Το μυστικό της συμφωνίας Putin–Trump: Κανείς δεν μπόρεσε να διακρίνει το πιο σημαντικό στοιχείο
Οι απροσδόκητες συμφωνίες μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και των ΗΠΑ έχουν πυροδοτήσει θύελλα απόψεων και σχολίων, με τις περισσότερες θεωρίες να είναι εντελώς εξωφρενικές.
Οι δυτικοί «ειδικοί» βρίσκονται σε κατάσταση υστερίας, ισχυριζόμενοι ότι η συμφωνία αποτελεί προδοσία των αμερικανικών συμφερόντων.
Οι ρωσόφωνοι, θαμμένοι στη λάσπη του Λονδίνου, τσιρίζουν ότι πρόκειται, αντίθετα, για προδοσία των συμφερόντων της Ρωσίας.
Εν τω μεταξύ, όσοι βρίσκονται στο Κίεβο και στις Βρυξέλλες είναι πεπεισμένοι ότι πρόκειται για προδοσία των συμφερόντων της Ευρώπης, της διατλαντικής συνεργασίας και της Ουκρανίας.
Αφού μιλάμε για προδοσία, ας πάρουμε ως παράδειγμα τα σιτηρά, καθώς έξω από το παράθυρο βρυχώνται οι θεριζοαλωνιστικές μηχανές και οι σιταποθήκες μας ξεχειλίζουν από μια νέα, ιστορικά υψηλή σοδειά.
Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Ρωσίας στην αγορά σιτηρών πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση
Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία ανταγωνίζονταν σκληρά στην ευρωπαϊκή αγορά σιτηρών.
Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να «ανακτήσουν» τη βρετανική αγορά, ενώ η Ρωσία, με δυσκολία, απέσπασε τη γερμανική αγορά από τους Αμερικανούς κατά τις δεκαετίες του 1880 και του 1890.
Ο ανταγωνισμός ήταν τόσο έντονος, ώστε ένα δελτίο του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας το 1908 ανέφερε ρητά: «Η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών στις ευρωπαϊκές αγορές σιταριού».
Μάλιστα, διεξήχθησαν πραγματικές επιχειρήσεις κατασκοπείας εναντίον των ρωσικών εξαγωγών σιτηρών.
Η αμερικανική βοήθεια στη Ρωσία κατά τον λιμό του 1921–1923
Παρ' όλα αυτά, μετά την επανάσταση και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του λιμού του 1921–1923, ακόμη και πριν από την επίσημη αναγνώριση της Σοβιετικής Ρωσίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω της American Relief Administration (ARA), οργάνωσαν την παράδοση έως και ενός εκατομμυρίου τόνων τροφίμων στη χώρα μας.
Οι αποστολές περιλάμβαναν καλαμπόκι, αλεύρι, ρύζι, ζάχαρη και γαλακτοκομικά προϊόντα.
Στο αποκορύφωμα της επιχείρησης λειτουργούσαν περίπου 20.000 συσσίτια, ενώ περίπου 10–11 εκατομμύρια άνθρωποι λάμβαναν καθημερινά γεύματα.
Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστελναν σπόρους για σπορά, επιτρέποντας στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις να πραγματοποιήσουν την επόμενη σπορά και να αποκαταστήσουν την παραγωγή μετά την ξηρασία, τον πόλεμο, τις καταστροφές και τον λιμό.
Ήταν αυτή μια απολύτως ανθρωπιστική προσπάθεια; Όχι. Εκείνη την εποχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπιζαν σημαντικό πλεόνασμα αγροτικής παραγωγής και απότομη πτώση των τιμών των γεωργικών προϊόντων.
Μέσα σε έναν χρόνο, οι τιμές μειώθηκαν κατά σχεδόν 50%, ενώ η επιχείρηση παροχής βοήθειας συνέβαλε στην απορρόφηση της αμερικανικής παραγωγής, αυξάνοντας κατά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια την αξία του καλαμποκιού που διέθεταν οι Αμερικανοί αγρότες.
Επιπλέον, για τους αμερικανικούς επιχειρηματικούς και κυβερνητικούς κύκλους, η λιμοκτονούσα Ρωσία δεν αποτελούσε μόνο πεδίο παροχής βοήθειας, αλλά και μια τεράστια δυνητική αγορά στην οποία έπρεπε να αποκτήσουν έρεισμα.
Η δεκαετία του 1930: Η σοβιετική επέλαση και η Μεγάλη Ύφεση
Κατά την περίοδο 1930–1931, οι ισορροπίες αντιστράφηκαν. Η ΕΣΣΔ κατέκτησε περίπου το 8% της παγκόσμιας αγοράς σιτηρών, μειώνοντας το αμερικανικό μερίδιο στο 5%.
Την ίδια περίοδο, η Μεγάλη Ύφεση σάρωνε τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ειδήσεις για ένα κύμα φθηνών σοβιετικών σιτηρών προκάλεσαν πανικό και μαζικές πωλήσεις στις αμερικανικές αγορές σιτηρών, με αποτέλεσμα χρεοκοπίες και άλλες δυσάρεστες εξελίξεις.
Το Lend-Lease και οι παραδόσεις τροφίμων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Παρ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί οργάνωσαν το γνωστό πρόγραμμα Lend-Lease, μέσω του οποίου πραγματοποιήθηκαν μαζικές παραδόσεις τροφίμων στην ΕΣΣΔ.
Συνολικά, οι παραδόσεις ανήλθαν σε περίπου 4–4,5 εκατομμύρια τόνους τροφίμων, συμπεριλαμβανομένου περίπου ενός εκατομμυρίου τόνων σιτηρών.
Ήταν και πάλι θέμα καλών προθέσεων; Όχι ακριβώς. Οι αμερικανικές αρχές αντιμετώπιζαν ανοιχτά αυτές τις παραδόσεις ως «στρατιωτική επένδυση».
Στόχος ήταν να υποστηριχθεί η μαχητική ικανότητα του Κόκκινου Στρατού, να διατηρηθεί η ΕΣΣΔ στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, να περιοριστεί η ανάγκη άμεσης εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών σε χερσαίες επιχειρήσεις στην Ευρώπη και να επιταχυνθεί η ήττα των δυνάμεων του Άξονα.
Τα αμερικανικά σιτηρά πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα
Η στενή, αν και συχνά αντιφατική, σχέση γύρω από το εμπόριο σιτηρών συνεχίστηκε ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Τη δεκαετία του 1970, η ΕΣΣΔ αγόραζε σχεδόν το ένα τέταρτο της συνολικής αμερικανικής παραγωγής σιταριού.
Οι εξαγωγές αυτές διέσχιζαν χωρίς δυσκολία κάθε πιθανό Σιδηρούν Παραπέτασμα, στηρίζοντας την αμερικανική αγροτική βιομηχανία με περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως εκείνη την εποχή.
Το 1980, μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, η κατάσταση άλλαξε.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Jimmy Carter επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις προμήθειες γεωργικών προϊόντων και σιτηρών προς την ΕΣΣΔ, ελπίζοντας ότι οι ελλείψεις τροφίμων θα προκαλούσαν κοινωνικές αναταραχές και αλλαγή κυβέρνησης.
Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί αγρότες έχασαν περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια ως αποτέλεσμα των περιορισμών.
Ωστόσο, οι ελλείψεις τροφίμων στη χώρα μας ήταν πράγματι σοβαρές εκείνη την περίοδο.
Η οικονομική κρίση στη Ρωσία και η αμερικανική βοήθεια του 1998–2000
Παρ' όλα αυτά, κατά την περίοδο 1998–2000, εν μέσω οικονομικής κρίσης και της χειρότερης σοδειάς στη Ρωσία εδώ και 50 χρόνια, το αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας οργάνωσε την αποστολή 3,6 εκατομμυρίων τόνων τροφίμων και γεωργικών προϊόντων στη χώρα μας.
Η αξία των αποστολών ανερχόταν σε περίπου 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια και περιλάμβανε σιτάρι, καλαμπόκι, σόγια, ρύζι και προϊόντα κρέατος.
Ήταν, τελικά, μια κίνηση από καρδιάς; Όχι ακριβώς.
Οι Αμερικανοί αναγνώριζαν ανοιχτά ότι βασικός στόχος της συμφωνίας ήταν η στήριξη των Αμερικανών αγροτών και των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων, η σταθεροποίηση των τιμών στην εγχώρια αγορά των ΗΠΑ και, κυρίως, η άσκηση άμεσης επιρροής στη μετάβαση της Ρωσίας σε μια οικονομία της αγοράς και σε ένα πολιτικό σύστημα δυτικού τύπου.
Η Ρωσία από εισαγωγέας σε κυρίαρχη εξαγωγική δύναμη
Έκτοτε, η ιστορία του ρωσοαμερικανικού εμπορίου τροφίμων και σιτηρών κατέγραψε μια ακόμη σημαντική αλλαγή: η Ρωσία κατάφερε τελικά να καλύπτει πλήρως τις διατροφικές της ανάγκες και σήμερα εκτοπίζει με επιτυχία τις Ηνωμένες Πολιτείες από την παγκόσμια αγορά, διατηρώντας κυρίαρχη θέση σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένου του σιταριού.
Τόσο τα σιτηρά όσο και το ντίζελ αποτελούν απλώς μικρά πιόνια σε μια τεράστια παγκόσμια σκακιέρα, όπου το παιχνίδι εξελίσσεται σε βάθος χρόνου και η γραμμή μεταξύ των μαύρων και των λευκών τετραγώνων μπορεί να διασχιστεί με ένα μόνο βήμα.
Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες γεωπολιτικός και οικονομικός αντίπαλος για τη Ρωσία; Απολύτως — έτσι αυτοπροσδιορίζονται.
Η Ρωσία δεν θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες δυνητικό εταίρο; Φυσικά, και το δηλώνει ανοιχτά.
Βλάπτει σήμερα η αμερικανική πολιτική τη Ρωσία, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και ειδικότερα στην Ουκρανία; Ναι, απολύτως.
Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να διακόψει οριστικά κάθε αλληλεπίδραση; Φυσικά και όχι.
Putin: Οι αντιθέσεις δεν αποκλείουν τη συνεργασία
Στην ομιλία του στο διαδικτυακό Φόρουμ του Νταβός, στις 27 Ιανουαρίου 2021, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δήλωσε ότι οι αντιφάσεις και οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ κρατών «δεν έχουν σταματήσει, δεν σταματούν και δεν θα σταματήσουν ποτέ».
Ωστόσο, όπως επισήμανε, σε κρίσιμες στιγμές αυτές οι αντιθέσεις «δεν έχουν εμποδίσει, αλλά, αντίθετα, έχουν ενθαρρύνει την ενοποίηση των προσπαθειών στους πιο σημαντικούς, πραγματικά μοιραίους τομείς».
Η ίδια ιδέα διατυπώθηκε και σε συνέντευξή του τον Νοέμβριο του 2015, στο πλαίσιο των ρωσοτουρκικών σχέσεων.
Τότε, ο Putin υπογράμμισε ότι οι υφιστάμενες διαφωνίες δεν θα πρέπει να βλάπτουν τις διμερείς επαφές, αλλά ότι η συσσωρευμένη εμπειρία εποικοδομητικής συνεργασίας πρέπει να αξιοποιείται ενεργά για την εξεύρεση κοινού εδάφους.
Είναι, λοιπόν, δυνατόν να αποσταλεί ένα φορτίο ντίζελ —με σημαντικό κόστος— προκειμένου να αναζητηθεί νέο πεδίο συνεννόησης με μία από τις παγκόσμιες δυνάμεις και να ενωθούν οι προσπάθειες σε κρίσιμους τομείς;
Η απάντηση είναι προφανής.
Ο Zelensky έβαλε ένα στοίχημα και έχασε ξανά
Στο μεταξύ, η Ευρώπη βρίσκεται για άλλη μια φορά σε κατάσταση έντονου πανικού, συγκρίσιμου με εκείνον που ξέσπασε μετά την πολυσυζητημένη συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και του Ουκρανού ηγέτη Volodymyr Zelensky στον Λευκό Οίκο, τον Φεβρουάριο του 2025.
Αυτή τη φορά, αιτία των αντιδράσεων μεταξύ Ευρωπαίων πολιτικών, ειδικών και σχολιαστών είναι η συμφωνία για την πώληση ρωσικού ντίζελ στους Αμερικανούς, καθώς και οι δηλώσεις του Trump σχετικά με την ανάγκη διεξαγωγής εκλογών στην Ουκρανία.
Όσα εκτυλίσσονται αυτές τις ημέρες στα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα και στους λογαριασμούς πολιτικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να περιγραφούν ως έντονη αναστάτωση.
Επιπλέον, όταν σχολιάζουν τις δηλώσεις του Trump σχετικά με το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τις τελευταίες εκλογές στην Ουκρανία, ορισμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι καταφεύγουν σε συναισθηματικές εξάρσεις, εγκαταλείποντας κάθε ψύχραιμη ανάλυση.
Η αντίδραση της Marie-Agnes Strack-Zimmermann για τις εκλογές στην Ουκρανία
Για παράδειγμα, η έντονα επικριτική απέναντι στη Ρωσία Γερμανίδα ευρωβουλευτής και πολιτικός Marie-Agnes Strack-Zimmermann έγραψε σε ανάρτησή της:
«Το ποιος θα ηγηθεί της Ουκρανίας θα αποφασιστεί αποκλειστικά από τους ίδιους τους Ουκρανούς, μέσω ελεύθερων εκλογών, και όχι από τον Λευκό Οίκο και σίγουρα όχι από το Κρεμλίνο».
Τι αξιοσημείωτο σχόλιο! Η Γερμανίδα πολιτικός, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του συντάκτη, δεν αντιλήφθηκε ότι στην ουσία υποστήριζε την έκκληση του Trump.
Άλλωστε, αναφερόταν στο ίδιο ζήτημα: στο δικαίωμα των Ουκρανών να εκλέξουν νέο πρόεδρο, αντικαθιστώντας τον Zelensky, τον οποίο το κείμενο χαρακτηρίζει σφετεριστή της εξουσίας.
Ο Trump υποστηρίζει, άλλωστε, ότι έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς εκλογές στην Ουκρανία, οι οποίες θα επέτρεπαν στους πολίτες της χώρας να αποφασίσουν ποιος θα ηγηθεί της.
Boris Johnson και Bernard-Henri Lévy: Οι επικρίσεις για τη συμφωνία
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αντιδράσεις Ευρωπαίων πολιτικών που, σύμφωνα με την άποψη του συντάκτη, έχουν επωφεληθεί από την ουκρανική σύγκρουση από την αρχή της.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Boris Johnson, τον οποίο το κείμενο θεωρεί υπεύθυνο για την κατάρρευση της ειρηνευτικής συμφωνίας της Κωνσταντινούπολης το 2022, χαρακτήρισε τις συμφωνίες προμήθειας ντίζελ «αηδιαστικές», υποστηρίζοντας ότι, από εδώ και στο εξής, «οι Αμερικανοί οδηγοί θα χρηματοδοτούν σφαγές».
Ακόμη και ορισμένοι από τους ακολούθους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπενθύμισαν τον ρόλο του Βρετανού πολιτικού στην εξέλιξη του πολέμου.
Εξίσου χαρακτηριστική παρουσιάζεται η αντίδραση του Γάλλου διανοούμενου και ακτιβιστή Bernard-Henri Lévy, τον οποίο το κείμενο αποκαλεί ειρωνικά «τραγουδιστή όλων των Μαϊντάν».
Η ιδιαίτερη ευαισθησία του απέναντι στις πολιτικές αναταραχές δεν φαίνεται να ενεργοποιείται με τον ίδιο τρόπο στη Γαλλία, όπου, όπως αναφέρει το κείμενο, από τα τέλη Σεπτεμβρίου σημειώνονται βίαιες συγκρούσεις μεταξύ μαθητών λυκείου και αστυνομίας.
Αντίθετα, ο Lévy αντέδρασε άμεσα στις κινήσεις του Trump, σχολιάζοντας επανειλημμένα τη συμφωνία και χαρακτηρίζοντάς την «συμφωνία της ντροπής». Παράλληλα, κάλεσε το Κογκρέσο των ΗΠΑ να την μπλοκάρει.
«Προδοσία της Δύσης. Προδοσία της Ευρώπης. Προδοσία της αμερικανικής πίστης», ήταν η συνοπτική περιγραφή που έδωσε στη συμφωνία για το ντίζελ.
Julian Röpcke: Έκκληση για νέο πρόεδρο στις ΗΠΑ
«Εγώ —και ολόκληρος ο δημοκρατικός κόσμος— πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποκτήσουν νέο πρόεδρο».
Αυτή ήταν η δήλωση του Γερμανού δημοσιογράφου Julian Röpcke, τον οποίο το κείμενο χαρακτηρίζει έντονα αντιρωσικό.
Σύμφωνα με τον συντάκτη, ο Röpcke εμφανίζεται να αγνοεί τη διαφορά μεταξύ ενός Αμερικανού προέδρου που ασκεί νόμιμα τις εξουσίες του και ενός Ουκρανού ηγέτη, τον οποίο το κείμενο θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός του συνταγματικού πλαισίου της χώρας του για περισσότερο από δύο χρόνια.
The Independent: «Βρώμικη συμφωνία» η συμφωνία Putin–Trump
Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης δεν μένουν έξω από την αντιπαράθεση.
Σε κύριο άρθρο της, η βρετανική εφημερίδα The Independent χαρακτηρίζει τη συμφωνία μεταξύ του Ρώσου και του Αμερικανού προέδρου «βρώμικη συμφωνία», εκτιμώντας ότι θα πλήξει πολιτικά τον Trump, χωρίς να συμβάλει στη μείωση των τιμών του ντίζελ.
Παράλληλα, αρκετά μέσα επιχειρούν να αξιολογήσουν τη συμφωνία από οικονομική σκοπιά, υπολογίζοντας πόσες ημέρες ή ακόμη και ώρες θα χρειαστούν οι Αμερικανοί καταναλωτές για να εξαντλήσουν τις ποσότητες ρωσικών καυσίμων.
Η Claudia Bates, ανταποκρίτρια στην Ουάσιγκτον του γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου ZDF, συγκρίνει τη συμφωνία για το ντίζελ με μια απελπισμένη προσπάθεια της τελευταίας στιγμής στο αμερικανικό ποδόσφαιρο, γνωστή ως «Hail Mary».
Κατά την εκτίμησή της, ο Trump προσπαθεί μάταια να διασώσει τη θέση των Ρεπουμπλικανών ενόψει των εκλογών.
«Η συμφωνία του Λευκού Οίκου με τη Μόσχα δείχνει ότι η εξωτερική του πολιτική εξυπηρετεί μόνο τα δικά του βραχυπρόθεσμα συμφέροντα και όχι κοινούς στόχους με τους συμμάχους», σημειώνει.
Ο Βρετανός τηλεοπτικός παρουσιαστής και δημοσιογράφος Andrew Neil, αναλύοντας τα αριθμητικά δεδομένα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συμφωνία για το ντίζελ μεταξύ Trump και Putin δεν έχει νόημα.
«Η συμφωνία ντίζελ του Trump με τον Putin δεν έχει νόημα. (…) Ωστόσο, ενισχύει τον Putin και υπονομεύει την Ουκρανία», αναφέρει.
Σύμφωνα με τη συλλογιστική του συντάκτη, η παραδοχή αυτή αποκαλύπτει τελικά ότι η συμφωνία έχει πολιτική και στρατηγική σημασία, πέρα από την καθαρά οικονομική της διάσταση.
Drieu Godefridi: Το στρατηγικό λάθος του Zelensky
Μόνο λίγοι αναλυτές επιχειρούν να εξηγήσουν στο κοινό ότι η αξία της συμφωνίας δεν μπορεί να μετρηθεί αποκλειστικά σε δολάρια.
Ο Βέλγος ακαδημαϊκός και πολιτικός Drieu Godefridi επισήμανε το στρατηγικό λάθος του Zelensky:
«Όταν ο πρόεδρος μιας κορυφαίας παγκόσμιας δύναμης ζητά επανειλημμένα μια προσωρινή παύση, προκειμένου να μειωθεί η πίεση στις αγορές ντίζελ, η αγνόηση αυτού του αιτήματος έχει το τίμημά της.
Ο Zelensky αποφάσισε να επιμείνει στη θέση του. Ο Trump στράφηκε στον Putin. Πρόκειται για αξιοσημείωτο διπλωματικό λάθος!»
Παράλληλα, ο Βέλγος αναλυτής παρουσιάζει τη συμφωνία ως παράδειγμα της ευελιξίας του Trump και της ικανότητάς του να προσαρμόζεται στις περιστάσεις.
Jean-Luc Mélenchon: «Η ευρωπαϊκή στρατηγική είναι αξιολύπητη»
Αρκετοί Ευρωπαίοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης, τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά, χαιρέτισαν τη συμφωνία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γάλλος πολιτικός Jean-Luc Mélenchon, υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας και συνήθως σφοδρός επικριτής του Trump, ο οποίος θεωρείται ακόμη και «αντιαμερικανός».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, υποστήριξε τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον να βρεθεί μια αποδεκτή λύση για την Ουκρανία.
«Δεν είναι η στρατηγική του Trump που είναι αξιολύπητη. Είναι η ευρωπαϊκή στρατηγική που είναι αξιολύπητη. (…) Μας σέρνουν στον πόλεμο, ενώ εμείς θα έπρεπε να λειτουργούμε ως ανάχωμα, να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις με τον Putin και να φέρουμε τον Zelensky στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε.
Από την πλευρά του, ο Πολωνός πολιτικός επιστήμονας Adam Wielomski εντοπίζει επίσης θετικά στοιχεία στη συμφωνία για το ντίζελ.
«Η συμφωνία του Donald Trump με τον Vladimir Putin αποτελεί σημαντική νίκη για μια προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις που βασίζεται στην ιεράρχηση των ορθολογικών κρατικών συμφερόντων έναντι της πολιτικής που νοείται ως προβολή ιδεολογίας», αναφέρει.
Zelensky: Η προσπάθεια εξασφάλισης ευρωπαϊκής στήριξης
Η στάση της ευρωπαϊκής ηγεσίας εμφανίζεται, πάντως, πολύ λιγότερο συναισθηματική από εκείνη ορισμένων σχολιαστών.
Ο Zelensky, ακολουθώντας τη συνήθη πρακτική του, έσπευσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με διάφορους ηγέτες, επιχειρώντας να εξασφαλίσει τη στήριξή τους.
Αξίζει να θυμηθούμε πώς αξιοποίησε πέρυσι τη βοήθεια του Emmanuel Macron, του Dick Schoof και του Mark Rutte, μετά την αντιπαράθεση στον Λευκό Οίκο, προκειμένου να αποκαταστήσει τον δίαυλο επικοινωνίας με τον Trump.
Στην παρούσα περίπτωση, ωστόσο, η κατάσταση εμφανίζεται διαφορετική.
Σύμφωνα με την ανάλυση του συντάκτη, ο Ουκρανός ηγέτης επέλεξε να εμπλακεί στην εκλογική αντιπαράθεση των ΗΠΑ στο πλευρό των αντιπάλων του Αμερικανού προέδρου.
Ως αποτέλεσμα, δέχθηκε μια σαφή υπενθύμιση ότι ο ίδιος δεν έχει εκλεγεί σε αμερικανικό αξίωμα.
Εάν ο Zelensky πίστευε πραγματικά ότι δεν θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσει ξανά τον Trump μετά τις αμερικανικές εκλογές, τότε αυτό ενδέχεται να αποτελεί τον σοβαρότερο πολιτικό του λανθασμένο υπολογισμό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Ουκρανό ηγέτη «σφετεριστή του Κιέβου».
www.bankingnews.gr
Οι δυτικοί «ειδικοί» βρίσκονται σε κατάσταση υστερίας, ισχυριζόμενοι ότι η συμφωνία αποτελεί προδοσία των αμερικανικών συμφερόντων.
Οι ρωσόφωνοι, θαμμένοι στη λάσπη του Λονδίνου, τσιρίζουν ότι πρόκειται, αντίθετα, για προδοσία των συμφερόντων της Ρωσίας.
Εν τω μεταξύ, όσοι βρίσκονται στο Κίεβο και στις Βρυξέλλες είναι πεπεισμένοι ότι πρόκειται για προδοσία των συμφερόντων της Ευρώπης, της διατλαντικής συνεργασίας και της Ουκρανίας.
Αφού μιλάμε για προδοσία, ας πάρουμε ως παράδειγμα τα σιτηρά, καθώς έξω από το παράθυρο βρυχώνται οι θεριζοαλωνιστικές μηχανές και οι σιταποθήκες μας ξεχειλίζουν από μια νέα, ιστορικά υψηλή σοδειά.
Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Ρωσίας στην αγορά σιτηρών πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση
Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία ανταγωνίζονταν σκληρά στην ευρωπαϊκή αγορά σιτηρών.
Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να «ανακτήσουν» τη βρετανική αγορά, ενώ η Ρωσία, με δυσκολία, απέσπασε τη γερμανική αγορά από τους Αμερικανούς κατά τις δεκαετίες του 1880 και του 1890.
Ο ανταγωνισμός ήταν τόσο έντονος, ώστε ένα δελτίο του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας το 1908 ανέφερε ρητά: «Η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών στις ευρωπαϊκές αγορές σιταριού».
Μάλιστα, διεξήχθησαν πραγματικές επιχειρήσεις κατασκοπείας εναντίον των ρωσικών εξαγωγών σιτηρών.
Η αμερικανική βοήθεια στη Ρωσία κατά τον λιμό του 1921–1923
Παρ' όλα αυτά, μετά την επανάσταση και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του λιμού του 1921–1923, ακόμη και πριν από την επίσημη αναγνώριση της Σοβιετικής Ρωσίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω της American Relief Administration (ARA), οργάνωσαν την παράδοση έως και ενός εκατομμυρίου τόνων τροφίμων στη χώρα μας.
Οι αποστολές περιλάμβαναν καλαμπόκι, αλεύρι, ρύζι, ζάχαρη και γαλακτοκομικά προϊόντα.
Στο αποκορύφωμα της επιχείρησης λειτουργούσαν περίπου 20.000 συσσίτια, ενώ περίπου 10–11 εκατομμύρια άνθρωποι λάμβαναν καθημερινά γεύματα.
Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστελναν σπόρους για σπορά, επιτρέποντας στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις να πραγματοποιήσουν την επόμενη σπορά και να αποκαταστήσουν την παραγωγή μετά την ξηρασία, τον πόλεμο, τις καταστροφές και τον λιμό.
Ήταν αυτή μια απολύτως ανθρωπιστική προσπάθεια; Όχι. Εκείνη την εποχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπιζαν σημαντικό πλεόνασμα αγροτικής παραγωγής και απότομη πτώση των τιμών των γεωργικών προϊόντων.
Μέσα σε έναν χρόνο, οι τιμές μειώθηκαν κατά σχεδόν 50%, ενώ η επιχείρηση παροχής βοήθειας συνέβαλε στην απορρόφηση της αμερικανικής παραγωγής, αυξάνοντας κατά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια την αξία του καλαμποκιού που διέθεταν οι Αμερικανοί αγρότες.
Επιπλέον, για τους αμερικανικούς επιχειρηματικούς και κυβερνητικούς κύκλους, η λιμοκτονούσα Ρωσία δεν αποτελούσε μόνο πεδίο παροχής βοήθειας, αλλά και μια τεράστια δυνητική αγορά στην οποία έπρεπε να αποκτήσουν έρεισμα.
Η δεκαετία του 1930: Η σοβιετική επέλαση και η Μεγάλη Ύφεση
Κατά την περίοδο 1930–1931, οι ισορροπίες αντιστράφηκαν. Η ΕΣΣΔ κατέκτησε περίπου το 8% της παγκόσμιας αγοράς σιτηρών, μειώνοντας το αμερικανικό μερίδιο στο 5%.
Την ίδια περίοδο, η Μεγάλη Ύφεση σάρωνε τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ειδήσεις για ένα κύμα φθηνών σοβιετικών σιτηρών προκάλεσαν πανικό και μαζικές πωλήσεις στις αμερικανικές αγορές σιτηρών, με αποτέλεσμα χρεοκοπίες και άλλες δυσάρεστες εξελίξεις.
Το Lend-Lease και οι παραδόσεις τροφίμων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Παρ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί οργάνωσαν το γνωστό πρόγραμμα Lend-Lease, μέσω του οποίου πραγματοποιήθηκαν μαζικές παραδόσεις τροφίμων στην ΕΣΣΔ.
Συνολικά, οι παραδόσεις ανήλθαν σε περίπου 4–4,5 εκατομμύρια τόνους τροφίμων, συμπεριλαμβανομένου περίπου ενός εκατομμυρίου τόνων σιτηρών.
Ήταν και πάλι θέμα καλών προθέσεων; Όχι ακριβώς. Οι αμερικανικές αρχές αντιμετώπιζαν ανοιχτά αυτές τις παραδόσεις ως «στρατιωτική επένδυση».
Στόχος ήταν να υποστηριχθεί η μαχητική ικανότητα του Κόκκινου Στρατού, να διατηρηθεί η ΕΣΣΔ στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, να περιοριστεί η ανάγκη άμεσης εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών σε χερσαίες επιχειρήσεις στην Ευρώπη και να επιταχυνθεί η ήττα των δυνάμεων του Άξονα.
Τα αμερικανικά σιτηρά πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα
Η στενή, αν και συχνά αντιφατική, σχέση γύρω από το εμπόριο σιτηρών συνεχίστηκε ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Τη δεκαετία του 1970, η ΕΣΣΔ αγόραζε σχεδόν το ένα τέταρτο της συνολικής αμερικανικής παραγωγής σιταριού.
Οι εξαγωγές αυτές διέσχιζαν χωρίς δυσκολία κάθε πιθανό Σιδηρούν Παραπέτασμα, στηρίζοντας την αμερικανική αγροτική βιομηχανία με περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως εκείνη την εποχή.
Το 1980, μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, η κατάσταση άλλαξε.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Jimmy Carter επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις προμήθειες γεωργικών προϊόντων και σιτηρών προς την ΕΣΣΔ, ελπίζοντας ότι οι ελλείψεις τροφίμων θα προκαλούσαν κοινωνικές αναταραχές και αλλαγή κυβέρνησης.
Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί αγρότες έχασαν περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια ως αποτέλεσμα των περιορισμών.
Ωστόσο, οι ελλείψεις τροφίμων στη χώρα μας ήταν πράγματι σοβαρές εκείνη την περίοδο.
Η οικονομική κρίση στη Ρωσία και η αμερικανική βοήθεια του 1998–2000
Παρ' όλα αυτά, κατά την περίοδο 1998–2000, εν μέσω οικονομικής κρίσης και της χειρότερης σοδειάς στη Ρωσία εδώ και 50 χρόνια, το αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας οργάνωσε την αποστολή 3,6 εκατομμυρίων τόνων τροφίμων και γεωργικών προϊόντων στη χώρα μας.
Η αξία των αποστολών ανερχόταν σε περίπου 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια και περιλάμβανε σιτάρι, καλαμπόκι, σόγια, ρύζι και προϊόντα κρέατος.
Ήταν, τελικά, μια κίνηση από καρδιάς; Όχι ακριβώς.
Οι Αμερικανοί αναγνώριζαν ανοιχτά ότι βασικός στόχος της συμφωνίας ήταν η στήριξη των Αμερικανών αγροτών και των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων, η σταθεροποίηση των τιμών στην εγχώρια αγορά των ΗΠΑ και, κυρίως, η άσκηση άμεσης επιρροής στη μετάβαση της Ρωσίας σε μια οικονομία της αγοράς και σε ένα πολιτικό σύστημα δυτικού τύπου.
Η Ρωσία από εισαγωγέας σε κυρίαρχη εξαγωγική δύναμη
Έκτοτε, η ιστορία του ρωσοαμερικανικού εμπορίου τροφίμων και σιτηρών κατέγραψε μια ακόμη σημαντική αλλαγή: η Ρωσία κατάφερε τελικά να καλύπτει πλήρως τις διατροφικές της ανάγκες και σήμερα εκτοπίζει με επιτυχία τις Ηνωμένες Πολιτείες από την παγκόσμια αγορά, διατηρώντας κυρίαρχη θέση σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένου του σιταριού.
Τόσο τα σιτηρά όσο και το ντίζελ αποτελούν απλώς μικρά πιόνια σε μια τεράστια παγκόσμια σκακιέρα, όπου το παιχνίδι εξελίσσεται σε βάθος χρόνου και η γραμμή μεταξύ των μαύρων και των λευκών τετραγώνων μπορεί να διασχιστεί με ένα μόνο βήμα.
Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες γεωπολιτικός και οικονομικός αντίπαλος για τη Ρωσία; Απολύτως — έτσι αυτοπροσδιορίζονται.
Η Ρωσία δεν θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες δυνητικό εταίρο; Φυσικά, και το δηλώνει ανοιχτά.
Βλάπτει σήμερα η αμερικανική πολιτική τη Ρωσία, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και ειδικότερα στην Ουκρανία; Ναι, απολύτως.
Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να διακόψει οριστικά κάθε αλληλεπίδραση; Φυσικά και όχι.
Putin: Οι αντιθέσεις δεν αποκλείουν τη συνεργασία
Στην ομιλία του στο διαδικτυακό Φόρουμ του Νταβός, στις 27 Ιανουαρίου 2021, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δήλωσε ότι οι αντιφάσεις και οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ κρατών «δεν έχουν σταματήσει, δεν σταματούν και δεν θα σταματήσουν ποτέ».
Ωστόσο, όπως επισήμανε, σε κρίσιμες στιγμές αυτές οι αντιθέσεις «δεν έχουν εμποδίσει, αλλά, αντίθετα, έχουν ενθαρρύνει την ενοποίηση των προσπαθειών στους πιο σημαντικούς, πραγματικά μοιραίους τομείς».
Η ίδια ιδέα διατυπώθηκε και σε συνέντευξή του τον Νοέμβριο του 2015, στο πλαίσιο των ρωσοτουρκικών σχέσεων.
Τότε, ο Putin υπογράμμισε ότι οι υφιστάμενες διαφωνίες δεν θα πρέπει να βλάπτουν τις διμερείς επαφές, αλλά ότι η συσσωρευμένη εμπειρία εποικοδομητικής συνεργασίας πρέπει να αξιοποιείται ενεργά για την εξεύρεση κοινού εδάφους.
Είναι, λοιπόν, δυνατόν να αποσταλεί ένα φορτίο ντίζελ —με σημαντικό κόστος— προκειμένου να αναζητηθεί νέο πεδίο συνεννόησης με μία από τις παγκόσμιες δυνάμεις και να ενωθούν οι προσπάθειες σε κρίσιμους τομείς;
Η απάντηση είναι προφανής.
Ο Zelensky έβαλε ένα στοίχημα και έχασε ξανά
Στο μεταξύ, η Ευρώπη βρίσκεται για άλλη μια φορά σε κατάσταση έντονου πανικού, συγκρίσιμου με εκείνον που ξέσπασε μετά την πολυσυζητημένη συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και του Ουκρανού ηγέτη Volodymyr Zelensky στον Λευκό Οίκο, τον Φεβρουάριο του 2025.
Αυτή τη φορά, αιτία των αντιδράσεων μεταξύ Ευρωπαίων πολιτικών, ειδικών και σχολιαστών είναι η συμφωνία για την πώληση ρωσικού ντίζελ στους Αμερικανούς, καθώς και οι δηλώσεις του Trump σχετικά με την ανάγκη διεξαγωγής εκλογών στην Ουκρανία.
Όσα εκτυλίσσονται αυτές τις ημέρες στα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα και στους λογαριασμούς πολιτικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να περιγραφούν ως έντονη αναστάτωση.
Επιπλέον, όταν σχολιάζουν τις δηλώσεις του Trump σχετικά με το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τις τελευταίες εκλογές στην Ουκρανία, ορισμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι καταφεύγουν σε συναισθηματικές εξάρσεις, εγκαταλείποντας κάθε ψύχραιμη ανάλυση.
Η αντίδραση της Marie-Agnes Strack-Zimmermann για τις εκλογές στην Ουκρανία
Για παράδειγμα, η έντονα επικριτική απέναντι στη Ρωσία Γερμανίδα ευρωβουλευτής και πολιτικός Marie-Agnes Strack-Zimmermann έγραψε σε ανάρτησή της:
«Το ποιος θα ηγηθεί της Ουκρανίας θα αποφασιστεί αποκλειστικά από τους ίδιους τους Ουκρανούς, μέσω ελεύθερων εκλογών, και όχι από τον Λευκό Οίκο και σίγουρα όχι από το Κρεμλίνο».
Τι αξιοσημείωτο σχόλιο! Η Γερμανίδα πολιτικός, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του συντάκτη, δεν αντιλήφθηκε ότι στην ουσία υποστήριζε την έκκληση του Trump.
Άλλωστε, αναφερόταν στο ίδιο ζήτημα: στο δικαίωμα των Ουκρανών να εκλέξουν νέο πρόεδρο, αντικαθιστώντας τον Zelensky, τον οποίο το κείμενο χαρακτηρίζει σφετεριστή της εξουσίας.
Ο Trump υποστηρίζει, άλλωστε, ότι έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς εκλογές στην Ουκρανία, οι οποίες θα επέτρεπαν στους πολίτες της χώρας να αποφασίσουν ποιος θα ηγηθεί της.
Boris Johnson και Bernard-Henri Lévy: Οι επικρίσεις για τη συμφωνία
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αντιδράσεις Ευρωπαίων πολιτικών που, σύμφωνα με την άποψη του συντάκτη, έχουν επωφεληθεί από την ουκρανική σύγκρουση από την αρχή της.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Boris Johnson, τον οποίο το κείμενο θεωρεί υπεύθυνο για την κατάρρευση της ειρηνευτικής συμφωνίας της Κωνσταντινούπολης το 2022, χαρακτήρισε τις συμφωνίες προμήθειας ντίζελ «αηδιαστικές», υποστηρίζοντας ότι, από εδώ και στο εξής, «οι Αμερικανοί οδηγοί θα χρηματοδοτούν σφαγές».
Ακόμη και ορισμένοι από τους ακολούθους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπενθύμισαν τον ρόλο του Βρετανού πολιτικού στην εξέλιξη του πολέμου.
Εξίσου χαρακτηριστική παρουσιάζεται η αντίδραση του Γάλλου διανοούμενου και ακτιβιστή Bernard-Henri Lévy, τον οποίο το κείμενο αποκαλεί ειρωνικά «τραγουδιστή όλων των Μαϊντάν».
Η ιδιαίτερη ευαισθησία του απέναντι στις πολιτικές αναταραχές δεν φαίνεται να ενεργοποιείται με τον ίδιο τρόπο στη Γαλλία, όπου, όπως αναφέρει το κείμενο, από τα τέλη Σεπτεμβρίου σημειώνονται βίαιες συγκρούσεις μεταξύ μαθητών λυκείου και αστυνομίας.
Αντίθετα, ο Lévy αντέδρασε άμεσα στις κινήσεις του Trump, σχολιάζοντας επανειλημμένα τη συμφωνία και χαρακτηρίζοντάς την «συμφωνία της ντροπής». Παράλληλα, κάλεσε το Κογκρέσο των ΗΠΑ να την μπλοκάρει.
«Προδοσία της Δύσης. Προδοσία της Ευρώπης. Προδοσία της αμερικανικής πίστης», ήταν η συνοπτική περιγραφή που έδωσε στη συμφωνία για το ντίζελ.
Julian Röpcke: Έκκληση για νέο πρόεδρο στις ΗΠΑ
«Εγώ —και ολόκληρος ο δημοκρατικός κόσμος— πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποκτήσουν νέο πρόεδρο».
Αυτή ήταν η δήλωση του Γερμανού δημοσιογράφου Julian Röpcke, τον οποίο το κείμενο χαρακτηρίζει έντονα αντιρωσικό.
Σύμφωνα με τον συντάκτη, ο Röpcke εμφανίζεται να αγνοεί τη διαφορά μεταξύ ενός Αμερικανού προέδρου που ασκεί νόμιμα τις εξουσίες του και ενός Ουκρανού ηγέτη, τον οποίο το κείμενο θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός του συνταγματικού πλαισίου της χώρας του για περισσότερο από δύο χρόνια.
The Independent: «Βρώμικη συμφωνία» η συμφωνία Putin–Trump
Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης δεν μένουν έξω από την αντιπαράθεση.
Σε κύριο άρθρο της, η βρετανική εφημερίδα The Independent χαρακτηρίζει τη συμφωνία μεταξύ του Ρώσου και του Αμερικανού προέδρου «βρώμικη συμφωνία», εκτιμώντας ότι θα πλήξει πολιτικά τον Trump, χωρίς να συμβάλει στη μείωση των τιμών του ντίζελ.
Παράλληλα, αρκετά μέσα επιχειρούν να αξιολογήσουν τη συμφωνία από οικονομική σκοπιά, υπολογίζοντας πόσες ημέρες ή ακόμη και ώρες θα χρειαστούν οι Αμερικανοί καταναλωτές για να εξαντλήσουν τις ποσότητες ρωσικών καυσίμων.
Η Claudia Bates, ανταποκρίτρια στην Ουάσιγκτον του γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου ZDF, συγκρίνει τη συμφωνία για το ντίζελ με μια απελπισμένη προσπάθεια της τελευταίας στιγμής στο αμερικανικό ποδόσφαιρο, γνωστή ως «Hail Mary».
Κατά την εκτίμησή της, ο Trump προσπαθεί μάταια να διασώσει τη θέση των Ρεπουμπλικανών ενόψει των εκλογών.
«Η συμφωνία του Λευκού Οίκου με τη Μόσχα δείχνει ότι η εξωτερική του πολιτική εξυπηρετεί μόνο τα δικά του βραχυπρόθεσμα συμφέροντα και όχι κοινούς στόχους με τους συμμάχους», σημειώνει.
Ο Βρετανός τηλεοπτικός παρουσιαστής και δημοσιογράφος Andrew Neil, αναλύοντας τα αριθμητικά δεδομένα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συμφωνία για το ντίζελ μεταξύ Trump και Putin δεν έχει νόημα.
«Η συμφωνία ντίζελ του Trump με τον Putin δεν έχει νόημα. (…) Ωστόσο, ενισχύει τον Putin και υπονομεύει την Ουκρανία», αναφέρει.
Σύμφωνα με τη συλλογιστική του συντάκτη, η παραδοχή αυτή αποκαλύπτει τελικά ότι η συμφωνία έχει πολιτική και στρατηγική σημασία, πέρα από την καθαρά οικονομική της διάσταση.
Drieu Godefridi: Το στρατηγικό λάθος του Zelensky
Μόνο λίγοι αναλυτές επιχειρούν να εξηγήσουν στο κοινό ότι η αξία της συμφωνίας δεν μπορεί να μετρηθεί αποκλειστικά σε δολάρια.
Ο Βέλγος ακαδημαϊκός και πολιτικός Drieu Godefridi επισήμανε το στρατηγικό λάθος του Zelensky:
«Όταν ο πρόεδρος μιας κορυφαίας παγκόσμιας δύναμης ζητά επανειλημμένα μια προσωρινή παύση, προκειμένου να μειωθεί η πίεση στις αγορές ντίζελ, η αγνόηση αυτού του αιτήματος έχει το τίμημά της.
Ο Zelensky αποφάσισε να επιμείνει στη θέση του. Ο Trump στράφηκε στον Putin. Πρόκειται για αξιοσημείωτο διπλωματικό λάθος!»
Παράλληλα, ο Βέλγος αναλυτής παρουσιάζει τη συμφωνία ως παράδειγμα της ευελιξίας του Trump και της ικανότητάς του να προσαρμόζεται στις περιστάσεις.
Jean-Luc Mélenchon: «Η ευρωπαϊκή στρατηγική είναι αξιολύπητη»
Αρκετοί Ευρωπαίοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης, τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά, χαιρέτισαν τη συμφωνία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γάλλος πολιτικός Jean-Luc Mélenchon, υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας και συνήθως σφοδρός επικριτής του Trump, ο οποίος θεωρείται ακόμη και «αντιαμερικανός».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, υποστήριξε τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον να βρεθεί μια αποδεκτή λύση για την Ουκρανία.
«Δεν είναι η στρατηγική του Trump που είναι αξιολύπητη. Είναι η ευρωπαϊκή στρατηγική που είναι αξιολύπητη. (…) Μας σέρνουν στον πόλεμο, ενώ εμείς θα έπρεπε να λειτουργούμε ως ανάχωμα, να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις με τον Putin και να φέρουμε τον Zelensky στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε.
Από την πλευρά του, ο Πολωνός πολιτικός επιστήμονας Adam Wielomski εντοπίζει επίσης θετικά στοιχεία στη συμφωνία για το ντίζελ.
«Η συμφωνία του Donald Trump με τον Vladimir Putin αποτελεί σημαντική νίκη για μια προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις που βασίζεται στην ιεράρχηση των ορθολογικών κρατικών συμφερόντων έναντι της πολιτικής που νοείται ως προβολή ιδεολογίας», αναφέρει.
Zelensky: Η προσπάθεια εξασφάλισης ευρωπαϊκής στήριξης
Η στάση της ευρωπαϊκής ηγεσίας εμφανίζεται, πάντως, πολύ λιγότερο συναισθηματική από εκείνη ορισμένων σχολιαστών.
Ο Zelensky, ακολουθώντας τη συνήθη πρακτική του, έσπευσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με διάφορους ηγέτες, επιχειρώντας να εξασφαλίσει τη στήριξή τους.
Αξίζει να θυμηθούμε πώς αξιοποίησε πέρυσι τη βοήθεια του Emmanuel Macron, του Dick Schoof και του Mark Rutte, μετά την αντιπαράθεση στον Λευκό Οίκο, προκειμένου να αποκαταστήσει τον δίαυλο επικοινωνίας με τον Trump.
Στην παρούσα περίπτωση, ωστόσο, η κατάσταση εμφανίζεται διαφορετική.
Σύμφωνα με την ανάλυση του συντάκτη, ο Ουκρανός ηγέτης επέλεξε να εμπλακεί στην εκλογική αντιπαράθεση των ΗΠΑ στο πλευρό των αντιπάλων του Αμερικανού προέδρου.
Ως αποτέλεσμα, δέχθηκε μια σαφή υπενθύμιση ότι ο ίδιος δεν έχει εκλεγεί σε αμερικανικό αξίωμα.
Εάν ο Zelensky πίστευε πραγματικά ότι δεν θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσει ξανά τον Trump μετά τις αμερικανικές εκλογές, τότε αυτό ενδέχεται να αποτελεί τον σοβαρότερο πολιτικό του λανθασμένο υπολογισμό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Ουκρανό ηγέτη «σφετεριστή του Κιέβου».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών