Η ελληνική Πολιτεία αντιμετώπισε διαχρονικά τη νεολαία ως εξής: «αφήσθε τους νέους να παίρνουν πτυχία».
Θρυλείται ότι ο Στάλιν, όταν τον ενημέρωσαν ότι οι Γερμανοί διεισδύουν στο αχανές έδαφος της τότε Σοβιετίας, αποκρίθηκε: «αφήσθε τους νεκρούς να προχωρούν».
Με τον ανάλογο απαξιωτικό τρόπο, στη σύγχρονη Σοβιετία, η ελληνική Πολιτεία αντιμετώπισε διαχρονικά τη νεολαία ως εξής: «αφήσθε τους νέους να παίρνουν πτυχία».
Το μεταπολιτευτικό κράτος πόνταρε πολλά στη δημιουργία εκατοντάδων σχολών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας, δίχως να υφίσταται απολύτως ξεκάθαρος προγραμματισμός, όπως επισημαίνει σε άρθρο - παρέμβαση ο Επ. Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Δημήτριος Κ. Ρούσσης.
Επρόκειτο πράγματι για επένδυση στην απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων των μαζών;
Για διασύνδεση των σπουδών με τον επαγγελματικό στίβο;
Για εξυπηρέτηση των πραγματικών αναγκών της ελληνικής αγοράς;
Ή για μέσο οικονομικής ανάπτυξης και πληθυσμιακής τόνωσης της περιφέρειας;
Η δημιουργία στρατιών πτυχιούχων δεν ανασχέθηκε ποτέ.
Τουναντίον, κάθε κυβέρνηση επέχαιρε για τον αυξημένο αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστημιακά και τα πάλαι ποτέ τεχνολογικά ιδρύματα.
Για την εναρμονισμένη επαύξηση και των κονδυλίων για τις υποδομές, την έρευνα, τη φοιτητική στέγαση και εστίαση, καθώς και την επάνδρωση των ιδρυμάτων ούτε λόγος.
Η δε μνημονιακή στον τομέα της παιδείας πληγή παραμένει χαίνουσα.
Παρά το ως άνω ήδη στρεβλό περιβάλλον προέκυψε και η θεσμοποίηση των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.
Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, παρά το γεγονός ότι επιλύει -αν και όχι ιδιαίτερα πειστικά- το ζήτημα της συνταγματικότητας του θεσμού, περιγράφει γλαφυρά μια νέα αγορά, η οποία προς το παρόν επιχειρεί μάλλον παρασιτικά παρά προοδευτικά.
Και όταν ο ιδιωτικός τομέας υπολείπεται του δημοσίου στις παρεχόμενες κρίσιμες υπηρεσίες και υπερτερεί απλώς στην ξενοδοχειακή φιλοξενία οι υπερασπιστές του κρατικού πατερναλισμού ενισχύονται.
Όμως, η χώρα μας χρειάζεται άμεσο και δραστικό [τουλάχιστον έως το 1/3] εξορθολογισμό του μεγέθους των εισακτέων με κριτήριο τα με βεβαιότητα θιγόμενα από την τεχνητή νοημοσύνη επιστημονικά και επαγγελματικά πεδία.
Περαιτέρω, η πρόγνωση της κοινωνικοοικονομικής συνθήκης επιβάλλει τη διαμόρφωση τριών (3) αυτόνομων πυλώνων ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης:
α) τον παραδοσιακό, των ανωτάτων ιδρυμάτων, στο πεδίο των σύγχρονων πολυτεχνικών, τεχνολογικών και ανθρωπιστικών επιστημών (με πρότυπο την επιτυχημένη σε χαλεπούς καιρούς λειτουργία των ΑΠΘ, ΕΚΠΑ, ΕΜΠ και ΔΠΘ), αλλά σαφώς ενδυναμωμένο σε πόρους και προσωπικό,
β) έναν δεύτερο αυτοτελή πυλώνα τεχνικών σχολών, από όπου θα προκύπτουν οι δυσεύρετοι χειρώνακτες επαγγελματίες, το status των οποίων δεν απειλεί ακόμη η ΑΙ και εκτείνονται από την οικοδομή έως τη γηροκόμηση και
γ) έναν τομέα pūrē μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων ειδικού αντικειμένου (και ουδόλως γενικών σπουδών), τα οποία δεν θα σχετίζονται με το Δημόσιο και θα λειτουργούν αποκλειστικά με χορηγίες επιχειρηματικών ομίλων και αυθεντικές συμπράξεις με ομοιόστροφα ιδρύματα της αλλοδαπής, στοχεύοντας στην στελέχωση των εταιρειών των αντίστοιχων εξωστρεφών κλάδων, λ.χ. της ναυτιλίας, της ενέργειας, της διαμετακόμισης, του τουρισμού.
Κάθε πολύπαθος για τον οικογενειακό προγραμματισμό Σεπτέμβριος βρίσκει ασθμαίνοντες τους γονείς και τους νέους φοιτητές, σε αναζήτηση εστίας και εν γένει εγκατάστασης. Τους πρυτάνεις, κοσμήτορες και διδάσκοντες σε επισκόπηση των διαρκώς διογκούμενων πολυεπίπεδων αναγκών των ιδρυμάτων.
Το κράτος σε στάθμιση του οικονομικού, αλλά και του πολιτικού κόστους. Και τους πτυχιούχους στη δική τους έρημο, στην οποία προχωρούν και προχωρούν και προχωρούν…
www.bankingnews.gr
Με τον ανάλογο απαξιωτικό τρόπο, στη σύγχρονη Σοβιετία, η ελληνική Πολιτεία αντιμετώπισε διαχρονικά τη νεολαία ως εξής: «αφήσθε τους νέους να παίρνουν πτυχία».
Το μεταπολιτευτικό κράτος πόνταρε πολλά στη δημιουργία εκατοντάδων σχολών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας, δίχως να υφίσταται απολύτως ξεκάθαρος προγραμματισμός, όπως επισημαίνει σε άρθρο - παρέμβαση ο Επ. Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Δημήτριος Κ. Ρούσσης.
Επρόκειτο πράγματι για επένδυση στην απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων των μαζών;
Για διασύνδεση των σπουδών με τον επαγγελματικό στίβο;
Για εξυπηρέτηση των πραγματικών αναγκών της ελληνικής αγοράς;
Ή για μέσο οικονομικής ανάπτυξης και πληθυσμιακής τόνωσης της περιφέρειας;
Η δημιουργία στρατιών πτυχιούχων δεν ανασχέθηκε ποτέ.
Τουναντίον, κάθε κυβέρνηση επέχαιρε για τον αυξημένο αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστημιακά και τα πάλαι ποτέ τεχνολογικά ιδρύματα.
Για την εναρμονισμένη επαύξηση και των κονδυλίων για τις υποδομές, την έρευνα, τη φοιτητική στέγαση και εστίαση, καθώς και την επάνδρωση των ιδρυμάτων ούτε λόγος.
Η δε μνημονιακή στον τομέα της παιδείας πληγή παραμένει χαίνουσα.
Παρά το ως άνω ήδη στρεβλό περιβάλλον προέκυψε και η θεσμοποίηση των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.
Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, παρά το γεγονός ότι επιλύει -αν και όχι ιδιαίτερα πειστικά- το ζήτημα της συνταγματικότητας του θεσμού, περιγράφει γλαφυρά μια νέα αγορά, η οποία προς το παρόν επιχειρεί μάλλον παρασιτικά παρά προοδευτικά.
Και όταν ο ιδιωτικός τομέας υπολείπεται του δημοσίου στις παρεχόμενες κρίσιμες υπηρεσίες και υπερτερεί απλώς στην ξενοδοχειακή φιλοξενία οι υπερασπιστές του κρατικού πατερναλισμού ενισχύονται.
Όμως, η χώρα μας χρειάζεται άμεσο και δραστικό [τουλάχιστον έως το 1/3] εξορθολογισμό του μεγέθους των εισακτέων με κριτήριο τα με βεβαιότητα θιγόμενα από την τεχνητή νοημοσύνη επιστημονικά και επαγγελματικά πεδία.
Περαιτέρω, η πρόγνωση της κοινωνικοοικονομικής συνθήκης επιβάλλει τη διαμόρφωση τριών (3) αυτόνομων πυλώνων ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης:
α) τον παραδοσιακό, των ανωτάτων ιδρυμάτων, στο πεδίο των σύγχρονων πολυτεχνικών, τεχνολογικών και ανθρωπιστικών επιστημών (με πρότυπο την επιτυχημένη σε χαλεπούς καιρούς λειτουργία των ΑΠΘ, ΕΚΠΑ, ΕΜΠ και ΔΠΘ), αλλά σαφώς ενδυναμωμένο σε πόρους και προσωπικό,
β) έναν δεύτερο αυτοτελή πυλώνα τεχνικών σχολών, από όπου θα προκύπτουν οι δυσεύρετοι χειρώνακτες επαγγελματίες, το status των οποίων δεν απειλεί ακόμη η ΑΙ και εκτείνονται από την οικοδομή έως τη γηροκόμηση και
γ) έναν τομέα pūrē μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων ειδικού αντικειμένου (και ουδόλως γενικών σπουδών), τα οποία δεν θα σχετίζονται με το Δημόσιο και θα λειτουργούν αποκλειστικά με χορηγίες επιχειρηματικών ομίλων και αυθεντικές συμπράξεις με ομοιόστροφα ιδρύματα της αλλοδαπής, στοχεύοντας στην στελέχωση των εταιρειών των αντίστοιχων εξωστρεφών κλάδων, λ.χ. της ναυτιλίας, της ενέργειας, της διαμετακόμισης, του τουρισμού.
Κάθε πολύπαθος για τον οικογενειακό προγραμματισμό Σεπτέμβριος βρίσκει ασθμαίνοντες τους γονείς και τους νέους φοιτητές, σε αναζήτηση εστίας και εν γένει εγκατάστασης. Τους πρυτάνεις, κοσμήτορες και διδάσκοντες σε επισκόπηση των διαρκώς διογκούμενων πολυεπίπεδων αναγκών των ιδρυμάτων.
Το κράτος σε στάθμιση του οικονομικού, αλλά και του πολιτικού κόστους. Και τους πτυχιούχους στη δική τους έρημο, στην οποία προχωρούν και προχωρούν και προχωρούν…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών