Το σχέδιο πραγματοποίησης μιας νέας αιφνιδιαστικής επιχείρησης εναντίον κορυφαίων στρατιωτικών και αξιωματούχων ασφαλείας του Ιράν έθεσε δημόσια ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής των παγκόσμιων επιχειρήσεων της Mossad
(upd 2) Έντονη ανησυχία προκαλούν οι δηλώσεις πρώην υψηλόβαθμου αξιωματούχου της Mossad, ο οποίος αποκαλύπτει τον σχεδιασμό μίας νέας μυστικής επιχείρησης εναντίον της στρατιωτικής ηγεσίας του Ιράν, στα πρότυπα των πολύνεκρων εκρήξεων βομβητών στον Λίβανο το 2024.
Η αναφορά σε τέσσερα συγκεκριμένα πρόσωπα, η επιδίωξη πρόκλησης εσωτερικής καχυποψίας και οι παράλληλες συζητήσεις για πλήγματα στις ενεργειακές υποδομές της Τεχεράνης αναδεικνύουν μια επικίνδυνη διάσταση της ισραηλινής στρατηγικής: την απειλή στοχευμένων δολοφονιών και την επέκταση του πολέμου πέρα από τα συμβατικά πεδία μάχης.
Νέα σενάρια μυστικών επιχειρήσεων κατά της Τεχεράνης
Την πιθανότητα πραγματοποίησης μιας νέας αιφνιδιαστικής επιχείρησης εναντίον κορυφαίων στρατιωτικών και αξιωματούχων ασφαλείας του Ιράν έθεσε δημόσια ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής των παγκόσμιων επιχειρήσεων της Mossad, Oded Ailam, σε δηλώσεις του στην αμερικανική εφημερίδα New York Post, στις 31 Οκτωβρίου 2026.
Σύμφωνα με τον πρώην αξιωματούχο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, το Ισραήλ εξακολουθεί να διαθέτει επιχειρησιακές δυνατότητες τις οποίες δεν έχει αποκαλύψει και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εάν επαναληφθούν οι εκτεταμένες εχθροπραξίες με το Ιράν.
Ο Ailam παρέπεμψε χαρακτηριστικά στην επιχείρηση του Σεπτεμβρίου 2024 στον Λίβανο, όταν χιλιάδες βομβητές και ασύρματοι που χρησιμοποιούσε η Hezbollah εξερράγησαν σχεδόν ταυτόχρονα.
Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή εκείνη η επιχείρηση δεν αποτέλεσε απλώς ένα πλήγμα κατά ενός ένοπλου οργανισμού.
Προκάλεσε δεκάδες θανάτους, χιλιάδες τραυματισμούς και εκτεταμένη ανασφάλεια σε κατοικημένες περιοχές.
Η δημόσια επίκληση ενός τέτοιου προηγουμένου ως πιθανού μοντέλου μελλοντικής δράσης εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τα όρια των μυστικών επιχειρήσεων, την προστασία των αμάχων και την προοπτική νέας κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
Ο πρώην αξιωματούχος παρουσίασε τον αιφνιδιασμό ως καθοριστικό στοιχείο της ισραηλινής στρατηγικής, υποστηρίζοντας ότι μια επιχείρηση με απρόβλεπτα χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ιρανική στρατιωτική διοίκηση.
Το προηγούμενο του Λιβάνου και το βαρύ ανθρώπινο τίμημα
Οι επιθέσεις με τους βομβητές πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2024.
Χιλιάδες συσκευές επικοινωνίας εξερράγησαν στον Λίβανο, προκαλώντας μαζικές απώλειες και σοβαρότατους τραυματισμούς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδωσε το Reuters, οι δύο διαδοχικές επιθέσεις προκάλεσαν συνολικά 39 θανάτους και περισσότερους από 3.400 τραυματισμούς.
Μεταξύ των θυμάτων υπήρχαν και άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, ενώ πολλοί τραυματίες υπέστησαν ακρωτηριασμούς και μόνιμες βλάβες.
Τον Νοέμβριο του 2024, εκπρόσωπος του γραφείου του Benjamin Netanyahu επιβεβαίωσε ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε εγκρίνει την επιχείρηση.
Το γεγονός αυτό καθιστά την επίθεση ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της χρήσης παγιδευμένων συσκευών επικοινωνίας σε μυστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Το κρίσιμο ζήτημα δεν αφορά μόνο την αποτελεσματικότητα της ενέργειας έναντι της Hezbollah, αλλά και τη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ στρατιωτικών στόχων και αμάχων.
Όταν μια συσκευή μετατρέπεται σε εκρηκτικό μηχανισμό και μπορεί να ενεργοποιηθεί σε δημόσιους χώρους, σπίτια ή καταστήματα, δημιουργούνται σοβαροί κίνδυνοι για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στις εχθροπραξίες.
Η επανάληψη μιας αντίστοιχης επιχείρησης στο Ιράν θα έθετε εκ νέου αυτά τα ζητήματα, αυτή τη φορά σε μια χώρα με πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, πληθυσμό και στρατιωτική υποδομή.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της New York Post, ο Oded Ailam αναφέρθηκε σε τέσσερα πρόσωπα τα οποία θεωρεί καθοριστικά για τη λειτουργία του ιρανικού στρατιωτικού και μηχανισμού ασφαλείας.
Πρόκειται για τους Ahmad Vahidi, Hossein Taeb, Ali Abdollahi και Mohsen Rezaei.
Ο πρώην αξιωματούχος της Mossad υποστήριξε ότι η πραγματική ισχύς στο Ιράν συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στους στρατιωτικούς και στους μηχανισμούς ασφαλείας, αμφισβητώντας την εικόνα που παρουσιάζεται για τον ρόλο της πολιτικής ηγεσίας.
Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι η δημόσια αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα συνοδεύεται από συζήτηση περί αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων εξόντωσης.
Μια τέτοια ρητορική μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως προειδοποίηση, ως προσπάθεια αποτροπής και ως εργαλείο ψυχολογικής πίεσης.
Η ισραηλινή πλευρά έχει στο παρελθόν χρησιμοποιήσει στοχευμένες επιχειρήσεις εναντίον στρατιωτικών στελεχών και άλλων προσώπων που θεωρεί υπεύθυνα για απειλές κατά της ασφάλειάς της.
Ωστόσο, η νομιμότητα μιας συγκεκριμένης επίθεσης δεν προκύπτει μόνο από την ιδιότητα ή τη στρατιωτική σημασία του προσώπου που στοχοποιείται.
Ποιοι είναι οι 4 στόχοι
Ο υποστράτηγος Ahmad Vahidi είναι ο Αρχηγός των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), ο Ali Abdollahi είναι ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν.
Ο κληρικός και πρώην επικεφαλής υπηρεσίας πληροφοριών Hossein Taeb είναι ο διοικητής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Basij.
Τέλος ο Mohsen Rezaei είναι ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής και Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ο οποίος χειρίζεται τη λεπτή φάση των έμμεσων διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ.
Ο Rezaei είναι εξάλλου ο αποδέκτης της επιστολής του Αμερικανού αντιπροέδρου J.D. Vance.
Η στόχευση του Rezaei αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη, πως το Ισραήλ σχεδιάζει με κάθε τρόπο και μέσο να τορπιλίσει την οποιαδήποτε διαμεσολαβητική προσπάθεια ειρήνευσης στον Περσικό Κόλπο.
Mohsen Rezaei
Ο ψυχολογικός πόλεμος ως ξεχωριστό μέτωπο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτίμηση του Ailam ότι μια μυστική επιχείρηση θα μπορούσε να προκαλέσει καχυποψία και δυσπιστία στο εσωτερικό της ιρανικής στρατιωτικής διοίκησης.
Σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν θα περιοριζόταν στην εξουδετέρωση συγκεκριμένων στελεχών.
Θα αφορούσε επίσης την καλλιέργεια αμφιβολιών σχετικά με την αξιοπιστία συνεργατών, μηχανισμών επικοινωνίας και διαδικασιών ασφαλείας.
Η δημόσια διατύπωση τέτοιων σεναρίων μπορεί από μόνη της να εξυπηρετεί στόχους ψυχολογικού πολέμου, ακόμη και χωρίς να ακολουθήσει κάποια επιχείρηση.
Η αβεβαιότητα για το πότε, πού και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να εκδηλωθεί μια επίθεση αποτελεί μέρος της πίεσης που ασκείται στον αντίπαλο.
Υπάρχει, όμως, και η αντίθετη διάσταση.
Η συνεχής επίκληση μυστικών επιχειρήσεων και στοχευμένων δολοφονιών μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση υπαρξιακής απειλής στην Τεχεράνη, να περιορίσει τα περιθώρια συμβιβασμού και να οδηγήσει σε αυξημένη στρατιωτική ετοιμότητα.
Επομένως, μια στρατηγική που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας ενδέχεται ταυτόχρονα να ενισχύσει τις πιο επιφυλακτικές απέναντι στη διπλωματία δυνάμεις στο εσωτερικό του Ιράν.
Οι απειλές κατά των ενεργειακών υποδομών
Μια ακόμη ανησυχητική διάσταση της συζήτησης αφορά τις ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ιράν.
Ο απόστρατος Ισραηλινός στρατηγός Yaakov Amidror υποστήριξε ότι ενδεχόμενα ιρανικά πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις κρατών του Περσικού Κόλπου θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διεύρυνση των ισραηλινών επιχειρήσεων εναντίον της ιρανικής ενεργειακής υποδομής.
Το ενδεχόμενο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω της εξάρτησης της ιρανικής οικονομίας από τον ενεργειακό τομέα.
Οι εγκαταστάσεις παραγωγής, επεξεργασίας και εξαγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούν κρίσιμες οικονομικές υποδομές.
Εκτεταμένες καταστροφές θα μπορούσαν να προκαλέσουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στην οικονομία, στην απασχόληση, στο περιβάλλον και στην καθημερινότητα του πληθυσμού.
Παράλληλα, η καταστροφή ενεργειακών εγκαταστάσεων στην περιοχή θα μπορούσε να επηρεάσει τις διεθνείς αγορές και την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο δεν επιτρέπει επιθέσεις σε πολιτικές εγκαταστάσεις απλώς επειδή έχουν οικονομική σημασία για ένα αντίπαλο κράτος.
Η πιθανή στρατιωτική χρησιμότητα ενός στόχου πρέπει να αξιολογείται με βάση συγκεκριμένα κριτήρια, μεταξύ των οποίων η αναγκαιότητα, η διάκριση και η αναλογικότητα.
Γι' αυτό, η συζήτηση περί καταστροφής ενεργειακών υποδομών με συνέπειες που θα μπορούσαν να διαρκέσουν δεκαετίες δεν αποτελεί μόνο στρατιωτικό ζήτημα.
Αποτελεί επίσης σοβαρή ανθρωπιστική και νομική πρόκληση.
Η αμερικανική διάσταση και η απειλή γενικευμένης κλιμάκωσης
Οι ισραηλινές εκτιμήσεις δημοσιοποιούνται σε μια ιδιαίτερα τεταμένη περίοδο, καθώς συνεχίζονται οι συζητήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για το ενδεχόμενο νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν.
Ο απόστρατος Αμερικανός στρατηγός Jack Keane έχει ταχθεί υπέρ ενός ευρύτερου πλαισίου στρατιωτικών στόχων, το οποίο περιλαμβάνει την ηγεσία, τις πυρηνικές και πυραυλικές εγκαταστάσεις και άλλες στρατηγικές υποδομές.
Η προσέγγιση αυτή αντανακλά την αντίληψη ότι η στρατιωτική πίεση μπορεί να περιορίσει τις δυνατότητες του Ιράν και να επηρεάσει τις αποφάσεις της ηγεσίας του.
Υπάρχει, ωστόσο, σημαντικός κίνδυνος μια τέτοια στρατηγική να προκαλέσει αντίποινα, εμπλέκοντας περισσότερα κράτη και υποδομές στην αντιπαράθεση.
Το Ιράν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι θα απαντήσει σε επιθέσεις κατά της κυριαρχίας και της στρατιωτικής του ηγεσίας.
Σε μια περιοχή όπου βρίσκονται μεγάλες ενεργειακές εγκαταστάσεις, αμερικανικές βάσεις και κρίσιμες θαλάσσιες εμπορικές οδοί, η διεύρυνση των εχθροπραξιών θα μπορούσε να έχει συνέπειες πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν και του Ισραήλ.
Το βασικό συμπέρασμα από τις δηλώσεις του Oded Ailam δεν είναι ότι υπάρχει επιβεβαιωμένο σχέδιο νέας ισραηλινής επιχείρησης τύπου «βομβητών».
Είναι ότι το ενδεχόμενο τέτοιων μεθόδων συζητείται δημόσια από ανθρώπους που έχουν υπηρετήσει σε υψηλές θέσεις της ισραηλινής κοινότητας πληροφοριών.
Η προηγούμενη επιχείρηση στον Λίβανο αποδεικνύει ότι τέτοιες μέθοδοι μπορούν να προκαλέσουν καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες.
Η αναφορά σε τέσσερις Ιρανούς αξιωματούχους, σε συνδυασμό με τα σενάρια στοχοποίησης ενεργειακών υποδομών, δείχνει πόσο εύκολα η στρατιωτική αντιπαράθεση μπορεί να μεταφερθεί σε νέα πεδία.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιες δυνατότητες διαθέτει η Mossad, αλλά ποια όρια τίθενται στη χρήση τους και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν μυστικές επιχειρήσεις προκαλούν μαζικές απώλειες και περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Για το Ιράν, οι απειλές ενισχύουν την ανάγκη προστασίας της εθνικής του ασφάλειας και των κρατικών του υποδομών.
Για το Ισραήλ, το ζήτημα αφορά τις συνέπειες της επιλογής μυστικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων έναντι της αποκλιμάκωσης.
Για τη διεθνή κοινότητα, η προτεραιότητα παραμένει η αποτροπή μιας νέας αναμέτρησης, η προστασία των αμάχων και η αναζήτηση μιας πολιτικής διευθέτησης.
Διότι η ασφάλεια στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια διαρκή αλληλουχία αιφνιδιαστικών επιθέσεων, απειλών εξόντωσης και αντιποίνων.
Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να μετατραπεί μια περιφερειακή αντιπαράθεση σε ακόμη πιο καταστροφικό πόλεμο.
www.bankingnews.gr
Η αναφορά σε τέσσερα συγκεκριμένα πρόσωπα, η επιδίωξη πρόκλησης εσωτερικής καχυποψίας και οι παράλληλες συζητήσεις για πλήγματα στις ενεργειακές υποδομές της Τεχεράνης αναδεικνύουν μια επικίνδυνη διάσταση της ισραηλινής στρατηγικής: την απειλή στοχευμένων δολοφονιών και την επέκταση του πολέμου πέρα από τα συμβατικά πεδία μάχης.
Νέα σενάρια μυστικών επιχειρήσεων κατά της Τεχεράνης
Την πιθανότητα πραγματοποίησης μιας νέας αιφνιδιαστικής επιχείρησης εναντίον κορυφαίων στρατιωτικών και αξιωματούχων ασφαλείας του Ιράν έθεσε δημόσια ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής των παγκόσμιων επιχειρήσεων της Mossad, Oded Ailam, σε δηλώσεις του στην αμερικανική εφημερίδα New York Post, στις 31 Οκτωβρίου 2026.
Σύμφωνα με τον πρώην αξιωματούχο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, το Ισραήλ εξακολουθεί να διαθέτει επιχειρησιακές δυνατότητες τις οποίες δεν έχει αποκαλύψει και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εάν επαναληφθούν οι εκτεταμένες εχθροπραξίες με το Ιράν.
Ο Ailam παρέπεμψε χαρακτηριστικά στην επιχείρηση του Σεπτεμβρίου 2024 στον Λίβανο, όταν χιλιάδες βομβητές και ασύρματοι που χρησιμοποιούσε η Hezbollah εξερράγησαν σχεδόν ταυτόχρονα.
Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή εκείνη η επιχείρηση δεν αποτέλεσε απλώς ένα πλήγμα κατά ενός ένοπλου οργανισμού.
Προκάλεσε δεκάδες θανάτους, χιλιάδες τραυματισμούς και εκτεταμένη ανασφάλεια σε κατοικημένες περιοχές.
Η δημόσια επίκληση ενός τέτοιου προηγουμένου ως πιθανού μοντέλου μελλοντικής δράσης εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τα όρια των μυστικών επιχειρήσεων, την προστασία των αμάχων και την προοπτική νέας κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
Ο πρώην αξιωματούχος παρουσίασε τον αιφνιδιασμό ως καθοριστικό στοιχείο της ισραηλινής στρατηγικής, υποστηρίζοντας ότι μια επιχείρηση με απρόβλεπτα χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ιρανική στρατιωτική διοίκηση.
Το προηγούμενο του Λιβάνου και το βαρύ ανθρώπινο τίμημα
Οι επιθέσεις με τους βομβητές πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2024.
Χιλιάδες συσκευές επικοινωνίας εξερράγησαν στον Λίβανο, προκαλώντας μαζικές απώλειες και σοβαρότατους τραυματισμούς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδωσε το Reuters, οι δύο διαδοχικές επιθέσεις προκάλεσαν συνολικά 39 θανάτους και περισσότερους από 3.400 τραυματισμούς.
Μεταξύ των θυμάτων υπήρχαν και άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, ενώ πολλοί τραυματίες υπέστησαν ακρωτηριασμούς και μόνιμες βλάβες.
Τον Νοέμβριο του 2024, εκπρόσωπος του γραφείου του Benjamin Netanyahu επιβεβαίωσε ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε εγκρίνει την επιχείρηση.
Το γεγονός αυτό καθιστά την επίθεση ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της χρήσης παγιδευμένων συσκευών επικοινωνίας σε μυστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Το κρίσιμο ζήτημα δεν αφορά μόνο την αποτελεσματικότητα της ενέργειας έναντι της Hezbollah, αλλά και τη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ στρατιωτικών στόχων και αμάχων.
Όταν μια συσκευή μετατρέπεται σε εκρηκτικό μηχανισμό και μπορεί να ενεργοποιηθεί σε δημόσιους χώρους, σπίτια ή καταστήματα, δημιουργούνται σοβαροί κίνδυνοι για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στις εχθροπραξίες.
Η επανάληψη μιας αντίστοιχης επιχείρησης στο Ιράν θα έθετε εκ νέου αυτά τα ζητήματα, αυτή τη φορά σε μια χώρα με πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, πληθυσμό και στρατιωτική υποδομή.
Τέσσερα ονόματα στο επίκεντρο της ισραηλινής συζήτησηςBEEPER OPERATION: ADDITIONAL DETAILS - Hezbollah operatives were targeted through individually detonated pagers, with attackers knowing exactly who and where the targets were. - The pagers were designed to look normal, ensuring the person carrying them wouldn't suspect tampering. - The attack, conceived by a young female intelligence officer, injured thousands but was designed to avoid killing bystanders. - Hezbollah increased pager use after fearing phone communication vulnerabilities. - The attack aimed to pressure Lebanon’s health system and damage Hezbollah’s domestic support. - Channel 12: The pager detonation operation was not a strategic strike, and that Israel has far more powerful capabilities, developed over years for use against Hezbollah and Iran. - Eyal Hulata, former National Security Adviser, added that thousands of Israelis have been working to develop these security capabilities, and there are more advanced options yet to be used, particularly in Lebanon. @TimesofIsrael
— Open Source Intel (@Osint613) September 21, 2024
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της New York Post, ο Oded Ailam αναφέρθηκε σε τέσσερα πρόσωπα τα οποία θεωρεί καθοριστικά για τη λειτουργία του ιρανικού στρατιωτικού και μηχανισμού ασφαλείας.
Πρόκειται για τους Ahmad Vahidi, Hossein Taeb, Ali Abdollahi και Mohsen Rezaei.
Ο πρώην αξιωματούχος της Mossad υποστήριξε ότι η πραγματική ισχύς στο Ιράν συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στους στρατιωτικούς και στους μηχανισμούς ασφαλείας, αμφισβητώντας την εικόνα που παρουσιάζεται για τον ρόλο της πολιτικής ηγεσίας.
Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι η δημόσια αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα συνοδεύεται από συζήτηση περί αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων εξόντωσης.
Μια τέτοια ρητορική μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως προειδοποίηση, ως προσπάθεια αποτροπής και ως εργαλείο ψυχολογικής πίεσης.
Η ισραηλινή πλευρά έχει στο παρελθόν χρησιμοποιήσει στοχευμένες επιχειρήσεις εναντίον στρατιωτικών στελεχών και άλλων προσώπων που θεωρεί υπεύθυνα για απειλές κατά της ασφάλειάς της.
Ωστόσο, η νομιμότητα μιας συγκεκριμένης επίθεσης δεν προκύπτει μόνο από την ιδιότητα ή τη στρατιωτική σημασία του προσώπου που στοχοποιείται.
Ποιοι είναι οι 4 στόχοι
Ο υποστράτηγος Ahmad Vahidi είναι ο Αρχηγός των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), ο Ali Abdollahi είναι ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν.
Ο κληρικός και πρώην επικεφαλής υπηρεσίας πληροφοριών Hossein Taeb είναι ο διοικητής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Basij.
Τέλος ο Mohsen Rezaei είναι ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής και Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ο οποίος χειρίζεται τη λεπτή φάση των έμμεσων διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ.
Ο Rezaei είναι εξάλλου ο αποδέκτης της επιστολής του Αμερικανού αντιπροέδρου J.D. Vance.
Η στόχευση του Rezaei αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη, πως το Ισραήλ σχεδιάζει με κάθε τρόπο και μέσο να τορπιλίσει την οποιαδήποτε διαμεσολαβητική προσπάθεια ειρήνευσης στον Περσικό Κόλπο.
Mohsen Rezaei
Ο ψυχολογικός πόλεμος ως ξεχωριστό μέτωπο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτίμηση του Ailam ότι μια μυστική επιχείρηση θα μπορούσε να προκαλέσει καχυποψία και δυσπιστία στο εσωτερικό της ιρανικής στρατιωτικής διοίκησης.
Σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν θα περιοριζόταν στην εξουδετέρωση συγκεκριμένων στελεχών.
Θα αφορούσε επίσης την καλλιέργεια αμφιβολιών σχετικά με την αξιοπιστία συνεργατών, μηχανισμών επικοινωνίας και διαδικασιών ασφαλείας.
Η δημόσια διατύπωση τέτοιων σεναρίων μπορεί από μόνη της να εξυπηρετεί στόχους ψυχολογικού πολέμου, ακόμη και χωρίς να ακολουθήσει κάποια επιχείρηση.
Η αβεβαιότητα για το πότε, πού και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να εκδηλωθεί μια επίθεση αποτελεί μέρος της πίεσης που ασκείται στον αντίπαλο.
Υπάρχει, όμως, και η αντίθετη διάσταση.
Η συνεχής επίκληση μυστικών επιχειρήσεων και στοχευμένων δολοφονιών μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση υπαρξιακής απειλής στην Τεχεράνη, να περιορίσει τα περιθώρια συμβιβασμού και να οδηγήσει σε αυξημένη στρατιωτική ετοιμότητα.
Επομένως, μια στρατηγική που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας ενδέχεται ταυτόχρονα να ενισχύσει τις πιο επιφυλακτικές απέναντι στη διπλωματία δυνάμεις στο εσωτερικό του Ιράν.
Οι απειλές κατά των ενεργειακών υποδομών
Μια ακόμη ανησυχητική διάσταση της συζήτησης αφορά τις ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ιράν.
Ο απόστρατος Ισραηλινός στρατηγός Yaakov Amidror υποστήριξε ότι ενδεχόμενα ιρανικά πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις κρατών του Περσικού Κόλπου θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διεύρυνση των ισραηλινών επιχειρήσεων εναντίον της ιρανικής ενεργειακής υποδομής.
Το ενδεχόμενο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω της εξάρτησης της ιρανικής οικονομίας από τον ενεργειακό τομέα.
Οι εγκαταστάσεις παραγωγής, επεξεργασίας και εξαγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούν κρίσιμες οικονομικές υποδομές.
Εκτεταμένες καταστροφές θα μπορούσαν να προκαλέσουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στην οικονομία, στην απασχόληση, στο περιβάλλον και στην καθημερινότητα του πληθυσμού.
Παράλληλα, η καταστροφή ενεργειακών εγκαταστάσεων στην περιοχή θα μπορούσε να επηρεάσει τις διεθνείς αγορές και την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο δεν επιτρέπει επιθέσεις σε πολιτικές εγκαταστάσεις απλώς επειδή έχουν οικονομική σημασία για ένα αντίπαλο κράτος.
Η πιθανή στρατιωτική χρησιμότητα ενός στόχου πρέπει να αξιολογείται με βάση συγκεκριμένα κριτήρια, μεταξύ των οποίων η αναγκαιότητα, η διάκριση και η αναλογικότητα.
Γι' αυτό, η συζήτηση περί καταστροφής ενεργειακών υποδομών με συνέπειες που θα μπορούσαν να διαρκέσουν δεκαετίες δεν αποτελεί μόνο στρατιωτικό ζήτημα.
Αποτελεί επίσης σοβαρή ανθρωπιστική και νομική πρόκληση.
Η αμερικανική διάσταση και η απειλή γενικευμένης κλιμάκωσης
Οι ισραηλινές εκτιμήσεις δημοσιοποιούνται σε μια ιδιαίτερα τεταμένη περίοδο, καθώς συνεχίζονται οι συζητήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για το ενδεχόμενο νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν.
Ο απόστρατος Αμερικανός στρατηγός Jack Keane έχει ταχθεί υπέρ ενός ευρύτερου πλαισίου στρατιωτικών στόχων, το οποίο περιλαμβάνει την ηγεσία, τις πυρηνικές και πυραυλικές εγκαταστάσεις και άλλες στρατηγικές υποδομές.
Η προσέγγιση αυτή αντανακλά την αντίληψη ότι η στρατιωτική πίεση μπορεί να περιορίσει τις δυνατότητες του Ιράν και να επηρεάσει τις αποφάσεις της ηγεσίας του.
Υπάρχει, ωστόσο, σημαντικός κίνδυνος μια τέτοια στρατηγική να προκαλέσει αντίποινα, εμπλέκοντας περισσότερα κράτη και υποδομές στην αντιπαράθεση.
Το Ιράν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι θα απαντήσει σε επιθέσεις κατά της κυριαρχίας και της στρατιωτικής του ηγεσίας.
Σε μια περιοχή όπου βρίσκονται μεγάλες ενεργειακές εγκαταστάσεις, αμερικανικές βάσεις και κρίσιμες θαλάσσιες εμπορικές οδοί, η διεύρυνση των εχθροπραξιών θα μπορούσε να έχει συνέπειες πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν και του Ισραήλ.
Από την επίδειξη ισχύος στον κίνδυνο ανεξέλεγκτου πολέμου???? Israeli intelligence initially planted explosives in pagers, which were then supplied to Hezbollah. According to Sky News Arabia, Israeli intelligence Mossad planted the chemical PETN in the batteries of the pagers, which caused them to detonate as a result of a sharp increase in the temperature of the batteries, triggered remotely by Israeli intelligence specialists. Only 10 members of the Lebanese militant group Hezbollah were Targetted today when their pagers went off but, at least 4,000 were reported injured. Operation to detonate pagers in Lebanon was approved during meetings between Netanyahu, his cabinet and security chiefs - Axios ??The US is not involved in the pager incidents in Lebanon, did not know about what happened in advance, the State Department claims. Last video: One Lebanese man's pager exploded in his chest of drawers. Source/?Subscribe @TheIslanderNews ——-— Isn’t that convenient timing? ⚡️! Three Americans dead in drone strike in the Middle East. They will blame Iran. [???%] WATCH PUTN. [??] Source/ Join: GhostEzra
— Andromeda11711 (@Andromeda11711) September 17, 2024
Το βασικό συμπέρασμα από τις δηλώσεις του Oded Ailam δεν είναι ότι υπάρχει επιβεβαιωμένο σχέδιο νέας ισραηλινής επιχείρησης τύπου «βομβητών».
Είναι ότι το ενδεχόμενο τέτοιων μεθόδων συζητείται δημόσια από ανθρώπους που έχουν υπηρετήσει σε υψηλές θέσεις της ισραηλινής κοινότητας πληροφοριών.
Η προηγούμενη επιχείρηση στον Λίβανο αποδεικνύει ότι τέτοιες μέθοδοι μπορούν να προκαλέσουν καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες.
Η αναφορά σε τέσσερις Ιρανούς αξιωματούχους, σε συνδυασμό με τα σενάρια στοχοποίησης ενεργειακών υποδομών, δείχνει πόσο εύκολα η στρατιωτική αντιπαράθεση μπορεί να μεταφερθεί σε νέα πεδία.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιες δυνατότητες διαθέτει η Mossad, αλλά ποια όρια τίθενται στη χρήση τους και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν μυστικές επιχειρήσεις προκαλούν μαζικές απώλειες και περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Για το Ιράν, οι απειλές ενισχύουν την ανάγκη προστασίας της εθνικής του ασφάλειας και των κρατικών του υποδομών.
Για το Ισραήλ, το ζήτημα αφορά τις συνέπειες της επιλογής μυστικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων έναντι της αποκλιμάκωσης.
Για τη διεθνή κοινότητα, η προτεραιότητα παραμένει η αποτροπή μιας νέας αναμέτρησης, η προστασία των αμάχων και η αναζήτηση μιας πολιτικής διευθέτησης.
Διότι η ασφάλεια στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια διαρκή αλληλουχία αιφνιδιαστικών επιθέσεων, απειλών εξόντωσης και αντιποίνων.
Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να μετατραπεί μια περιφερειακή αντιπαράθεση σε ακόμη πιο καταστροφικό πόλεμο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών