Tο επιτελείο του πρωθυπουργού (διότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει την επιστημονική συμβολή του Τσουκαλά) επέλεξε να σιωπήσει...
Ο μεγάλος διανοητής των Κοινωνικών μας Επιστημών Κωνσταντίνος Τσουκαλάς δεδομένα δεν χρειαζόταν τη μετά θάνατον αναγνώριση του Κυριάκου Μητσοτάκη, για να κατοχυρώσει την περίοπτη θέση που κατέχει στα ελληνικά (και όχι μόνον) γράμματα…
Ο πρωθυπουργός μας, άλλωστε, δεν μπορούσε να διακρίνει ούτε τον Ρουσσώ από τον Μοντεσκιέ.
Αφήστε που ο κ. Μητσοτάκης… εγκατέλειψε το εξέχον πανεπιστημιακό Τμήμα, το οποίο κοσμούσε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, για να αναζητήσει τη γνώση(;) στα αμερικανικά ιδρύματα.
Επομένως, είναι προφανές, ότι η απουσία ενός «πρωθυπουργικού» σημειώματος ή συλλυπητήριου μηνύματος για τον θάνατο του σπουδαίου διανοούμενου λέει περισσότερα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρά για τον Κ. Τσουκαλά.
Εν προκειμένω, το επιτελείο του πρωθυπουργού (διότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει την επιστημονική συμβολή του Τσουκαλά) επέλεξε να σιωπήσει εκκωφαντικά για τον θάνατο μίας τόσο μεγάλης προσωπικότητας, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα κάποιον φαντασιακό μικροκομματικό ρεβανσισμό.
Διότι εάν ακολουθούσε κάποιο άλλο κριτήριο, θα σιωπούσε και για την πρότερη απώλεια του Στέλιου Ράμφου, ενός στοχαστή με σαφώς μικρότερο ακαδημαϊκό διαμέτρημα από αυτό του Τσουκαλά.
Ωστόσο, ο Ράμφος τοποθετείτο τακτικά στα συνέδρια της ΝΔ, κατά συνέπεια, σε αυτή την περίπτωση, προέκυψε μία διθυραμβική πρωθυπουργική νεκρολογία…
Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: Μπορούμε να επιτρέπουμε σε μία κυβέρνηση με τέτοια διανοητική ένδεια, με τόσο ιδεολογικό μίσος απέναντι στις Κοινωνικές Επιστήμες, να διαχειρίζεται τα της επιστημονικής γνώσης;
Και σε ένα δεύτερο επίπεδο: Πώς αξιώνει ο κ. Μητσοτάκης να μιλάει εις το όνομα όλων των Ελλήνων και όλων των Ελληνίδων, όταν ακολουθεί τυφλές τακτικές κομματάρχη ακόμη και στα συμβολικώς στοιχειώδη;
Είναι πασίδηλο, πια, ότι ηγείται μίας κυβέρνησης των «λίγων», η οποία ασκεί πολιτική αποκλειστικά για το συμφέρον των ολίγιστων.
Υγ. Εν τέλει, η πρωθυπουργική απρέπεια, αντί να κηλιδώσει… τίμησε και με το παραπάνω την μνήμη του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, αφού επανεπιβεβαίωσε την ανάγκη για μία κριτική θεωρία με σταθερό προσανατολισμό την ανατροπή ή τον μετασχηματισμό μετασχηματισμό της υπάρχουσας κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.
Δικαίωσε, με τον τρόπο της, το θεωρητικό όραμα που υπηρέτησε ο μεγάλος δάσκαλος μέσα στις αίθουσες του Πανεπιστημίου Αθηνών για πάνω από τέσσερις δεκαετίες…
X. Μαρ.
www.bankingnews.gr
Ο πρωθυπουργός μας, άλλωστε, δεν μπορούσε να διακρίνει ούτε τον Ρουσσώ από τον Μοντεσκιέ.
Αφήστε που ο κ. Μητσοτάκης… εγκατέλειψε το εξέχον πανεπιστημιακό Τμήμα, το οποίο κοσμούσε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, για να αναζητήσει τη γνώση(;) στα αμερικανικά ιδρύματα.
Επομένως, είναι προφανές, ότι η απουσία ενός «πρωθυπουργικού» σημειώματος ή συλλυπητήριου μηνύματος για τον θάνατο του σπουδαίου διανοούμενου λέει περισσότερα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρά για τον Κ. Τσουκαλά.
Εν προκειμένω, το επιτελείο του πρωθυπουργού (διότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει την επιστημονική συμβολή του Τσουκαλά) επέλεξε να σιωπήσει εκκωφαντικά για τον θάνατο μίας τόσο μεγάλης προσωπικότητας, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα κάποιον φαντασιακό μικροκομματικό ρεβανσισμό.
Διότι εάν ακολουθούσε κάποιο άλλο κριτήριο, θα σιωπούσε και για την πρότερη απώλεια του Στέλιου Ράμφου, ενός στοχαστή με σαφώς μικρότερο ακαδημαϊκό διαμέτρημα από αυτό του Τσουκαλά.
Ωστόσο, ο Ράμφος τοποθετείτο τακτικά στα συνέδρια της ΝΔ, κατά συνέπεια, σε αυτή την περίπτωση, προέκυψε μία διθυραμβική πρωθυπουργική νεκρολογία…
Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: Μπορούμε να επιτρέπουμε σε μία κυβέρνηση με τέτοια διανοητική ένδεια, με τόσο ιδεολογικό μίσος απέναντι στις Κοινωνικές Επιστήμες, να διαχειρίζεται τα της επιστημονικής γνώσης;
Και σε ένα δεύτερο επίπεδο: Πώς αξιώνει ο κ. Μητσοτάκης να μιλάει εις το όνομα όλων των Ελλήνων και όλων των Ελληνίδων, όταν ακολουθεί τυφλές τακτικές κομματάρχη ακόμη και στα συμβολικώς στοιχειώδη;
Είναι πασίδηλο, πια, ότι ηγείται μίας κυβέρνησης των «λίγων», η οποία ασκεί πολιτική αποκλειστικά για το συμφέρον των ολίγιστων.
Υγ. Εν τέλει, η πρωθυπουργική απρέπεια, αντί να κηλιδώσει… τίμησε και με το παραπάνω την μνήμη του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, αφού επανεπιβεβαίωσε την ανάγκη για μία κριτική θεωρία με σταθερό προσανατολισμό την ανατροπή ή τον μετασχηματισμό μετασχηματισμό της υπάρχουσας κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.
Δικαίωσε, με τον τρόπο της, το θεωρητικό όραμα που υπηρέτησε ο μεγάλος δάσκαλος μέσα στις αίθουσες του Πανεπιστημίου Αθηνών για πάνω από τέσσερις δεκαετίες…
X. Μαρ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών