Αποτελεί ύβρι προς τον θεατή τέτοιου είδους χειραγώγηση και έλλειψη σεβασμού από τον καλλιτέχνη
Θυμάμαι τον εαυτό μου να απογοητεύεται σφόδρα στη συναυλία του αγαπημένου μου ροκ συγκροτήματος, των U2 πριν 16 έτη στο ΟΑΚΑ.
Η μισή παράσταση προς το τέλος είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά σε κηρύγματα από τον Ντέσμοντ Τούτου για παγκόσμια ειρήνη, οικολογία, και τη φτώχεια.
Εγώ όμως είχα πληρώσει ένα μεγάλο ποσό για να ακούσω τους Ιρλανδούς καλλιτέχνες να τραγουδούν ώστε να διασκεδάσω, και όχι να μου κάνουν κατήχηση.
Μετά θυμάμαι τον εαυτό μου σε θεατρικές παραστάσεις όπου στο τέλος ο θιασάρχης έβγαζε λόγους τεράστιας διάρκειας α λα Φιντέλ Κάστρο ώστε να μας ενημερώσει για την πολιτική του άποψη για κάποιο τρέχον θέμα.
Με τα χρόνια και την εμπειρία μου, απλά σηκώνομαι και αποχωρώ από το θέατρο εκείνη τη στιγμή.
Όσο η εποχή μας εξελισσόταν, η κατάσταση γινόταν πιο φριχτή, όπου πλέον σε κάθε σχεδόν καλλιτεχνική παράσταση πρέπει ο θεατής να ακούσει τις πολιτικές ή φιλοσοφικές θεωρήσεις ενός τραγουδιστή ή θεατρίνου, τον οποίο πλήρωσε για να τον διασκεδάσει και ουχί για να συμμετέχει σε κάποιο κήρυγμα.
Είμαι πολιτικό ον, γι’ αυτό τον λόγο και εκφράζω εδώ και δεκαετίες τις απόψεις μου σε μέσα και εφημερίδες.
Δεν είναι όμως κάθε στιγμή για πολιτική και κυρίως δεν είναι ο πολύτιμος σε όλους μας χρόνος της ψυχαγωγίας, κατάλληλος για να γίνεις κοινωνός κάποιας ακραίας άποψης μιας ακτιβιστικής ομάδας, ή να σκεφτείς μετά από γέλιο ή χορό τα προβλήματα κάποιας εκλιπούσας φυλής ιθαγενών του Αμαζονίου και να τους συμπονέσεις.
Αποτελεί ύβρι προς τον θεατή τέτοιου είδους χειραγώγηση και έλλειψη σεβασμού από τον καλλιτέχνη.
Χάρηκα ιδιαίτερα όταν ο μύθος του ροκ Άγγλος Μικ Τζάγκερ πρόσφατα δήλωσε το προφανές για τον Αμερικανό τραγουδιστή και -πλέον- ακτιβιστή Μπρους Σπρίνγκ πως ο κόσμος πάει σε συναυλίες να ακούσει μουσική και να ξεχαστεί, και όχι να συμμετέχει στα πολιτικά διδάγματα του Σπρίγκστην κατά του Trump.
Επιτέλους μία αυθεντία στον χώρο της διασκέδασης ξεστόμισε αυτό που όλοι στον χώρο φοβούνται να αντιμετωπίσουν:
ότι η στρατευμένη τέχνη είναι απογοητευτική, πως τα συνεχή πολιτικά μηνύματα σε έναν τόσο ανάλαφρο τρόπο χαλάρωσης όπως η μουσική και το τραγούδι είναι περιττά.
Μακάρι να ενέπνεε ο Τζάγκερ και τους εγχώριους Έλληνες διασκεδαστές, και να σταματήσουν τα πολιτικά μηνύματα σε κάθε εκδήλωση, όπως πρόσφατα σε αρχαία τραγωδία που άνοιξαν σημαίες και μίλησαν για την διαμάχη Ισραήλ με την Παλαιστίνη.
Ο κόσμος ταξίδεψε στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσει αρχαίο θέατρο και όχι να δει διεθνολόγους να προωθούν τις απόψεις τους.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Η μισή παράσταση προς το τέλος είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά σε κηρύγματα από τον Ντέσμοντ Τούτου για παγκόσμια ειρήνη, οικολογία, και τη φτώχεια.
Εγώ όμως είχα πληρώσει ένα μεγάλο ποσό για να ακούσω τους Ιρλανδούς καλλιτέχνες να τραγουδούν ώστε να διασκεδάσω, και όχι να μου κάνουν κατήχηση.
Μετά θυμάμαι τον εαυτό μου σε θεατρικές παραστάσεις όπου στο τέλος ο θιασάρχης έβγαζε λόγους τεράστιας διάρκειας α λα Φιντέλ Κάστρο ώστε να μας ενημερώσει για την πολιτική του άποψη για κάποιο τρέχον θέμα.
Με τα χρόνια και την εμπειρία μου, απλά σηκώνομαι και αποχωρώ από το θέατρο εκείνη τη στιγμή.
Όσο η εποχή μας εξελισσόταν, η κατάσταση γινόταν πιο φριχτή, όπου πλέον σε κάθε σχεδόν καλλιτεχνική παράσταση πρέπει ο θεατής να ακούσει τις πολιτικές ή φιλοσοφικές θεωρήσεις ενός τραγουδιστή ή θεατρίνου, τον οποίο πλήρωσε για να τον διασκεδάσει και ουχί για να συμμετέχει σε κάποιο κήρυγμα.
Είμαι πολιτικό ον, γι’ αυτό τον λόγο και εκφράζω εδώ και δεκαετίες τις απόψεις μου σε μέσα και εφημερίδες.
Δεν είναι όμως κάθε στιγμή για πολιτική και κυρίως δεν είναι ο πολύτιμος σε όλους μας χρόνος της ψυχαγωγίας, κατάλληλος για να γίνεις κοινωνός κάποιας ακραίας άποψης μιας ακτιβιστικής ομάδας, ή να σκεφτείς μετά από γέλιο ή χορό τα προβλήματα κάποιας εκλιπούσας φυλής ιθαγενών του Αμαζονίου και να τους συμπονέσεις.
Αποτελεί ύβρι προς τον θεατή τέτοιου είδους χειραγώγηση και έλλειψη σεβασμού από τον καλλιτέχνη.
Χάρηκα ιδιαίτερα όταν ο μύθος του ροκ Άγγλος Μικ Τζάγκερ πρόσφατα δήλωσε το προφανές για τον Αμερικανό τραγουδιστή και -πλέον- ακτιβιστή Μπρους Σπρίνγκ πως ο κόσμος πάει σε συναυλίες να ακούσει μουσική και να ξεχαστεί, και όχι να συμμετέχει στα πολιτικά διδάγματα του Σπρίγκστην κατά του Trump.
Επιτέλους μία αυθεντία στον χώρο της διασκέδασης ξεστόμισε αυτό που όλοι στον χώρο φοβούνται να αντιμετωπίσουν:
ότι η στρατευμένη τέχνη είναι απογοητευτική, πως τα συνεχή πολιτικά μηνύματα σε έναν τόσο ανάλαφρο τρόπο χαλάρωσης όπως η μουσική και το τραγούδι είναι περιττά.
Μακάρι να ενέπνεε ο Τζάγκερ και τους εγχώριους Έλληνες διασκεδαστές, και να σταματήσουν τα πολιτικά μηνύματα σε κάθε εκδήλωση, όπως πρόσφατα σε αρχαία τραγωδία που άνοιξαν σημαίες και μίλησαν για την διαμάχη Ισραήλ με την Παλαιστίνη.
Ο κόσμος ταξίδεψε στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσει αρχαίο θέατρο και όχι να δει διεθνολόγους να προωθούν τις απόψεις τους.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών