Ο Τσίπρας που θα μπορούσε να είχε κρατήσει…κακία στον πρώην πρωθυπουργό, δεν έκρυψε ότι βλέπει θετικά, από καθαρά πολιτική σκοπιά, την πιθανότητα δημιουργίας νέου κόμματος από τον Μεσσήνιο.
Μπορεί οι πολιτικές αποστάσεις του Αλέξη Τσίπρα από τον Αντώνη Σαμαρά να παραμένουν τεράστιες, όμως η τελευταία συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού στον ΣΚΑΪ άνοιξε μια συζήτηση που δύσκολα θα περάσει απαρατήρητη.
Και αυτή δεν αφορά μόνο την εκλογική ζημιά που μπορεί να προκαλέσει ένα κόμμα Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία, αλλά και το τι μπορεί να συμβεί την επόμενη ημέρα των εκλογών.
Υπεράνω αμφότεροι
Ο Τσίπρας που θα μπορούσε να είχε κρατήσει…κακία στον πρώην πρωθυπουργό, δεν έκρυψε ότι βλέπει θετικά, από καθαρά πολιτική σκοπιά, την πιθανότητα δημιουργίας νέου κόμματος από τον Μεσσήνιο.
«Δεν έχω λόγο να εύχομαι να αποτύχει.
Ας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί», είπε, σπεύδοντας πάντως να υπογραμμίσει ότι οι διαφορές τους είναι «τεράστιες».
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, ήρθε αμέσως μετά.
Κατά τον Τσίπρα, εφόσον ο Σαμαράς κατέβει στις εκλογές, θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, όπως –όπως υποστήριξε– το έχει ήδη αναδιατάξει η δημιουργία της ΕΛΑΣ.
Ακόμη περισσότερο, εκτίμησε ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα πλήξει ευθέως τη ΝΔ, καθώς θα αντλήσει ψηφοφόρους από τη δεξιά και θα μικρύνει τη διαφορά ανάμεσα στη ΝΔ και την ΕΛΑΣ.
Τα σημεία του χθες
Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον από δυο πρόσωπα που στο παρελθόν είχαν ανεβάσει τους τόνους ο ένας απέναντι στον άλλο με πιο εμφαντικό γεγονός το ότι ο Σαμαράς δεν παρέδωσε το…Μαξίμου στον Τσίπρα και αντεπίθεση του πρώην πρωθυπουργού με το σκάνδαλο της Novartis.
O Τσίπρας δεν μιλά απλώς για μια κατακερματισμένη Βουλή.
Μιλά για ένα νέο σκηνικό με δύο ισχυρούς πόλους, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ότι, εάν η ΕΛΑΣ είναι πρώτο κόμμα, θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για κυβέρνηση με τις «προοδευτικές δυνάμεις».
Το όχι στη ΝΔ
Βεβαίως, ο ίδιος απορρίπτει τον μεγάλο συνασπισμό ΝΔ-ΕΛΑΣ, χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα «τροφή για την ακροδεξιά».
Όμως η πολιτική αριθμητική είναι αυτή που τελικά δημιουργεί τα σενάρια.
Και αν η ΝΔ χάσει δυνάμεις προς ένα κόμμα Σαμαρά, η ΕΛΑΣ ενισχυθεί, το ΠΑΣΟΚ παραμείνει τρίτος πόλος και κανένα κόμμα δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία, τότε η επόμενη ημέρα μπορεί να απαιτήσει περισσότερες από μία συμφωνίες.
Η υπενθύμιση του 2012
To σενάριο που δεν μπορεί να αποκλείσει είναι αυτό μιας τρικομματικής κυβέρνησης καθώς θύμισε στην συνέντευξή του και το 2012.
Όχι κατ’ ανάγκη με τη σημερινή μορφή των κομμάτων, αλλά με νέους συσχετισμούς που θα προκύψουν από την κάλπη.
Ο Τσίπρας, πάντως, φρόντισε να κρατήσει χαμηλούς τόνους απέναντι στον Σαμαρά.
Και μόνο το γεγονός ότι του ευχήθηκε «καλή επιτυχία» δείχνει πως, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν αντιμετωπίζει την πιθανή επιστροφή του ως απειλή.
Τη βλέπει ως παράγοντα ανατροπής του Μητσοτάκη και της ΝΔ.
Ουσιαστικά, ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει έναν νέο εκλογικό χάρτη στον οποίο η ΝΔ θα μπορούσε να δεχθεί πίεση από τα δεξιά, την ώρα που η ΕΛΑΣ θα επιχειρεί να διεκδικήσει την πρωτιά από την Αριστερά.
Μάλιστα, ο ίδιος υποστήριξε ότι το κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «διέξοδος» για συντηρητικούς ψηφοφόρους που δεν θα επέλεγαν εύκολα ούτε την Αριστερά ούτε το Κέντρο και θεωρεί μάλιστα ότι εύκολα θα μπεί στη Βουλή.
Και κάπου εδώ επιστρέφει στο προσκήνιο ένα παλιό πολιτικό προηγούμενο: η τρικομματική κυβέρνηση του 2012.
Η εθνική…συνευθύνη
Τότε ο Αντώνης Σαμαράς, ως πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός, σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν στη συγκρότηση κυβέρνησης «εθνικής συνευθύνης», ενώ η ΔΗΜΑΡ έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης και συμμετείχε στην κυβέρνηση.
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι εκείνη την περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας βρισκόταν στην απέναντι πλευρά, καταγγέλλοντας τη μνημονιακή πολιτική και αρνούμενος να συμμετάσχει σε κυβερνητική συνεργασία.
Σήμερα, δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, είναι ο ίδιος που μιλά για τις «νέες συνθήκες» που μπορεί να δημιουργήσει η επιστροφή Σαμαρά στην πολιτική.
Οι αριθμοί λένε την αλήθεια
Βεβαίως, ο Τσίπρας δεν είπε ότι επιθυμεί συνεργασία με τον Σαμαρά ούτε προανήγγειλε κάποιο κυβερνητικό σχήμα.
Αντιθέτως, τόνισε ότι οι πολιτικές διαφορές τους είναι πολύ μεγάλες.
Όμως η πολιτική αριθμητική που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια.
Εάν ένα νέο κόμμα Σαμαρά αφαιρέσει δυνάμεις από τη ΝΔ, εάν η ΕΛΑΣ διεκδικήσει την πρώτη θέση και εάν το ΠΑΣΟΚ διατηρήσει σημαντική κοινοβουλευτική παρουσία, τότε η επόμενη Βουλή θα μπορούσε να είναι περισσότερο κατακερματισμένη.
Σε ένα τέτοιο υποθετικό σκηνικό, οι κυβερνητικές συνεργασίες θα αποκτούσαν ξανά κεντρικό ρόλο.
Δοκιμασμένο μοντέλο
Και τότε το παλιό μοντέλο της τρικομματικής ΝΔ–ΠΑΣΟΚ–ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε να επιστρέψει στη δημόσια συζήτηση ως ιστορικό προηγούμενο — όχι φυσικά με τα ίδια κόμματα ή τους ίδιους ρόλους, αλλά ως παράδειγμα του πώς, όταν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, οι πολιτικές ισορροπίες μπορούν να οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας.
Το ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν είναι ότι ο Τσίπρας «συμμαχεί» σήμερα με τον Σαμαρά.
Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τη συνέντευξη.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αντιμετωπίζει την πιθανή κάθοδο του πρώην πρωθυπουργού ως παράγοντα που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς.
Από την τρικομματική του 2012 μέχρι τα σημερινά σενάρια, η πολιτική γεωμετρία έχει αλλάξει πολλές φορές.
Και το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν η επόμενη κάλπη θα βγάλει έναν καθαρό νικητή ή θα ξαναφέρει στο τραπέζι τις κυβερνήσεις συνεργασίας.
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Και αυτή δεν αφορά μόνο την εκλογική ζημιά που μπορεί να προκαλέσει ένα κόμμα Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία, αλλά και το τι μπορεί να συμβεί την επόμενη ημέρα των εκλογών.
Υπεράνω αμφότεροι
Ο Τσίπρας που θα μπορούσε να είχε κρατήσει…κακία στον πρώην πρωθυπουργό, δεν έκρυψε ότι βλέπει θετικά, από καθαρά πολιτική σκοπιά, την πιθανότητα δημιουργίας νέου κόμματος από τον Μεσσήνιο.
«Δεν έχω λόγο να εύχομαι να αποτύχει.
Ας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί», είπε, σπεύδοντας πάντως να υπογραμμίσει ότι οι διαφορές τους είναι «τεράστιες».
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, ήρθε αμέσως μετά.
Κατά τον Τσίπρα, εφόσον ο Σαμαράς κατέβει στις εκλογές, θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, όπως –όπως υποστήριξε– το έχει ήδη αναδιατάξει η δημιουργία της ΕΛΑΣ.
Ακόμη περισσότερο, εκτίμησε ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα πλήξει ευθέως τη ΝΔ, καθώς θα αντλήσει ψηφοφόρους από τη δεξιά και θα μικρύνει τη διαφορά ανάμεσα στη ΝΔ και την ΕΛΑΣ.
Τα σημεία του χθες
Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον από δυο πρόσωπα που στο παρελθόν είχαν ανεβάσει τους τόνους ο ένας απέναντι στον άλλο με πιο εμφαντικό γεγονός το ότι ο Σαμαράς δεν παρέδωσε το…Μαξίμου στον Τσίπρα και αντεπίθεση του πρώην πρωθυπουργού με το σκάνδαλο της Novartis.
O Τσίπρας δεν μιλά απλώς για μια κατακερματισμένη Βουλή.
Μιλά για ένα νέο σκηνικό με δύο ισχυρούς πόλους, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ότι, εάν η ΕΛΑΣ είναι πρώτο κόμμα, θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για κυβέρνηση με τις «προοδευτικές δυνάμεις».
Το όχι στη ΝΔ
Βεβαίως, ο ίδιος απορρίπτει τον μεγάλο συνασπισμό ΝΔ-ΕΛΑΣ, χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα «τροφή για την ακροδεξιά».
Όμως η πολιτική αριθμητική είναι αυτή που τελικά δημιουργεί τα σενάρια.
Και αν η ΝΔ χάσει δυνάμεις προς ένα κόμμα Σαμαρά, η ΕΛΑΣ ενισχυθεί, το ΠΑΣΟΚ παραμείνει τρίτος πόλος και κανένα κόμμα δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία, τότε η επόμενη ημέρα μπορεί να απαιτήσει περισσότερες από μία συμφωνίες.
Η υπενθύμιση του 2012
To σενάριο που δεν μπορεί να αποκλείσει είναι αυτό μιας τρικομματικής κυβέρνησης καθώς θύμισε στην συνέντευξή του και το 2012.
Όχι κατ’ ανάγκη με τη σημερινή μορφή των κομμάτων, αλλά με νέους συσχετισμούς που θα προκύψουν από την κάλπη.
Ο Τσίπρας, πάντως, φρόντισε να κρατήσει χαμηλούς τόνους απέναντι στον Σαμαρά.
Και μόνο το γεγονός ότι του ευχήθηκε «καλή επιτυχία» δείχνει πως, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν αντιμετωπίζει την πιθανή επιστροφή του ως απειλή.
Τη βλέπει ως παράγοντα ανατροπής του Μητσοτάκη και της ΝΔ.
Ουσιαστικά, ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει έναν νέο εκλογικό χάρτη στον οποίο η ΝΔ θα μπορούσε να δεχθεί πίεση από τα δεξιά, την ώρα που η ΕΛΑΣ θα επιχειρεί να διεκδικήσει την πρωτιά από την Αριστερά.
Μάλιστα, ο ίδιος υποστήριξε ότι το κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «διέξοδος» για συντηρητικούς ψηφοφόρους που δεν θα επέλεγαν εύκολα ούτε την Αριστερά ούτε το Κέντρο και θεωρεί μάλιστα ότι εύκολα θα μπεί στη Βουλή.
Και κάπου εδώ επιστρέφει στο προσκήνιο ένα παλιό πολιτικό προηγούμενο: η τρικομματική κυβέρνηση του 2012.
Η εθνική…συνευθύνη
Τότε ο Αντώνης Σαμαράς, ως πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός, σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν στη συγκρότηση κυβέρνησης «εθνικής συνευθύνης», ενώ η ΔΗΜΑΡ έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης και συμμετείχε στην κυβέρνηση.
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι εκείνη την περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας βρισκόταν στην απέναντι πλευρά, καταγγέλλοντας τη μνημονιακή πολιτική και αρνούμενος να συμμετάσχει σε κυβερνητική συνεργασία.
Σήμερα, δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, είναι ο ίδιος που μιλά για τις «νέες συνθήκες» που μπορεί να δημιουργήσει η επιστροφή Σαμαρά στην πολιτική.
Οι αριθμοί λένε την αλήθεια
Βεβαίως, ο Τσίπρας δεν είπε ότι επιθυμεί συνεργασία με τον Σαμαρά ούτε προανήγγειλε κάποιο κυβερνητικό σχήμα.
Αντιθέτως, τόνισε ότι οι πολιτικές διαφορές τους είναι πολύ μεγάλες.
Όμως η πολιτική αριθμητική που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια.
Εάν ένα νέο κόμμα Σαμαρά αφαιρέσει δυνάμεις από τη ΝΔ, εάν η ΕΛΑΣ διεκδικήσει την πρώτη θέση και εάν το ΠΑΣΟΚ διατηρήσει σημαντική κοινοβουλευτική παρουσία, τότε η επόμενη Βουλή θα μπορούσε να είναι περισσότερο κατακερματισμένη.
Σε ένα τέτοιο υποθετικό σκηνικό, οι κυβερνητικές συνεργασίες θα αποκτούσαν ξανά κεντρικό ρόλο.
Δοκιμασμένο μοντέλο
Και τότε το παλιό μοντέλο της τρικομματικής ΝΔ–ΠΑΣΟΚ–ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε να επιστρέψει στη δημόσια συζήτηση ως ιστορικό προηγούμενο — όχι φυσικά με τα ίδια κόμματα ή τους ίδιους ρόλους, αλλά ως παράδειγμα του πώς, όταν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, οι πολιτικές ισορροπίες μπορούν να οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας.
Το ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν είναι ότι ο Τσίπρας «συμμαχεί» σήμερα με τον Σαμαρά.
Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τη συνέντευξη.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αντιμετωπίζει την πιθανή κάθοδο του πρώην πρωθυπουργού ως παράγοντα που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς.
Από την τρικομματική του 2012 μέχρι τα σημερινά σενάρια, η πολιτική γεωμετρία έχει αλλάξει πολλές φορές.
Και το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν η επόμενη κάλπη θα βγάλει έναν καθαρό νικητή ή θα ξαναφέρει στο τραπέζι τις κυβερνήσεις συνεργασίας.
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών