Στη μελέτη περιλήφθηκαν περισσότεροι από 39.000 ασθενείς από την πραγματική κλινική πρακτική
Μια μεγάλη μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Pennsylvania έδειξε ότι οι ασθενείς που λαμβάνουν αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 —όπως η σεμαγλουτίδη (Ozempic, Wegovy) και η τιρζεπατίδη («Mounjaro»)— αντιμετωπίζουν 1,37 έως 1,68 φορές συχνότερα τριχόπτωση σε σύγκριση με άτομα που λαμβάνουν εναλλακτικά φάρμακα για τον διαβήτη και την παχυσαρκία.
Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The BMJ.
Στη μελέτη περιλήφθηκαν περισσότεροι από 39.000 ασθενείς από την πραγματική κλινική πρακτική.
Οι συγγραφείς σύγκριναν τη συχνότητα εμφάνισης αλωπεκίας σε όσους λάμβαναν αγωνιστές GLP-1 με δύο ομάδες ελέγχου: ασθενείς που λάμβαναν αναστολείς SGLT-2 (12.004 έναντι 15.221 ατόμων) και αναστολείς DPP-4 (11.964 έναντι 11.233).
Ο κίνδυνος τριχόπτωσης αποδείχθηκε 37% υψηλότερος σε σύγκριση με τους SGLT-2 και 68% υψηλότερος σε σύγκριση με τους DPP-4.
Σε απόλυτους αριθμούς, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 7 περιστατικά ανά 1.000 άτομα ετησίως, έναντι 5 και 4 αντίστοιχα.
Πρόκειται για μη ουλωτική αλωπεκία —μια αναστρέψιμη μορφή κατά την οποία τα θυλάκια των τριχών δεν καταστρέφονται.
Ο πιθανότερος μηχανισμός: η ταχεία απώλεια σωματικού βάρους προκαλεί έλλειψη σιδήρου, ψευδαργύρου και πρωτεΐνης, γεγονός που μεταφέρει τα θυλάκια στη φάση ηρεμίας (τελογενή) νωρίτερα από το φυσιολογικό —αναπτύσσοντας τη λεγόμενη τελογενή τριχόρροια.
Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η διαπιστωθείσα συσχέτιση δεν σημαίνει ότι τα φάρμακα GLP-1 πρέπει να εγκαταλειφθούν: τα οφέλη για τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα και την απώλεια βάρους είναι καλά τεκμηριωμένα.
Ωστόσο, συνιστάται στους γιατρούς να ενημερώνουν εκ των προτέρων τους ασθενείς για πιθανή προσωρινή αύξηση της τριχόπτωσης —ιδιαίτερα με την ταχεία απώλεια βάρους— και, εάν είναι απαραίτητο, να παρακολουθούν τα επίπεδα των ιχνοστοιχείων.
www.bankingnews.gr
Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The BMJ.
Στη μελέτη περιλήφθηκαν περισσότεροι από 39.000 ασθενείς από την πραγματική κλινική πρακτική.
Οι συγγραφείς σύγκριναν τη συχνότητα εμφάνισης αλωπεκίας σε όσους λάμβαναν αγωνιστές GLP-1 με δύο ομάδες ελέγχου: ασθενείς που λάμβαναν αναστολείς SGLT-2 (12.004 έναντι 15.221 ατόμων) και αναστολείς DPP-4 (11.964 έναντι 11.233).
Ο κίνδυνος τριχόπτωσης αποδείχθηκε 37% υψηλότερος σε σύγκριση με τους SGLT-2 και 68% υψηλότερος σε σύγκριση με τους DPP-4.
Σε απόλυτους αριθμούς, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 7 περιστατικά ανά 1.000 άτομα ετησίως, έναντι 5 και 4 αντίστοιχα.
Πρόκειται για μη ουλωτική αλωπεκία —μια αναστρέψιμη μορφή κατά την οποία τα θυλάκια των τριχών δεν καταστρέφονται.
Ο πιθανότερος μηχανισμός: η ταχεία απώλεια σωματικού βάρους προκαλεί έλλειψη σιδήρου, ψευδαργύρου και πρωτεΐνης, γεγονός που μεταφέρει τα θυλάκια στη φάση ηρεμίας (τελογενή) νωρίτερα από το φυσιολογικό —αναπτύσσοντας τη λεγόμενη τελογενή τριχόρροια.
Οι συγγραφείς τονίζουν ότι η διαπιστωθείσα συσχέτιση δεν σημαίνει ότι τα φάρμακα GLP-1 πρέπει να εγκαταλειφθούν: τα οφέλη για τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα και την απώλεια βάρους είναι καλά τεκμηριωμένα.
Ωστόσο, συνιστάται στους γιατρούς να ενημερώνουν εκ των προτέρων τους ασθενείς για πιθανή προσωρινή αύξηση της τριχόπτωσης —ιδιαίτερα με την ταχεία απώλεια βάρους— και, εάν είναι απαραίτητο, να παρακολουθούν τα επίπεδα των ιχνοστοιχείων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών