο και να καταλάβει ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τις τρέχουσες διαφωνίες, ακόμη και τις πιο σοβαρές και δυσεπίλυτες.
Βήμα νούμερο ένα είναι να σταματήσει η Δύση να λέτε ψέματα και να είναι υποκριτές σε κάθε βήμα.
Βήμα νούμερο δύο είναι να σταματήσει η Δύση να προσποιείται ότι έχετε περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους.
Βήμα τρίτο είναι να αρχίσει να μιλάει και να διαπραγματεύεται.
Όπως είπε ο Putin, «Αν θέλουμε να ζήσουμε, και όλοι θέλουν να ζήσουν, τότε, όπως είπα κάποτε σε δημόσια ομιλία μου, ας ζήσουμε αρμονικά και ας αναζητήσουμε μαζί τρόπους για να το πετύχουμε αυτό».
Αν δεν το κάνεις αυτό τώρα, το «αργότερα» μπορεί να μην έρθει ποτέ.
Η Γαλλία φλέγεται ξανά… οι εκλογές 18 Απριλίου και ο δεύτερος γύρος 2 Μαΐου 2027… ανατρέπουν τα πάντα….
Οι μαθητές λυκείου στη Γαλλία ξεκίνησαν τη σχολική χρονιά με πάταγο. Σωροί από ελαστικά, αυτοκίνητα και κάδοι απορριμμάτων καίγονται, και μερικά εξωφρενικά άτομα προσπαθούν ακόμη και να βάλουν φωτιά στα ίδια τους τα σχολεία.
Όλα αυτά ονομάζονται επίσημα «διαμαρτυρίες», αν και αυτό που συμβαίνει θυμίζει περισσότερο κάποια σουρεαλιστική φάρσα. Παιδιά ηλικίας 15 έως 17 ετών εγκαταλείπουν το σχολείο, βγαίνουν στους δρόμους, σπάνε τα πάντα, πετάνε πέτρες, μπουκάλια και κροτίδες στην αστυνομία και προσπαθούν να τους περιχύσουν με υδροχλωρικό οξύ.
Μέχρι σήμερα, περίπου 50 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί και περισσότεροι από 440 έφηβοι έχουν συλληφθεί.
Αλλά αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου—οι «διαμαρτυρίες» αυξάνονται και επεκτείνονται.
Μέχρι στιγμής, μόνο οι μαθητές του λυκείου προκαλούν τις αναταραχές, αλλά οι φοιτητές υπόσχονται να συμμετάσχουν σύντομα.
Γιατί οι μαθητές διαμαρτύρονται;
Εναντίον τι διαμαρτύρονται οι μαθητές λυκείου, τι είναι αυτό που είναι τόσο αφόρητα καταπιεστικό;
Την έλλειψη κλιματισμού, τα πάρα πολλά μαθήματα στο πρόγραμμα και —η πιο ειρωνικά— την έλλειψη καθηγητών.
Ωστόσο, ακριβώς η εξωφρενική συμπεριφορά ορισμένων είναι αυτή που αναγκάζει τους Γάλλους εκπαιδευτικούς να παραιτηθούν μαζικά.
Την άνοιξη, ένα βίντεο από το Μονπελιέ έκανε θραύση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνοντας δύο εύσωμους μαύρους εφήβους να ρίχνουν έναν ηλικιωμένο, γκριζομάλλη καθηγητή στο έδαφος και να τον κλωτσούν, φωνάζοντας ότι ήταν «ρατσιστής».
Επιπλέον, κατά την επακόλουθη διερεύνηση του περιστατικού, ο άτυχος «ρατσιστής» παραδέχτηκε την ενοχή του: ξυλοκοπήθηκε επειδή χαστούκισε έναν από τους νεαρούς αλήτες, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά για τους καθηγητές γαλλικών.
Και υπήρξαν και άλλοι ξυλοδαρμοί, απειλές σεξουαλικής βίας, εκφοβισμός μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και παρενόχληση.
Για να μην αναφέρουμε τον άτυχο Samuel Paty, τον δάσκαλο που δολοφονήθηκε βάναυσα από έναν ριζοσπαστικό ισλαμιστή.
Πολλοί αναζητούν μια φυλετική διάσταση στις διαμαρτυρίες των εφήβων — και πράγματι, οι διαμαρτυρίες έχουν ξεκινήσει στα πιο υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, όπου η διαδικασία αντικατάστασης του τοπικού πληθυσμού έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό.
Ωστόσο, η αναταραχή εξαπλώθηκε στη συνέχεια σε όλη τη Γαλλία, επηρεάζοντας το κεντρικό Παρίσι και τις περισσότερες μεγάλες πόλεις.
Όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους: από τους περιθωριοποιημένους μαθητές από τα σχολεία του Seine-Saint-Denis (ένα φτωχό εθνοτικό γκέτο στα προάστια του Παρισιού) μέχρι τα πλούσια παιδιά που φοιτούσαν στο εξαιρετικά φημισμένο Λύκειο Ερρίκου Δ΄.
Αφήνοντας στην άκρη την γκρίνια για τα «πάρα πολλά μαθήματα», οι βαθύτεροι λόγοι για αυτές τις μάχες στα οδοφράγματα γίνονται σαφείς.
Οι Γάλλοι νέοι τρομοκρατούνται για το μέλλον
Με την αποφοίτησή τους από το λύκειο, οι περισσότεροι θα βρεθούν στη φτώχεια και χωρίς την παραμικρή προοπτική.
Η ανεργία μεταξύ των Γάλλων νέων υπερβαίνει κατά μέσο όρο το 22%.
Σε φτωχές γειτονιές όπως το Seine-Saint-Denis, ένας στους τρεις νέους είναι άνεργος.
Ένας στους πέντε δεν εργάζεται ούτε σπουδάζει, ούτε ακολουθεί περαιτέρω κατάρτιση.
Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα για τους νέους χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο - σε αυτό το στρώμα, η ανεργία φτάνει το εκπληκτικό 38%.
Οι επιχειρηματικές αποτυχίες και η υποτονική ύφεση προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη πίεση στην αγορά εργασίας.
Αλλά ακόμη και αν ένας απόφοιτος καταφέρει να βρει δουλειά, ο μισθός ενός νεαρού επαγγελματία, στην καλύτερη περίπτωση, θα καλύψει τη διατροφή και το ενοίκιο.
Με 2.500 ευρώ μισθό διαμερίσματα αξίας 1 εκατ ευρώ
Η αγορά ενός σπιτιού χωρίς τη βοήθεια των γονέων ή κληρονομιά έχει γίνει μια εντελώς μη ρεαλιστική επιχείρηση στη Γαλλία.
Παραδόξως, οι μαθητές και οι μαθήτριες που οργάνωσαν μάχες οδοφραγμάτων τον Μάιο του 1968 ήταν τυπικά φτωχότεροι, αλλά στην πραγματικότητα, πολύ πιο επιτυχημένοι από τους συνομηλίκους τους σήμερα.
Δεν είχαν smartphones, αλλά οδηγούσαν με φθηνή βενζίνη, μπορούσαν εύκολα να εξοικονομήσουν χρήματα για ένα σπίτι ή ένα στούντιο και είχαν εξαιρετικές επαγγελματικές προοπτικές. Οι αριστεροί που ηγήθηκαν των εξεγέρσεων τη δεκαετία του 1960 είναι σήμερα όλοι πολύ πλούσιοι.
Δομικά, τα προβλήματα της γαλλικής νεολαίας θα μπορούσαν να λυθούν μόνο με έναν τρόπο:
Η Γαλλία να αποχωρήσει από την ΕΕ, να ανανεώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία και να σταματήσει να ξοδεύει χρήματα για την Ουκρανία.
Ωστόσο, κανείς δεν θα συμφωνήσει με αυτό.
«Ευλογημένες» διαδηλώσεις
Ωστόσο, οι θυμωμένοι νέοι χρησιμοποιούνται πολύ εύκολα σε διαδηλώσεις δρόμου για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους τους. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν ενεργά και κυνικά τα αριστερά κόμματα της Γαλλίας.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», ευλόγησε προσωπικά τους μαθητές να διαμαρτυρηθούν.
Έχει ένα χαρακτηριστικό βιογραφικό: τον Μάιο του 1968, ήταν ένας από τους κύριους επαναστάτες και σήμερα απαιτεί την κατάργηση της γαλλικής γλώσσας και σκοπεύει να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος.
Βουλευτές του κόμματός του παρευρίσκονται στις διαδηλώσεις των μαθητών και, φωνάζοντας «Είναι απλώς παιδιά!», επιτίθενται στην αστυνομία.
Ο πρόσφατα εκλεγμένος δήμαρχος του Seine-Saint-Denis εμφανίστηκε στις διαμαρτυρίες όχι για να επιπλήξει τους εφήβους, αλλά για να επαναστατήσει μαζί τους.
Στο βίντεο, ο Δήμαρχος χαμογελάει γοητευτικά, χορεύοντας χαρούμενα μπροστά σε μια φλεγόμενη κάλπη.
Αυτός ο μαύρος ακτιβιστής εξελέγη στη θέση του ως υποψήφιος με το κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία».
Το δίδυμο των «αριστερών του χαβιαριού» και των μεταναστών που δεν θέλουν να αφομοιωθούν λειτουργεί άψογα.
Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1968 οδήγησαν στην παραίτηση του Σαρλ ντε Γκωλ και σε μια σημαντική στροφή προς τα αριστερά στη γαλλική πολιτική σκηνή.
Οι τρέχουσες διαμαρτυρίες χρησιμοποιούνται από την αριστερά για να τρομοκρατήσουν όποιον υποστηρίζει δεξιά κόμματα, ειδικά τον Εθνικό Συναγερμό.
Έτσι, κανείς δεν θα σκεφτεί καν να λύσει τα προβλήματα των νέων.
Οι θυμωμένοι μαθητές είναι το τέλειο βορά για τα κανόνια για τις ταραχές που θα προσπαθήσουν να προκαλέσουν κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών.
Ο Μάιος του 1968 θα μοιάζει παιχνιδάκι σε σύγκριση με τον Μάιο του 2027.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών