Το απόρρητο σοβιετικό πυρηνοκίνητο Project 1851 Nelma φέρεται να είχε δυνατότητα μυστικών επιχειρήσεων σε ακραία βάθη, προκαλώντας διαχρονική ανησυχία στη Δύση για την ασφάλεια των υποθαλάσσιων επικοινωνιών
Τον πανικό έσπερνε για δεκαετίες στη Δύση το σοβιετικό πυρηνοκίνητο Project 1851 Nelma, το οποίο αποτέλεσε απάντηση στην ανάγκη του σοβιετικού ναυτικού να επιχειρεί στις ακραίες συνθήκες του βυθού των ωκεανών.
Το βαθυσκάφος αυτό, κατασκευασμένο από τιτάνιο, είναι ικανό να δρα σε περιοχές όπου τα συμβατικά υποβρύχια αδυνατούν να φτάσουν.
Μάλιστα, η μυστικότητα που περιβάλλει το πρόγραμμα συνδέεται με τη δυνατότητά του να επηρεάζει κρίσιμες παγκόσμιες υποθαλάσσιες υποδομές.
Μηχανικές λύσεις με κύτος από τιτάνιο
Οι εργασίες σχεδιασμού του συγκροτήματος ξεκίνησαν το 1972. Οι σχεδιαστές του γραφείου Malakhit δημιούργησαν μια συσκευή ικανή να αντέχει πιέσεις έως και 100 ατμοσφαιρών.
Το κύτος από κράμα τιτανίου επέτρεπε στο σκάφος να φτάνει σε επιχειρησιακό βάθος 1.000 μέτρων, διατηρώντας παράλληλα χαμηλό βάρος. Αυτή η σχεδίαση μετέτρεψε τον σταθμό σε ένα ανθεκτικό μεταλλικό «κουκούλι», σχεδόν αόρατο για τα περισσότερα συστήματα εντοπισμού!
«Η χρήση τιτανίου στη ναυπηγική έδωσε στα σοβιετικά σκάφη περιθώριο ασφαλείας που δεν είχαν τα δυτικά αντίστοιχα της εποχής», τόνισε ο Ρώσος ιστορικός Alexei Gromov σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru.
Το Nelma δεν ήταν ένα αυτόνομο σκάφος με την παραδοσιακή έννοια. Έμοιαζε περισσότερο με ένα υψηλής τεχνολογίας εργαλείο, το οποίο μεταφερόταν στον προορισμό του από υποβρύχιο-φορέα.
Ως μητρικό σκάφος χρησιμοποιούνταν ένα υποβρύχιο Project 675N, από το οποίο είχαν αφαιρεθεί οι εκτοξευτές πυραύλων ώστε να φιλοξενηθεί το βαθυσκάφος. Ο συνδυασμός αυτός εξασφάλιζε αθόρυβη μεταφορά σε αποστάσεις χιλιάδων μιλίων.
Η συμπαγής πυρηνική «καρδιά»
Το Nelma διαθέτει αντιδραστήρα ισχύος έως και 10 μεγαβάτ. Οι διαστάσεις του συγκρίνονται με ένα τραπέζι κουζίνας, κάτι που θεωρήθηκε τεχνολογικό άλμα για τη σοβιετική πυρηνική ενέργεια.
Η μονάδα ισχύος επέτρεπε σε πλήρωμα δέκα αξιωματικών να επιχειρεί αυτόνομα κάτω από το νερό για έως και 30 ημέρες.
Αντί για παραδοσιακή θωράκιση από μόλυβδο χρησιμοποιούνταν θαλασσινό νερό, μειώνοντας έτσι το βάρος του σκάφους κατά δεκάδες τόνους.
Έλικας χαμηλού θορύβου μέσα σε δακτυλιοειδές κανάλι προωθούσε τον σταθμό με ταχύτητα έξι κόμβων. Η ταχύτητα δεν ήταν το ζητούμενο· βασικός στόχος ήταν η απουσία ακουστικού ίχνους.
Ο σταθμός κινούνταν στο νερό σαν «φάντασμα», παραμένοντας αόρατος στα εχθρικά σόναρ, καθώς κάθε μηχανικό εξάρτημα είχε σχεδιαστεί ώστε να απορροφά κραδασμούς!
«Αυτοί οι σταθμοί δεν δημιουργήθηκαν για ναυμαχίες, αλλά για ακριβείς τεχνικές επιχειρήσεις σε αντικείμενα μεγάλου βάθους», σημείωσε ο ειδικός Lavrentyev.
Αποστολές στα ακραία βάθη
Στη σφαιρική πλώρη του σταθμού βρίσκονται χειριστικοί βραχίονες. Αυτοί οι μεταλλικοί βραχίονες μπορούν να ανασύρουν αντικείμενα από τον βυθό και να εκτελούν εργασίες εγκατάστασης.
Η πλοήγηση σε μεγάλα βάθη, όπου δεν υπάρχει επικοινωνία, πραγματοποιείται μέσω αδρανειακού συστήματος. Φάροι στον πυθμένα βοηθούν στον εντοπισμό της θέσης με ακρίβεια μικρότερη του ενός μέτρου, κάτι κρίσιμο για τον εντοπισμό καλωδίων επικοινωνίας.
Σήμερα, το Nelma και ο «αδελφός» του Halibut βρίσκονται υπό τον έλεγχο της GUGI, της πιο μυστικής υπηρεσίας του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.
Επισήμως, αποστολή τους είναι η επιστημονική έρευνα της υφαλοκρηπίδας, όμως οι δυνατότητες των συσκευών θεωρούνται πολύ ευρύτερες.
Η ικανότητα του σταθμού να επιχειρεί κοντά σε γραμμές μετάδοσης διαδικτυακών δεδομένων προκαλεί σταθερή ανησυχία στους ξένους αναλυτές.
«Τα βαθυσκάφη του Project 1851 παραμένουν βασικό εργαλείο παρακολούθησης υποθαλάσσιων επικοινωνιών», δήλωσε η ερευνήτρια Ekaterina Melnikova.
Ο σταθμός έχει εξελιχθεί σε σύμβολο τεχνολογικής υπεροχής που άντεξε για δεκαετίες. Η ιστορία των AS-23 και AS-35 αποδεικνύει ότι οι σοβιετικές σχολές μηχανικής δημιούργησαν τεχνολογικό απόθεμα με διάρκεια πολλών ετών.
Η μυστικότητα γύρω από το Project 1851 δεν προστατεύει μόνο τα σχέδια, αλλά και το εύρος της ρωσικής επιρροής στο υποθαλάσσιο πεδίο επιχειρήσεων.
www.bankingnews.gr
Το βαθυσκάφος αυτό, κατασκευασμένο από τιτάνιο, είναι ικανό να δρα σε περιοχές όπου τα συμβατικά υποβρύχια αδυνατούν να φτάσουν.
Μάλιστα, η μυστικότητα που περιβάλλει το πρόγραμμα συνδέεται με τη δυνατότητά του να επηρεάζει κρίσιμες παγκόσμιες υποθαλάσσιες υποδομές.
Μηχανικές λύσεις με κύτος από τιτάνιο
Οι εργασίες σχεδιασμού του συγκροτήματος ξεκίνησαν το 1972. Οι σχεδιαστές του γραφείου Malakhit δημιούργησαν μια συσκευή ικανή να αντέχει πιέσεις έως και 100 ατμοσφαιρών.
Το κύτος από κράμα τιτανίου επέτρεπε στο σκάφος να φτάνει σε επιχειρησιακό βάθος 1.000 μέτρων, διατηρώντας παράλληλα χαμηλό βάρος. Αυτή η σχεδίαση μετέτρεψε τον σταθμό σε ένα ανθεκτικό μεταλλικό «κουκούλι», σχεδόν αόρατο για τα περισσότερα συστήματα εντοπισμού!
«Η χρήση τιτανίου στη ναυπηγική έδωσε στα σοβιετικά σκάφη περιθώριο ασφαλείας που δεν είχαν τα δυτικά αντίστοιχα της εποχής», τόνισε ο Ρώσος ιστορικός Alexei Gromov σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru.
Το Nelma δεν ήταν ένα αυτόνομο σκάφος με την παραδοσιακή έννοια. Έμοιαζε περισσότερο με ένα υψηλής τεχνολογίας εργαλείο, το οποίο μεταφερόταν στον προορισμό του από υποβρύχιο-φορέα.
Ως μητρικό σκάφος χρησιμοποιούνταν ένα υποβρύχιο Project 675N, από το οποίο είχαν αφαιρεθεί οι εκτοξευτές πυραύλων ώστε να φιλοξενηθεί το βαθυσκάφος. Ο συνδυασμός αυτός εξασφάλιζε αθόρυβη μεταφορά σε αποστάσεις χιλιάδων μιλίων.
Η συμπαγής πυρηνική «καρδιά»
Το Nelma διαθέτει αντιδραστήρα ισχύος έως και 10 μεγαβάτ. Οι διαστάσεις του συγκρίνονται με ένα τραπέζι κουζίνας, κάτι που θεωρήθηκε τεχνολογικό άλμα για τη σοβιετική πυρηνική ενέργεια.
Η μονάδα ισχύος επέτρεπε σε πλήρωμα δέκα αξιωματικών να επιχειρεί αυτόνομα κάτω από το νερό για έως και 30 ημέρες.
Αντί για παραδοσιακή θωράκιση από μόλυβδο χρησιμοποιούνταν θαλασσινό νερό, μειώνοντας έτσι το βάρος του σκάφους κατά δεκάδες τόνους.
Έλικας χαμηλού θορύβου μέσα σε δακτυλιοειδές κανάλι προωθούσε τον σταθμό με ταχύτητα έξι κόμβων. Η ταχύτητα δεν ήταν το ζητούμενο· βασικός στόχος ήταν η απουσία ακουστικού ίχνους.
Ο σταθμός κινούνταν στο νερό σαν «φάντασμα», παραμένοντας αόρατος στα εχθρικά σόναρ, καθώς κάθε μηχανικό εξάρτημα είχε σχεδιαστεί ώστε να απορροφά κραδασμούς!
«Αυτοί οι σταθμοί δεν δημιουργήθηκαν για ναυμαχίες, αλλά για ακριβείς τεχνικές επιχειρήσεις σε αντικείμενα μεγάλου βάθους», σημείωσε ο ειδικός Lavrentyev.
Αποστολές στα ακραία βάθη
Στη σφαιρική πλώρη του σταθμού βρίσκονται χειριστικοί βραχίονες. Αυτοί οι μεταλλικοί βραχίονες μπορούν να ανασύρουν αντικείμενα από τον βυθό και να εκτελούν εργασίες εγκατάστασης.
Η πλοήγηση σε μεγάλα βάθη, όπου δεν υπάρχει επικοινωνία, πραγματοποιείται μέσω αδρανειακού συστήματος. Φάροι στον πυθμένα βοηθούν στον εντοπισμό της θέσης με ακρίβεια μικρότερη του ενός μέτρου, κάτι κρίσιμο για τον εντοπισμό καλωδίων επικοινωνίας.
Σήμερα, το Nelma και ο «αδελφός» του Halibut βρίσκονται υπό τον έλεγχο της GUGI, της πιο μυστικής υπηρεσίας του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.
Επισήμως, αποστολή τους είναι η επιστημονική έρευνα της υφαλοκρηπίδας, όμως οι δυνατότητες των συσκευών θεωρούνται πολύ ευρύτερες.
Η ικανότητα του σταθμού να επιχειρεί κοντά σε γραμμές μετάδοσης διαδικτυακών δεδομένων προκαλεί σταθερή ανησυχία στους ξένους αναλυτές.
«Τα βαθυσκάφη του Project 1851 παραμένουν βασικό εργαλείο παρακολούθησης υποθαλάσσιων επικοινωνιών», δήλωσε η ερευνήτρια Ekaterina Melnikova.
Ο σταθμός έχει εξελιχθεί σε σύμβολο τεχνολογικής υπεροχής που άντεξε για δεκαετίες. Η ιστορία των AS-23 και AS-35 αποδεικνύει ότι οι σοβιετικές σχολές μηχανικής δημιούργησαν τεχνολογικό απόθεμα με διάρκεια πολλών ετών.
Η μυστικότητα γύρω από το Project 1851 δεν προστατεύει μόνο τα σχέδια, αλλά και το εύρος της ρωσικής επιρροής στο υποθαλάσσιο πεδίο επιχειρήσεων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών