Η Ουάσιγκτον αναγνώρισε δύο βασικές αδυναμίες της κινεζικής οικονομίας: Η πρώτη ήταν η μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση της Κίνας από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής ενώ δεύτερη ήταν η έντονη εξάρτηση της ανάπτυξης από τις εξαγωγές
Γιατί το δολάριο των ΗΠΑ εμφανίζεται να ενισχύεται, τόσο από θεμελιώδη όσο και από τεχνική σκοπιά;
Ενώ όλα θα προδίκαζαν μια αντίθεση πορεία...
Από πλευράς θεμελιωδών δεδομένων, η «Αυτοκρατορία» –δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με ένα ευρύτερο δίκτυο συμμάχων όπως η Αυστραλία, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, οι χώρες του Περσικού Κόλπου, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα– κινείται αποφασιστικά με στόχο τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας της και, κυρίως, τη διασφάλιση της συνέχισης του συστήματος του «πετροδολαρίου».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν σαφές πλεονέκτημα έναντι της Κίνας και της Ρωσίας τόσο στον κρίσμο τομέα των πληροφοριών όσο και στη μακροπρόθεσμη γεωπολιτική στρατηγική.
Η εντυπωσιακή άνοδος της Κίνας και η δημιουργία του μπλοκ των BRICS θεωρήθηκαν, σύμφωνα με αυτή την οπτική, ως άμεση απειλή για την αμερικανική πρωτοκαθεδρία.
Το διπλό πλήγμα στο Πεκίνο
Η Ουάσιγκτον αναγνώρισε δύο βασικές αδυναμίες της κινεζικής οικονομίας. Η πρώτη ήταν η μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση της Κίνας από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. Πριν από την πρόσφατη κρίση με το Ιράν, περίπου το μισό των κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου προερχόταν από την περιοχή, ενώ σημαντικό ποσοστό αυτών των εισαγωγών προερχόταν ειδικά από το Ιράν.
Η δεύτερη αδυναμία ήταν η έντονη εξάρτηση της κινεζικής ανάπτυξης από τις εξαγωγές.
Με βάση αυτή τη λογική, η πανδημία της COVID-19 λειτούργησε και ως παράγοντας διατάραξης των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, ενώ οι αμερικανικοί δασμοί είχαν ως πραγματικό στόχο την επιβράδυνση της κινεζικής εξαγωγικής μηχανής, παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκαν ως μέρος μιας ευρύτερης εμπορικής πολιτικής που αφορούσε πολλές χώρες.
Ο πόλεμος με το Ιράν, σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση, είχε διπλό αποτέλεσμα. Αφενός περιόρισε τις ενεργειακές προμήθειες της Κίνας και αφετέρου έδωσε την ευκαιρία να πληγούν κρίσιμες υποδομές της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road που είχαν αναπτυχθεί στο Ιράν, όπως σιδηροδρομικά δίκτυα και γέφυρες.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της «Αυτοκρατορίας» που πρεσβεύσει έναν μονοπολικό κόσμο είναι ότι λειτουργεί αποκλειστικά με γνώμονα τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα.
Δεν αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην έννοια του κοινού οφέλους και δεν διστάζει να αποδυναμώνει ή ακόμη και να καταστρέφει ανταγωνιστές της, εφόσον θεωρεί ότι έτσι βελτιώνει τη σχετική της θέση στο διεθνές σύστημα.
Ως παράδειγμα αναφέρεται η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους γείτονές του, ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, με σημαντική οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
ΤΙ συμβαίνει με την Ευρώπη και τη Ρωσία
Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών εξυπηρετεί πολλαπλούς στρατηγικούς στόχους.
Πρώτον, αποδυναμώνει την Ευρώπη ως ενδεχόμενο ανεξάρτητο κέντρο ισχύος και περιορίζει τη δυνατότητά της να εξελιχθεί σε ανταγωνιστή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παράλληλα, φθείρει οικονομικά και στρατιωτικά τη Ρωσία, ανοίγοντας τον δρόμο για μελλοντική εκμετάλλευση των πλούσιων φυσικών της πόρων.
Ο ίδιος εκφράζει την άποψη ότι μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας λειτουργεί περισσότερο σύμφωνα με τα αμερικανικά συμφέροντα παρά με εκείνα των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει την περιορισμένη αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων μετά την καταστροφή των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream, καθώς και τη συνεχιζόμενη στήριξη προς την Ουκρανία στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Παράλληλα, εκτιμά ότι η αυξανόμενη πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα στην Ευρώπη οδηγεί σημαντικά ιδιωτικά κεφάλαια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εξακολουθούν να θεωρούνται ασφαλές επενδυτικό καταφύγιο.
Η μεταφορά αυτή κεφαλαίων δημιουργεί αυξημένη ζήτηση για δολάρια, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της ισοτιμίας του αμερικανικού νομίσματος.
Οι συνεχιζόμενες γεωπολιτικές εντάσεις ωφελούν ιδιαίτερα το αμερικανικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.
Οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες δημιουργούν τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες για τη βιομηχανία όπλων, ενώ παράλληλα οργανισμοί όπως το ΝΑΤΟ αποκτούν εκ νέου κεντρικό ρόλο στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, γεγονός που δικαιολογεί μεγαλύτερους αμυντικούς προϋπολογισμούς και νέες επενδύσεις.
Η αύξηση της παραγωγικής ικανότητας των ΗΠΑ
Η αγορά πετρελαίου είναι καθοριστική για το μέλλον του δολαρίου.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αυξήσει σημαντικά την παραγωγική τους ικανότητα την τελευταία δεκαετία και συγκαταλέγονται πλέον στους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου παγκοσμίως.
Παράλληλα, η ενίσχυση της επιρροής τους στη Βενεζουέλα θεωρείται ακόμη ένα βήμα προς τον έλεγχο σημαντικών ενεργειακών αποθεμάτων.
Ο στρατηγικός στόχος είναι η απόκτηση δεσπόζουσας θέσης στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Εάν η παραγωγή πετρελαίου σε άλλες περιοχές μειωθεί λόγω πολέμων, κυρώσεων ή καταστροφών κρίσιμων εγκαταστάσεων, τότε οι χώρες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές θα αναγκαστούν να στραφούν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για την κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε σημαντική επιρροή τόσο στις τιμές του πετρελαίου όσο και στη διατήρηση της διεθνούς κυριαρχίας του δολαρίου.
Η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών δεν περιορίζεται στην αύξηση της δικής τους παραγωγής πετρελαίου, αλλά επεκτείνεται και στον περιορισμό της παραγωγικής ικανότητας άλλων μεγάλων παραγωγών.
Η διακοπή της προσφοράς από ανταγωνιστικές χώρες θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη θέση των ΗΠΑ στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά.
Ως πιθανά μέσα επίτευξης αυτού του στόχου επισημαίνονται μια σειρά γεωπολιτικών εξελίξεων.
Πρώτον, μια σύγκρουση με το Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μακροπρόθεσμο κλείσιμο των Στενών του Homruz, από όπου διέρχεται σημαντικό μέρος του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου.
Μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε αισθητά την παγκόσμια προσφορά ενέργειας.
Δεύτερον, αναφέρεται στις επιθέσεις εναντίον ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων, υποστηρίζοντας ότι κάθε μείωση της ρωσικής παραγωγής συμβάλλει στην ενίσχυση της σχετικής θέσης των Αμερικανών παραγωγών.
Επιπλέον, επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί αρκετές πυρκαγιές και εκρήξεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις διαφόρων χωρών, τις οποίες αντιμετωπίζει ως μέρος μιας ευρύτερης εικόνας αποδυνάμωσης της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Με βάση ένα ακραίο υποθετικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ενδεχόμενες επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης στις χώρες του Κόλπου θα μπορούσαν να καταστήσουν εξαιρετικά δύσκολη τη διαβίωση στην περιοχή και να οδηγήσουν σε δραστική μείωση της παραγωγής πετρελαίου.
Σε μια τέτοια περίπτωση, οι τιμές του πετρελαίου θα εκτοξεύονταν, αποφέροντας τεράστια κέρδη στους Αμερικανούς παραγωγούς.
Μια τόσο μεγάλη αύξηση των τιμών θα επιβάρυνε και τους ίδιους τους Αμερικανούς καταναλωτές. Εκτιμά όμως ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να απορροφήσει μέρος του κόστους μέσω επιδοτήσεων, ώστε να περιοριστούν οι κοινωνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Παράλληλα, οι υψηλότερες τιμές της ενέργειας θα προκαλούσαν σοβαρές επιπτώσεις στις φτωχότερες οικονομίες του κόσμου. Η αύξηση του κόστους των καυσίμων θα επηρέαζε άμεσα τις μεταφορές, τη βιομηχανική παραγωγή και κυρίως την παραγωγή λιπασμάτων, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων και σε επισιτιστικές κρίσεις σε αρκετές περιοχές του πλανήτη.
Στο πλαίσιο αυτής της γεωπολιτικής θεώρησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να υιοθετήσουν σταδιακά μια περισσότερο «ηπειρωτική» ή «νησιωτική» στρατηγική, επικεντρωμένη στην αμερικανική ήπειρο.
Η Βόρεια, η Κεντρική και η Νότια Αμερική θα αποτελέσουν τον βασικό γεωστρατηγικό χώρο επιρροής των ΗΠΑ, ενώ κυβερνήσεις που δεν θα ευθυγραμμίζονται με τα αμερικανικά συμφέροντα θα αντιμετωπίζουν έντονες πιέσεις ή θα αντικαθίστανται.
.png)
Το Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την ανάλυση, θα συνεχίσει να λειτουργεί ως ο στενότερος εξωηπειρωτικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Εφόσον αυτό το στρατηγικό σχέδιο επιτύχει, το πετροδολάριο θα εξακολουθήσει να αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του διεθνούς νομισματικού συστήματος, με τη διαφορά ότι η ισχύς του θα βασίζεται πλέον περισσότερο στην αμερικανική ενεργειακή παραγωγή παρά στα κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής.
Παραμένει αβέβαιο εάν όλα αυτά τα σχέδια θα υλοποιηθούν πλήρως.
Οι εξελίξεις μέχρι σήμερα κινούνται προς την κατεύθυνση που περιγράφει και ότι η πορεία του δολαρίου αντανακλά αυτή την πραγματικότητα.
Αναφερόμενος στον Donald Trump, υποστηρίζει ότι, εάν κάποια στιγμή η συνολική στρατηγική αποτύχει, ο πρόεδρος θα μπορούσε εύκολα να παρουσιαστεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος.
Θα ήταν εύκολο να αποδοθούν σε αυτόν οι ευθύνες, παρουσιάζοντάς τον ως απρόβλεπτο ή ηλικιωμένο ηγέτη, ανεξάρτητα από το αν οι βασικές στρατηγικές επιλογές είχαν ληφθεί από ένα πολύ ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό σύστημα.
Κατά την άποψή του, όποιος αποδέχεται αυτή τη συνολική γεωπολιτική ερμηνεία μπορεί να κατανοήσει ευκολότερα τόσο τις διεθνείς εξελίξεις όσο και τη συνεχιζόμενη ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου.
Τεχνική ανάλυση του Dollar Index
Περνώντας στην τεχνική εικόνα της αγοράς, το διετές διάγραμμα του Dollar Index (DXY) παρουσιάζει σημαντική βελτίωση. Υποστηρίζει ότι ο δείκτης ολοκλήρωσε έναν μεγάλο σχηματισμό διπλού πυθμένα (Double Bottom), ο οποίος διαμορφωνόταν για περισσότερο από έναν χρόνο και ο οποίος, κατά την τεχνική ανάλυση, αποτελεί συνήθως ένδειξη αντιστροφής από πτωτική σε ανοδική τάση.
Εξακολουθεί να υπάρχει μια ζώνη αντίστασης κοντά στα υψηλά του Μαΐου του 2025, περίπου στις 101,8 μονάδες, η οποία ανέκοψε προσωρινά την άνοδο του προηγούμενου μήνα. Παρ' όλα αυτά, η μεγαλύτερη αντίσταση έχει ήδη διασπαστεί και ότι ο δείκτης πιθανότατα θα κινηθεί υψηλότερα στην επόμενη ανοδική φάση.
Παρατηρεί επίσης ότι τα υψηλά που σημείωσαν ο χρυσός και το ασήμι στα τέλη Ιανουαρίου συνέπεσαν χρονικά με το χαμηλό του δείκτη του δολαρίου, γεγονός που θεωρεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίστροφης σχέσης που συχνά υπάρχει μεταξύ του αμερικανικού νομίσματος και των πολύτιμων μετάλλων.
Ωστόσο, μια περαιτέρω άνοδος του δολαρίου δεν σημαίνει απαραίτητα πως ο χρυσός και το ασήμι θα συνεχίσουν να υποχωρούν μακροπρόθεσμα.
Η συνεχιζόμενη δημιουργία χρήματος και η ανάγκη χρηματοδότησης του τεράστιου αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος –το οποίο έχει φθάσει περίπου τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια– θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως μακροπρόθεσμος παράγοντας στήριξης για τα πολύτιμα μέταλλα.
Στο εξάμηνο διάγραμμα, η ανοδική τάση του Dollar Index όχι μόνο παραμένει σε ισχύ αλλά και επιταχύνεται.
Μετά την πρόσφατη ανοδική διάσπαση, εκτιμά ότι έχει σχηματιστεί ένα κλασικό Bull Flag (σήμα συνέχισης ανοδικής τάσης), σχηματισμός που, σύμφωνα με την τεχνική ανάλυση, συχνά προηγείται μιας νέας ανοδικής κίνησης.
Εάν αυτό το σενάριο επιβεβαιωθεί, προβλέπει ότι η περαιτέρω άνοδος του δολαρίου θα μπορούσε να προκαλέσει μια ακόμη βραχυπρόθεσμη διόρθωση στον χρυσό και στο ασήμι, με στόχο περίπου τα 3.500 δολάρια ανά ουγγιά για τον χρυσό και επίπεδα στα υψηλά 40 δολάρια για το ασήμι, πριν αυτά επανέλθουν σε μακροπρόθεσμη ανοδική πορεία.
www.bankingnews.gr
Ενώ όλα θα προδίκαζαν μια αντίθεση πορεία...
Από πλευράς θεμελιωδών δεδομένων, η «Αυτοκρατορία» –δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με ένα ευρύτερο δίκτυο συμμάχων όπως η Αυστραλία, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, οι χώρες του Περσικού Κόλπου, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα– κινείται αποφασιστικά με στόχο τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας της και, κυρίως, τη διασφάλιση της συνέχισης του συστήματος του «πετροδολαρίου».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν σαφές πλεονέκτημα έναντι της Κίνας και της Ρωσίας τόσο στον κρίσμο τομέα των πληροφοριών όσο και στη μακροπρόθεσμη γεωπολιτική στρατηγική.
Η εντυπωσιακή άνοδος της Κίνας και η δημιουργία του μπλοκ των BRICS θεωρήθηκαν, σύμφωνα με αυτή την οπτική, ως άμεση απειλή για την αμερικανική πρωτοκαθεδρία.
Το διπλό πλήγμα στο Πεκίνο
Η Ουάσιγκτον αναγνώρισε δύο βασικές αδυναμίες της κινεζικής οικονομίας. Η πρώτη ήταν η μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση της Κίνας από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. Πριν από την πρόσφατη κρίση με το Ιράν, περίπου το μισό των κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου προερχόταν από την περιοχή, ενώ σημαντικό ποσοστό αυτών των εισαγωγών προερχόταν ειδικά από το Ιράν.
Η δεύτερη αδυναμία ήταν η έντονη εξάρτηση της κινεζικής ανάπτυξης από τις εξαγωγές.
Με βάση αυτή τη λογική, η πανδημία της COVID-19 λειτούργησε και ως παράγοντας διατάραξης των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, ενώ οι αμερικανικοί δασμοί είχαν ως πραγματικό στόχο την επιβράδυνση της κινεζικής εξαγωγικής μηχανής, παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκαν ως μέρος μιας ευρύτερης εμπορικής πολιτικής που αφορούσε πολλές χώρες.
Ο πόλεμος με το Ιράν, σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση, είχε διπλό αποτέλεσμα. Αφενός περιόρισε τις ενεργειακές προμήθειες της Κίνας και αφετέρου έδωσε την ευκαιρία να πληγούν κρίσιμες υποδομές της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road που είχαν αναπτυχθεί στο Ιράν, όπως σιδηροδρομικά δίκτυα και γέφυρες.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της «Αυτοκρατορίας» που πρεσβεύσει έναν μονοπολικό κόσμο είναι ότι λειτουργεί αποκλειστικά με γνώμονα τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα.
Δεν αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην έννοια του κοινού οφέλους και δεν διστάζει να αποδυναμώνει ή ακόμη και να καταστρέφει ανταγωνιστές της, εφόσον θεωρεί ότι έτσι βελτιώνει τη σχετική της θέση στο διεθνές σύστημα.
Ως παράδειγμα αναφέρεται η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους γείτονές του, ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, με σημαντική οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
ΤΙ συμβαίνει με την Ευρώπη και τη Ρωσία
Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών εξυπηρετεί πολλαπλούς στρατηγικούς στόχους.
Πρώτον, αποδυναμώνει την Ευρώπη ως ενδεχόμενο ανεξάρτητο κέντρο ισχύος και περιορίζει τη δυνατότητά της να εξελιχθεί σε ανταγωνιστή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παράλληλα, φθείρει οικονομικά και στρατιωτικά τη Ρωσία, ανοίγοντας τον δρόμο για μελλοντική εκμετάλλευση των πλούσιων φυσικών της πόρων.
Ο ίδιος εκφράζει την άποψη ότι μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας λειτουργεί περισσότερο σύμφωνα με τα αμερικανικά συμφέροντα παρά με εκείνα των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει την περιορισμένη αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων μετά την καταστροφή των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream, καθώς και τη συνεχιζόμενη στήριξη προς την Ουκρανία στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Παράλληλα, εκτιμά ότι η αυξανόμενη πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα στην Ευρώπη οδηγεί σημαντικά ιδιωτικά κεφάλαια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εξακολουθούν να θεωρούνται ασφαλές επενδυτικό καταφύγιο.
Η μεταφορά αυτή κεφαλαίων δημιουργεί αυξημένη ζήτηση για δολάρια, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της ισοτιμίας του αμερικανικού νομίσματος.
Οι συνεχιζόμενες γεωπολιτικές εντάσεις ωφελούν ιδιαίτερα το αμερικανικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.
Οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες δημιουργούν τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες για τη βιομηχανία όπλων, ενώ παράλληλα οργανισμοί όπως το ΝΑΤΟ αποκτούν εκ νέου κεντρικό ρόλο στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, γεγονός που δικαιολογεί μεγαλύτερους αμυντικούς προϋπολογισμούς και νέες επενδύσεις.
Η αύξηση της παραγωγικής ικανότητας των ΗΠΑ
Η αγορά πετρελαίου είναι καθοριστική για το μέλλον του δολαρίου.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αυξήσει σημαντικά την παραγωγική τους ικανότητα την τελευταία δεκαετία και συγκαταλέγονται πλέον στους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου παγκοσμίως.
Παράλληλα, η ενίσχυση της επιρροής τους στη Βενεζουέλα θεωρείται ακόμη ένα βήμα προς τον έλεγχο σημαντικών ενεργειακών αποθεμάτων.
Ο στρατηγικός στόχος είναι η απόκτηση δεσπόζουσας θέσης στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Εάν η παραγωγή πετρελαίου σε άλλες περιοχές μειωθεί λόγω πολέμων, κυρώσεων ή καταστροφών κρίσιμων εγκαταστάσεων, τότε οι χώρες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές θα αναγκαστούν να στραφούν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για την κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε σημαντική επιρροή τόσο στις τιμές του πετρελαίου όσο και στη διατήρηση της διεθνούς κυριαρχίας του δολαρίου.
Η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών δεν περιορίζεται στην αύξηση της δικής τους παραγωγής πετρελαίου, αλλά επεκτείνεται και στον περιορισμό της παραγωγικής ικανότητας άλλων μεγάλων παραγωγών.
Η διακοπή της προσφοράς από ανταγωνιστικές χώρες θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη θέση των ΗΠΑ στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά.
Ως πιθανά μέσα επίτευξης αυτού του στόχου επισημαίνονται μια σειρά γεωπολιτικών εξελίξεων.
Πρώτον, μια σύγκρουση με το Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μακροπρόθεσμο κλείσιμο των Στενών του Homruz, από όπου διέρχεται σημαντικό μέρος του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου.
Μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε αισθητά την παγκόσμια προσφορά ενέργειας.
Δεύτερον, αναφέρεται στις επιθέσεις εναντίον ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων, υποστηρίζοντας ότι κάθε μείωση της ρωσικής παραγωγής συμβάλλει στην ενίσχυση της σχετικής θέσης των Αμερικανών παραγωγών.
Επιπλέον, επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί αρκετές πυρκαγιές και εκρήξεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις διαφόρων χωρών, τις οποίες αντιμετωπίζει ως μέρος μιας ευρύτερης εικόνας αποδυνάμωσης της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Με βάση ένα ακραίο υποθετικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ενδεχόμενες επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης στις χώρες του Κόλπου θα μπορούσαν να καταστήσουν εξαιρετικά δύσκολη τη διαβίωση στην περιοχή και να οδηγήσουν σε δραστική μείωση της παραγωγής πετρελαίου.
Σε μια τέτοια περίπτωση, οι τιμές του πετρελαίου θα εκτοξεύονταν, αποφέροντας τεράστια κέρδη στους Αμερικανούς παραγωγούς.
Μια τόσο μεγάλη αύξηση των τιμών θα επιβάρυνε και τους ίδιους τους Αμερικανούς καταναλωτές. Εκτιμά όμως ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να απορροφήσει μέρος του κόστους μέσω επιδοτήσεων, ώστε να περιοριστούν οι κοινωνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Παράλληλα, οι υψηλότερες τιμές της ενέργειας θα προκαλούσαν σοβαρές επιπτώσεις στις φτωχότερες οικονομίες του κόσμου. Η αύξηση του κόστους των καυσίμων θα επηρέαζε άμεσα τις μεταφορές, τη βιομηχανική παραγωγή και κυρίως την παραγωγή λιπασμάτων, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων και σε επισιτιστικές κρίσεις σε αρκετές περιοχές του πλανήτη.
Στο πλαίσιο αυτής της γεωπολιτικής θεώρησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να υιοθετήσουν σταδιακά μια περισσότερο «ηπειρωτική» ή «νησιωτική» στρατηγική, επικεντρωμένη στην αμερικανική ήπειρο.
Η Βόρεια, η Κεντρική και η Νότια Αμερική θα αποτελέσουν τον βασικό γεωστρατηγικό χώρο επιρροής των ΗΠΑ, ενώ κυβερνήσεις που δεν θα ευθυγραμμίζονται με τα αμερικανικά συμφέροντα θα αντιμετωπίζουν έντονες πιέσεις ή θα αντικαθίστανται.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την ανάλυση, θα συνεχίσει να λειτουργεί ως ο στενότερος εξωηπειρωτικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Εφόσον αυτό το στρατηγικό σχέδιο επιτύχει, το πετροδολάριο θα εξακολουθήσει να αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του διεθνούς νομισματικού συστήματος, με τη διαφορά ότι η ισχύς του θα βασίζεται πλέον περισσότερο στην αμερικανική ενεργειακή παραγωγή παρά στα κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής.
Παραμένει αβέβαιο εάν όλα αυτά τα σχέδια θα υλοποιηθούν πλήρως.
Οι εξελίξεις μέχρι σήμερα κινούνται προς την κατεύθυνση που περιγράφει και ότι η πορεία του δολαρίου αντανακλά αυτή την πραγματικότητα.
Αναφερόμενος στον Donald Trump, υποστηρίζει ότι, εάν κάποια στιγμή η συνολική στρατηγική αποτύχει, ο πρόεδρος θα μπορούσε εύκολα να παρουσιαστεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος.
Θα ήταν εύκολο να αποδοθούν σε αυτόν οι ευθύνες, παρουσιάζοντάς τον ως απρόβλεπτο ή ηλικιωμένο ηγέτη, ανεξάρτητα από το αν οι βασικές στρατηγικές επιλογές είχαν ληφθεί από ένα πολύ ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό σύστημα.
Κατά την άποψή του, όποιος αποδέχεται αυτή τη συνολική γεωπολιτική ερμηνεία μπορεί να κατανοήσει ευκολότερα τόσο τις διεθνείς εξελίξεις όσο και τη συνεχιζόμενη ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου.
Τεχνική ανάλυση του Dollar Index
Περνώντας στην τεχνική εικόνα της αγοράς, το διετές διάγραμμα του Dollar Index (DXY) παρουσιάζει σημαντική βελτίωση. Υποστηρίζει ότι ο δείκτης ολοκλήρωσε έναν μεγάλο σχηματισμό διπλού πυθμένα (Double Bottom), ο οποίος διαμορφωνόταν για περισσότερο από έναν χρόνο και ο οποίος, κατά την τεχνική ανάλυση, αποτελεί συνήθως ένδειξη αντιστροφής από πτωτική σε ανοδική τάση.
Εξακολουθεί να υπάρχει μια ζώνη αντίστασης κοντά στα υψηλά του Μαΐου του 2025, περίπου στις 101,8 μονάδες, η οποία ανέκοψε προσωρινά την άνοδο του προηγούμενου μήνα. Παρ' όλα αυτά, η μεγαλύτερη αντίσταση έχει ήδη διασπαστεί και ότι ο δείκτης πιθανότατα θα κινηθεί υψηλότερα στην επόμενη ανοδική φάση.
Παρατηρεί επίσης ότι τα υψηλά που σημείωσαν ο χρυσός και το ασήμι στα τέλη Ιανουαρίου συνέπεσαν χρονικά με το χαμηλό του δείκτη του δολαρίου, γεγονός που θεωρεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίστροφης σχέσης που συχνά υπάρχει μεταξύ του αμερικανικού νομίσματος και των πολύτιμων μετάλλων.
Ωστόσο, μια περαιτέρω άνοδος του δολαρίου δεν σημαίνει απαραίτητα πως ο χρυσός και το ασήμι θα συνεχίσουν να υποχωρούν μακροπρόθεσμα.
Η συνεχιζόμενη δημιουργία χρήματος και η ανάγκη χρηματοδότησης του τεράστιου αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος –το οποίο έχει φθάσει περίπου τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια– θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως μακροπρόθεσμος παράγοντας στήριξης για τα πολύτιμα μέταλλα.
Στο εξάμηνο διάγραμμα, η ανοδική τάση του Dollar Index όχι μόνο παραμένει σε ισχύ αλλά και επιταχύνεται.
Μετά την πρόσφατη ανοδική διάσπαση, εκτιμά ότι έχει σχηματιστεί ένα κλασικό Bull Flag (σήμα συνέχισης ανοδικής τάσης), σχηματισμός που, σύμφωνα με την τεχνική ανάλυση, συχνά προηγείται μιας νέας ανοδικής κίνησης.
Εάν αυτό το σενάριο επιβεβαιωθεί, προβλέπει ότι η περαιτέρω άνοδος του δολαρίου θα μπορούσε να προκαλέσει μια ακόμη βραχυπρόθεσμη διόρθωση στον χρυσό και στο ασήμι, με στόχο περίπου τα 3.500 δολάρια ανά ουγγιά για τον χρυσό και επίπεδα στα υψηλά 40 δολάρια για το ασήμι, πριν αυτά επανέλθουν σε μακροπρόθεσμη ανοδική πορεία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών