Οι Αμερικανοί φέρονται να έχουν βρει τον διάδοχο του Benjamin Netanyahu στην πρωθυπουργία του Ισραήλ, μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου 2026
Μια εντυπωσιακή διπλωματική πρωτοβουλία, η οποία θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τον πολιτικό χάρτη του Ισραήλ και τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, φέρεται να εξετάζει η κυβέρνηση του Donald Trump.
Στο επίκεντρό της βρίσκεται ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα θα φάνταζε εξαιρετικά δύσκολο: η παραμονή του Benjamin Netanyahu στην πρωθυπουργία για περιορισμένο χρονικό διάστημα, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του σε μια ευρύτερη περιφερειακή διευθέτηση και την οριστική αποχώρησή του από την πολιτική.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom, στις 15 Οκτωβρίου, Αμερικανοί και περιφερειακοί αξιωματούχοι προωθούν την ιδέα μιας ευρείας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία θα αναλάβει να προχωρήσει σε σημαντικές διπλωματικές συμφωνίες και να επιδιώξει τον τερματισμό των πολεμικών συγκρούσεων.
Πρόκειται για υπό εξέταση πολιτικό πλαίσιο, το οποίο προϋποθέτει σύνθετες διαπραγματεύσεις και την αποδοχή του από ισραηλινές πολιτικές δυνάμεις.
Ωστόσο, η σημασία του έγκειται στο ότι συνδέει το πολιτικό μέλλον του Netanyahu με τις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις της Ουάσιγκτον.
Κυβέρνηση ενότητας με ημερομηνία αποχώρησης του Netanyahu από την εξουσία
Η πρόταση προβλέπει, σύμφωνα με το δημοσίευμα, τη συγκρότηση κυβέρνησης με βασικούς πυλώνες το Likud και το Yashar του Gadi Eisenkot.
Ο Netanyahu θα διατηρήσει την πρωθυπουργία για διάστημα έως δύο ετών, κατά το οποίο η νέα κυβέρνηση θα επιχειρούσε να ολοκληρώσει κρίσιμες περιφερειακές συμφωνίες, να τερματίσει πολεμικά μέτωπα και να αποκαταστήσει τη διεθνή θέση του Ισραήλ.
Με την ολοκλήρωση αυτής της περιόδου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα αποχωρούσε από την πολιτική ζωή.
Η συγκεκριμένη διάσταση προσδίδει στην πρωτοβουλία ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Για τον Netanyahu, που έχει οικοδομήσει μια μακρά πολιτική διαδρομή γύρω από την προσωπική του ηγεμονία, μια δεσμευτική ημερομηνία αποχώρησης θα αποτελούσε θεμελιώδη αλλαγή.
Για την Ουάσιγκτον, αντιθέτως, θα μπορούσε να προσφέρει μια διέξοδο από τις δυσκολίες που δημιουργεί η σημερινή σύνθεση της ισραηλινής κυβέρνησης, χωρίς να απαιτείται άμεση απομάκρυνση του πρωθυπουργού.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο ο Netanyahu θα αποδεχόταν μια τέτοια ρύθμιση και με ποιες εγγυήσεις θα μπορούσε να διασφαλιστεί η εφαρμογή της.
Ο σημαντικότερος περιφερειακός στόχος του Trump είναι η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ και η επίσημη εξομάλυνση των σχέσεών της με το Ισραήλ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε σημαντική διπλωματική μεταβολή, καθώς θα συνέδεε δύο από τους βασικότερους εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή μέσα σε ένα νέο πλαίσιο συνεργασίας.
Η αμερικανική κυβέρνηση φέρεται να χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικά κίνητρα την εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με το Ριάντ, την πιθανή πώληση προηγμένων μαχητικών F-35 και την ανάπτυξη πολιτικού πυρηνικού προγράμματος.
Το πυρηνικό σκέλος έχει ήδη αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Τον Ιούλιο, ο Trump συνέδεσε δημόσια την έγκριση της αμερικανοσαουδαραβικής πυρηνικής συμφωνίας με την εξομάλυνση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το Ισραήλ.
Πρόκειται για μια στρατηγική στην οποία η αμερικανική τεχνολογία και οι εγγυήσεις ασφαλείας χρησιμοποιούνται ως μέσα επίτευξης διπλωματικών στόχων.
Ωστόσο, η σαουδαραβική ηγεσία έχει δικές της προτεραιότητες.
Η περιφερειακή ασφάλεια, η απειλή από το Ιράν, οι συγκρούσεις στην Υεμένη και το παλαιστινιακό ζήτημα επηρεάζουν καθοριστικά τους υπολογισμούς της.
Η αλλαγή της σύνθεσης της ισραηλινής κυβέρνησης θα μπορούσε να διευκολύνει μια συμφωνία, αλλά δεν θα αρκούσε από μόνη της για να εξαλείψει αυτές τις διαφορές.
Ο Netanyahu από απαραίτητος σύμμαχος σε πιθανό εμπόδιο;
Η πολιτική σημασία του σεναρίου βρίσκεται σε μια ενδεχόμενη μεταβολή της αμερικανικής προσέγγισης.
Ο Trump έχει διατηρήσει στενή σχέση με τον Netanyahu και έχει υποστηρίξει σημαντικές επιλογές της ισραηλινής κυβέρνησης.
Ωστόσο, οι παρατεταμένες περιφερειακές συγκρούσεις και οι δυσκολίες διαμόρφωσης μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας δημιουργούν διαφορετικές διπλωματικές ανάγκες.
Μια ευρεία κυβέρνηση ενότητας, χωρίς την εξάρτηση από ακραίες πολιτικές δυνάμεις, θα μπορούσε να διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια λήψης αποφάσεων για ζητήματα που σήμερα προκαλούν έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις.
Σύμφωνα με την Israel Hayom, η αμερικανική πλευρά έχει μεταφέρει σε ισραηλινούς πολιτικούς παράγοντες την προτίμησή της για μια σταθερή, ευρεία κυβέρνηση.
Ο Αμερικανός πρεσβευτής Mike Huckabee έχει πραγματοποιήσει επαφές με κομματικούς ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού Gadi Eisenkot.
Αυτές οι επαφές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο απομάκρυνσης του Netanyahu.
Δείχνουν, όμως, ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει πολιτικές επιλογές πέρα από τη σημερινή κυβερνητική σύνθεση.
Εφόσον το προτεινόμενο πλαίσιο προχωρήσει, ο Netanyahu θα μπορούσε να μετατραπεί από κεντρικό διαχειριστή της περιφερειακής στρατηγικής σε μεταβατικό πρωθυπουργό μιας νέας πολιτικής περιόδου.
Ο ρόλος του Eisenkot και οι εσωτερικές αντιστάσεις
Η συμμετοχή του Gadi Eisenkot θεωρείται καθοριστική για τη συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες της ισραηλινής εφημερίδας, η παράταξή του αναμένεται να θέσει συγκεκριμένους όρους, μεταξύ των οποίων η δεσμευτική αποχώρηση του Netanyahu, η αναθεώρηση νομοθετικών παρεμβάσεων που συνδέονται με τη δικαστική μεταρρύθμιση και η ενίσχυση των θεσμικών ελέγχων.
Επιπλέον, αναμένεται να ζητήσει κρατική εξεταστική επιτροπή για τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023.
Αυτές οι απαιτήσεις δείχνουν ότι μια κυβέρνηση ενότητας δεν θα ήταν απλώς μια διπλωματική διευθέτηση. Θα συνεπαγόταν σημαντικές εσωτερικές πολιτικές αλλαγές.
Η συμμετοχή του Eisenkot θα απαιτούσε επίσης να γεφυρωθούν βαθιές διαφορές σχετικά με τη λειτουργία των θεσμών, την ευθύνη για τις αποτυχίες ασφαλείας και τη μελλοντική διακυβέρνηση του Ισραήλ.
Στο παρασκήνιο εμφανίζεται και το όνομα του προέδρου Isaac Herzog.
Δημοσιεύματα αναφέρονται σε πιθανή εμπλοκή του στις διεργασίες, αν και η προεδρία έχει διαψεύσει σχετικούς ισχυρισμούς.
Το αγκάθι του Ιράν και των περιφερειακών πολέμων
Ακόμη και αν επιτευχθεί ισραηλινή πολιτική συμφωνία, η περιφερειακή πραγματικότητα παραμένει εξαιρετικά σύνθετη.
Η αντιπαράθεση με το Ιράν, οι εξελίξεις στον Λίβανο, η κατάσταση στη Γάζα και η αστάθεια στην Ερυθρά Θάλασσα αποτελούν διαφορετικά αλλά αλληλένδετα προβλήματα.
Ο τερματισμός τους δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις αποφάσεις μιας ισραηλινής κυβέρνησης ή από την αμερικανική διπλωματική πίεση.
Η Τεχεράνη διατηρεί δικούς της στρατηγικούς υπολογισμούς, ενώ οι περιφερειακές ένοπλες οργανώσεις δεν λειτουργούν πάντοτε ως απλά εκτελεστικά όργανα εξωτερικών δυνάμεων.
Παράλληλα, οποιαδήποτε ουσιαστική εξομάλυνση με τη Σαουδική Αραβία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα των Παλαιστινίων, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό διπλωματικό εμπόδιο.
Επομένως, η υπόθεση ότι μια κυβέρνηση ενότητας θα μπορούσε μέσα σε δύο χρόνια να ολοκληρώσει μια συνολική περιφερειακή ειρήνη παραμένει εξαιρετικά φιλόδοξη.
Οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου και η επόμενη ημέρα
Το δημοσίευμα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει των ισραηλινών εκλογών της 27ης Οκτωβρίου.
Η συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από την κοινοβουλευτική αριθμητική, τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων και τις πολιτικές δεσμεύσεις που θα είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν οι συμμετέχοντες.
Η αμερικανική προτίμηση για ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό σχήμα δεν αρκεί για να καθορίσει το αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών.
Επιπλέον, οποιαδήποτε συμφωνία για αποχώρηση του Netanyahu θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων.
Μια πολιτική υπόσχεση διετούς διάρκειας δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς μηχανισμούς που θα εξασφαλίζουν την τήρησή της.
Η συζήτηση για μια μεταβατική πρωθυπουργία, συνεπώς, αποτελεί μόνο την αφετηρία μιας πολύ δυσκολότερης διαπραγμάτευσης.
Το μεγάλο στοίχημα της Ουάσιγκτον
Το σενάριο που αποκαλύπτει η Israel Hayom συνδέει τρεις διαφορετικές επιδιώξεις: τον σχηματισμό ευρείας κυβέρνησης στο Ισραήλ, τη διεύρυνση των Συμφωνιών του Αβραάμ και την αναζήτηση διεξόδου από τις περιφερειακές συγκρούσεις.
Εάν αυτές οι επιδιώξεις συγκλίνουν, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σημαντικές διπλωματικές ευκαιρίες.
Εάν, όμως, η μία καταστεί απόλυτη προϋπόθεση για την άλλη, το συνολικό εγχείρημα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε αλληλοσυγκρουόμενες απαιτήσεις.
Για τον Trump, η εξομάλυνση των σχέσεων Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική παρακαταθήκη της εξωτερικής πολιτικής του.
Για τον Netanyahu, το ίδιο σχέδιο θα μπορούσε να προσφέρει μια τελευταία περίοδο πρωθυπουργίας, συνδεδεμένη με ιστορικές διπλωματικές συμφωνίες, αλλά με το ενδεχόμενο να απαιτήσει το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν μια μεγάλη περιφερειακή συμφωνία μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε μια συμφωνημένη πολιτική αποχώρηση.
Προς το παρόν, πρόκειται για ένα φιλόδοξο και ανεπιβεβαίωτο σχέδιο, όχι για ειλημμένη απόφαση.
Αν όμως οι σχετικές διεργασίες αποκτήσουν πραγματική πολιτική δυναμική, η μεγαλύτερη αλλαγή που θα μπορούσε να επιφέρει το διπλωματικό παζάρι του Trump δεν θα περιοριζόταν στις σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας.
Θα μπορούσε να αφορά και το ίδιο το μέλλον του Benjamin Netanyahu στην εξουσία.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρό της βρίσκεται ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα θα φάνταζε εξαιρετικά δύσκολο: η παραμονή του Benjamin Netanyahu στην πρωθυπουργία για περιορισμένο χρονικό διάστημα, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του σε μια ευρύτερη περιφερειακή διευθέτηση και την οριστική αποχώρησή του από την πολιτική.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom, στις 15 Οκτωβρίου, Αμερικανοί και περιφερειακοί αξιωματούχοι προωθούν την ιδέα μιας ευρείας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία θα αναλάβει να προχωρήσει σε σημαντικές διπλωματικές συμφωνίες και να επιδιώξει τον τερματισμό των πολεμικών συγκρούσεων.
Πρόκειται για υπό εξέταση πολιτικό πλαίσιο, το οποίο προϋποθέτει σύνθετες διαπραγματεύσεις και την αποδοχή του από ισραηλινές πολιτικές δυνάμεις.
Ωστόσο, η σημασία του έγκειται στο ότι συνδέει το πολιτικό μέλλον του Netanyahu με τις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις της Ουάσιγκτον.
Κυβέρνηση ενότητας με ημερομηνία αποχώρησης του Netanyahu από την εξουσία
Η πρόταση προβλέπει, σύμφωνα με το δημοσίευμα, τη συγκρότηση κυβέρνησης με βασικούς πυλώνες το Likud και το Yashar του Gadi Eisenkot.
Ο Netanyahu θα διατηρήσει την πρωθυπουργία για διάστημα έως δύο ετών, κατά το οποίο η νέα κυβέρνηση θα επιχειρούσε να ολοκληρώσει κρίσιμες περιφερειακές συμφωνίες, να τερματίσει πολεμικά μέτωπα και να αποκαταστήσει τη διεθνή θέση του Ισραήλ.
Με την ολοκλήρωση αυτής της περιόδου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα αποχωρούσε από την πολιτική ζωή.
Η συγκεκριμένη διάσταση προσδίδει στην πρωτοβουλία ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Για τον Netanyahu, που έχει οικοδομήσει μια μακρά πολιτική διαδρομή γύρω από την προσωπική του ηγεμονία, μια δεσμευτική ημερομηνία αποχώρησης θα αποτελούσε θεμελιώδη αλλαγή.
Για την Ουάσιγκτον, αντιθέτως, θα μπορούσε να προσφέρει μια διέξοδο από τις δυσκολίες που δημιουργεί η σημερινή σύνθεση της ισραηλινής κυβέρνησης, χωρίς να απαιτείται άμεση απομάκρυνση του πρωθυπουργού.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο ο Netanyahu θα αποδεχόταν μια τέτοια ρύθμιση και με ποιες εγγυήσεις θα μπορούσε να διασφαλιστεί η εφαρμογή της.
Η Σαουδική Αραβία στο επίκεντρο του μεγάλου παζαριού?????? The Trump Admin is reportedly pushing a plan that could END Netanyahu's career within 2 years... Per Israel Hayom, U.S. and regional officials are exploring an Israeli "unity government" in which Netanyahu would remain PM for up to 2 years. At the same time, it would be pursuing an end to regional wars and new diplomatic agreements, especially normalization with Saudi Arabia. Under the proposed framework, Netanyahu would then retire from political life. The report says Washington is simultaneously offering Riyadh deeper security cooperation, including potential F-35 sales and a civilian nuclear facility, as Trump pushes Saudi to join the Abraham Accords. In other words, Trump's grand Middle East bargain could come with one enormous political price... Netanyahu's exit. Source: Israel Hayom / Writer: Samuel
— Mario Nawfal (@MarioNawfal) October 15, 2026
Ο σημαντικότερος περιφερειακός στόχος του Trump είναι η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ και η επίσημη εξομάλυνση των σχέσεών της με το Ισραήλ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε σημαντική διπλωματική μεταβολή, καθώς θα συνέδεε δύο από τους βασικότερους εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή μέσα σε ένα νέο πλαίσιο συνεργασίας.
Η αμερικανική κυβέρνηση φέρεται να χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικά κίνητρα την εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με το Ριάντ, την πιθανή πώληση προηγμένων μαχητικών F-35 και την ανάπτυξη πολιτικού πυρηνικού προγράμματος.
Το πυρηνικό σκέλος έχει ήδη αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Τον Ιούλιο, ο Trump συνέδεσε δημόσια την έγκριση της αμερικανοσαουδαραβικής πυρηνικής συμφωνίας με την εξομάλυνση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το Ισραήλ.
Πρόκειται για μια στρατηγική στην οποία η αμερικανική τεχνολογία και οι εγγυήσεις ασφαλείας χρησιμοποιούνται ως μέσα επίτευξης διπλωματικών στόχων.
Ωστόσο, η σαουδαραβική ηγεσία έχει δικές της προτεραιότητες.
Η περιφερειακή ασφάλεια, η απειλή από το Ιράν, οι συγκρούσεις στην Υεμένη και το παλαιστινιακό ζήτημα επηρεάζουν καθοριστικά τους υπολογισμούς της.
Η αλλαγή της σύνθεσης της ισραηλινής κυβέρνησης θα μπορούσε να διευκολύνει μια συμφωνία, αλλά δεν θα αρκούσε από μόνη της για να εξαλείψει αυτές τις διαφορές.
Ο Netanyahu από απαραίτητος σύμμαχος σε πιθανό εμπόδιο;
Η πολιτική σημασία του σεναρίου βρίσκεται σε μια ενδεχόμενη μεταβολή της αμερικανικής προσέγγισης.
Ο Trump έχει διατηρήσει στενή σχέση με τον Netanyahu και έχει υποστηρίξει σημαντικές επιλογές της ισραηλινής κυβέρνησης.
Ωστόσο, οι παρατεταμένες περιφερειακές συγκρούσεις και οι δυσκολίες διαμόρφωσης μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας δημιουργούν διαφορετικές διπλωματικές ανάγκες.
Μια ευρεία κυβέρνηση ενότητας, χωρίς την εξάρτηση από ακραίες πολιτικές δυνάμεις, θα μπορούσε να διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια λήψης αποφάσεων για ζητήματα που σήμερα προκαλούν έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις.
Σύμφωνα με την Israel Hayom, η αμερικανική πλευρά έχει μεταφέρει σε ισραηλινούς πολιτικούς παράγοντες την προτίμησή της για μια σταθερή, ευρεία κυβέρνηση.
Ο Αμερικανός πρεσβευτής Mike Huckabee έχει πραγματοποιήσει επαφές με κομματικούς ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού Gadi Eisenkot.
Αυτές οι επαφές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο απομάκρυνσης του Netanyahu.
Δείχνουν, όμως, ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει πολιτικές επιλογές πέρα από τη σημερινή κυβερνητική σύνθεση.
Εφόσον το προτεινόμενο πλαίσιο προχωρήσει, ο Netanyahu θα μπορούσε να μετατραπεί από κεντρικό διαχειριστή της περιφερειακής στρατηγικής σε μεταβατικό πρωθυπουργό μιας νέας πολιτικής περιόδου.
Ο ρόλος του Eisenkot και οι εσωτερικές αντιστάσεις
Η συμμετοχή του Gadi Eisenkot θεωρείται καθοριστική για τη συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες της ισραηλινής εφημερίδας, η παράταξή του αναμένεται να θέσει συγκεκριμένους όρους, μεταξύ των οποίων η δεσμευτική αποχώρηση του Netanyahu, η αναθεώρηση νομοθετικών παρεμβάσεων που συνδέονται με τη δικαστική μεταρρύθμιση και η ενίσχυση των θεσμικών ελέγχων.
Επιπλέον, αναμένεται να ζητήσει κρατική εξεταστική επιτροπή για τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023.
Αυτές οι απαιτήσεις δείχνουν ότι μια κυβέρνηση ενότητας δεν θα ήταν απλώς μια διπλωματική διευθέτηση. Θα συνεπαγόταν σημαντικές εσωτερικές πολιτικές αλλαγές.
Η συμμετοχή του Eisenkot θα απαιτούσε επίσης να γεφυρωθούν βαθιές διαφορές σχετικά με τη λειτουργία των θεσμών, την ευθύνη για τις αποτυχίες ασφαλείας και τη μελλοντική διακυβέρνηση του Ισραήλ.
Στο παρασκήνιο εμφανίζεται και το όνομα του προέδρου Isaac Herzog.
Δημοσιεύματα αναφέρονται σε πιθανή εμπλοκή του στις διεργασίες, αν και η προεδρία έχει διαψεύσει σχετικούς ισχυρισμούς.
Το αγκάθι του Ιράν και των περιφερειακών πολέμων
Ακόμη και αν επιτευχθεί ισραηλινή πολιτική συμφωνία, η περιφερειακή πραγματικότητα παραμένει εξαιρετικά σύνθετη.
Η αντιπαράθεση με το Ιράν, οι εξελίξεις στον Λίβανο, η κατάσταση στη Γάζα και η αστάθεια στην Ερυθρά Θάλασσα αποτελούν διαφορετικά αλλά αλληλένδετα προβλήματα.
Ο τερματισμός τους δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις αποφάσεις μιας ισραηλινής κυβέρνησης ή από την αμερικανική διπλωματική πίεση.
Η Τεχεράνη διατηρεί δικούς της στρατηγικούς υπολογισμούς, ενώ οι περιφερειακές ένοπλες οργανώσεις δεν λειτουργούν πάντοτε ως απλά εκτελεστικά όργανα εξωτερικών δυνάμεων.
Παράλληλα, οποιαδήποτε ουσιαστική εξομάλυνση με τη Σαουδική Αραβία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα των Παλαιστινίων, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό διπλωματικό εμπόδιο.
Επομένως, η υπόθεση ότι μια κυβέρνηση ενότητας θα μπορούσε μέσα σε δύο χρόνια να ολοκληρώσει μια συνολική περιφερειακή ειρήνη παραμένει εξαιρετικά φιλόδοξη.
Οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου και η επόμενη ημέρα
Το δημοσίευμα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει των ισραηλινών εκλογών της 27ης Οκτωβρίου.
Η συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από την κοινοβουλευτική αριθμητική, τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων και τις πολιτικές δεσμεύσεις που θα είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν οι συμμετέχοντες.
Η αμερικανική προτίμηση για ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό σχήμα δεν αρκεί για να καθορίσει το αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών.
Επιπλέον, οποιαδήποτε συμφωνία για αποχώρηση του Netanyahu θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων.
Μια πολιτική υπόσχεση διετούς διάρκειας δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς μηχανισμούς που θα εξασφαλίζουν την τήρησή της.
Η συζήτηση για μια μεταβατική πρωθυπουργία, συνεπώς, αποτελεί μόνο την αφετηρία μιας πολύ δυσκολότερης διαπραγμάτευσης.
Το μεγάλο στοίχημα της Ουάσιγκτον
Το σενάριο που αποκαλύπτει η Israel Hayom συνδέει τρεις διαφορετικές επιδιώξεις: τον σχηματισμό ευρείας κυβέρνησης στο Ισραήλ, τη διεύρυνση των Συμφωνιών του Αβραάμ και την αναζήτηση διεξόδου από τις περιφερειακές συγκρούσεις.
Εάν αυτές οι επιδιώξεις συγκλίνουν, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σημαντικές διπλωματικές ευκαιρίες.
Εάν, όμως, η μία καταστεί απόλυτη προϋπόθεση για την άλλη, το συνολικό εγχείρημα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε αλληλοσυγκρουόμενες απαιτήσεις.
Για τον Trump, η εξομάλυνση των σχέσεων Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική παρακαταθήκη της εξωτερικής πολιτικής του.
Για τον Netanyahu, το ίδιο σχέδιο θα μπορούσε να προσφέρει μια τελευταία περίοδο πρωθυπουργίας, συνδεδεμένη με ιστορικές διπλωματικές συμφωνίες, αλλά με το ενδεχόμενο να απαιτήσει το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν μια μεγάλη περιφερειακή συμφωνία μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε μια συμφωνημένη πολιτική αποχώρηση.
Προς το παρόν, πρόκειται για ένα φιλόδοξο και ανεπιβεβαίωτο σχέδιο, όχι για ειλημμένη απόφαση.
Αν όμως οι σχετικές διεργασίες αποκτήσουν πραγματική πολιτική δυναμική, η μεγαλύτερη αλλαγή που θα μπορούσε να επιφέρει το διπλωματικό παζάρι του Trump δεν θα περιοριζόταν στις σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας.
Θα μπορούσε να αφορά και το ίδιο το μέλλον του Benjamin Netanyahu στην εξουσία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών