Η επικείμενη τριμερής συνάντηση των ηγετών της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών αναδεικνύει μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα: παρά τις δυτικές κυρώσεις και τις προσπάθειες διεθνούς απομόνωσης, η Μόσχα παραμένει κεντρικός συνομιλητής στις συζητήσεις για την παγκόσμια ασφάλεια
Η διεθνής διπλωματία στρέφει το βλέμμα της στη Shenzhen της Κίνας, όπου στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2026 πραγματοποιείται η σύνοδος κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC).
Στο περιθώριό της αναμένεται να πραγματοποιηθεί μια ιστορική συνάντηση ανάμεσα στον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin, τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump και τον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping.
Σύμφωνα με το Reuters, παρά τις συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις για την ατζέντα και τη μορφή των συνομιλιών, η προοπτική μιας τέτοιας συνάντησης έχει ήδη προκαλέσει έντονες διεθνείς αντιδράσεις.
Ο Λευκός Οίκος έχει επιβεβαιώσει ότι ο Trump σκοπεύει να θέσει το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού, ενώ η κινεζική πλευρά αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα τη διεύρυνση της συζήτησης στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Η σημασία της συνάντησης, ωστόσο, ξεπερνά κατά πολύ τις επιμέρους διαφωνίες.
Για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο, οι τρεις μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να αναζητήσουν ένα πλαίσιο επικοινωνίας σε μια περίοδο κατά την οποία η διεθνής τάξη που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις.
Και σε αυτή τη διαδικασία η Ρωσία εμφανίζεται όχι ως μια απομονωμένη δύναμη, αλλά ως ένας παράγοντας χωρίς τον οποίο δύσκολα μπορεί να συζητηθεί η μελλοντική αρχιτεκτονική της διεθνούς ασφάλειας.
Η Ρωσία επιστρέφει στο κέντρο της μεγάλης διπλωματίας
Η συμμετοχή του Vladimir Putin σε μια τριμερή συνάντηση με τους ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό.
Από την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία το 2022, οι δυτικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να περιορίσουν δραστικά τα περιθώρια διεθνούς δράσης της Μόσχας, επιβάλλοντας κυρώσεις και μειώνοντας τις διπλωματικές επαφές.
Ωστόσο, η Ρωσία διατήρησε τις σχέσεις της με σημαντικές οικονομικές και στρατηγικές δυνάμεις εκτός Δύσης, με κυριότερη την Κίνα, ενώ εξακολούθησε να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και στις συζητήσεις για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών.
Η παρουσία του Putin δίπλα στον Trump και τον Xi Jinping μπορεί επομένως να ερμηνευθεί ως σημαντική διπλωματική εξέλιξη για το Κρεμλίνο.
Η ρωσική ηγεσία επιδιώκει να αποδείξει ότι η χώρα της δεν μπορεί να αποκλειστεί από τις αποφάσεις που αφορούν τη διεθνή ασφάλεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν αρθεί οι κυρώσεις ή ότι έχουν ξεπεραστεί οι βαθιές διαφωνίες με τη Δύση.
Σημαίνει, όμως, ότι ακόμη και η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει την πρακτική ανάγκη διαλόγου με τη Μόσχα σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας.
Γιατί το Πεκίνο βάζει φρένο στην ουκρανική ατζέντα
Μία από τις σημαντικότερες αποκαλύψεις αφορά τη στάση της Κίνας απέναντι στο ενδεχόμενο να συζητηθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το πρακτορείο, η Μόσχα επιθυμούσε να ενταχθεί το ουκρανικό ζήτημα στις συνομιλίες, αλλά το Πεκίνο αντιστάθηκε στην πρόταση.
Η κινεζική επιφύλαξη δεν συνεπάγεται ωστόσο αποστασιοποίηση από τη Ρωσία.
Αντιθέτως, μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια της κινεζικής ηγεσίας να προστατεύσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της στρατηγικής σχέσης της με τη Μόσχα και να αποφύγει τη μετατροπή μιας πολυμερούς συνόδου σε διαπραγμάτευση για έναν πόλεμο στον οποίο η Κίνα δεν συμμετέχει άμεσα.
Το Πεκίνο δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ως διαμεσολαβητής υπό αμερικανικούς όρους, ούτε να εμπλακεί σε μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει πιέσεις για αλλαγή της στάσης του απέναντι στη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή, Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε ότι ο Trump δεν προτίθεται να θέσει το ουκρανικό ζήτημα στην τριμερή συνάντηση, καθώς θεωρεί ότι υπάρχουν καταλληλότερα διπλωματικά κανάλια για τη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι δείχνει ότι η Κίνα επιθυμεί να διατηρήσει τη δική της αυτονομία στη διαχείριση των διεθνών κρίσεων.
Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας και Κίνας δεν προϋποθέτει απόλυτη ταύτιση των δύο χωρών σε κάθε διπλωματική πρωτοβουλία.
Αντίθετα, βασίζεται σε ένα ευρύτερο κοινό συμφέρον: τον περιορισμό της δυνατότητας οποιασδήποτε δύναμης να καθορίζει μονομερώς τους κανόνες του διεθνούς συστήματος.
Ο Trump αναζητά συμφωνία για τα πυρηνικά – Η Ρωσία διαθέτει ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά
Για τον Donald Trump, η συνάντηση στη Shenzhen αποτελεί ευκαιρία να προωθήσει έναν από τους σημαντικότερους στόχους της εξωτερικής του πολιτικής: τη σύναψη μιας νέας συμφωνίας περιορισμού των πυρηνικών εξοπλισμών.
Η λήξη της συμφωνίας New START τον Φεβρουάριο του 2026 δημιούργησε ένα σοβαρό κενό στο διεθνές σύστημα ελέγχου των στρατηγικών πυρηνικών όπλων.
Η Ουάσιγκτον επιθυμεί πλέον μια ευρύτερη συμφωνία που θα περιλαμβάνει όχι μόνο τη Ρωσία αλλά και την Κίνα.
Το πρόβλημα για την αμερικανική πλευρά είναι ότι το Πεκίνο δεν θεωρεί δίκαιο να συμμετάσχει σε ένα πλαίσιο περιορισμών μαζί με δύο χώρες των οποίων τα πυρηνικά οπλοστάσια παραμένουν αριθμητικά πολύ μεγαλύτερα από το κινεζικό.
Η Μόσχα, από την πλευρά της, διαθέτει ένα από τα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια στον κόσμο, γεγονός που της εξασφαλίζει ουσιαστικό διαπραγματευτικό βάρος.
Κάθε σοβαρή συμφωνία για τη στρατηγική σταθερότητα απαιτεί τη συμμετοχή της Ρωσίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιθέσεις μεταξύ Κρεμλίνου και Λευκού Οίκου.
Αυτή είναι και μία από τις βασικές αντιφάσεις της δυτικής πολιτικής έναντι της Μόσχας: ενώ η Ρωσία αντιμετωπίζεται ως στρατηγικός αντίπαλος, παραμένει αναγκαίος συνομιλητής για την αποτροπή μιας ανεξέλεγκτης πυρηνικής αντιπαράθεσης.
Παρά τη σημασία της πρωτοβουλίας, Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ήδη περιορίσει τις προσδοκίες για άμεση συμφωνία.
Η Ουκρανία και η επιδίωξη της Μόσχας για μια συνολική συμφωνία
Για τον Vladimir Putin, η ουκρανική σύγκρουση παραμένει κεντρικό ζήτημα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.
Η Μόσχα επιδιώκει μια διευθέτηση που θα λαμβάνει υπόψη τις δικές της απαιτήσεις ασφαλείας, το εδαφικό καθεστώς των περιοχών που ελέγχει και τη μελλοντική σχέση της Ουκρανίας με τις δυτικές στρατιωτικές δομές.
Οι απαιτήσεις αυτές παραμένουν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες και έρχονται σε σύγκρουση με τη θέση της Ουκρανίας για την εδαφική της ακεραιότητα και το δικαίωμά της να αποφασίζει ανεξάρτητα τις συμμαχίες της.
Ωστόσο, από τη ρωσική οπτική, μια βιώσιμη συμφωνία δεν μπορεί να περιορίζεται σε προσωρινή κατάπαυση του πυρός, χωρίς αντιμετώπιση των ευρύτερων ζητημάτων ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια απευθείας συζήτηση Putin–Trump θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό διπλωματικό εργαλείο.
Η άρνηση της Κίνας να ενταχθεί το ουκρανικό ζήτημα στην τριμερή ατζέντα δεν αποκλείει τη συνέχιση των επαφών Μόσχας και Ουάσιγκτον μέσω άλλων διπλωματικών διαύλων.
Επιπλέον, η ρωσική ηγεσία έχει λόγους να επιδιώκει μια ευρύτερη διαπραγμάτευση, στην οποία η ουκρανική κρίση θα αντιμετωπίζεται ως μέρος της συνολικής αντιπαράθεσης για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Μια νέα Yalta ή το τέλος της μονοπολικής εποχής;
Η πιθανή τριμερής συνάντηση έχει ήδη προκαλέσει συγκρίσεις με τη Διάσκεψη της Yalta του 1945.
Τότε, οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας συζήτησαν τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της Ευρώπης.
Σήμερα, η διεθνής πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η Κίνα έχει εξελιχθεί σε παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη, η Ρωσία διατηρεί τεράστιες στρατηγικές και ενεργειακές δυνατότητες και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν ισχυρή στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική επιρροή.
Η συζήτηση για μια νέα Γιάλτα, την οποία έχουν τροφοδοτήσει και δηλώσεις Ρώσων πολιτικών, αντανακλά την εκτίμηση ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναζητούν νέους κανόνες συνύπαρξης.
Ωστόσο, μια σύγχρονη συμφωνία δεν μπορεί να νομιμοποιήσει την επιβολή αποφάσεων σε τρίτες χώρες χωρίς τη συμμετοχή τους.
Το ουσιαστικό γεωπολιτικό ζήτημα είναι διαφορετικό: κατά πόσο η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να αποδεχθεί ένα διεθνές περιβάλλον στο οποίο δεν μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τις στρατηγικές της προτεραιότητες.
Για τη Μόσχα και το Πεκίνο, η πολυπολικότητα αποτελεί θεμελιώδη στόχο.
Η Ρωσία επιδιώκει την αναγνώριση του ρόλου της ως ανεξάρτητου στρατηγικού κέντρου ισχύος, ενώ η Κίνα επιθυμεί ένα διεθνές σύστημα που θα αντανακλά περισσότερο τη μετατόπιση της οικονομικής ισχύος προς την Ασία.
Η ενδεχόμενη συνάντηση στη Shenzhen προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης.
Το πραγματικό διακύβευμα: Η θέση της Ρωσίας στον κόσμο που διαμορφώνεται
Ακόμη και χωρίς μια θεαματική συμφωνία για τα πυρηνικά ή την Ουκρανία, η συνάντηση μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Για τη Ρωσία, η συμμετοχή σε έναν τέτοιο διάλογο υποστηρίζει την επιδίωξη του Κρεμλίνου να αντιμετωπίζεται η Μόσχα ως ισότιμος στρατηγικός συνομιλητής.
Για την Κίνα, αποτελεί ευκαιρία να αναδείξει τον ρόλο της ως διπλωματικού κέντρου που μπορεί να φιλοξενεί τις σημαντικότερες παγκόσμιες διαπραγματεύσεις.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια προσπάθεια διαχείρισης των σχέσεων με δύο μεγάλες δυνάμεις, των οποίων η συνεργασία περιπλέκει τους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.
Οι διαφωνίες παραμένουν μεγάλες και κανένα διπλωματικό αποτέλεσμα δεν είναι εξασφαλισμένο.
Ωστόσο, ένα συμπέρασμα αναδεικνύεται ήδη από τις προετοιμασίες: παρά τις κυρώσεις, τις συγκρούσεις και τις δυτικές προσπάθειες περιορισμού της επιρροής της, η Ρωσία εξακολουθεί να κατέχει θέση στο κέντρο των συζητήσεων για την παγκόσμια στρατηγική σταθερότητα.
Η Μόσχα βλέπει σε αυτή τη διαδικασία μια ευκαιρία να υποστηρίξει τη θέση ότι το διεθνές σύστημα δεν μπορεί να οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τις αμερικανικές προτεραιότητες.
Η Shenzhen ενδέχεται, επομένως, να αποτελέσει κάτι περισσότερο από το σκηνικό μιας σημαντικής διπλωματικής συνάντησης.
Μπορεί να λειτουργήσει ως ένδειξη μιας εποχής στην οποία η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειάζεται να διαπραγματεύονται περισσότερο και να υπολογίζουν αμοιβαία τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις τους.
Και για τον Vladimir Putin, το πολιτικό διακύβευμα είναι σαφές: η αναγνώριση ότι η Ρωσία δεν μπορεί να αποκλειστεί από τη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης.
www.bankingnews.gr
Στο περιθώριό της αναμένεται να πραγματοποιηθεί μια ιστορική συνάντηση ανάμεσα στον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin, τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump και τον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping.
Σύμφωνα με το Reuters, παρά τις συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις για την ατζέντα και τη μορφή των συνομιλιών, η προοπτική μιας τέτοιας συνάντησης έχει ήδη προκαλέσει έντονες διεθνείς αντιδράσεις.
Ο Λευκός Οίκος έχει επιβεβαιώσει ότι ο Trump σκοπεύει να θέσει το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού, ενώ η κινεζική πλευρά αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα τη διεύρυνση της συζήτησης στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Η σημασία της συνάντησης, ωστόσο, ξεπερνά κατά πολύ τις επιμέρους διαφωνίες.
Για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο, οι τρεις μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να αναζητήσουν ένα πλαίσιο επικοινωνίας σε μια περίοδο κατά την οποία η διεθνής τάξη που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις.
Και σε αυτή τη διαδικασία η Ρωσία εμφανίζεται όχι ως μια απομονωμένη δύναμη, αλλά ως ένας παράγοντας χωρίς τον οποίο δύσκολα μπορεί να συζητηθεί η μελλοντική αρχιτεκτονική της διεθνούς ασφάλειας.
Η Ρωσία επιστρέφει στο κέντρο της μεγάλης διπλωματίας
Η συμμετοχή του Vladimir Putin σε μια τριμερή συνάντηση με τους ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό.
Από την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία το 2022, οι δυτικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να περιορίσουν δραστικά τα περιθώρια διεθνούς δράσης της Μόσχας, επιβάλλοντας κυρώσεις και μειώνοντας τις διπλωματικές επαφές.
Ωστόσο, η Ρωσία διατήρησε τις σχέσεις της με σημαντικές οικονομικές και στρατηγικές δυνάμεις εκτός Δύσης, με κυριότερη την Κίνα, ενώ εξακολούθησε να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και στις συζητήσεις για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών.
Η παρουσία του Putin δίπλα στον Trump και τον Xi Jinping μπορεί επομένως να ερμηνευθεί ως σημαντική διπλωματική εξέλιξη για το Κρεμλίνο.
Η ρωσική ηγεσία επιδιώκει να αποδείξει ότι η χώρα της δεν μπορεί να αποκλειστεί από τις αποφάσεις που αφορούν τη διεθνή ασφάλεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν αρθεί οι κυρώσεις ή ότι έχουν ξεπεραστεί οι βαθιές διαφωνίες με τη Δύση.
Σημαίνει, όμως, ότι ακόμη και η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει την πρακτική ανάγκη διαλόγου με τη Μόσχα σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας.
Γιατί το Πεκίνο βάζει φρένο στην ουκρανική ατζέντα
Μία από τις σημαντικότερες αποκαλύψεις αφορά τη στάση της Κίνας απέναντι στο ενδεχόμενο να συζητηθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το πρακτορείο, η Μόσχα επιθυμούσε να ενταχθεί το ουκρανικό ζήτημα στις συνομιλίες, αλλά το Πεκίνο αντιστάθηκε στην πρόταση.
Η κινεζική επιφύλαξη δεν συνεπάγεται ωστόσο αποστασιοποίηση από τη Ρωσία.
Αντιθέτως, μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια της κινεζικής ηγεσίας να προστατεύσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της στρατηγικής σχέσης της με τη Μόσχα και να αποφύγει τη μετατροπή μιας πολυμερούς συνόδου σε διαπραγμάτευση για έναν πόλεμο στον οποίο η Κίνα δεν συμμετέχει άμεσα.
Το Πεκίνο δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ως διαμεσολαβητής υπό αμερικανικούς όρους, ούτε να εμπλακεί σε μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει πιέσεις για αλλαγή της στάσης του απέναντι στη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή, Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε ότι ο Trump δεν προτίθεται να θέσει το ουκρανικό ζήτημα στην τριμερή συνάντηση, καθώς θεωρεί ότι υπάρχουν καταλληλότερα διπλωματικά κανάλια για τη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι δείχνει ότι η Κίνα επιθυμεί να διατηρήσει τη δική της αυτονομία στη διαχείριση των διεθνών κρίσεων.
Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας και Κίνας δεν προϋποθέτει απόλυτη ταύτιση των δύο χωρών σε κάθε διπλωματική πρωτοβουλία.
Αντίθετα, βασίζεται σε ένα ευρύτερο κοινό συμφέρον: τον περιορισμό της δυνατότητας οποιασδήποτε δύναμης να καθορίζει μονομερώς τους κανόνες του διεθνούς συστήματος.
Ο Trump αναζητά συμφωνία για τα πυρηνικά – Η Ρωσία διαθέτει ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά
Για τον Donald Trump, η συνάντηση στη Shenzhen αποτελεί ευκαιρία να προωθήσει έναν από τους σημαντικότερους στόχους της εξωτερικής του πολιτικής: τη σύναψη μιας νέας συμφωνίας περιορισμού των πυρηνικών εξοπλισμών.
Η λήξη της συμφωνίας New START τον Φεβρουάριο του 2026 δημιούργησε ένα σοβαρό κενό στο διεθνές σύστημα ελέγχου των στρατηγικών πυρηνικών όπλων.
Η Ουάσιγκτον επιθυμεί πλέον μια ευρύτερη συμφωνία που θα περιλαμβάνει όχι μόνο τη Ρωσία αλλά και την Κίνα.
Το πρόβλημα για την αμερικανική πλευρά είναι ότι το Πεκίνο δεν θεωρεί δίκαιο να συμμετάσχει σε ένα πλαίσιο περιορισμών μαζί με δύο χώρες των οποίων τα πυρηνικά οπλοστάσια παραμένουν αριθμητικά πολύ μεγαλύτερα από το κινεζικό.
Η Μόσχα, από την πλευρά της, διαθέτει ένα από τα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια στον κόσμο, γεγονός που της εξασφαλίζει ουσιαστικό διαπραγματευτικό βάρος.
Κάθε σοβαρή συμφωνία για τη στρατηγική σταθερότητα απαιτεί τη συμμετοχή της Ρωσίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιθέσεις μεταξύ Κρεμλίνου και Λευκού Οίκου.
Αυτή είναι και μία από τις βασικές αντιφάσεις της δυτικής πολιτικής έναντι της Μόσχας: ενώ η Ρωσία αντιμετωπίζεται ως στρατηγικός αντίπαλος, παραμένει αναγκαίος συνομιλητής για την αποτροπή μιας ανεξέλεγκτης πυρηνικής αντιπαράθεσης.
Παρά τη σημασία της πρωτοβουλίας, Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ήδη περιορίσει τις προσδοκίες για άμεση συμφωνία.
Η Ουκρανία και η επιδίωξη της Μόσχας για μια συνολική συμφωνία
Για τον Vladimir Putin, η ουκρανική σύγκρουση παραμένει κεντρικό ζήτημα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.
Η Μόσχα επιδιώκει μια διευθέτηση που θα λαμβάνει υπόψη τις δικές της απαιτήσεις ασφαλείας, το εδαφικό καθεστώς των περιοχών που ελέγχει και τη μελλοντική σχέση της Ουκρανίας με τις δυτικές στρατιωτικές δομές.
Οι απαιτήσεις αυτές παραμένουν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες και έρχονται σε σύγκρουση με τη θέση της Ουκρανίας για την εδαφική της ακεραιότητα και το δικαίωμά της να αποφασίζει ανεξάρτητα τις συμμαχίες της.
Ωστόσο, από τη ρωσική οπτική, μια βιώσιμη συμφωνία δεν μπορεί να περιορίζεται σε προσωρινή κατάπαυση του πυρός, χωρίς αντιμετώπιση των ευρύτερων ζητημάτων ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια απευθείας συζήτηση Putin–Trump θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό διπλωματικό εργαλείο.
Η άρνηση της Κίνας να ενταχθεί το ουκρανικό ζήτημα στην τριμερή ατζέντα δεν αποκλείει τη συνέχιση των επαφών Μόσχας και Ουάσιγκτον μέσω άλλων διπλωματικών διαύλων.
Επιπλέον, η ρωσική ηγεσία έχει λόγους να επιδιώκει μια ευρύτερη διαπραγμάτευση, στην οποία η ουκρανική κρίση θα αντιμετωπίζεται ως μέρος της συνολικής αντιπαράθεσης για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Μια νέα Yalta ή το τέλος της μονοπολικής εποχής;
Η πιθανή τριμερής συνάντηση έχει ήδη προκαλέσει συγκρίσεις με τη Διάσκεψη της Yalta του 1945.
Τότε, οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας συζήτησαν τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της Ευρώπης.
Σήμερα, η διεθνής πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η Κίνα έχει εξελιχθεί σε παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη, η Ρωσία διατηρεί τεράστιες στρατηγικές και ενεργειακές δυνατότητες και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν ισχυρή στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική επιρροή.
Η συζήτηση για μια νέα Γιάλτα, την οποία έχουν τροφοδοτήσει και δηλώσεις Ρώσων πολιτικών, αντανακλά την εκτίμηση ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναζητούν νέους κανόνες συνύπαρξης.
Ωστόσο, μια σύγχρονη συμφωνία δεν μπορεί να νομιμοποιήσει την επιβολή αποφάσεων σε τρίτες χώρες χωρίς τη συμμετοχή τους.
Το ουσιαστικό γεωπολιτικό ζήτημα είναι διαφορετικό: κατά πόσο η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να αποδεχθεί ένα διεθνές περιβάλλον στο οποίο δεν μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τις στρατηγικές της προτεραιότητες.
Για τη Μόσχα και το Πεκίνο, η πολυπολικότητα αποτελεί θεμελιώδη στόχο.
Η Ρωσία επιδιώκει την αναγνώριση του ρόλου της ως ανεξάρτητου στρατηγικού κέντρου ισχύος, ενώ η Κίνα επιθυμεί ένα διεθνές σύστημα που θα αντανακλά περισσότερο τη μετατόπιση της οικονομικής ισχύος προς την Ασία.
Η ενδεχόμενη συνάντηση στη Shenzhen προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης.
Το πραγματικό διακύβευμα: Η θέση της Ρωσίας στον κόσμο που διαμορφώνεται
Ακόμη και χωρίς μια θεαματική συμφωνία για τα πυρηνικά ή την Ουκρανία, η συνάντηση μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Για τη Ρωσία, η συμμετοχή σε έναν τέτοιο διάλογο υποστηρίζει την επιδίωξη του Κρεμλίνου να αντιμετωπίζεται η Μόσχα ως ισότιμος στρατηγικός συνομιλητής.
Για την Κίνα, αποτελεί ευκαιρία να αναδείξει τον ρόλο της ως διπλωματικού κέντρου που μπορεί να φιλοξενεί τις σημαντικότερες παγκόσμιες διαπραγματεύσεις.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια προσπάθεια διαχείρισης των σχέσεων με δύο μεγάλες δυνάμεις, των οποίων η συνεργασία περιπλέκει τους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.
Οι διαφωνίες παραμένουν μεγάλες και κανένα διπλωματικό αποτέλεσμα δεν είναι εξασφαλισμένο.
Ωστόσο, ένα συμπέρασμα αναδεικνύεται ήδη από τις προετοιμασίες: παρά τις κυρώσεις, τις συγκρούσεις και τις δυτικές προσπάθειες περιορισμού της επιρροής της, η Ρωσία εξακολουθεί να κατέχει θέση στο κέντρο των συζητήσεων για την παγκόσμια στρατηγική σταθερότητα.
Η Μόσχα βλέπει σε αυτή τη διαδικασία μια ευκαιρία να υποστηρίξει τη θέση ότι το διεθνές σύστημα δεν μπορεί να οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τις αμερικανικές προτεραιότητες.
Η Shenzhen ενδέχεται, επομένως, να αποτελέσει κάτι περισσότερο από το σκηνικό μιας σημαντικής διπλωματικής συνάντησης.
Μπορεί να λειτουργήσει ως ένδειξη μιας εποχής στην οποία η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειάζεται να διαπραγματεύονται περισσότερο και να υπολογίζουν αμοιβαία τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις τους.
Και για τον Vladimir Putin, το πολιτικό διακύβευμα είναι σαφές: η αναγνώριση ότι η Ρωσία δεν μπορεί να αποκλειστεί από τη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών