«Τα συγγράμματά της, πολυάριθμα και ευρέως μεταφρασμένα, παραμένουν σημείο αναφοράς για τη βυζαντινολογία, αλλά και για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Μεσόγειο Θάλασσα» υπογραμμίζει η Figaro
Η «σπουδαία Ελληνογαλλίδα ιστορικός Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ, κορυφαία βυζαντινολόγος και η πρώτη γυναίκα που ηγήθηκε του φημισμένου γαλλικού πανεπιστημίου της Σορβόννης έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα σε ηλικία 99 ετών», τονίζει η γαλλική Figaro.
Ο Έλληνας Πρόεδρος της Βουλής απέτισε φόρο τιμής τη Δευτέρα σε εκείνη «που φώτισε με το έργο της τη διαχρονική διάσταση της ελληνικής ταυτότητας» και «συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση του Βυζαντίου ως θεμελιώδους πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού», επισημαίνει το γαλλικό έντυπο.
Τα συγγράμματά της, πολυάριθμα και ευρέως μεταφρασμένα, παραμένουν σημείο αναφοράς για τη βυζαντινολογία, αλλά και για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1926 από γονείς με καταγωγή από την Μικρά Ασία, η Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ παθιάστηκε από νωρίς με την Ιστορία.
Το προσφυγικό της παρελθόν και η οικογενειακή της ιστορία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την επιλογή.
Αφού συμμετείχε στην Αντίσταση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών πριν αναχωρήσει το 1953 για τη Γαλλία.
Στο Παρίσι γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, Jacques Ahrweiler (1918-2010), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, τη Marie-Hélène.
Το 1955 εντάχθηκε ως ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS), όπου αργότερα προήχθη σε διευθύντρια ερευνών.
Το 1967 αποχώρησε από το CNRS για να γίνει καθηγήτρια στη Σορβόννη.
Έγινε η πρώτη γυναίκα, στα 700 χρόνια του γαλλικού ιδρύματος, που κατέλαβε τα ύψιστα διοικητικά αξιώματα: διευθύντρια τμήματος, πρόεδρος πανεπιστημίου και, τελικά, πρύτανης.
O διορισμός στην Ακαδημία του Παρισίου και η γνωριμία με Picasso, Aragon και Beauvoir
Το 1982, ο σοσιαλιστής πρόεδρος François Mitterrand την διόρισε πρύτανη της Ακαδημίας του Παρισιού και καγκελάριο των πανεπιστημίων του Παρισιού, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα σε μία από τις πιο καίριες θέσεις του γαλλικού κράτους αυτή της Εθνικής Εκπαίδευσης.
Για την ιστορικό, το Βυζάντιο δεν ήταν ένα απλό αντικείμενο μελέτης, αλλά ένα πραγματικό εργαστήριο πολιτικής σκέψης, κοινωνικής οργάνωσης και πολιτισμικής συνέχειας.
Η επιρροή της στα ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα υπήρξε τεράστια.
Διετέλεσε διευθύντρια του Τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Harvard (1973-1974) και επίτιμη διδάκτωρ πολυάριθμων πανεπιστημίων, από το Λονδίνο έως τη Νέα Υόρκη.
Υπήρξε επίσης Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Unicef και συναναστράφηκε στο Παρίσι καλλιτέχνες και διανοούμενους όπως η Simone de Beauvoir, ο Louis Aragon, ο Pablo Picasso και η Françoise Sagan.
Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης ή των εντάσεων με την Τουρκία, ερωτάτο συχνά από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης για την ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα.
«Η Πατρίδα είναι ένα συναίσθημα, είναι ο τόπος που κλείνει μέσα του τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά μας. Πατρίδα είναι τα κοινά μας συμφέροντα, το "εμείς"», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων η βυζαντινολόγος, η οποία έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη Γαλλία, καταλήγει η Figaro.
www.bankingnews.gr
Ο Έλληνας Πρόεδρος της Βουλής απέτισε φόρο τιμής τη Δευτέρα σε εκείνη «που φώτισε με το έργο της τη διαχρονική διάσταση της ελληνικής ταυτότητας» και «συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση του Βυζαντίου ως θεμελιώδους πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού», επισημαίνει το γαλλικό έντυπο.
Τα συγγράμματά της, πολυάριθμα και ευρέως μεταφρασμένα, παραμένουν σημείο αναφοράς για τη βυζαντινολογία, αλλά και για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1926 από γονείς με καταγωγή από την Μικρά Ασία, η Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ παθιάστηκε από νωρίς με την Ιστορία.
Το προσφυγικό της παρελθόν και η οικογενειακή της ιστορία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την επιλογή.
Αφού συμμετείχε στην Αντίσταση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών πριν αναχωρήσει το 1953 για τη Γαλλία.
Στο Παρίσι γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, Jacques Ahrweiler (1918-2010), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, τη Marie-Hélène.
Το 1955 εντάχθηκε ως ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS), όπου αργότερα προήχθη σε διευθύντρια ερευνών.
Το 1967 αποχώρησε από το CNRS για να γίνει καθηγήτρια στη Σορβόννη.
Έγινε η πρώτη γυναίκα, στα 700 χρόνια του γαλλικού ιδρύματος, που κατέλαβε τα ύψιστα διοικητικά αξιώματα: διευθύντρια τμήματος, πρόεδρος πανεπιστημίου και, τελικά, πρύτανης.
O διορισμός στην Ακαδημία του Παρισίου και η γνωριμία με Picasso, Aragon και Beauvoir
Το 1982, ο σοσιαλιστής πρόεδρος François Mitterrand την διόρισε πρύτανη της Ακαδημίας του Παρισιού και καγκελάριο των πανεπιστημίων του Παρισιού, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα σε μία από τις πιο καίριες θέσεις του γαλλικού κράτους αυτή της Εθνικής Εκπαίδευσης.
Για την ιστορικό, το Βυζάντιο δεν ήταν ένα απλό αντικείμενο μελέτης, αλλά ένα πραγματικό εργαστήριο πολιτικής σκέψης, κοινωνικής οργάνωσης και πολιτισμικής συνέχειας.
Η επιρροή της στα ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα υπήρξε τεράστια.
Διετέλεσε διευθύντρια του Τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Harvard (1973-1974) και επίτιμη διδάκτωρ πολυάριθμων πανεπιστημίων, από το Λονδίνο έως τη Νέα Υόρκη.
Υπήρξε επίσης Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Unicef και συναναστράφηκε στο Παρίσι καλλιτέχνες και διανοούμενους όπως η Simone de Beauvoir, ο Louis Aragon, ο Pablo Picasso και η Françoise Sagan.
Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης ή των εντάσεων με την Τουρκία, ερωτάτο συχνά από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης για την ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα.
«Η Πατρίδα είναι ένα συναίσθημα, είναι ο τόπος που κλείνει μέσα του τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά μας. Πατρίδα είναι τα κοινά μας συμφέροντα, το "εμείς"», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων η βυζαντινολόγος, η οποία έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη Γαλλία, καταλήγει η Figaro.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών